GKV Forum - Fotogravinnetjes visie op haar leven - deel 2 - Weblogs en columns

ik heb precies 1 keer een cache als eerste gevonden, 1 keer eentje als tweede en 1 keer eentje als derde
Bankje moet nu nog 1 laklaag krijgen, dat doe ik morgenochtend. Moet er wel vroeg mee beginnen, want om half tien word ik opgehaald om met een paar andere teams een leuke multi (met meerdere tussenpunten dus) te gaan lopen. Die had ik voor op de heenweg op het programma, maar ik had volgens de omschrijving minstens een uur meer nodig dan ik op dat moment tijd had. Moest vanmiddag opeens de keus maken tussen in m'n eentje naar Maastricht een heleboel caches doen, of met een paar anderen die leuke multi doen. Tsja, toen was de keus snel gemaakt Met anderen samen moet maar net uitkomen, naar Maastricht gaan kan ik een andere keer nog wel doen op het moment dat ik daar tijd voor heb

Sjonge, wat heb ik lang niet meer wat geschreven hier... Even een korte update dus.
Ik heb ondertussen m'n streefgewicht van tussen de 58 en 60 kg bereikt. Ben ik aan de ene kant trots op, aan de andere kant moet ik er wel aan wennen. Ik snap nu wel beter hoe anorexia-patienten zich dik kunnen voelen terwijl ze zo mager zijn. Ik ben nu op een echt gezond gewicht en ik heb ook moeite om mezelf nu niet als 'te dik' te zien. Met m'n verstand weet ik dat ik er zo goed uit zie, maar iets in m'n hersens wil me laten geloven dat ik toch echt dik aan het worden ben. Wat een onzin!
Het sporten begint z'n vruchten af te werpen. Was ik een paar maanden geleden na een kilometer of 15 a 20 fietsen echt moe en kreeg ik m'n benen nauwelijks meer rond, gisteren heb ik een fietstocht van vrijwel 100 km gemaakt, waarvan alleen de laatsste 10 a 15 wat zwaarder waren (ook door de regen). Het begint weer een beetje op m'n oude fietsconditie te lijken. En dan was het ook niet 100 km aan een stuk door rijden, nee, dat was regelmatig op- en afstappen om vragen te beantwoorden en geocaches te zoeken. En ook een paar kilometer over een met gras begroeid karrespoor

Fijn dat je conditie zo is verbeterd!

Fijn hoor, je conditie verbetert! IK zat even verder te kijken op je blog, hoe is het nu met de tuinbank afgelopen?Heb je er al opgezeten, in de voortuin?

Heb er al heel aantal keren op gezeten ja. Hij staat er heel mooi. Rest van de tuin is nu ook netjes en een beetje gevuld met planten. Is nu heel burgerlijk voortuintje geworden

Ben jij dan zo burgerlijk?

De invloed van het getrouwd zijn en het wonen in Krimpen aan den IJssel denk ik

Burgervrouwen die aan geocaching doen?

Hoog tijd om weer eens een update te geven.
Na m'n laatste blog-post begon ik weer eens met gewrichtsklachten. Hele jaar eigenlijk al niet zo fit als ik gewend ben in voorjaar en zomer. En ook dat werd steeds erger. Aangezien ik de klachten herkende van vorig jaar, zo snel mogelijk naar de dokter gegaan: ik vermoed dat m'n vitamine B12 weer te laag is. Uiteraard meteen diverse bloedtests om uit te sluiten dat het door iets anders zou komen en te kijken wat m'n vitB12-gehalte was. Dat was inderdaad weer te laag.
Meteen aan de injecties natuurlijk. Maar ik bleef houden dat na een dag of 5 a 6 de gewrichtsklachten weer de kop op staken. De injecties gaven wel duidelijk verbetering in de eerste dagen, dus het hielp op zich wel.
Na 6 weken (7 injecties) wilde de dokter toch nog weer een keer m'n vitB12-gehalte laten controleren, en we hebben meteen ook nog een paar andere dingen meegenomen. Als je toch bezig bent met bloedprikken, is een buisje meer of minder ook weer niet zo belangrijk.
De uitslag: vitB12-gehalte enorm hoog (en ondertussen had ik dit keer al na twee dagen weer last van m'n gewrichten!) en foliumzuur net te laag. Dus sinds gisteren zit ik aan de foliumzuur. In totaal nu 2 van die tabletten gehad, gewrichtspijnen zijn bijna weg, maar het fijnste: ik voel me zo opgewekt als ik me in een paar weken niet gevoeld heb!
Gisterochtend (nog voor ik bij de dokter geweest was en dus ook voor ik aan de foliumzuur begon) hadden Wybo en ik al besloten dat het misschien goed was als ik even een weekje bij m'n ouders zou gaan bijkomen, zonder de druk van een huishouden dat gedaan moet worden. Alleen Boomer om voor te zorgen, heleboel caches in de directe omgeving, voor eten wordt gezorgd, oftewel: echt vakantie.
Vandaag kreeg ik een telefoontje dat echt vakantie niet mogelijk zou zijn: m'n moeder was beetje ongelukkig gevallen en heeft haar knieschijf in tweeën... Als ik dat gisterochtend te horen had gekregen, had ik waarschijnlijk gezegd: dat kan ik nu niet hebben, dan maar niet op die manier op vakantie. Maar nu, nu voel ik me zo anders dan gisterochtend. Nu heb ik gezegd: natuurlijk kom ik nog steeds, en vanzelfsprekend zal ik ook wat in huis helpen. Enige wat ik wel erg jammer vind: nu kunnen we niet met z'n drietjes (papa, mama en ik dus) plus Boomer een mooie multicache gaan lopen.
Volgende week mama dus maar een beetje verwennen en papa helpen met het huishouden. En hopelijk herstelt haar knie goed en krijgt ze goede begeleiding voor de revalidatie

@fotograveninnetje, beterschap voor jou en je moeder.

Dank je Antonius

Gisteren zag ik een groot deel van m'n ooms, tantes, neven, nichten en aanhang weer eens. En in een gesprek met een van die tantes, kreeg ik een beetje op m'n kop: waarom schreef ik niet meer in m'n blog?
Ik heb besloten dan toch maar weer eens wat te schrijven. Ik kan wel voor m'n lezers invullen dat ze mijn geocaching-verhalen niet interessant vinden, maar is dat terecht? En er speelt nog iets mee. Vlak na m'n laatste post, ben ik bij m'n ouders geweest. Daar heb ik eigenlijk heel weinig achter m'n computer gezeten en dat beviel best goed. Dus heb ik besloten voortaan veel minder te computeren. En minder computeren, betekent dan ook minder bezig zijn met 'social media'.
Ik ga proberen om de belangrijkste dingen waar ik mee bezig ben geweest een stukje samen te vatten. Ook op dat punt wil ik alle familie die ik gisteren gesproken heb bedanken, want het waren gesprekken die in feite samenvatten waar ik de laatste maanden mee bezig geweest ben, maar eigenlijk weinig over gesproken heb.
Ik begin aan de oppervlakte, en duik vervolgens wel de diepte in
Oppervlakkig gezien lijkt mijn leven momenteel vooral te draaien om Wybo, Boomer en geocaching. Als ik ergens heen ga, zorg ik dat ik op z'n minst m'n gps en een pen bij me heb, en alle nederlandse caches heb ik in m'n telefoon staan. Betekent dat dat ik ten koste van alles overal wil geocachen? Nou nee. Ik had gisteren zelfs m'n hele tas met handige hulpmiddeltjes enzo mee, maar heb geen cache gevonden
Een paar maanden geleden sprak ik een van m'n mede-geocachers uit de omgeving. Hij was bezig om voor elke dag van het jaar 1 cache te doen. Hij wilde dus exact 365 caches in 1 jaar doen. Best een grappig idee vond ik, maar als je dan begin december al op de 360 zit, mag je er nog maar 5 doen. Dat vond ik wel erg dwangmatig overkomen, dus zo lang van te voren een dergelijk doel stellen, doe ik gewoon niet. Ik zag wel dat het mogelijk zou zijn voor mij. In oktober begon een cacher uit ons dorp allerlei caches neer te leggen. Duidelijk een beginner, dus ik heb wel wat opbouwende kritiek gegeven. Ook vroeg ze om hulp met het leren kennen van haar gps, die een net iets eenvoudiger model is dan het exemplaar dat ik heb. Uiteindelijk hebben we in december eens samen afgesproken: zij is wat korter dan ik, moet net als ik in haar eentje geocachen, heeft aardig wat vrije tijd en ze heeft een auto. We vullen elkaar dus goed aan op geocache-gebied, maar wat ik nog veel leuker vind: we hebben echt een klik met elkaar!
Er is nog een gezin met auto hier in het dorp met wie ik af en toe mee ga. Laatst nog naar een event in Vlaardingen. Vooraf wilden we nog een cache doen die eruit zou gaan (in eerste instantie direct na het event, op verzoek is hij tot een paar dagen geleden blijven liggen). De puzzel was even lastig, maar daar kwamen we gelukkig wel uit. Helaas had ik een foutje gemaakt met het overschrijven van het coordinaat, waardoor we een tijdlang op de verkeerde plaats hebben lopen zoeken. We hoorden wel mensen een eindje verderop en zagen zaklampen, dus uiteindelijk daar op af gelopen. Zij bleken op het juiste coordinaat te staan en de cache net teruggelegd te hebben. De weg ernaartoe was al flink modderig geweest, maar nu bleken we nog plat op onze buik door de modder naar de cache te moeten kruipen. Gelukkig mochten we het regenpak van de groep die er al geweest was lenen. Ik kan zeggen: een van m'n leukste caches, mede dankzij de modder en de kleine ruimte waar de cache lag!
Half december zag het er wel erg naar uit dat ik op precies 365 caches in 2011 kon komen, dus uiteindelijk is dat toch mijn doel geworden. De 364e cache deed ik nog met die beginnende cacher, maar de 365e wilde ik dan toch wel graag een cache doen die ik eerder niet gevonden had omdat hij weg was - in Groningen.
Met kerst zouden Wybo en ik naar m'n ouders gaan, maar Wybo was vlak voor kerst echt ziek en ik was ook niet echt lekker, dus bleven we thuis. En omdat Wybo al zag gebeuren dat hij met de jaarwisseling waarschijnlijk gewoon zou liggen te slapen, besloten we dat ik dan met m'n broers en zussen mee zou doen met oud en nieuw - in Groningen. Daar is het inderdaad gelukt om op 31 december de eerder niet gevonden cache te vinden en te loggen.
Tijdens de kerkdienst die avond paste ik op m'n neefjes en nichtje, die tegen twaalf uur uit bed gehaald zouden worden. Vooral die neefjes hadden weinig zin om te slapen, met het vuurwerk dat al afgestoken werd en het vooruitzicht van de jaarwisseling en zo laat wakker mogen zijn... Halverwege kwam m'n broer ook boven om z'n jongste spruit in bed te leggen, en daarna hadden we een gesprek. Hij maakte zich toch wel zorgen dat ik tegenwoordig eigenlijk nooit naar de kerk ga. Tenslotte is een kerkdienst niet alleen het luisteren naar Gods Woord, maar ook een ontmoeting met je broers en zussen in de Heer. Daar was ik het ook helemaal mee eens, alleen hou ik een kerkdienst gewoon niet vol. Toch zette dat gesprek mij aan het denken: ik had nu de kans om in een kerk te gaan zitten, waar niet allemaal mensen heel lief bedoeld mij aanspreken dat ze het zo fijn vinden dat ik er weer eens ben en hoe het toch met ons gaat enzo. En ik kon op een plek gaan zitten waar ik niemand zou storen als ik de kerkzaal zou verlaten én niemand voor me had zitten (ook mensen voor mij die alleen maar zitten te luisteren enzo kosten me erg veel energie). Ik kon nu kijken of ik puur een kerkdienst aan zou kunnen. De uitkomst van het gesprek was dus dat ik op nieuwjaarsochtend in de kerk zat, vlak naast de deur. Zo optimaal mogelijk dus. Halverwege de preek hield ik het eigenlijk al niet vol, maar met een halve preek, krijg je ook maar een halve boodschap mee. Dat was in dit geval zeker waar. Ik ben dus tot het einde van de preek blijven zitten, en daarna direct naar boven gegaan (waar m'n zusje en zwager wonen). Ik was zo moe, dat ik toch echt even wat traantjes heb moeten laten. Nee, inbeelding dat ik het niet aan kon was het niet wat mij uit de kerk weg hield in het laatste ruim half jaar. Ik KAN het momenteel niet aan. Wel ben ik heel blij dat vanaf vandaag de kerkdiensten van onze eigen gemeente live via internet uitgezonden worden, zowel met alleen geluid als met beeld en geluid.
Er zijn nog twee onderwerpen, wel hieraan gerelateerd, waar ik het gisteren met verschillende mensen over gehad heb, maar op dit moment heb ik hoofdpijn en ben ik enorm moe (natuurlijk ook nog van gisteren), dus dat volgt of later vandaag, of morgen

Een van de dingen waar ik duidelijk tegenaan loop zijn de grenzen van wat ik aan kan. Mijn richtpunt, de richting waarin ik vooruitgang probeer te boeken, is ooit aan het werk kunnen. Dat als doel stellen zou te veel teleurstellingen opleveren. Ik kijk liever terug naar waar ik vandaan kom. En ik probeer de hoofdrichting wel in de gaten te houden. Mijn doel is om steeds stapjes vooruit te maken in de 'goede' richting. Steeds je grenzen opzoeken om te proberen ze te verleggen. Maar over de grens heen gaan, levert juist een enorme terugslag op. Wat is dat waard en wat niet? Hoe herken ik waar mijn grens is? Blijf ik niet te ver bij m'n grenzen vandaan uit angst er te ver overheen te gaan? Wat kan ik wel aan en wat niet? Waarom het ene wel en het andere niet? Waarom kan ik zo'n familiedag wel aan en er zelfs anderhalf uur langer blijven dan ik oorspronkelijk van plan was, en ben ik gebroken na een halve kerkdienst?

In het verlengde hiervan: wat kan ik doen om stapjes in de goede richting te blijven zetten? Wat zijn mogelijke baantjes waar ik naar toe zou kunnen werken?
Een rooster voor de huishoudelijke dingen die gedaan moeten worden, werkt wel een korte tijd. Maar ik hoef maar 1 dag te hebben dat het minder gaat en ik niet alles wat op de planning stond klaar krijg, en ik heb zo'n enorme moeite om het rooster weer op te pakken. Eigenlijk absurd als je er over nadenkt. Ik bedoel, hoe moeilijk is het nou om gewoon weer opnieuw te beginnen met het rooster? Of gewoon verder te gaan waar je gebleven was? Voor mij blijkbaar enorm moeilijk, en ik weet niet hoe ik dat kan doorbreken.
Ik ga nu al ruim een jaar naar de sportschool. Mijn conditie is weer ongeveer zo goed als in m'n tienerjaren. Dat is op zich heel positief. Tenslotte is een slechte lichamelijke conditie een goede voedingsbodem voor depressiviteit, en helpt het zeker niet om mentaal in een betere conditie te komen. Vanaf afgelopen zomervakantie probeer ik naar alle aquashape-lessen te gaan (bewegen in het wat op muziek en een volledige workout, wat wil je nog meer?), op maandag, woensdag en vrijdag. Het is me tot nog toe 3 keer gelukt om alle drie keren te gaan, heel wat vaker is 2 keer gelukt, maar de laatste tijd is het knokken om 1 keer per week vol te houden. En dat voor iets waar ik dol op ben...
En dan ga ik me afvragen: is het gebrek aan zelfdiscipline? Zit er toch iets waardoor ik onbewust tegenzin heb? Stel ik me aan? En als ik niet uitkijk, denk ik me zo de put in. En dat weiger ik. Ik heb genoeg in de put gezeten. Eruit is veel prettiger. Niet altijd makkelijker...
Als ik mezelf zou moeten typeren: ik ben een knokker, maar of ik het altijd op de meest verstandige manier doe? Geen idee... Voorlopig boek ik nog steeds stapjes vooruitgang, over langere tijd bezien in ieder geval. Ik weiger om depressiviteit de overhand te laten krijgen. Ik weiger om doelen te stellen die op dit moment nog onbereikbaar lijken. En toch zou ik dolgraag iets van werk doen.
Aan wat voor werk denk ik dan? Ik ben dol op autorijden, doe het ook goed, dus daar zou ik wel wat mee willen. Helaas kom je dan snel uit op baantjes waarbij sociale vaardigheden belangrijk zijn (sorry, te vermoeiend, zit ik zo weer thuis met een burnout), of waarbij er sprake is van een te strakke planning (sorry, ik kan nog steeds slecht tegen druk en stress), of te veel onverwachte veranderingen (kan ik ook slecht tegen).
Werken op een laboratorium. Maar een lange opleiding gaat me momenteel zeker niet lukken. Bij veel opleidingen moet je bovendien ook nog een stage lopen, die meestal inhoudt dat je met mensen moet omgaan. Toch denk ik dat iets in die richting nog de meeste kans van slagen gaat hebben.
Ik heb zelfs gedacht aan dingen als folders, huis-aan-huisbladen, kranten of post rondbrengen. Maar wat als ik een slechte dag heb? En niet alleen een slechte dag maar een beroerde week? Ik heb geen backup die de klus dan van mij over kan nemen en de spullen moeten toch binnen een bepaalde tijd bezorgd worden...
Als iemand nog andere ideeën heeft, hoor ik het graag. Ook tips hoe ik kan zorgen dat het huishouden een beetje blijft draaien.
Op dat punt kan ik trouwens wel heel duidelijke vooruitgang laten zien: tegenwoordig kook ik vrijwel elke dag, ipv dat we de helft van de dagen pizza's, patat, shoarma en bezorg-eten regelen... Rest van het huishouden moet nog wel wat beter gaan: stofzuigen zou vaker moeten, sanitair schoonmaken helemaal, de keuken zou om de dag ofzo toch wel een beurtje moeten hebben en dat is nu eerder om de week... Maar de was doe ik al regelmatiger, bed verschonen ook, de afwas blijft wat minder vaak staan dan eerder

Ik heb geen idee wat de mogelijkheden (nog) zijn van gesubsidieerde banen. Naar mijn (niet zo professionele) mening zou 't goed zijn om met een simpele baan te beginnen, met eenvoudige en vastomschreven taken die zo nodig door anderen overgenomen kunnen worden.
'Bij mij op het lab' zouden we heel goed een MBO-laborant kunnen gebruiken die allerhande klussen doet (voorraad bijhouden, apparatuur schoonmaken, dat soort dingen). Maar d'r is geen geld voor, dus doet iedereen dat werk. Met als gevolg dat promovendi en post-docs dat soort dingen ook doen. Nadeel: ivm het gevaarniveau ('ML-I en ML-II') moet zo'n amenuensis wel een laboratoriumopleiding genoten hebben.
In mijn ogen is het gewoon een simpele 'bijbaan' die zou passen in het hersteltraject van mensen zoals jij. Maar 't geld geld in de wetenschap is aan de schaarse kant, dus deze functies zijn verdwenen. Volgens mij zou iedereen bij mij op 't lab er blij mee zijn, zelfs als zo'n persoon maar een halve dag per week komt. Vanwege de crisis zijn ook allerlei reintegratietrajecten moeilijk, als ik 't goed begrijp. Met andere woorden: geen idee wat mogelijkheden zijn (waar is Angel als je d'r nodig hebt?)

tip van Angel: ga met het UWV praten. Er zijn zat trajecten om te re-activeren / re-integreren, en ook specifieke trajecten gericht op mensen met psychische problematiek.
En zo'n traject begint vaak bij de basis (ook (of juist) als je zelf al veel over dingen hebt na lopen denken. Pittig (in de zin van "een goede coach prikt soms op zere punten"), maar erg goed.
Bijvoorbeeld: http://www.ggzleiden.nl/templates/Content.aspx?PageID=6814
Deze trajecten kunnen vanuit het UWV worden betaald of vanuit een PGB-begeleiding.

Fotogravinnetje, ik zal je maar meteen vertellen dat je voor de zesde keer tante bent geworden. Nadere informatie te verkrijgen via de bekende kanalen

Wybo maakte me vanochtend wakker met het nieuws Jij en J ook van harte gefeliciteerd. En E natuurlijk ook.

Een van de dingen waar ik duidelijk tegenaan loop zijn de grenzen van wat ik aan kan. Mijn richtpunt, de richting waarin ik vooruitgang probeer te boeken, is ooit aan het werk kunnen. Dat als doel stellen zou te veel teleurstellingen opleveren. Ik kijk liever terug naar waar ik vandaan kom. En ik probeer de hoofdrichting wel in de gaten te houden. Mijn doel is om steeds stapjes vooruit te maken in de 'goede' richting. Steeds je grenzen opzoeken om te proberen ze te verleggen. Maar over de grens heen gaan, levert juist een enorme terugslag op. Wat is dat waard en wat niet? Hoe herken ik waar mijn grens is? Blijf ik niet te ver bij m'n grenzen vandaan uit angst er te ver overheen te gaan? Wat kan ik wel aan en wat niet? Waarom het ene wel en het andere niet? Waarom kan ik zo'n familiedag wel aan en er zelfs anderhalf uur langer blijven dan ik oorspronkelijk van plan was, en ben ik gebroken na een halve kerkdienst? In het verlengde hiervan: wat kan ik doen om stapjes in de goede richting te blijven zetten? Wat zijn mogelijke baantjes waar ik naar toe zou kunnen werken?


Wellicht is blijven op het niveau wat je hebt bereikt en daarin niet terug te zakken al een goed doel voor jou? Een familiebijeenkomst kan ontspannen zijn, terwijl 1 zin uit een preek al vele gedachtes kan losmaken … welke activiteiten geven je energie en plezier, welke activiteiten kosten je energie? Toen ik een burn out had kon ik uren wandelen / fietsen in het bos maar 2 zinnen lezen in een boek of 5 minuten een les volgen op school was teveel gevraagd.

Een rooster voor de huishoudelijke dingen die gedaan moeten worden, werkt wel een korte tijd. Maar ik hoef maar 1 dag te hebben dat het minder gaat en ik niet alles wat op de planning stond klaar krijg, en ik heb zo'n enorme moeite om het rooster weer op te pakken. Eigenlijk absurd als je er over nadenkt. Ik bedoel, hoe moeilijk is het nou om gewoon weer opnieuw te beginnen met het rooster? Of gewoon verder te gaan waar je gebleven was? Voor mij blijkbaar enorm moeilijk, en ik weet niet hoe ik dat kan doorbreken.

Binnenkort komt in ons huis een vrijwilligster in huis die mijn vrouw praktisch gaat helpen met huishouden (omdat in meer of mindere mate dezelfde problematiek kent als jij) op deze manier is er af en toe iemand naast haar die samen met haar het huishouden oppakt waar het blijft liggen. Wellicht is dit een idee in jou situatie?

Ik ga nu al ruim een jaar naar de sportschool. Mijn conditie is weer ongeveer zo goed als in m'n tienerjaren. Dat is op zich heel positief. Tenslotte is een slechte lichamelijke conditie een goede voedingsbodem voor depressiviteit, en helpt het zeker niet om mentaal in een betere conditie te komen. Vanaf afgelopen zomervakantie probeer ik naar alle aquashape-lessen te gaan (bewegen in het wat op muziek en een volledige workout, wat wil je nog meer?), op maandag, woensdag en vrijdag. Het is me tot nog toe 3 keer gelukt om alle drie keren te gaan, heel wat vaker is 2 keer gelukt, maar de laatste tijd is het knokken om 1 keer per week vol te houden. En dat voor iets waar ik dol op ben... En dan ga ik me afvragen: is het gebrek aan zelfdiscipline? Zit er toch iets waardoor ik onbewust tegenzin heb? Stel ik me aan? En als ik niet uitkijk, denk ik me zo de put in. En dat weiger ik. Ik heb genoeg in de put gezeten. Eruit is veel prettiger. Niet altijd makkelijker...
Als ik mezelf zou moeten typeren: ik ben een knokker, maar of ik het altijd op de meest verstandige manier doe? Geen idee... Voorlopig boek ik nog steeds stapjes vooruitgang, over langere tijd bezien in ieder geval. Ik weiger om depressiviteit de overhand te laten krijgen. Ik weiger om doelen te stellen die op dit moment nog onbereikbaar lijken.

Vraag niet teveel van jezelf … wees blij als 1 keer wel lukt en kijk minder naar wat er niet gelukt is, niemand anders dan jezelf vraagt het van je vaker te gaan. In periodes dat het beter gaat zul je denk ik vanzelf wel weer wat vaker gaan. Accepteer dat je niet altijd hoeft te pieken, maar dat er ook dalen zijn.

En toch zou ik dolgraag iets van werk doen. Aan wat voor werk denk ik dan? Ik ben dol op autorijden, doe het ook goed, dus daar zou ik wel wat mee willen. Helaas kom je dan snel uit op baantjes waarbij sociale vaardigheden belangrijk zijn (sorry, te vermoeiend, zit ik zo weer thuis met een burnout), of waarbij er sprake is van een te strakke planning (sorry, ik kan nog steeds slecht tegen druk en stress), of te veel onverwachte veranderingen (kan ik ook slecht tegen).
Werken op een laboratorium. Maar een lange opleiding gaat me momenteel zeker niet lukken. Bij veel opleidingen moet je bovendien ook nog een stage lopen, die meestal inhoudt dat je met mensen moet omgaan. Toch denk ik dat iets in die richting nog de meeste kans van slagen gaat hebben.
Ik heb zelfs gedacht aan dingen als folders, huis-aan-huisbladen, kranten of post rondbrengen. Maar wat als ik een slechte dag heb? En niet alleen een slechte dag maar een beroerde week? Ik heb geen backup die de klus dan van mij over kan nemen en de spullen moeten toch binnen een bepaalde tijd bezorgd worden...
Als iemand nog andere ideeën heeft, hoor ik het graag. Ook tips hoe ik kan zorgen dat het huishouden een beetje blijft draaien.

Mijn vrouw doet wekelijks vrijwilligerswerk, als het haar niet lukt vanwege lichamelijke of psychische klachten kan ze gewoon wegblijven. Ik denk als ik jou verhaal hoor dat het goed is dat je iets vindt waar je aanwezigheid gewaardeerd wordt en iets bijdraagt maar afwezigheid geen probleem is. Omgevingen die te verplichtend zijn zijn wss te belastend.

Op dat punt kan ik trouwens wel heel duidelijke vooruitgang laten zien: tegenwoordig kook ik vrijwel elke dag, ipv dat we de helft van de dagen pizza's, patat, shoarma en bezorg-eten regelen... Rest van het huishouden moet nog wel wat beter gaan: stofzuigen zou vaker moeten, sanitair schoonmaken helemaal, de keuken zou om de dag ofzo toch wel een beurtje moeten hebben en dat is nu eerder om de week... Maar de was doe ik al regelmatiger, bed verschonen ook, de afwas blijft wat minder vaak staan dan eerder

[i]Zo te lezen gaat het al steeds beter! Eis niet teveel van jezelf, mogelijk kun je iemand in de buurt vinden om af en toe samen te eten, ene keer kook jij de andere keer de andere persoon ofzo … Het zijn maar wat ideetjes hier en daar, mogelijk heb je er wat aan. Is schrijven niets voor jou? Als ik jou berichten lees ben je goed in staat heldere duidelijke samenhangende en lange stukken te schrijven.

Allemaal heel hartelijk bedankt voor jullie reactie Ik denk er nog wel een tijdje over na. Op dit moment ben ik blij met hoe het thuis gaat en ik heb het idee dat ik nu echt bezig ben een aardige basis op te bouwen waar ik straks op terug kan vallen als ik met Stichting MEE en het UWV in gesprek ga.
Penguin, het lijkt misschien uit mijn vorige bericht dat ik vergeet op de positieve zaken in wat ik allemaal wel kan en wat allemaal wel lukt te letten. Ik zou nooit op het punt hebben kunnen komen waar ik nu ben, als ik onbereikbare doelen voor mezelf gesteld had. Maar nu ik op dit niveau zit, kijk ik graag naar wat de mogelijkheden zijn om verder te komen. Om het even met beeldspraak te doen: ik ben al een eind tegen de muur opgeklommen, maar nu zit ik op een punt waar ik niet elk moment weer naar beneden kan vallen uit te puffen om energie op te doen voor het volgende stuk. Maar tijdens het uitpuffen, kijk ik wel alvast naar boven wat de mogelijke routes zijn en welke hobbels ik daar te overwinnen heb. Het feit dat ik het over het vervolg van de route heb, wil dus niet zeggen dat ik ontevreden ben over waar ik al wel gekomen ben.
Het is nu al een paar jaar zo dat mijn moeder me ongeveer elke maand komt helpen met dingen in het huishouden. Als ik een slechte periode gehad heb, helpt ze alleen met de basisdingen, zoals stofzuigen, stofafnemen, keuken schoonmaken. Heb ik een goede periode gehad en zijn die dingen allemaal gedaan, dan gaan we naar dingen als ramen lappen, dingen die allang zijn blijven liggen maar wel zo af en toe moeten gebeuren.
Het scheelt dat Wybo mij kan helpen met het stellen van prioriteiten in het huishouden. Afhankelijk van hoe ik me voel laat hij me meer of minder dingen in huis doen. Ik zie weliswaar zelf geen rooster, maar Wybo zorgt ervoor dat ik me min of meer aan een rooster hou.

quote:

Is schrijven niets voor jou? Als ik jou berichten lees ben je goed in staat heldere duidelijke samenhangende en lange stukken te schrijven.

Hier moest ik even om lachen. Ja, ik weet dat ik best goed kan schrijven, af en toe. Maar wat je niet ziet op zo'n forum is hoe ik na het schrijven van de tekst er aan toe ben. Ik had na afloop behoorlijk hoofdpijn. En dat ik nu pas reageer heeft ook te maken met hoe inspannend het toch wel voor mij is Het is een van de problemen waar ik constant tegenaan loop: ik kan de boel goed verwoorden, ik kom spontaan en sociaal over, en daardoor word ik prompt op verschillende punten overschat. En men onderschat vooral hoeveel inspanning het me kost.... Dat is ook een reden dat ik nog even door ga met het vullen van m'n buffer, zodat ik dat overschat worden blijf herkennen en er op kan wijzen voordat ik weer helemaal in de put geduwd word (met de beste bedoelingen)

Gisteren was een voor mij toch wel wat speciale dag. We zouden met een hele groep mensen gaan geocachen, opgesplitst in kleinere groepjes. Ideaal voor mij dus. Na wat contact over en weer bleek dat er geen enkel probleem was om Boomer ook mee te nemen. Het bijzondere aan de dag zou zijn dat ik voor vertrek in totaal 499 caches gevonden had, en de eerstvolgende vondst zou mijn 500e zijn!
Om bij het afgesproken punt te komen, moesten Boomer en ik allereerst met de bus naar het metro-station. Bus in was geen enkel probleem, maar Boomer moest en zou uit het raam kijken. Daarvoor moest hij een klein opstapje op. Geen probleem voor hem. Wat wel een probleem was: hij kon zich daar niet omdraaien en hij durfde achteruit het afstapje niet meer af! De buschauffeur heeft rustig gewacht tot ik Boomer zover had dat hij toch weer netjes in het gangpad terecht kwam en we uit konden stappen. Dat is ook het voordeel van zo'n eindhalte natuurlijk.
Daarna konden we de volgende hindernis nemen. Traplopen is voor Boomer geen probleem, maar de laatste keer op de roltrap (en voor hem de eerste keer) verliep niet helemaal goed. Dat heeft hem een aantal dagen flinke pijn opgeleverd vanwege een gescheurde en een afgebroken nagel *auw* Dit keer begon hij zich dus meteen te verzetten toen hij door had dat ik met de roltrap wilde. Ik heb hem aan z'n halsband en tuigje opgetild en op de metalen plaat richting roltrap op gezet. En toen was het probleem voorbij. Hij stapte zelf netjes op de treden van de roltrap, trok z'n achterpoten op tijd bij en wandelde netjes door naar boven, waar hij heel beheerst en op tijd van de roltrap afstapte. Yes! Weer een hindernis overwonnen.
In de metro ging alles prima. Dat heeft hij vaker gedaan, dus hij weet nu dat die geluiden geen gevaar betekenen. Vlak voordat wij eruit moesten, kwamen er een heel aantal bejaarden de metro in, natuurlijk bij ons deel, want wij zaten bij de rolstoelin- en uitgang. Een van de heren bleek hondenkoekjes op zak te hebben, dus hij heeft Boomer even verwend. En Boomer verwende iedereen met zijn aandacht, dus dat was heel gezellig.
Op het station kon ik weer kiezen tussen trap of roltrap omhoog. Dit keer was een keer extra trekken aan de riem voldoende om Boomer netjes mee te krijgen. Nog even en hij is echt een volleerde roltrap-hond
Op het perron zag ik op het bord staan dat de intercity die ik moest hebben niet reed. De sprinter van een minuut of tien eerder stond er wel, dus daar zijn Boomer en ik maar snel ingestapt. Kijken hoe ver we komen. Op Gouda eruit, weer kijken naar het bord: intercity rijdt niet. NS-medewerker: intercity komt zo. Ik heb het risico van toch niet intercity niet genomen, en heb een kwartiertje vertraging (wat ik al ingecalculeerd had voor het geval dat er vertraging zou zijn) genomen. Met de sprinter doorgegaan naar Utrecht. De intercity bleek inderdaad wel gereden te hebben.
Op station Bilthoven werden Boomer en ik al netjes opgewacht door onze lift naar het afgesproken punt voor de dag.
Na wat kennismakingen, koffie en geklets, vertrokken de eerste twee groepjes. Een kwartier later de andere twee groepjes. Tijdens het lopen hebben we genoten van het mooie weer, de caches zaten goed in elkaar. En ons groepje heeft een van de eerdere groepjes nog in weten te halen: vlak onder hun neus vandaan haalde ik de cache tevoorschijn! Na de twee multi-caches die iedereen in ieder geval zou doen, hebben we er nog een paar gedaan. Moe maar voldaan zijn we aan het eind van de middag gestopt. Een deel van de groep ging nog samen uit eten. Ik had me daarvoor afgemeld, en nog iemand had moeten afmelden ivm een andere afspraak. Die persoon heeft Boomer en mij in de auto meegenomen en thuis voor de deur afgezet.
Ik heb nu een heel mooie herinnering aan de dag dat ik mijn 500e cache logde, in de bossen bij Drakensteijn. De twee multi's die we gedaan hebben (en ons groepje heeft ze door elkaar gedaan, dus halverwege de ene, zijn we eerst de andere gaan doen, om vervolgens weer verder te gaan met de eerste), hadden ook mooie namen: Gonzo Gonzales en de draak (mijn 500e) en hetDRAKENs.p.o.o.r. (mijn nummer 501). En ik ben blij dat ik Boomer mee heb kunnen nemen naar dat gebied

even een grappig auti-momentje van het afgelopen weekend:
We hadden met een hele groep samen afgesproken om een bepaalde geocache te gaan lopen. Aangezien we met 12 personen waren en de helft dan eigenlijk alleen nog maar meeloopt ipv actief mee te doen, zijn we in twee groepen gestart. De tweede groep startte een kwartier na de eerste. Na afloop kwamen we uiteraard weer bij elkaar. Aangezien eigenlijk iedereen wel zin had in iets warms te drinken, zouden we op zoek gaan naar koffie.
Midden in Loon op Zand streken we ergens neer en ik zat blijkbaar op de plek die als eerste moest bestellen, dus ik zeg: doe mij maar een koffie. Vervolgens hoorde ik anderen o.a. warme chocolademelk bestellen. Ehm... daar heb ik eigenlijk veel meer zin in! Ik heb m'n bestelling dus nog maar even om laten zetten van koffie naar warme choc met slagroom. Tsja, dat komt er van als je mij als eerste laat bestellen en je mij geen menu-kaart in handen geeft. Dan mis ik gewoon alle opties

En toen had ik weer een hele tijd niet geschreven. Het blijft moeilijk om regelmatig wat te schrijven
In de afgelopen weken heb ik toch weer een behoorlijke terugval gehad. Vooral te merken aan het feit dat ik heel veel moeite had met veranderingen in plannen, onverwacht bezoek, drie dingen tegelijk aan m'n hoofd hebben. Ook in het huishouden loopt het dan een stuk minder soepel. Als we in 1 week tijd drie keer fastfood halen/eten laten bezorgen, dan zegt dat wel wat over hoe ik me voelde...
Met het mooie lenteweer van de laatste paar dagen leef ik weer helemaal op. Ook heb ik wat meer rust gehad in de laatste twee weken. Dat had ik wel nodig ook!
Een paar dagen geleden had ik Musicchris weer eens aan de telefoon. We moesten natuurlijk uitgebreid bijkletsen. En dan blijkt weer dat zij ook steeds probeert mee te denken over wat misschien mogelijkheden voor mij zouden zijn om wat om handen te hebben en misschien aan het werk te kunnen gaan.
Musicchris is o.a. freelance tekstschrijfster. Ze probeert een brug te slaan tussen de wetenschap en de geïnteresseerde leek. Ook is ze bezig met het maken van verschillende soorten lesmateriaal. De grootste focus ligt op biologisch/medisch gebied. Op dit moment heeft ze nog niet echt heel erg behoefte aan een corrector, maar het is wel handig Voor mij betekent dat dat alles wat ik doe aan corrigeerwerk voor haar mooi meegenomen is en voor mij een stukje nuttige dagvulling en ervaring. De stress dat ik wel MOET omdat ik er voor betaald word, heb ik nu niet. Lukt het niet om wat aan het corrigeerwerk te doen, is dat jammer, maar niet erg. Lukt het wel, zijn er twee mensen heel blij mee.
Het leuke is dat als ik een beetje moe ben, het corrigeren nog heel goed gaat, maar ik hoef niet inhoudelijk te corrigeren. Ben ik fit, dan leer ik er ook nog wat van. Maar het hoeft lekker niet.

Vanavond heb ik m'n eerste half uur corrigeren gedaan. Lekker relaxed op de bank, ondertussen de tv aan. En voor ik het zat begon te worden, ben ik weer gestopt. In dat ruime half uur heb ik ruim 4 pagina's gecorrigeerd. En eerlijk gezegd was het vrij ontspannend op de manier waarop ik het nu gedaan heb. Als ik die ontspannenheid vast kan houden, kan ik dit wel volhouden. Dus dat ga ik maar proberen
Belangrijkste is dat ik goed naar m'n hoofd en lijf blijf luisteren en op tijd naar 'm'n baas' aangeef als de boel vast dreigt te lopen aan mijn kant. En wie weet kan ik iets als dit verder uitbouwen. Nou ja, dan moet ik niet te vaak van die periodes hebben als de anderhalve maand die ik nu net achter de rug heb.... We zullen zien hoe het gaat. Nuttig is het in ieder geval wel. Al was het maar om te zien wat ik aan kan en op welke dingen ik vast kan lopen.
Een ding moet ik Musicchris nageven: ze heeft me een enorm duidelijke taakomschrijving gegeven. Zowel duidelijk wat mijn taak is, als waar mijn taak ophoudt. En ook de vorm waarin ze de correcties graag wil is duidelijk. De kans dat ik dan 'verdrink' in de details waar ik me niet mee bezig hoef te houden is in ieder geval zo klein mogelijk gemaakt. Soms zal ik te moe zijn om een alternatieve formulering voor een zin te bedenken, dan is dat niet erg. Ben ik wel fit genoeg, dan wordt die alternatieve formulering erg op prijs gesteld. Ik heb nu dus een voldoende duidelijke taak, met toch ook een hoeveelheid flexibiliteit. Een werkje dat enerzijds makkelijk genoeg is om lang vol te kunnen houden, maar waarin ik als ik wil mezelf ook mentaal mee kan uitdagen, zodat het niet snel te saai wordt.
Maar goed, het is en blijft afwachten hoe goed ik het vol ga houden. Ik hoop dat het goed zal blijven gaan. Ik zal er in ieder geval m'n best voor doen!

Nou, het klinkt alsof dat goed geregeld is. Je vindt niet vaak banen met zoveel mogelijkheden zonder zware verplichtingen!

Een van de redenen waarom ze mij niet aan het werk denken te krijgen, he Ligt niet aan dat ik niet zou willen, maar de randvoorwaarden om te zorgen dat ik het kan volhouden zijn in het bedrijfsleven niet of nauwelijks haalbaar. En zelfs met het goed geregeld zijn van nu is het de vraag of ik het zo kan volhouden. Ik hoop het van harte, want dan kan ik van daaruit verder uitbouwen. Maar ik moet het eerst nog wel zien....

Al jaren en jaren heb ik eigenlijk constant wat last van m'n darmen. Ook kan ik eten wat ik wil, maar aankomen lukt niet echt. Ik heb een tijdlang glutenvrij gegeten, maar hoewel het toen wel beter ging, ik bleef toch steeds wat last houden. Om gewoon eens wat uit te proberen, heb ik nu ruim een week een strict tarwe-vrij dieet gevolgd. Is enorm lastig, want ze stoppen zowat overal wel iets van tarwe in. Maar ik was na een paar dagen eigenlijk vrijwel klachtenvrij. Iets wat ik in jaren niet gehad heb!
Zaterdag heel onnadenkend van de borrelnootjes gesnoept, en ja hoor, de symptomen kwamen terug. Door die symptomen ging ik nadenken of ik misschien per ongeluk toch iets van tarwe gegeten had. Ja dus.
Net de knoop doorgehakt: zonder overdreven veel moeite te doen, ga ik toch zoveel mogelijk tarwe vermijden. Maar dan dus zonder anderen ermee lastig te vallen dat ik dit niet mag en dat niet mag etc. Dan maar wel wat lichte last. Maar het is toch iets minder vervelend dan echt tarwe-vrij eten.
Een leuk bij-effect van het tarwe-vrije eten van de laatste tijd: Ik kom opeens gewoon wat aan, zit nu echt op m'n streefgewicht zonder er erg veel moeite voor te doen. En ik eet eerder minder dan meer....
Maar goed, ik kan nu tenminste een bewuste keuze maken tussen lichte darmproblemen of geen darmproblemen.