Bang voor de dood?

[Huk]

Ik wist niet precies waar ik dit topic moest plaatsen, dus zet ik hem maar in Actueel. Ik vraag me het volgende af:

Zijn jullie bang voor de dood?
Als Christenen geloven jullie in de hemel en dat je daar heen gaat als je dood bent (als je goed geleefd hebt in ieder geval). Volgens de bijbel moet het daar ontieglijk veel mooier en beter zijn dan hgier op aarde. Dus dan lijkt het mij dat je er naar uitkijkt om daar heen te gaan, of niet?

[Gerard Markerink]

Goede vraag. Ik ben er zeker van de mijn eeuwig leven nu al begonnen is. Jezus heeft mij belooft: Wie in Mij gelooft hééft eeuwig leven. Daar vertrouw ik op. De dood is iets vijandigs waar ik doorheen moet. Ben ik wel eens bang? Ja ik ben wel eens bang geweest voor de dood in de zin van: stel je voor, het zou niet waar zijn. Even later laat God weer zoveel leiding van zichzelf aan mij zien, dat ik zeker weet dat Hij leeft. Waarom zou ik op dit moment nu ik achter mijn computer zit te tikken hieraan twijfelen?

[Harm]

Ik ben pas ongeveer een jaar geleden weer echt tot geloof gekomen in Jezus (daarvoor liep het allemaal z'n gangetje maar) en sindsdien ben ik ook veel meer bezig met Jezus, met wie Hij is en met hoe Hij is.

Wat ik geleerd heb is dat Jezus liefde groot is, heel erg groot is. Wat me ook opviel was dat dingen hier op aarde soms zo leeg, zo nietszeggend zijn en heel vaak ook gericht om kapot te maken. Ik ben daarover gaan nadenken en kwam er toen achter dat ik het helemaal niet erg zou vinden om te sterven omdat alles dan inderdaad goed zal zijn. Daar zie ik naar uit.
Het is absoluut niet zo dat ik er over denk om zelfmoord te plegen (zeker weten van niet, want ik heb hier op aarde ook dingen te doen en mensen om om te geven en die om mij geven), maar als ik zou overlijden zou ik dat niet erg vinden.
Er is op aarde inderdaad nog heel veel te doen en er zijn genoeg dingen om voor te leven en om voor te gaan, maar dat verdwijnt allemaal als sneeuw voor de zon als ik denk aan hoe het bij God zal zijn.

[connie]

ik ben heel erg bang om dood te gaan
het lijk me een eng idee
groeten connie

[Not Myself]

quote:

op 03 Jan 2003 13:17:54 schreef connie:
ik ben heel erg bang om dood te gaan
het lijk me een eng idee
groeten connie

Tja, eigenlijk heb ik maar 1 vraag aan je. Waarom die angst?

[Jan W]

Bang voor de dood? Soms wel en soms niet. Soms kan de angst voor de dood, mij aanvliegen. En als er iemand op relatief jonge leeftijd sterft dan denk ik vaak: "Waarom o God?". En laten we reeël zijn de dood is nog een vijand. We hebben hier te maken met een aarde waarop we leven en voor de 'time - being' is dit wel onze woonplaats. Dat mijn leven doorgaat dat geloof ik zeker, omdat Christus dat zelf beloofd heeft. Maar ja, als je niet geloofd is dat wel heel lastig uitleggen.

Daarom zou ik ook wel eens aan Huk willen vragen, waarom interesseert die vraag jou.

Maar bovenal zou ik dan aan al die mensen die niet geloven wel eens willen vragen, wat voor zin heeft je leven hier op deze aarde als je toch dood gaat.

En om dan nog een misvatting weg te nemen. Naar de hemel ga je niet omdat je goed geleefd hebt. Christenen zijn geen betere mensen als andere mensen zo simpel is het. Het enige wat christenen hebben is dat zij Christus kennen. Als het goed is werkt dat wel door in het leven van een christen en de bijbel staat vol met wat je van een christen mag verwachten. Maar het belangrijkste is wel liefde voor God en de naaste. De naaste = dat is respect voor de buurman, de collega en de mensen op dit forum en noem maar op.

[Delphi]

Bang voor de dood? Ja, maar dan meer over de manier van 'doodgaan'. Niet voor wat hierna komt. Daar mag je als christen in geloven en naar uitzien. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe zoveel mensen plezier in hun leven hebben, terwijl ze 'geloven'dat hierna alles is afgelopen. ZIELIG. Gelukkig mag ik geloven dat Christus ook voor mijn zonden is gestorven en dat mijn plaats al toebereid is. Ik zie doodgaan dan ook uitsluitend als een doorgangsfase; daarom kun je er wel tegenop zien.

[angel]

Ja, ik ben bang voor de dood. Nouja niet zozeer voor de dood misschien. Maar ik ben ook nog jong, dus de káns op doodgaan is niet zo heel erg groot (hoop ik). Maar ik ben wel bang voor Jezus' terugkeer (die káns is veeel groter). Waarom? Omdat ik er nog lang niet klaar voor ben. Moet ik dan perfect christen zijn voordat ik doodga of Jezus terugkomt? Nee, natuurlijk niet. Maar ik moet wel voor Jezus gekozen hebben. En dat is nog niet echt mijn sterkste punt.

[angel]

quote:

op 03 Jan 2003 21:13:36 schreef Jan W:
Maar bovenal zou ik dan aan al die mensen die niet geloven wel eens willen vragen, wat voor zin heeft je leven hier op deze aarde als je toch dood gaat.

Tja, wat voor zin heeft het leven? Dat je van je leven maakt wat je ervan maken kunt. Dat je daarbij ook zorgt dat de ander zich goed kan voelen. Humanisme denk ik. De wereld goed achterlaten voor je (klein)kinderen.
Maar in hoeverre is de zin van het leven van een gelovige anders dan het leven van een ongelovige?

[Jan W]

quote:

op 03 Jan 2003 22:27:01 schreef angel:
Maar ik moet wel voor Jezus gekozen hebben. En dat is nog niet echt mijn sterkste punt.

Relax: Jezus kiest voor jou, zo simpel is het.

[angel]

quote:

op 03 Jan 2003 22:48:19 schreef Jan W:
Relax: Jezus kiest voor jou, zo simpel is het.

Mee eens, maar ik moet wel ja terugzeggen toch? En wat als God mij niet wil?

[Wybo]

quote:

op 03 Jan 2003 23:19:29 schreef angel:
op 03 Jan 2003 22:48:19 schreef Jan W:
Relax: Jezus kiest voor jou, zo simpel is het.


Mee eens, maar ik moet wel ja terugzeggen toch? En wat als God mij niet wil?

God zegt nooit tegen iemand dat Hij hem of haar niet wil. Ik ben het die al dan niet de stap moet zetten tot het aannemen wat Hij in mijn handen legt.

En in tegen stelling tot wat veel mensen denken is dat dus niet zo eenvoudig. Want God is zo goed en wij zo slecht. Dan is dat offer van Jezus zo groot en zijn wij zo onwaardig.....
Ik weet best dat Hij ook voor mij wil zijn gestorven, maar toch.... Het aannemen is niet zo makkelijk. Ik ben op zich niet bang voor de dood. Maar om nu te zeggen dat ik zeker ben dat ik een van de uitverkorenen ben? nee absoluut niet. Eerder het tegenovergestelde.

[Jan W]

quote:

op 03 Jan 2003 23:19:29 schreef angel:

Mee eens, maar ik moet wel ja terugzeggen toch? En wat als God mij niet wil?

Om welke reden zou God jou niet willen? Hij heeft toch niet voor niets Christus gegeven. Eigenlijk zeg je dat Christus offer dan voor jou voor niets is geweest.

En wat betreft dat ja zeggen. In de bijbel is er ook iemand die vraagt aan Christus om zijn ongeloof te hulp te komen. Christus kent jou door en door en die weet ook wel hoe die met jouw ja vol ongeloof om moet gaan. Christus is de enige die je niet laat zitten.

[angel]

quote:

op 03 Jan 2003 23:27:50 schreef Jan W:
op 03 Jan 2003 23:19:29 schreef angel:

Om welke reden zou God jou niet willen? Hij heeft toch niet voor niets Christus gegeven.

Het is soms zo ingewikkeld. Waarom zou God jou wél willen? Hij heeft toch maar een deel van de mensheid verkoren?

quote:

op 03 Jan 2003 23:27:50 schreef Jan W:
En wat betreft dat ja zeggen. In de bijbel is er ook iemand die vraagt aan Christus om zijn ongeloof te hulp te komen. Christus kent jou door en door en die weet ook wel hoe die met jouw ja vol ongeloof om moet gaan. Christus is de enige die je niet laat zitten.

Klopt. Maar ken je dat gevoel dat je tegen de klippen opbidt?

[Jan W]

quote:

op 03 Jan 2003 23:34:30 schreef angel:

Het is soms zo ingewikkeld. Waarom zou God jou wél willen? Hij heeft toch maar een deel van de mensheid verkoren?


Klopt. Maar ken je dat gevoel dat je tegen de klippen opbidt?

Of ik het gevoel ken dat ik tegen de klippen opbid, nou en of. De hemel is voor mij vaak van koper geweest. Vaak heb ik gedacht, ik kap ermee, ik stop met geloven. Maar dat ging ook niet...

Waarom zou God mij en jou wel willen? God heeft mij en jou toch als mens gemaakt, zou God mensen als schepselen maken dat hij jouw niet zou willen? Weet je God is de alleraardigste Vader die je je maar voor kunt stellen, aan Hem kun je die vraag dus ook stellen, en weet je het antwoord geeft Hij al in zijn Woord. Want als je zoekt dan zal het je gegeven worden, als je klopt wordt opengedaan. Let goed op wat er staat.... Zoeken (er staat niet als je het hebt en er staat ook niet dat je al binnen moet zijn) nee kloppen is voldoende. En bedenk God kan zich al die vragen van jou voorstellen, want Hij is zelf mens geweest. Alleen wel de enige mens die de dood en daarmee het kwaad heeft overwonnen.

En nog een advies. Wees niet te fanatiek in je bidden, ga gewoon ook leuke dingen doen. Want antwoorden van God komen vaak op totaal onverwachte wijze.  Ik zal nooit vergeten hoe ik onder het genot van een glaasje port het plezier in het leven weer terugvond.

[Marnix]

quote:

Het is soms zo ingewikkeld. Waarom zou God jou wél willen? Hij heeft toch maar een deel van de mensheid verkoren?

God heeft dat aan jou beloofd. Hij gaf zijn Zoon voor iedereen.... voor iedereen die het aan wil nemen. (Joh 3:16). Het kado is gegeven. Aan iedereen.... ook aan jou. Het enige wat je hoeft is het kado uit te pakken. De uitgestoken hand naar jou vast te pakken.

[izzewizze]

Volgens mij zijn heel veel christenen best bang voor de dood, alleen spreken ze er niet zo over. Bijbelteksten moeten dan zekerheid geven denk ik wel eens, maar is dat niet wat eenvoudig? Ds. Van de Veer was ook bang voor de dood toen hij aan zijn hart werd geopereerd, aan die bijbelteksten had hij niet zoveel. Dus bang voor de dood ja best wel.

[csfolmer]

Nee, ik ben niet bang voor de dood.

(even een paar korte reacties)
En dan kijk ik naar Zondag 1 van de heidelbergse catechismus.
Oke een mens kan bang zijn om wat hij achterlaat op deze aarde.
Maar dat is een ander bang zijn, als je snap wat ik bedoel, je laat toch wat achter.

De terugkomst van christus;
Hoe ga je er mee om als je psalm 6:3 en psalm 80:3 zingt (leest).

gr Kees

[Douwe]

ja dat klopt ik ben er beslist niet bang voor om dood te gaan ,al verlang ik er op dit moment echt nog niet naar.
Maar er komem als je goed geleefd heb zoals jij dat zegt is niet waar want je kan de hemel niet verdienen door goed te leven.het is genade wat je krijgt.
wij als mensen hebben het namelijk hier op aarde verprutst,maar door Jezus Christus die voor onze zonden betaald heeft mogen we toch als we in Hem geloven
er op vertrouwen dat we in de hemel komen.

[Masticore]

Ik ben niet bang voor de dood omdat we wel 'dood' gaan maar dood gaan niet zo erg is als wij ons voorstellen.
Doodgaan is gewoon verhuizen (met erge gevolgen voor de achterblijvers)

Groeten,

Masticore

[Picardijn]

Met het werk wat ik gedaan heb en doe dan wandel je samen met de dood, een klein foutje en je bent er geweest. Maar ik maak me geen zorgen als mijn tijd gekomen is, zou er eerder moeite mee hebben om anderen om me heen los te moeten laten.
Het is wel eens een tijdje anders geweest, vooral toen er mensen op het werk een ongeluk kregen. Zo was er iemand die voorspelde en zich bezig hield met donkere zaken, het was iemand met een voorliefde voor de Islam, maar schijnbaar alleen als allah kon kijken bij daglicht. De mensen dachten dat zijn geest nog bij hun was en uit was op wraak, daar had men angst voor en dat nam risico's met zich mee. Gelukkig zijn dit soort ongelukken een zeldzaamheid, men calculeert jaarlijks wel 2 dodelijke ongevallen.

[elle]

Ik ben niet bang voor de dood. Dat is omdat ik vind dat ik door Christus verlost en in Hem geheiligd ben. Dus ga ik na mijn dood naar een veel toffere plek.
Ook tegen het doodgaan op een eventueel nare manier (via MS of kanker ofzo) kijk ik niet huizenhoog op: God zal mij kracht geven!

Ik heb het momenteel alleen veel te druk. Ik wil nog lang niet dood! Ik ga straks trouwen, afstuderen, een goede baan zoeken, beetje carriere maken als christen in deze nare maatschappij, mijn moeder steunen, zwagers bekeren enzovoorts...
Ik denk soms dat ik een 'dwaas meisje' ben: niet bedacht op de komst van de Heer en veel te druk met eigen zaakjes.

[Marnix]

Tof dat je op dit punt zo sterk in je schoenen staat Elle!

Die drukte die je beschrijft.... hebben we allemaal denk ik wel.... Wat doe je daar aan? Ik denk dat het goed is af en toe te proberen om even tijd te nemen voor God tussen alle activiteiten in je leven door... en probeer ook niet alleen voor of na een drukke dag met God bezig te zijn maar ook tijdens de dag. Ik vind bijvoorbeled het WWJD-armbandje (What Would Jesus Do) best een goed middel.... dan zie je tijdens een dag dat bandje af en toe en denk je misschien weer even: Wat wil God dat ik in deze situatie zou doen? Wat zou Jezus doen?

[rednax]

Hallo luitjes,

Ik ben hier pas nieuw, ben hier via google terecht gekomen, nadat ik "bang voor de dood" had ingegeven. Dat is namelijk wat ik ben. Niet zozeer voor hetgeen na de dood, maar voor hetgeen wat er allemaal aan vooraf gaat. Nu moet ik eerlijk bekennen, ik geloof niet in God maar soms ook weer wel. Ik wil graag, heel graag geloven dat er een God is, die zich over ons ontfermt, maar soms maak je dan weer dingen mee waarvan je denkt; "als er toch een God is, waarom dan die oorlogen". Misschien geen eerlijke vraag, weet ik ook niet. Niet dat jullie hier antwoord op kunnen geven, maar ik moet even mijn hart luchten en hoop dat hier te kunnen doen. Maar verder over het onderwerp "bang voor de dood". Mijn ma heeft voor jaren geleden een zwaar auto-ongeluk gehad, en is ook een paar minuten "klinisch-dood" geweest. Ze heeft toen een bijna-doodervaring gehad. Inderdaad het wel bekende witte licht, waarna zij al haar overleden familieleden zag staan, allemaal heel erg gelukkig en lachend in een ruimte, maar toen kwam haar oom die tegen haar zei, dat ze het te vroeg was en dat ze terug moest gaan. Daarna is ze ook weer tot leven gekomen. En als ik dat verhaal dan hoor, dan ben ik weer minder bang, en andere momenten twijfel ik heel erg aan wat er komen gaat. Klinkt misschien heel luguber wat ik nu ga zeggen, maar soms zie ik wel eens oudere mensen ( rond de 70 jaar ) en zou ze willen vragen wat hun van het leven gevonden hebben, en of hun niet bang zijn voor de dood, want immers voor hun is het moment waarschijnlijk eerder als voor mij (20 jr oud). Ik zit geloof ik vooral met mezelf in de knoop, maar wilde dit gewoon even kwijt. Ik hoop dat jullie dit niet als al te lastig (lang verhaal) ervaren. Ik zal zeker nog een tijd dit forum in de gaten houden, omdat ik toch wil weten wat andere mensen denken en voelen........groetjes   a confused persone

[Zijnkind]

Beste Rednax,

Misschien is het een idee om het boek Deadline van Randy Alcorn eens te lezen. Dan begrijp je waarschijnlijk beter wat we aan de andere kant van de dood verwachten als christenen.
Met bijna dood ervaringen ben ik wat voorzichtiger. Het is mogelijk dat God die persoon terug stuurde. Maar als ze niet gelooft kan de duivel haar ook zo vals gerust gesteld hebben. Moeilijk.
Je vragen zijn normaal. Veel christenen worstelen er ook nog regelmatig in meer of mindere mate mee. Stel ze gerust. 1 ding blijft overeind staan te midden van alle twijfels. Neem Jezus aan in je leven en het je angst voor de dood zal afnemen!

[dingo]

In meer of mindere mate bang zijn de voor de dood is vrij normaal voor een mens. Ook voor christenen is het de grote grens en ook voor christenen is het moeilijk om iedereen hier achter te laten. De mens is nou eenmaal niet gemaakt om te sterven maar om te leven.
Maar het soort angstgevoelens wat jij beschrijft klinkt meer als een depressie of als het gevolg van post-traumatische stress. Als dat zo is, moet je zeker ook hulp zoeken in het medische circuit. (Ik schrijf  bewust ook, omdat ik weet dat ik met mijn angsten en noden altijd bij Jezus terecht kan en jou dat ook van harte aanbeveel. Je mag me overigens evt. ook mailen.)

[lonneke]

Een mens is inderdaad gemaakt om te (willen) leven. Ik zou niet dood willen gaan. Toch hoor je wel eens van mensen met een bijna doodervaring dat ze liever niet terug willen naar de aarde waar het allemaal maar koud en kil toegaat in vergelijking met het leven na dit leven.

[Marnix]

We moesten eens weten wat voor superleven we na onze dood krijgen. Volgens mij zouden we dan allemaal spontaan voor de trein springen.

Maar we hebben hier ook een taak. Laten we ons daarop richten en het tijdstip van ons sterven aan God overlaten. In elk geval zou ik het niet meer erg vinden om dood te gaan... hoewel ik ook nog graag zou blijven leven. Het maakt me niet zoveel uit, laat God maar Zijn weg met me gaan! Dat is het beste!

[ric0]

quote:

op 03 Jan 2003 21:13:36 schreef Jan W:
Maar bovenal zou ik dan aan al die mensen die niet geloven wel eens willen vragen, wat voor zin heeft je leven hier op deze aarde als je toch dood gaat.

Misschien kan ik er op in haken omdat ik me schaar onder de mensen die niet geloven. Althans niet in een leven na de dood.

Wat voor zin heeft het leven... voor mij... het beste er van maken. Beetje genieten van wat "moeder natuur" schenkt en wat het leven biedt. Proberen midden in de samenleving te staan.

En die dood... ik kan me alleen bang maken voor het feit dat het "te vroeg" komt of echt een drama gaat worden (lang lijden). De dood zelf zie ik als moeilijker voor degene die achter blijven dan voor mezelf.

Het lijkt me heerlijk om zo rond je 80e een moment te hebben dat je denkt... binnenkort is het voorbij... ook als je gelooft in een definitief einde, het grote niets kan dat een bevrijding zijn, toch?

Geen zorgen, geen verplichtingen.

[elle]

quote:

op 01 Oct 2003 15:40:49 schreef ric0:
[...]
Het lijkt me heerlijk om zo rond je 80e een moment te hebben dat je denkt... binnenkort is het voorbij... ook als je gelooft in een definitief einde, het grote niets kan dat een bevrijding zijn, toch?

Geen zorgen, geen verplichtingen.

Dat laatste is juist het probleem dat ik zou hebben als ik Christus niet had!
Mijn leven, tot nu toe althans, staat bol van de zorgen, problemen en verplichtingen. Ik heb regelmatig tijden gehad dat ik zlef geen zin meer in het leven had. Ik zag het nut van lijden en pijn niet meer in, vond dat ik zelf beter af was als ik dood was en de wereld was vast beter af zonder mij. Nu, met Christus, kan ik leven voor Hem, en weet ik mij gesteund door Hem (heb nu dus zelden meer depressievige klachten).

Nu is dat een misschien wat extreem verhaal. Maar ook minder extreem: waarom zou je verder leven als je net gedumpt bent (door vriend/vriendin/werkgever)? Waarom zou je verder leven als je een ernstige ziekte onder je leden hebt? Waarom zou je je zelf niet van kant maken als je daar toevallig erg zin in hebt? Omdat het morgen misschien wel weer gezellig is?

't Punt van JanW vind ik een goed punt! Ik kan namelijk geen bevredigend antwoord op die 'waarom' vragen bedenken; iig geen ander antwoord dan dat Christus Heer is!

[ric0]

quote:

op 01 Oct 2003 16:18:05 schreef elle:
Nu is dat een misschien wat extreem verhaal. Maar ook minder extreem: waarom zou je verder leven als je net gedumpt bent (door vriend/vriendin/werkgever)? Waarom zou je verder leven als je een ernstige ziekte onder je leden hebt? Waarom zou je je zelf niet van kant maken als je daar toevallig erg zin in hebt? Omdat het morgen misschien wel weer gezellig is?

't Punt van JanW vind ik een goed punt! Ik kan namelijk geen bevredigend antwoord op die 'waarom' vragen bedenken; iig geen ander antwoord dan dat Christus Heer is!

Ik heb nog wel een ander antwoord:
omdat er mensen zijn die je "nodig" hebben, van je houden, je waardevol vinden.

[elle]

quote:

op 01 Oct 2003 16:32:39 schreef ric0:
[...]
Ik heb nog wel een ander antwoord:
omdat er mensen zijn die je "nodig" hebben, van je houden, je waardevol vinden.

Ik vind dat ook niet zo'n denderend antwoord... Leven is leefbaar als het leuk is, maar als het niet leuk is, wat dan? Als het niet leuk is, dan zal het je een worst wezen of er mensen zijn die zeggen van je te houden, of die zeggen je nodig te hebben! (Was iig bij mij zo...)

[rednax]

Bang voor de dood, bang dat je ziel ergens ronddwaalt in het ongewisse. Dat hoor je wel eens, dat er een entiteit aanwezig is, dat "onopgeloste" zaken heeft. Niemand die je zal opwachten als het moment daar is. Bang dat alles afgelopen is, geen herinneringen meer, geen gevoelens. Dat misschien alles zwart is. Of wel reïncarnatie, weet ik veel wat nog meer. Het ongewisse, dat maakt vaak angstig. Of is het nou gewoon een periode waar iedereen doorheen gaat? Ik hoop dat ik in ieder geval ooit  jezus aan mijn zijde zal voelen, zodat ik met een gerust hart oud kan worden.  

[Zijnkind]

quote:

op 01 Oct 2003 19:43:51 schreef rednax:
Ik hoop dat ik in ieder geval ooit  jezus aan mijn zijde zal voelen, zodat ik met een gerust hart oud kan worden.  

Misschien heb je er iets aan als ik je vertel dat ik dit in mijn gebed aan God gevraagd heb. Dat Hij je zijn Geest geeft en dat je naast dit forum iemand in real-life vindt die je dichter bij Jezus helpt komen.
Overigens is een relatie met Jezus geen garantie dat je oud wordt in dit leven. Maar het eeuwige leven (zonder ellende, met verwondering, geluk etc..) lijkt me lang genoeg.

[ric0]

quote:

op 01 Oct 2003 17:25:19 schreef elle:
[...]


Ik vind dat ook niet zo'n denderend antwoord... Leven is leefbaar als het leuk is, maar als het niet leuk is, wat dan? Als het niet leuk is, dan zal het je een worst wezen of er mensen zijn die zeggen van je te houden, of die zeggen je nodig te hebben! (Was iig bij mij zo...)

Hmmm... mja... wat is dan voor jou de toegevoegde waarde van Jezus in je leven geweest. Wat is voor jou de reden geweest dat je dacht... voor/met Jezus wil ik wel verder gaan?

Het is voor mij ook moeilijk om me te verplaatsen omdat ik een dergelijke depressiviteit niet ken.

[elle]

Ric0
Ik werd geconfronteerd met de 'historische Jezus'...

(Het feit dat er een jezus op aarde heeft rondgelopen en rond het jaar 0 aan een kruis is gehangen, kon ik niet langer ontkennen: er zijn teveel bewijzen voor dat dat werkelijk is gebeurd (zie andere draden).
Als je dan de 4 getuigenverslagen leest, dan blijven er 3 mogelijke conclusies over: de jezus waar over verhaald wordt is of gek, of een leugenaar, of daadwerkelijk de Zoon van God. Ik vond dat de bijbel zo consistent was in de aankondigingen van een Christus, een Verlosser, en vond Jezus zo erg daarbij passen, dat ik geconcludeerd heb dat die jezus inderdaad de Christus moet zijn.
Vervolgens ben ik volbloed christen geworden...)

Nouja, na de (her)introductie van Jezus Christus in mijn leven ging heus niet alles ineens van een lijen dakje. Er zijn geleidelijk aan mensen in mijn leven gekomen die mij de juiste support gaven, die mijn eigenwaarde weer op pijl brachten enzovoorts.

Bijkomende voordelen zijn dus geweest: ik ben niet bang voor wat komen gaat (goed of slecht), ben niet bang voor de dood, ik weet dat mijn leven niet bepaald wordt door mijzelf, maar door Iemand die het beste voor mij over had/heeft.
De waarde van jezelf hangt dus niet meer af van wat de omgeving van je vindt, maar je waarde ligt in Christus.

[Joesoef]

Iemand wel eens gehad dat het leek of je dood ging ?
Ik weet niet meer wanneer het was... Half jaar geleden ofzo.. Ik weet nog wel dat ik het een keer tot in detail heb verteld aan iemand en dat het toen ook gewoon weer koud werd..
Heel vaag.. Volgens mij lag ik gewoon in mn bed...
Misschien was het meer een droom, maar wel erg reeel...
Ik weet nog dat alles als een soort groen licht leek, alsof je met  nacktkijker alles zag  maar dan vrij fel...
Op dat moment schrok ik wel beetje: Hey, ik ga dood (vrij nuchtere reactie   )
Kreeg ook gevoel alsof m'n geest zich losmaakte van m'n lichaam..
Ik weet wel dat m'n reactie toen vrij rustig was. In gedachten zei ik zoiets als: Jezus neem mijn geest. En eigenlijk was ik er toen helemaal klaar voor.. Maar er gebeurde verder niets... Even snel als het gekomen was was het weer weg.
Nou weet ik wel dat dit niet hetzelfde is als echt sterven, maar ergens denk ik dat ik op dat moment ook niet echt bang zal zijn..

Het enige waar ik tegenop kijk is een lange lijdensweg...

[ric0]

quote:

op 02 Oct 2003 12:52:29 schreef elle:
(Het feit dat er een jezus op aarde heeft rondgelopen en rond het jaar 0 aan een kruis is gehangen, kon ik niet langer ontkennen: er zijn teveel bewijzen voor dat dat werkelijk is gebeurd (zie andere draden).
Als je dan de 4 getuigenverslagen leest, dan blijven er 3 mogelijke conclusies over: de jezus waar over verhaald wordt is of gek, of een leugenaar, of daadwerkelijk de Zoon van God. Ik vond dat de bijbel zo consistent was in de aankondigingen van een Christus, een Verlosser, en vond Jezus zo erg daarbij passen, dat ik geconcludeerd heb dat die jezus inderdaad de Christus moet zijn.
Vervolgens ben ik volbloed christen geworden...)

ik denk dat er nog andere conclusie's mogelijk zijn... namenlijk... een verkeerd begrepen persoon.
Net zoals Marx zei dat de mensen die zich zelf marxisten noemden hem niet begrepen.

Maar goed... over wel of niet historische bewijzen zijn inderdaad genoeg andere draadjes.

quote:

Nouja, na de (her)introductie van Jezus Christus in mijn leven ging heus niet alles ineens van een lijen dakje. Er zijn geleidelijk aan mensen in mijn leven gekomen die mij de juiste support gaven, die mijn eigenwaarde weer op pijl brachten enzovoorts.

Goed... kom ik weer terug op mijn stelling... je hebt dus mensen gehad in je omgeving die je gesteund hebben.

Eigenlijk is dat een van de essentie's waarom ik moeite heb met het christelijk geloof. Dat verplaatsen van de credits... de dank richten aan "de schepper" die de juiste mensen op je pad heeft gebracht. Terwijl je bedankjes eigenlijk uit moeten gaan naar de mensen die dat deden.

quote:

Bijkomende voordelen zijn dus geweest: ik ben niet bang voor wat komen gaat (goed of slecht), ben niet bang voor de dood, ik weet dat mijn leven niet bepaald wordt door mijzelf, maar door Iemand die het beste voor mij over had/heeft.
De waarde van jezelf hangt dus niet meer af van wat de omgeving van je vindt, maar je waarde ligt in Christus.

Is het probleem dan niet dat je niet om kon gaan met de "verantwoordelijkheden" van je leven? Dat je het fijn vind dat je nu een "erg collegiaal leider" hebt? Jij hoeft niet na te denken waar het heen moet, waarom het verder moet en waar het heen gaat... dat is al voor je bepaald.

Niet dat ik je weer een depressie ofzo aan wil praten, hoor! Wat dat betreft heb ik zoiets van, alleen maar goed als je er steun uit haalt.

[elle]

quote:

op 02 Oct 2003 14:22:08 schreef ric0:
[...]

Goed... kom ik weer terug op mijn stelling... je hebt dus mensen gehad in je omgeving die je gesteund hebben.

Eigenlijk is dat een van de essentie's waarom ik moeite heb met het christelijk geloof. Dat verplaatsen van de credits... de dank richten aan "de schepper" die de juiste mensen op je pad heeft gebracht. Terwijl je bedankjes eigenlijk uit moeten gaan naar de mensen die dat deden.

Wat ik dus typisch vind is dat die mensen er ook wel waren voor en tijdens mijn depressievigheden, maar pas nadat ik Christus heb erkend als Zoon van God lukte het hen om mij uit de put te halen. Pas daarna landden hun argumenten.
Ik heb ook heus die mensen wel bedankt hoor (eentje zei: 'Huh? 'kHeb niks gedaan!').

quote:

[...]

Is het probleem dan niet dat je niet om kon gaan met de "verantwoordelijkheden" van je leven? Dat je het fijn vind dat je nu een "erg collegiaal leider" hebt? Jij hoeft niet na te denken waar het heen moet, waarom het verder moet en waar het heen gaat... dat is al voor je bepaald.

Ik zag zat verantwoordelijkheden hoor ten tijde van mijn depressie hoor... Ik snapte alleen niet meer waarom ik in vredesnaam die verantwoordelijkheden op mij zou nemen. Omdat de maatschappij/mijn ouders dat van mij verlangden? Welke zeggenschap hadden zij? Wat is de lol van het opnemen van verantwoordelijkheden?
Je lijkt te zeggen dat ik nu verantwoordelijkheden fijn kan afschuiven op iemand anders, een collegiaal leider, en daarom het leven weer aankan. Maar dat lijkt mij niet goed en bovendien een onjuiste aantijging: je blijft, ook als christen, zelf verantwoordelijk voor het doen van het goede en het laten van het kwade (ok.. een christen krijgt daarbij hulp, maar moet die wel aanvaarden)! Dat is juist omdat er een Ander is, belangrijker dan ik, die dat van me eist!

Van alles wat ik nu doe behoor ik later verantwoording af te dragen. Dat kan weer angst opleveren, bijvoorbeeld voor de dood (want er volgt een oordeel!). Maar iemand die oprecht het goede heeft gezocht, mag weten dat zijn fouten hem in Christus zijn vergeven (voor een betere onderbouwing: lees Paulus' brief aan de Romeinen ). Vandaar dus mijn bangeloosheid.

edit: Iemand die het bestaan van de historische Jezus ontkent, of die een andere conclusie trekt dan ik over de persoon Jezus, die zal ik met mijn argumenten niet kunnen overtuigen. Omdat die redelijk basaal zijn voor de manier waarop ik geloof en in het leven sta, zullen mijn verhalen ook zeggenschap missen. Maar da's dan gewoon pech, dan mag iemand anders het proberen .

[reller]

quote:

op 03 Jan 2003 00:34:30 schreef Huk:
...
Zijn jullie bang voor de dood?
Als Christenen geloven jullie in de hemel en dat je daar heen gaat als je dood bent (als je goed geleefd hebt in ieder geval). Volgens de bijbel moet het daar ontieglijk veel mooier en beter zijn dan hgier op aarde. Dus dan lijkt het mij dat je er naar uitkijkt om daar heen te gaan, of niet?

Ik geloof niet in een hemel maar ben toch niet bang voor de dood, alleen de manier van doodgaan kan beangstigend zijn.

[elle]

quote:

op 02 Oct 2003 14:44:12 schreef reller:
[...]

Ik geloof niet in een hemel maar ben toch niet bang voor de dood, alleen de manier van doodgaan kan beangstigend zijn.

Als je niet in leven na de dood gelooft, dan vind ik het alleen maar consequent dat je niet bang bent voor de dood.
En t.a.v. lijdenswegen hebben ze in Nederland tegenwoordig praktische, definitieve oplossingen.

[reller]

quote:

op 02 Oct 2003 14:54:40 schreef elle:
[...]

Als je niet in leven na de dood gelooft, dan vind ik het alleen maar consequent dat je niet bang bent voor de dood.
En t.a.v. lijdenswegen hebben ze in Nederland tegenwoordig praktische, definitieve oplossingen.

helaas heb je niet te kiezen hoe je dood gaat en dus ook niet altijd te kiezen in je lijdensweg
als je op een landweggetje tegen een boom rijdt en je ligt te kreperen in "the middle of nowhere" heb je geen keuze

[elle]

quote:

op 02 Oct 2003 15:45:16 schreef reller:
[...]

helaas heb je niet te kiezen hoe je dood gaat en dus ook niet altijd te kiezen in je lijdensweg
als je op een landweggetje tegen een boom rijdt en je ligt te kreperen in "the middle of nowhere" heb je geen keuze

Reller, ik proef enige irritatie in je post, en dus: excuses, ik wilde je niet irriteren.
Het 'maar', tegenstelling, in je zin snapte ik niet.
Dat er onaangename vormen van doodgaan bestaan snap ik wel, maar ik versta daar dus een chronische ziekte onder en niet 'dood liggen gaan onder een boom'. Je ziet tegenwoordig steeds vaker dat lijders aan een chronische, 'onmenselijke' ziekte voor een gemakkelijke oplossing kiezen, dus daar verwees ik naar.

[Pleun]

Is er niemand bang voor de hel? Of geloven we daar niet meer in?

[Harm]

quote:

op 03 Oct 2003 00:43:28 schreef Pleun:
Is er niemand bang voor de hel? Of geloven we daar niet meer in?

Je hoeft niet bang te zijn voor de hel als je van God houdt en in Hem gelooft . Dus nee, ik ben niet bang voor de hel, terwijl ik er wel in geloof.

[Tave]

Joes, zo dat is behoorlijk heftig. Ik heb zelf nog nooit zoiets meegemaakt.

quote:

op 03 Oct 2003 00:43:28 schreef Pleun:
Is er niemand bang voor de hel? Of geloven we daar niet meer in?

Ik geloof er wel in, denk ik.. Maar ik denk er liever niet bij na. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat mensen die nu veel voor je betekenen, later.. Nee, als ik daar bij stil ga staan, dat doe ik niet meer. Zelf ben ik er niet bang voor, Jezus is de brug naar God en zijn hemel. Fantastisch! Maar wat ik al zei ik denk (liever) niet na over de andere kant..

Vandaag, op Rotterdam Centraal trouwens wel weer bij de dood bepaald. Ik kwam aan op perron 6/7 om mijn trein te halen en kwam een oud-klasgenootje tegen, die ik al zeker een jaar niet meer gesproken had, goed, zij zei dus: "Ja we moeten even iets naar voren lopen, want er komt zo nog een ambulance langs." Even later, kwamen er dus 2 ambulances het perron op gescheurd. De zwaailichten knalde eraf toen ze tegen het "bord met bestemming en tijd" opknalden. Verschrikte gezichten, maar ik wist nog niet wat er nou aan de hand was. Toen moest de hele massa binnen 1 minuut naar spoor 4 omdat de trein daar nu binnen zou komen.

Toen de trein uiteindelijk wegreed zag ik door het raampje een man gereanimeerd worden. Een man die naast me zat: "Dat ziet er niet goed uit..." Een vrouw tegenover me lijkt geëmotioneerd. En ik? Ik werd toch weer even bij de dood bepaald. Ik kende de man niet eens, maar als je er bij stil staat wat voor pijn dat teweeg zal brengen voor nabestaanden. Zo'n plotseling overlijden. Hopelijk heeft die man het gehaald, maar inderdaad "het zag er niet goed uit". Het bepaald je ook meteen weer bij wat echt belangrijk is in het leven. Zelf sta ik er weinig bij stil denk ik. Ik ben niet bang voor de dood, dat niet. Ik vertrouw op Jezus en ik weet dat mij iets veel mooiers te wachten staat. Maar toch, alles hier is weg en dat is toch waar je nu mee bezig bent. Je vrienden, familie, kenissen blijven achter. Aan de ene kant, is de dood ook erg onwerkelijk voor mij, denk ik.

[Wybo]

quote:

op 03 Oct 2003 00:43:28 schreef Pleun:
Is er niemand bang voor de hel? Of geloven we daar niet meer in?

Nee, ik geloof er wel in, maar ben er niet bang voor.
Ik geloof dat God rechtvaardig is. Dus vanuit die optiek zal er niemand komen die dat niet verdiend heeft. En degenen die er wel komen hebben het blijkbaar verdiend. Ik hoef daar dus niet over te puzzelen, of te oordelen. Dat laat ik liever aan Hem over.

[cheese]

quote:

op 02 Oct 2003 12:52:29 schreef elle:

(Het feit dat er een jezus op aarde heeft rondgelopen en rond het jaar 0 aan een kruis is gehangen, kon ik niet langer ontkennen: er zijn teveel bewijzen voor dat dat werkelijk is gebeurd (zie andere draden).
.

was niet het jaar 0 de geboorte en het jaar 33 de kruisiging?

http://forum.gkv.nl/showtopic.asp?tID=1027

[vaneccles]

33 jaar na nul is ook "rond het jaar nul",relatief bekeken.

[cheese]

quote:

op 03 Oct 2003 22:58:28 schreef vaneccles:
33 jaar na nul is ook "rond het jaar nul",relatief bekeken.

en in mijn beleving draait de zon om de aarde ipv de aarde rond de zon