Stervensbegeleiding

[Picardijn]

Als mensen vanwege ouderdom, ziekte op het sterfbed komt te liggen, hoe zou je dan op de beste manier de mensen troost kunnen geven om het tijdelijke voor het eeuwige te veruilen.
De weg naar de dood is ingetogen en moeizaam. Dit zou eigenlijk feestelijk moeten zijn, maar ik heb het zelden gezien.
Mensen maken zich in de eerste instantie zorgen om degene die ze achter moeten laten.
Hoe moet je er mee omgaan, moeten we voorzichtig zijn? Moeten we vertrouwen uitstralen? Hoe gaan we om met mensen die niet geloven, maar die toch moeiten hebben?

[Picardijn]

Iemand die dus op de wip zit om het tijdelijke voor het eeuwige te veruilen kunnen we dus het beste een beetje morfine aanraden.
Iemand met kanker 60+ dus niet echt rendabel meer, niet kerkelijk, geen kinderen thuis meer. Valt geen eer aan te behalen, hoeven we ons geen zorgen om te maken, pootje ophouden spuitje erin gat graven en dat was het dan wel.
Reformatie of geen reformatie, jeugdkerk of geen jeugdkerk.
Volgende week is het weer zondag

[HarmW]

Laten we es beginnen met er gewoon te zijn voor mensen. Mensen opzoeken die dreigen te vereenzamen. Even je eigen prioriteiten aan de kant, en je prioriteit bij de ander leggen.

[Picardijn]

Mensen die plotseling direct geconfronteerd worden lopen het risico om geconfronteerd te worden met de angstige gedachte om het onbekende.

Als je dan met iemand spreekt dan houd het luisteren een keer op, moet je dan profesional's inschakelen. Het is niet zomaar dat mensen juist dan naar je toekomen, maar eigenlijk niet geconfronteerd willen worden.

[Skynolimit]

quote:

op 02 Mar 2003 15:31:09 schreef Picardijn:
Iemand die dus op de wip zit om het tijdelijke voor het eeuwige te veruilen kunnen we dus het beste een beetje morfine aanraden.
Iemand met kanker 60+ dus niet echt rendabel meer, niet kerkelijk, geen kinderen thuis meer. Valt geen eer aan te behalen, hoeven we ons geen zorgen om te maken, pootje ophouden spuitje erin gat graven en dat was het dan wel.
Reformatie of geen reformatie, jeugdkerk of geen jeugdkerk.
Volgende week is het weer zondag

Wat wil je hiermee?
Is dit jouw standpunt? (ik hoopp van niet)
Is dit je eigen ervaring (idem)
Ofwel: wat wil je bespreekbaar maken in dit topic?

Wel of geen beroeps aan het sterfbed?

[Picardijn]

Ongeneeslijk ziek! Wie zorgt voor ons?
 
    Volledige bericht:
Dat is het motto van de eerste 'Week van de palliatieve zorg'. Van 24 t/m 29 maart 2003 zijn er verspreid over heel Nederland informatieavonden en open dagen over alle vormen van zorg voor mensen in veelal de laatste fase van een ongeneeslijke ziekte.

Het is de eerste keer dat in ons land een dergelijke week wordt gehouden. In deze week wil men het publiek en hulpverleners bekend maken met de verschillende vormen van palliatieve zorg zoals die in ons land mogelijk. Dit omvat pallitiative zorg bij betrokkenen thuis, in hospices, bijna-thuis-huizen, verpleeghuizen, verzorgingshuizen en in ziekenhuizen, eventueel op daar aanwezige palliatieve units. Naast de palliatieve zorg die wordt gegeven door reguliere zorginstellingen zijn er ook vrijwilligersorganisaties die in de laatste levensfase ondersteuning bieden aan de patiënt en zijn naasten, de zogenoemde mantelzorg. Aan de week wordt meegewerkt door het Ondersteunings-punt Palliatieve Terminale Zorg Agora, de Brancheorganisatie van verpleeg- en verzorgingshuizen Arcares, het Landelijk Steunpunt Vrijwilligers Terminale Zorg (VTZ) en de Integrale Kankercentra.  


De vraag van mij was alleen hoe moet je op de hulpvraag anticiperen, iemand doorsturen ziet men als zwaktebod. Hoe gaan anderen om met zulke vragen misschien zijn er mensen die er meer mee te maken hebben.

Nu het de week is van de palliatieve zorg is er misschien ruimte om hier over na te denken. Of waren we nog bezig met de oproep van de synode om te verootmoedigen?

[Picardijn]

Wel eens op een crematie geweest van iemand die niks met het geloof te maken wil hebben?

2 gedichten over dat je nu een vogeltje ben en dat je op die manier toch dicht bij ons bent. Willeke albertie tussendoor klinkt door de zaal.
Rondje om de baar, daag, deurtjes dicht, de kist blijft staan.
Iemand zegt "Misschien tot ziens"
Condoleance...een hele groep met mensen, verdriet, koffie en een koek.
Zelf pink ik een traantje weg, de leegte de stilte. Wat moet je nou geven, je wilt wel schreeuwen maar je kunt het niet.

Buitengekomen, staan de volgende al klaar, een andere ploeg mensen staan alweer klaar om de aula te betreden. Weer Alberti? je zou er maar werken.

Morgen is het weer zondag.

[Anne-Marie]

Je hebt al een hoop dingen gezegd, Picardijn.
Moeilijk om in 1 bericht op alles te reageren. Laat ik wat proberen.
In mijn vak kom ik veel in aanraking met stervende mensen. Wijkverpleegkundige.

Wat me altijd opvalt, is dat mensen wel weten over euthanasie, maar niet over hospices of goede stervensbegeleiding thuis. Met medewerking van huisarts , thuiszorg en uiteraard de familie.  Als je ziet hoeveel mensen er daadwerkelijk geeuthanaseerd worden, valt dat mee. Echt.
Bij goede informatie over te verwachten problemen en adequate pijnstilling kan een mens veel aan.

Voor veel mensen geeft het een enorme rust dat ze een euthanasie verklaring ondertekend hebben. Ze weten dan dat er niet "doorgedokterd" zal worden.
Vaak is die rust al voldoende om een natuurlijke dood te sterven. Ook de aangeboden hulp en vakkennis is daarvoor noodzakelijk. Er zijn zoveel manieren om pijn en lijden te verlichten. Vaak is alleen informatie en een luisterend oor al genoeg. En het weten dat er altijd gebeld kan worden.

Gebruik morfine niet in 1 adem met euthanasie. Daar wordt het niet mee gedaan.
Morfinepreparaten zijn noodzakelijk om de pijn te verlichten, maar veroorzaken geen sterven. Dat wordt veroorzaakt door ziekte, achteruitgang, zwakheid en een combinatie van medicijnen.

Als christen kan ik in mijn vak niet mijn persoonlijke mening uiten over hoe ik denk over euthanasie. (niet bij het bed van de patient) Ik kom daar namelijk niet om mijn mening te geven, maar om hulp te bieden. En dat doe ik. Ik zal er alles aan doen om op een goede manier mijn mensen naar de dood te begeleiden. Het liefst op een manier die menswaardig en draagbaar is. Helaas hebben wij dat niet altijd in de hand. Soms bid ik dat God een patient wegneemt, zo erg is het lijden. Bij hoge dosis medicatie voor pijn en onrust kan ik er dan volledig achterstaan.
Zelfs bij euthanasie kan ik dan voor de patient blij zijn dat het lijden voorbij is. Met de manier ben ik dan niet blij. Omdat ik denk dat er altijd een manier te vinden is om het lijden te verlichten. Hoe dan ook. Desnoods met narcose. Maar dat is dan zinloos medisch handelen. Zeg het maar..... wat is wijsheid?   Gr Anne-Marie.

[dingo]

Ik herken veel van je reactie, Annemarie ook al werk ik niet in de gezondheidszorg.  'Alleen maar' een paar krepeer gevallen van dichtbij meegemaakt.

En inderdaad zijn veel mensen bang voor ondragelijk lijden. Dat heeft ook te maken met de tot voor kort geringe aandacht voor de palliatieve zorg in Nederland. Gelukkig wordt daar een inhaalslag gemaakt.

Maar er wordt wat afgeleden. En dan denk ik aan Romeinen 8:18 Want ik ben er zeker van, dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid, die over ons geopenbaard zal worden.. Het is soms haast niet voor te stellen. Het scheelt al dat er niet meer tegen heug en meug 'gedokterd' wordt en mensen ook 'gewoon' mogen sterven. Ik ben ook duidelijk niet tegen passieve euthanasie.

Ik benijd je niet, want je wordt vaker dan veel andere mensen geconfronteerd met de gebrokenheid van het mensenleven. Ik zal ook aan je denken als ik straks mijn handen vouw.

Overigens heb ik altijd begrepen dat morfine het einde wel bespoedigd, bij normaal gebruik dan. (Een overdosis spreekt voor zich) Wil je nog 's toelichten hoe dat zit?

[M@rgreet]

Ik heb een aantal jaren op de afdeling oncologie (patiënten met kanker) gewerkt en daar werd wel vaak morfine gebruikt om het sterven te bespoedigen. Ik vond het altijd euthanasie, maar dan in een grijs vlak. Natuurlijk voerden de artsen het argument aan, pijnstilling, maar niet in alle gevallen leed de patiënt pijn. Vaak werd dan de dosis morfine doelbewust per keer verdubbeld, totdat men overleed. Soms gebeurde dit in combinatie met Valium, die 2 gaan niet samen. (ik werkte hier overigens niet aan mee).

De artsen deden dat, omdat actieve euthanasie zo'n rompslomp is met papieren ed. Anne-Marie geeft aan dat act. euthanasie niet vaak voorkomt, volgens mij is dat ook omdat veel gevallen niet aangegeven worden, of dat er bijvoorbeeld wat gesjoemeld wordt.

Ik heb het werk vaak zwaar ervaren, enerzijds is je overtuiging dat alleen God bepaalt wanneer iemand zal sterven, anderzijds heb ik mensen zien lijden tot het einde. En dan gaat je overtuiging soms zwaar tegen je gevoel in. 't Blijft een zwaar vak!

[Picardijn]

Zelf werk ik niet in de zorg, maar de afgelopen tijd kwam ik wat tegen in de omgeving. Er rees bij mij de vraag hoe je het beste om kunt gaan met mensen die het sterfbed zien.

Zo kom je op een dag mensen in je nabijheid tegen.
De ene meld..ja ik heb kanker, en het ziet er niet zo goed uit...wat doe je dan als de mensen naar je komen.
2 dagen later een ander...heb kanker...zit in de familie en is terminaal...
Diezelfde week hoor ik dat iemand is opgenomen in het verpleegtehuis, beginende dementie en een hersenbloeding...

Op een bepaald moment ligt er een rouwkaart op de bus, bij de condoleance word me keurig gemeld dat er maar een extra dosis morfine is gegeven om maar van het lijden af te zijn, was toch wel moeilijk leven zo. Dit was wel beter zo....

In alle gevallen is er sprake van geen geloof, moet je dan maar niks zeggen? Ja knikken als mensen die weten dat je gelooft je om hulp vragen.
Bel maar een nummer, daar zitten prof's.

De week van de palliatieve zorg kwam ook nog voorbij. Zal dus wel leven onder christenen....een lijdensweg voor het sterven.

Lijkt me lastig als je in de zorg werkt op een bepaald moment maar een knop om te moeten draaien, gewoon maar doen wat er van je gevraagd word. Volgens mij brand je dan van binnen, is er wel ruimte om het te kunnen ventileren?
Misschien is er een bepaalde christelijke zorg hulplijn waar je met je etische kwesties terecht kunt? Zal op een bepaalde manier toch wel vanuit een christelijk standpunt een "vertegenwoordiger" zijn voor de zorgmedewerkers.

Vorige week was er een stukje bij GTST over een verstandelijk gehandicapte jongen die opgenomen is in het ziekenhuis, de broer die kreeg het licht te zien....zijn broertje wou slapen....volgende scene is hij al klaar om een of andere machine uit te zetten. Alsof je de computer afsluit.

[Anne-Marie]

Nog even een reactie op Morfine.
Morfine is een zeer beladen woord geworden. Als iemand met morfine begint, is het eind nabij, toch?
Nee dus.
De combinatie van medicijnen en de lich. toestand van de patient veroorzaken het overlijden, niet de morfine.
Anders zouden veel junks toch allang gesneuveld zijn? Als je iemand alleen morfine geeft, gaat hij/zij niet zomaar dood. Het geeft wel een snelle gewenning(verslaving), waardoor het ook opgehoogd MOET worden om de pijn te blijven bestrijden.
Zoals vorige prikker al zei: de combi veroorzaakt het sterven. (valium, haldol).

Ik heb eens bij een mij onbekende man 200 mg morfine moeten spuiten.
Ik kwam daar voor het eerst. (200 is heel veel!!)
Toen heb ik wel even de mobiel gebruikt en de huisarts gebeld of dat wel klopte.
Ja, die man was dus verhoogd en verhoogd enz.... Zat nu op 200 mg.
Ik heb het gegeven, en ben later nog even teruggegaan. Hij zat heerlijk in bed, geen pijn en had nergens last van. Hij heeft nog een aantal weken zo geleefd.
Bij hem werkte dit heel goed.
Bij anderen is alleen morf. niet genoeg. Dan kom je in een gebied van: bij niet geven ervaart de patient een enorme benauwdheid (angst voor stikken en afschuwelijk voor de familie om bij te zitten....stel je even voor.....)
en bij wel geven kan de patient overlijden aan de bijwerking van de zware medicijnen. Wat dan??  Niet? Wel?
Ik denk dat je altijd heel goed met de patient (indien mogelijk) en met de fam. moet overleggen. Mogelijkheden onderzoeken. Kan er O2 bij? Ander bed? Andere houding? Uitzuigen? (slijm weghalen).
Nooit klakkeloos alles toedienen, altijd blijven nadenken.

Passieve en actieve euthanasie zijn verouderde termen. Die worden niet meer gebruikt. Euthanasie is euthanasie.
Passief is nu samengevat in 5 stappen.
de laatste stap daarvan is code 5 : niet reanimeren, niet beademen, niet naar intensive care, geen anti-biotica  en  TLC= tender loving care.
Dit is een code die alleen wordt gegeven als medisch handelen echt zinloos is geworden.

Hartelijk dank voor het gebed. Fijn dat er gebeden wordt. Het is nodig! Het is inderdaad eeen zwaar vak, ik heb nu 20 jaar ervaring, en het wordt er niet lichter op.   Hart. Groet, Anne-Marie.

[Picardijn]

Hoe zit het eigenlijk met het weigeren van behandelen van patienten die kiezen voor actieve euthanasie, dus waar je deelneemt in het toewerken van de dood.
Word dat gezien als werkweigeren?
Of krijg je daar indirect problemen mee? Geen protmotie, geen medewerking, of geen gehoor vinden.
Heb je de gelegenheid om er over te praten met collega's? Of word het als een beladen onderwerp in het midden gelaten?

[Anne-Marie]

Ik weet het niet, want ik weiger geen patienten die voor euthanasie kiezen. Juist niet!
Meewerken aan euthanasie hoeft nooit, ook in het ziekenhuis hoefde dat niet. Je kunt je dan beroepen op je principes. Dat geeft geen consequenties en geen problemen.
Een heleboel collega's (dan bedoel ik: gelovig en niet-gelovig) willen niet meewerken aan de uiteindelijke daad: de euthanasie zelf. Thuis hoeft dat so wie so niet, dat doet de huisarts alleen bij ons.

Het verplegen en verzorgen van iemand vind ik iets heel anders. Dat is mijn vak, ongeacht wie ik voor me heb. Ieder krijgt dezelfde aandacht. Het is een mooi vak, en tot het einde toe met iemand meegaan kan heel indringend zijn. Ik heb al heel veel bijzondere dingen meegemaakt. Maar dat is een ander onderwerp.
Gr. Anne-Marie