GKV Forum - De zondagsrust - Gereformeerd leven

Marloes,

Ik zeg niet dat ik mensen de redding door Christus wil ontzeggen. Ik ben het van harte eens met de stellingname in DL I, 3 dat de goede boodschap zonder onderscheid gepreekt moet worden. Maar die boodschap is nu eenmaal niet dat God alle mensen redt, maar een serieuze oproep tot bekering. God deelt zijn genade royaal uit, maar zorg wel dat je erbij hoort.

Maar moet ík in staat zijn voorspellingen te doen over wie wel en niet behouden zal worden, om Góds openbaring dat Hij verkiest wie Hij wil na te mogen spreken?

Wat betreft je citaat uit het woordenboek: purpose betekent "bedoeling", niet "gevolg".

Ik citeer een wat uitgebreider woordenboek over HINA:

quote:

A. Adverb
I. of Place,
1. demonstr. in that place, there (only in Il. 10. 127).
2. relat.
.a. = hopou, in which place, where, Hdt., etc.;
-so, hina te Il.;
-hina per Hom.:
-c. gen., hina gês in whatever part of the land, Hdt.;
-emathe hina ên kakou in what a calamity, Id.;
-ouch horâis hina ei kakou Soph.
.b. = hopoi, with Verbs of motion, whither, Od.;
-horâis hina hêkeis Soph.
II. of circumstance, when, at which, Od.
B. Final Conjunction, = hopoos, that, in order that, Lat. ut, Hom.:
I.
1. with subj.,
.a. after principal tenses of indic., Id., etc.
.b. after historical tenses, in similés, where the aor. refers to any possible time, Od.
.c. after optat. and an
edôke menos hina genoito she gave him vigour, that he might become, Il.
2. with optat.,
.a. after historical tenses, Hom., etc.
3. with past tenses of ind., to express a consequence which has not followed or cannot follow,
-hin' ên tuflos in which case he must be blind, Soph., etc.
4. hina mê, as the negat. of hina, that not, Lat. ut ne or ne, Il., Att.
II. elliptical usages,
1. where the purpose only is stated,
Zeus esth', hin' eidêis 'tis Zeus, [I tell thee this] that thou may'st know it, Soph.;
-so, hina suntemô, Dem.
2. hora or blepe being understood, hina elthôn epithêis tas cheiras autêi see that thou come and lay hands on her, N.T.
3. hina ti, (sc. genêtai); to what end? Ar., Plat.

Er is in Joh 3, 16 sprake van een voegwoord met conjunctief, B.I.1.; in dat geval is de bijzin altijd finaal, i.e. geeft een doel aan: "om te", "opdat". Voor een causale bijzin heeft het Grieks andere woorden en andere modi van het werkwoord.

Maar misschien moeten we deze discussie in een andere draad voortzetten.

Wie kan meer vertellen over het feit dat een Rooms Katholiek paus in 312 nC. besloten heeft om de zondag ŽdeŽ rustdag te maken?

En als dit zo is, hoe komen we erbij dat het 4e gebod met betrekking tot de sabbath gelijk is met een gebod over de zondag?

De sabbath begint overigens op vrijdagavond en eindigt op zaterdagavond. In die zin is Christus niet opgestaan op zondag, maar op zaterdag. Want bij zonsopgang (op zondag) was het graf immers al leeg? De discipelen hadden daarvoor immers de sabbath gevierd en gingen direct ná de sabbath naar het graf.

Graag reactie!

Nog een bijdrage, dit keer uit Hebreeën 3:
18 Aan wie anders zwoer Hij, dat zij tot zijn rust niet zouden ingaan, dan aan hen, die ongehoorzaam geweest waren?
19 Zo zien wij, dat zij niet konden ingaan wegens hun ongeloof.
1 Laten wij daarom op onze hoede zijn, dat niemand van u, terwijl nog een belofte van tot zijn rust in te gaan bestaat, de indruk zou wekken achter te blijven.
2 Want ook ons is het evangelie verkondigd evenals hun, maar het woord der prediking was hun niet van nut, omdat het niet met geloof gepaard ging bij hen, die het hoorden.
3 Want wij gaan tot de rust in, wij, die tot geloof gekomen zijn, zoals Hij gesproken heeft: gelijk Ik gezworen heb in mijn toorn: Nooit zullen zij tot mijn rust ingaan, en toch waren zijn werken van de grondlegging der wereld af gereed.
4 Want Hij heeft ergens van de zevende dag aldus gesproken: En God rustte op de zevende dag van al zijn werken;
5 en hier wederom: Nooit zullen zij tot mijn rust ingaan.
6 Aangezien nog te wachten is, dat sommigen tot die rust zullen ingaan, en zij, die het evangelie eerst ontvangen hebben, niet ingegaan zijn wegens hun ongehoorzaamheid,
7 stelt Hij wederom een dag vast, heden, als Hij door David na zo lange tijd spreekt, zoals boven gezegd werd: Heden, indien gij zijn stem hoort, verhardt uw harten niet.
8 Want indien Jozua hen in de rust gebracht had, zou Hij niet meer over een andere, latere dag gesproken hebben.
9 Er blijft dus een sabbatsrust voor het volk van God.
10 Want wie tot zijn rust is ingegaan, is ook zelf tot rust gekomen van zijn werken, evenals God van de zijne.
11 Laten wij er dus ernst mede maken om tot die rust in te gaan, opdat niemand ten val kome door dit voorbeeld van ongehoorzaamheid te volgen.

In dit bijbelgedeelte wordt de rustdag gelijk gesteld aan het volk Israel dat na de woestijnreis het beloofde land beërft. Het volk moest 40 jaar langer rondzwerven vanwege de ongehoorzaamheid aan God.

De huidige rustdag dient dus een afspiegeling te zijn van de eeuwige rust die God ons geven wil.
Mijn vragen hierbij:
1. Is het DAT inderdaad? Hoe ziet zoŽn dag er dan uit?
2. Doet de dag van de week ertoe?
3. (De vraag met de relatie met het 4e gebod had ik al gesteld).

Ik heb een heel interessante, uitgebreide site hierover gevonden (ik heb nog niet alles gelezen), zie http://www.7daweb.com/7da02.htm en lees dan vooral eens http://www.7daweb.com/7da02art10.htm, Paul K.!

quote:

Ellen White (adventisten - Marloes) hield het erop dat de paus de sabbat afschafte. Zij bleek hierin echter (alweer) ongelijk te hebben, de eerste paus zien we pas in het begin van de zevende eeuw op het toneel verschijnen.
Deze verklaring van Ellen White bleek dan ook niet houdbaar, waarna de kerk verklaarde dat Constantijn in 321 na Chr. de sabbat bij wet afschafte. De kerk heeft haar geïnspireerde profetes hiermee verbeterd.
Wanneer wij echter de geschiedenis van de vroege christelijke kerk bestuderen, van de tijd van het Nieuwe Testament en daarna, lezen we dat de eerste christenen de zondag al als een aparte dag in ere hielden, maar naast de sabbat.
Verschillende geschriften laten zien dat er op zondag bijeenkomsten waren van christenen, samenkomsten die in het teken stonden van aanbidding.

test

Nog een aanvulling: kun je je niet sowieso afvragen of de Tien Geboden ook wel voor ons bedoeld zijn? (Ze zijn wel nuttig, daar wil ik niet aan afdoen, maar kun je stellen dat zij volgens de Bijbel gehouden moeten worden door de gelovigen uit de heidenen?)

quote:

Handelingen 15:
19 Daarom ben ik van mening dat we de heidenen die zich tot God bekeren geen al te zware lasten moeten opleggen, 20 maar dat we hun moeten schrijven dat ze zich dienen te onthouden van datgene wat door de afgodendienst bezoedeld is, van ontucht, van vlees dat nog niet uitgebloed is en van het bloed zelf.

Daar wordt het onderhouden van de sabbat niet genoemd.

Kan dit (één van) de reden(en) zijn dat er nu gezegd wordt dat we in elk geval de morele kant van de 10 geboden moeten nakomen, en niet zozeer de ceremoniële kant ervan? Dat zou weer tot gevolg hebben dat we niet langer zaterdag/zondag als sabbat hoeven te heiligen, maar wel een dag als feestdag in ere moeten houden, als vooruitwijzing naar de nieuwe aarde.
Maar ik ben er (ook) nog niet helemaal uit..

PS/NB: Dit lijkt trouwens weer ontkrachtigt te worden in Efeziërs 2:

quote:

19 Zo zijt gij dan geen vreemdelingen en bijwoners meer, maar medeburgers der heiligen en huisgenoten Gods, 20 gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl Christus Jezus zelf de hoeksteen is.

Dan blijft alleen staan dat de oud-testamentische wetten een afschaduwing waren, dat Christus de wet vervuld heeft, en dat wij nu daardoor alleen de morele kant ervan zouden moeten houden..

Nu nog de (aan het voorgaande tegengestelde) mening van een Messiaanse Jood over de viering van de sabbat door christenen, ik kort het hier zo veel mogelijk in. De volledige tekst kun je vinden op http://www.christenpagina.nl/Studies-werner/de-shabat-1.htm en verder.

quote:

Men is nogal van mening, dat een christen de vrijheid geniet om zelf te bepalen welke dag men als wekelijkse rustdag mag kiezen, namelijk de zondag in plaats van de Shabat. Wij zijn immers "vrij van de wet", zegt men. Om deze opvatting te staven, wordt vaak Kolossenzen 2:16-17 aangehaald (...) De Statenvertaling is op dit punt correct, door het woord "slechts" niet toe te voegen. Hier lezen wij aldus: "Dat u niemand oordeele in spijs of in drank, of in het stuk des feestdags, of der nieuwe maan, of der sabatten; welke zijn eene schaduw der toekomende dingen, maar het lichaam is van Christus". (...) Sha’ul trok het bestaansrecht van de Shabat, de feestdagen en de Kash’rut niet in twijfel, maar waarschuwde de gemeente veeleer voor de overdreven manier waarop deze door het orthodoxe jodendom werd en wordt toegepast. (...) De woorden "het stuk des feestdags" (Statenvertaling) laten duidelijk zien, dat Sha’ul hier kritiek leverde op de practische indeling van een feestdag en de overige inzettingen. (...) Sha’ul heeft het dus over de practische invulling daarvan, waarvoor allerlei regels werden opgesteld, die zo vèrgaand waren, dat de Joden als het ware een juk werd opgelegd. Zijn kritiek sluit dus naadloos aan bij die van Yeshua [=Jezus, Marloes]. Voor de Eeuwige gaat het er niet om hoe men bepaalde dingen doet, maar waarom men ze doet. Ze moeten wijzen naar het hoofd van het lichaam: Yeshua! (...)
Op de eerste plaats concluderen wij, dat Yeshua op geen enkele wijze gesuggereerd heeft dat de Shabat ooit vervangen zou worden door een andere dag, namelijk de zondag. Verder heeft Hij nooit beweerd, dat het vierde gebod niet meer van toepassing zou zijn. Wat Yeshua wèl duidelijk naar voren bracht is, dat de Shabat niet als een starre wet bedoeld is, vol met regels wat men allemaal wel of niet mag doen, maar als een kostbaar geschenk aan ons, een voorrecht, als iets goeds! Het is waar: Yeshua heeft ons vrijgemaakt van de wet, maar wij behoren wel zorgzaam te wezen om die vrijheid niet te misbruiken, of haar in losbandigheid te verkeren. (...) Ook christenen dienen zich aan het vierde gebod te houden. Laten wij derhalve de Shabatsrust tot voordeel zijn voor zowel ons lichaam alsook voor de innerlijke mens. Want zonder de storende invloed van allerlei bezigheden kan een mens zich beter op zijn Schepper richten. Dan komt men er gemakkelijker toe om na te denken, te danken en te bidden. (...) Het is dus onze plicht om, als wij er de gelegenheid toe hebben, de Shabat te heiligen in g’dsdienstige samenkomsten, en zonder geldige reden behoort onze plaats niet ledig te wezen: "Zes dagen mag arbeid verricht worden, maar op de zevende dag zal er een volkomen Shabat zijn: een heilige samenkomst; generlei arbeid zult gij verrichten, het is een Shabat voor de HERE in al uw woonplaatsen" (Leviticus 23:3). Yeshua leerde op de Shabat in de synagoge. (...) Er zijn meerdere wijzen van weldoen op Shabat dan de eredienst bijwonen. Werken van barmhartigheid die wij als gelovigen op Shabat kunnen doen zijn zieken en eenzamen bezoeken, of hulp verlenen aan hulpbehoevenden. (...) Voor de verdere invulling van de Shabat is iedereen vrij binnen het kader van werken der noodzakelijkheid. (...)
De wekelijkse Shabat is een schaduw van de komende Shabat; het duizendjarig Vrederijk! Maar door het offer van Yeshua mogen wij eens de eeuwige Shabat ingaan, mits wij Hem hebben aangenomen als Heer en Verlosser, en mits wij gehoorzaam zijn aan de geboden van Zijn Vader, die dus niet buiten werking zijn gesteld! (...) Laten wij er dus ernst mede maken om tot die rust in te gaan, opdat niemand ten val kome door dit voorbeeld van ongehoorzaamheid te volgen.

Gal 3, 21-27:
Is de wet dan in strijd met de beloften Gods? Volstrekt niet! Want indien er een wet gegeven was, die levend kon maken, dan zou inderdaad uit een wet de gerechtigheid voortgekomen zijn. - Neen, de Schrift heeft alles besloten onder de zonde, opdat ten gevolge van het geloof in Jezus Christus de belofte het deel zou worden van hen, die geloven. Doch voordat dit geloof kwam, werden wij onder de wet in verzekerde bewaring gehouden met het oog op het geloof, dat geopenbaard zou worden. De wet is dus een tuchtmeester voor ons geweest tot Christus, opdat wij uit geloof gerechtvaardigd zouden worden. Nu echter het geloof gekomen is, zijn wij niet meer onder de tuchtmeester. Want gij zijt allen zonen van God, door het geloof, in Christus Jezus. Want gij allen, die in Christus gedoopt zijt, hebt u met Christus bekleed.

We lopen niet meer aan het handje van de pedagogos, de wet.

Ook nog een aanvulling bij het citaat uit Handelingen 15 dat eerder genoemd werd: lees een vers verder voor de argumentatie:
... Immers Mozes heeft van oudsher in iedere stad, die hem prediken, daar hij elke sabbat in de synagogen wordt voorgelezen.

Wordt hier nu mee bedoeld, dat de heiden-christenen de wet niet hoeven te houden omdat Mozes toch wel aan z'n trekken komt?
Of dat ze er niet mee lastig gevallen mogen worden tijdens de eerste tijd van hun christen-zijn, omdat er alle gelegenheid is om later via synagogebezoeken op de sabbat de details van een joods-christelijke leefstijl te leren?

Zondag 38, H.C.
Wat gebiedt God in het vierde gebod?

Ten eerste dat gezorgd wordt voor het in stand houden van de dienst des Woords en van de scholen, en dat ik vooral op de sabbat, dat is op de rustdag, trouw tot Gods gemeente zal komen om Gods Woord te horen, de sacramenten te gebruiken, God de Here publiek aan te roepen en de armen christelijke barmhartigheid te bewijzen.
Ten tweede dat ik al de dagen van mijn leven mijn slechte werken nalaat, de Here door zijn Geest in mij laat werken, en zo de eeuwige sabbat in dit leven begin.

Hoe bedoel je christelijke vrijheid??? De H.C.-schrijvers wisten er in elk geval van! Het gaat er niet om, wat je wel of niet zou mogen, het gaat er om, dat je de HERE altijd zoekt, of het nou zondag is of niet.
Of zoals iemand mij vertelde: als je op zondag niet met een goed geweten aan het strand kan liggen, kan je dat maandag ook niet...

MVGR HJ

quote:

op 18 Mar 2003 11:38:15 schreef Henk-Jan:
Zondag 38, H.C.
Wat gebiedt God in het vierde gebod?

Ten eerste dat gezorgd wordt voor het in stand houden van de dienst des Woords en van de scholen, en dat ik vooral op de sabbat, dat is op de rustdag, trouw tot Gods gemeente zal komen om Gods Woord te horen, de sacramenten te gebruiken, God de Here publiek aan te roepen en de armen christelijke barmhartigheid te bewijzen.
Ten tweede dat ik al de dagen van mijn leven mijn slechte werken nalaat, de Here door zijn Geest in mij laat werken, en zo de eeuwige sabbat in dit leven begin.

Hoe bedoel je christelijke vrijheid??? De H.C.-schrijvers wisten er in elk geval van! Het gaat er niet om, wat je wel of niet zou mogen, het gaat er om, dat je de HERE altijd zoekt, of het nou zondag is of niet.
Of zoals iemand mij vertelde: als je op zondag niet met een goed geweten aan het strand kan liggen, kan je dat maandag ook niet...

MVGR HJ

Henk-Jan, voor een groot deel ben ik het wel met je eens. Maar het punt is volgens mij niet wat je nu precies allemaal wel of niet zou mogen. Als maar overeind blijft staan dat het rusten op de zondag ("de sabbat, dat is de rustdag" - de rustdag is er kennelijk nog steeds!) een kwestie is van het houden van het vierde gebod.

Ik ben dus niet allereerst bezorgd over discussies over reizen op zondag, naar het strand gaan op zondag etc. Niet dat die discussies onbelangrijk zijn, maar volgens mij is er wat anders aan de hand. Het rusten op de zondag als gebod van de HERE is in geding. In drie stadia zie ik op dàt vlak een verandering:

1) Eerst (Leusden) werd een bijna academische vraag gesteld over het rusten als Goddelijk gebod versus het rusten op grond van een menselijke instelling. Buiten kijf stond dàt er rust moest worden op de zondag. De discussie werd bovendien bemoeilijkt doordat de genoemde vraag deels verward werd met de vraag of de verschuiving van de zaterdag-als-rustdag naar de zondag-als-rustdag een kwestie was van een gebod dan wel van een menselijke instelling.

2) Daarna (Zuidhorn) werd besloten dat de mening dat het rusten op zondag geen goddelijk gebod is een wettige plaats heeft in de kerken. Tegelijk werd in concrete gevallen van onnodige arbeid op de zondag geconcludeerd dat de kerkenraad het recht had daar niet tegen op te treden omdat de zinsnede "zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen, maar de zevende dag is de sabbat van de HERE uw God, dan zult gij geen werk doen" niet hoeft te slaan op de nieuw-testamentische situatie.

3) Inmiddels heeft ds. Van Veelen in het Gereformeerd Kerkblad van Overijssel enz. geschreven dat het vierde gebod geen gebod is voor de nieuw-testamentische situatie en dat we daarom nog maar negen geboden over hebben: "als men telt 1,2,3 - 5,6,7,8,9,10, telt men nu eenmaal negen geboden en geen tien. Daarom vraagt ds. Van Veelen zicht hardop af of de Tin Geboden in het Nieuwe Testament wel gebruikt kunnen worden om de christelijke ethiek te "rubriceren".

Zoek de tien verschillen met de jaren '60...

Ik ken dat artikel uit dat kerkblad niet, maar als jouw interpretatie/citaat ervan de inhoud goed weergeeft, denk ik niet dat dit in overeenstemming is met de uitspraken van Zuidhorn over het 4e gebod, en kan de kerkenraad/classis dus nog altijd met de synode-uitspraken achter zich hier tegenin gaan..

quote:

op 23 Feb 2003 23:01:40 schreef Marloes:
Nog een aanvulling: kun je je niet sowieso afvragen of de Tien Geboden ook wel voor ons bedoeld zijn? (Ze zijn wel nuttig, daar wil ik niet aan afdoen, maar kun je stellen dat zij volgens de Bijbel gehouden moeten worden door de gelovigen uit de heidenen?)

(...)

Dit vind ik een heel boeiend punt. In de gereformeerde traditie wordt naar mijn smaak veel te gemakkelijk besloten dat de Tien Woorden een uitzondering vormen; die hebben eeuwigheidswaarde, de rest is afschaduwing.
Jezus geeft in zijn onderwijs aan de wet "vol" te willen maken, niet af te schaffen (Mat. 5) en licht dat toe met een radicalisering van een heel aantal geboden uit de Dekaloog. Maar Hij doet dat voor een Joods publiek.

In Hand. 15 trekken de apostelen conclusies uit wat bijv. Petrus was overkomen. De heidenen mogen niet lastiggevallen worden met Mozaische of Farizeische wetten. Het voorschrift tot onthouding van wat door de afgoden bezoedeld is, van hoererij, van het verstikte en van bloed lijkt een willekeurige opsomming; ik neig ertoe de laatste drie onderdelen te zien als uitwerking van het eerste, ofwel: zij moeten zich onthouden van alles wat de smet van afgoderij heeft, dus (tempel)prostitutie en rituele slachtingen. Het lijkt erop, dat de heidenen het alleen hoeven te doen met het principe: alleen de Heer, geen andere goden.

Hand. 15, 21 is moeilijk te interpreteren. (Immers Mozes heeft van oudsher in iedere stad, die hem prediken, daar hij elke sabbat in de synagogen wordt voorgelezen.) Betekent dat, dat de heidenchristenen geacht worden ook naar de synagoge te gaan, of dat Mozes wel aan z'n trekken komt door de Joodse eredienst?

I.t.t. Reformanda en Aanvulling kan ik best leven met de zondagsrust als traditie, die natuurlijk wel geworteld is in de sabbat. Het probleem zit denk ik ten diepste in de manier waarop er met geboden wordt omgegaan: laten we het woord maar weer eens noemen, "wettisch". Als je de rustdag (en het hele complex van sabbatsgeboden, incl. de maandfeesten en hoogtijdagen) ziet als viering van bevrijding, zal een christen er tijd voor vrij maken.

Voor de discussie over zondagsrust lijkt me in principe het NT onderwijs in Heb. 10, 25 voldoende: Wij moeten onze eigen bijeenkomst niet verzuimen, zoals sommigen dat gewoon zijn, maar elkander aansporen, en dat des te meer, naarmate gij de dag ziet naderen.

quote:

op 22 Feb 2003 21:15:18 schreef dsWim:
Er staat in het vierde gebod niets over de zondag. Het gaat over de sabbat, dat is de zevende dag, zaterdag. De zondag is geen rustdag, maar een feestdag. Het gaat ook niet om een willekeurig ritme van één op zeven, dat dan rond het jaar 0 verschoven zou kunnen worden van de zevende naar de eerste dag. De sabbat is echt inhoudelijk (dag van ophouden) de zevende dag, die je alleen maar op de zaterdag kunt vieren. De zondag is even inhoudelijk de eerste dag: we vieren de opstanding van Christus. En zo nog een heleboel meer. Wat is überhaupt het verband tussen de zondag en het vierde gebod?

Helemaal mee eens

In de Code van Bezae lezen we in het evangelie volgens Lucas:

quote:

En op die dag zag Hij iemand die op de Sabath aan het werk was en Hij zei tegen hem: "Mens, als je weet wat je doet dan ben je gezegend. Maar als je het niet weet dan ben je een wetsovertreder."

Over de zondagsrust heb ik mijn mening, maar die zal ik niet aan andere opleggen.
Want één ding denk ik zeker: Als het iemands overtuiging is dat hij zondigt door iets op zondag te doen, dan zondigt hij of zij inderdaad als hij het toch doet, tegen zijn eigen geweten in.

quote:

op 17 Sep 2003 23:20:05 schreef Eelco:
In de Code van Bezae lezen we in het evangelie volgens Lucas:
[...]


Over de zondagsrust heb ik mijn mening, maar die zal ik niet aan andere opleggen.
Want één ding denk ik zeker: Als het iemands overtuiging is dat hij zondigt door iets op zondag te doen, dan zondigt hij of zij inderdaad als hij het toch doet, tegen zijn eigen geweten in.

chapter? verse?

"Possibly the earliest extra-canonical treatment of the question is the story Codex Bezae preserves as Luke 6:5:
On the same day he saw a man working on the Sabbath and said to him, "Man, if you know what you are doing, you are blessed; but if you do not know, you are accursed and a transgressor of the law."
Jeremias' argument for the dominical authenticity of the logion can hardly be accepted. In the first place, Jesus is most unlikely to have met a Jew in Palestine working on the Sabbath. Also, the saying does not accurately represent Jesus' attitude to the Sabbath. While it is true that "the stress can never fall on the first half of an antithetic parallelism" and that therefore the point of the saying is to administer a sharp rebuke to frivolous neglect of the Sabbath, it nevertheless does permit Sabbath breaking by those who "know what they are doing." It "seems to mean that the man working on the Sabbath is blessed if he does so in the knowledge that the Messianic Age has come; otherwise he remains under the jurisdiction and curse of the old order." But the evidence of the Gospels does not allow us to suppose that Jesus Himself allowed even Himself, let alone others, to transcend the Mosaic Law on this basis during His ministry. There is no suggestion that the man's work is comparable to plucking ears of corn or performing acts of healing; it is simply work - unequivocal Sabbath breaking. The effect of the logion is not to distinguish types of work, some permissible on the Sabbath and others not, but to distinguish right and wrong reasons for ignoring the Sabbath commandment. Jesus would not have sanctioned ignoring the commandment.
The same arguments tell against Rordorf's view that Luke 6:5D is Jewish Christian apologetic for Jesus' attitude to the Sabbath; it is hardly cogent apologetic to represent Jesus' attitude to the Sabbath as less strict than it actually was. Nor is it likely to have emanated from the Jewish-Christian communities of Palestine and Syria where the Sabbath was still observed. Though many of these may have followed Jesus' example in rejecting the rigor of the Sabbath Halakah, they would not have constructed a logion permitting Sabbath breaking in such general terms. On the other hand, the attitude reflected in such second-century anti-Sabbatarian writers as Ignatius, Pseudo-Barnabas, Justin and Irenaeus could hardly have found expression in this logion, with its unexpected stress on the possibility of damnable neglect of the Sabbath commandment.
The pericope has at least a possible Sitz im Leben in a late first-century situation similar to that reflected in Romans 14. In such a context a Jewish Christian or "Paulinist" persuasion may have wished to insist on the proper principle of Christian freedom not to observe days, in opposition to the thoughtless contempt shown by "stronger" brethren. The latter may well have carried over from their pagan backgrounds an attitude of ridicule toward such Jewish practices as the Sabbath. For the author of our pericope, on the other hand, the Sabbat was part of the law of God. The Jewish Christian was not to ignore the law for the sake of mere human convenience or of avoiding the scorn of his Gentile brethren. Only on the basis of a right understanding of his relation to the Law might he work on the Sabbath. The closest New Testament parallel is Romans 14:23.
Whether or not this interpretation is correct, Luke 6:5D should make it clear that so long as Jewish Christianity was a force in the church at large the question of the Sabbath commandment was no simple matter. To what extent Jewish Christians within the predominantly Gentile churches of the second century continued to keep the Sabbath is not clear. [...]"
R.J. Bauckham, 'Sabbath and Sunday in the Post-Apostolic Church', in: D.A. Carson (ed.), From Sabbath to Lord's Day, 251-298, 255-257

DsWim bedankt, ik ga me er morgen eens in verdiepen

quote:

op 20 Feb 2003 19:33:01 schreef wicher:
[...]


OK dat vind jij...maar...
wat zou onze GOD en Vader ervan vinden? Kortom welke bijbelwoorden rechtvaardigen volgens jou je conclusie.
Ik heb het al vaker op dit forum gezegd, laten we samen Gods Woord lezen en dan pas samen conclusies trekken.

Als het duidelijk in de Bijbel zou staan hadden we deze discussie niet.
Een ieder moet voor zichzelf maar uitmaken wat hij op zondag doet, want je moet God de hele week dienen en niet alleen op zondag of extra op zondag.
Vroeger mocht ik op zondag geen tv kijken en dus ook geen sport.Maar het werd wel opgenomen en dan keek paps op maandag, jaja zondagheiliging, laat me niet lachen.

Werken predikanten nou op zondag, of moet ik dat anders zien. Want als ze werken zouden ze in geschort moeten worden, omdat ze op zondag werken. Volgens mij is daarom de zondag als dag voor de prediking bestempeld en de zaterdag als rustdag.

Heel probleem in een keer van tafel...

Zondagsrust... is dat niet ingesteld door de christelijk Romeinse keizer Augustus?
Puur en alleen om mensen de gelegenheid te bieden zich een dag te wijden aan hun religie.

Daarnaast is de mens geschapen voor de zondag of de zondag voor de mens?!

Nu ben ik sowieso al niet gelovig, maar ik vind het persoonlijk nog al hypocriet om de zondag te vereren om vervolgens op andere dagen daar wat losser meer om te gaan.

Een "lifestyle" (als ik een religie daar even kort zichtig bij mag vegen) kies je niet voor 1 dag in de week.

quote:

op 18 Sep 2003 00:13:43 schreef dsWim:
R.J. Bauckham, 'Sabbath and Sunday in the Post-Apostolic Church', in: D.A. Carson (ed.), From Sabbath to Lord's Day, 251-298, 255-257

Let wel, een gekleurde visie.

quote:

op 18 Sep 2003 20:23:05 schreef Eelco:
[...]
Let wel, een gekleurde visie.

Wat versta je onder 'gekleurd'? Volgens mij is elke visie gekleurd...

Stérk gekleurd. Onderzoek van een objectief taalgeleerde naar de betrouwbaarheid van een bron vind ik in dit geval interessanter dan de visie van iemand die graag iets wil aantonen.