Echtscheiding (Synodestandpunten)

[Rombout]

Zie http://synode.gkv.nl/site...ument.asp?documentid=1509

1 van de genoemde uitgangspunten is daar:

"3. In geval van de feitelijke beëindiging van de huwelijksband past het het meest bij de stijl van het koninkrijk van Christus het huwelijk formeel in stand te laten en te kiezen voor een oplossing waarbij de partners onderling afspraken maken en (doen) vastleggen of voor scheiding van tafel en bed. "

Ik ben erg benieuwd naar de bijbelse onderbouwing hiervoor. Dit is toch farizees hypocriet!!?!!?
Geestelijk en lichamelijk zijn we gescheiden maar voor de wet niet dus zijn we toch niet echt gescheiden en blijven we in de stijl van Gods koninkrijk. Ik denk dat God liever mensen in liefde bij elkaar zit dan liefdeloos van elkaar gescheiden en toch nog formeel samen.

De synode bepaalt verder dat hertrouwen dus niet kan. Maar als zo'n huwelijk ontbonden wordt (wat niet lichtzinnig moet gebeuren uiteraard) kunnen die mensen door hertrouwen toch veel meer de liefdevolle verbinding, die God tussen mannen en vrouwen heeft gemaakt en bedoeld, tot z'n recht laten komen?

[joepie]

Bij een scheiding van tafel en bed is er altijd nog de mogelijkheid open om weer terug bij elkaar te komen, wat  toch het uitgangspunt moet zijn.
Want  het gebod is nog steeds: gij zult niet echtbreken.
Daarbij heb je elkaar beloofd bij elkaar te blijven tot de dood je scheid.
En dan is dat ook je opdracht om te doen.
Als je weer hertrouwt is de weg naar elkaar voorgoed gesloten.

[Pooh]

Ik vind het een volledig logische redenering:

Er is sprake van een ontwricht huwelijk. Dan kun je wel eeuwig blijven roepen dat mensen bij elkaar horen, maarin sommige gevallen is dat te laat. Dan moet je dus kijken wat de beste oplossing is, als man en vrouw niet meer bij elkaar wonen. Dan is het toch logisch dat je "getrouwd blijven" en "scheiding van tafel en bed" (die allebei het hertrouwen onmogelijk maken), prefereert boven een volledige scheiding?

Natuurlijk is een gebroken huwelijk niet de bedoeling. Maar een gebroken huwelijk waarbij de partners tenminste nog het lef hebben om te zeggen dat ze tot de dood met elkaar getrouwd zijn, en dus niet zomaar een relatie met een ander aangaan, lijkt me minder slecht dan een gebroken huwelijk waarbij de partners alle verantwoordelijkheden opzij schuiven.

[Zijnkind]

quote:

Rombout schreef op 06 maart 2006 om 15:50:
De synode bepaalt verder dat hertrouwen dus niet kan. Maar als zo'n huwelijk ontbonden wordt (wat niet lichtzinnig moet gebeuren uiteraard) kunnen die mensen door hertrouwen toch veel meer de liefdevolle verbinding, die God tussen mannen en vrouwen heeft gemaakt en bedoeld, tot z'n recht laten komen?

Met die laatste redenering plaats je God voor het karretje van een 2e huwelijk. Lijkt me niet de bedoeling. Gods uitgangspunt is 1 huwelijk dat tot de dood geldt. Pas dan kan de overlevende eventueel opnieuw trouwen.

Toch ben ik niet tegen een tweede huwelijk als het 1e huwelijk "onmogelijk" gered kan worden. Jezus geeft zelf die mogelijkheid net als Mozes de scheidbrieven gaf. Maar Jezus zegt er nadrukkelijk bij dat het is om onze harde en hardnekkige harten. Het is van den beginne niet zo bedoeld. Dat soort bewoordingen geven wel aan dat het niet zo makkelijk ligt.

Ik vraag me wel eens af of hertrouwen niet een veel te gemakkelijke optie is geworden voor velen (ook in de gkv). Nogmaals, ik ben er dus niet op tegen maar het zouden eigenlijk uitzonderingen moeten zijn. Ik zie daarentegen veel gescheiden mensen best wel snel na de breuk opnieuw een relatie beginnen. Daar heb ik best wel moeite mee.

[Rombout]

Natuurlijk moet je vechten voor je huwelijk. En voordat het zover komt (voorkome is beter dan genezen) werken aan je relatie: communiceren, eigen behoeften aan de kant zetten,...

Maar het formeel openhouden van een huwelijk, wat blijkbaar door sommigen zelfs logisch gevonden wordt impliceert het gesloten houden van een nieuwe weg, waarin mogelijk beide partners met een nieuwe partner het huwelijk tot z'n recht kunnen laten komen.

Als God zegt dat wat de Hij samengevoegd heeft niet door mensen gescheiden mag worden doelt hij niet op het formele (wettelijke) huwelijk maar op het geestelijke en lichamelijke huwelijk (bijv. "zullen zij tot 1 vlees zijn") als je lichamelijk en geestelijk van elkaar gescheiden leeft ben je voor God al gescheiden. En leeft je dus al in zonde.
Herstel kan dan betekenen zonden: beleiden, aan elkaar, aan jezelf en aan God en samen verder gaan of apart verder gaan (als dat echt de enige optie is, dat wordt niet even beslist).

God wil niet dat we scheiden evenals hij niet wil dat we onze naaste haten, iets wat de meesten van ons zeer regelmatig doen (ik wel in elk geval, al is de vorm misschien niet altijd haten, liefhebben is het niet). God wil het niet, toch doen we het want we zijn niet meer volmaakt, we hebben God meer nodig dan we willen of toelaten. We blijven de mist in gaan. Wat maakt scheiden een grotere zonde dan je naaste niet liefhebben, stelen,...
Ik heb het idee dat we over echtscheiding veel plechtiger doen qua zonde dan menig andere.
Ook voor de zonde scheiding is vergeving, zelfs als je niet terugkeert. Of is er voor jouw zondige negatieve woorden tegen of gedachte over je naaste ook alleen maar vergeving als je die terugdraaidt?

[dingo]

De synode bepaald niet dat hertrouwen niet kan, maar laat de verantwoording voor die beslissing bij de kerkraad liggen. Alleen stellen zij dat de grondregel wordt dat een tweede huwelijk niet kerkelijk bevestigd wordt. Dat is uiteraard tegen de maatschappelijke trend in maar gelijkertijd wordt bijvoorbeeld niks gezegd over een tweede burgerlijk huwelijk.

De nieuwe grondregel moet het de kerkenraden eenvoudiger maken en bewaren voor het oordelen over de "rechtmatigheid" van een voorgaande echtscheiding. Het is uiteraard geen prettig nieuws voor mensen die een nieuwe relatie zijn aangegaan en ook in de kerk willen trouwen. Aan de andere kant er is nu een norm en hopelijk één die minder afhankelijk is van welke kerkenraad je benaderd.

[dingo]

quote:

Rombout schreef op 06 maart 2006 om 20:04:
[...]
Wat maakt scheiden een grotere zonde dan je naaste niet liefhebben, stelen,...
Ik heb het idee dat we over echtscheiding veel plechtiger doen qua zonde dan menig andere.
Ook voor de zonde scheiding is vergeving, zelfs als je niet terugkeert. Of is er voor jouw zondige negatieve woorden tegen of gedachte over je naaste ook alleen maar vergeving als je die terugdraaidt?

Het punt bij opnieuw trouwen na een echtscheiding is, dat je al eerder in die kerk gestaan heb en ten overstaan van de gemeente wat beloofd hebt. Je maakt zo de gemeente als getuigen medeplichtig aan het verbreken van je eerdere belofte. Dat is het verschil met andere zonden die net zo erg zijn, je betrekt de gemeente erin.

[joepie]

quote:

Rombout schreef op 06 maart 2006 om 20:04:


God wil niet dat we scheiden evenals hij niet wil dat we onze naaste haten, iets wat de meesten van ons zeer regelmatig doen (ik wel in elk geval, al is de vorm misschien niet altijd haten, liefhebben is het niet). God wil het niet, toch doen we het want we zijn niet meer volmaakt, we hebben God meer nodig dan we willen of toelaten. We blijven de mist in gaan. Wat maakt scheiden een grotere zonde dan je naaste niet liefhebben, stelen,...
Ik heb het idee dat we over echtscheiding veel plechtiger doen qua zonde dan menig andere.
Ook voor de zonde scheiding is vergeving, zelfs als je niet terugkeert. Of is er voor jouw zondige negatieve woorden tegen of gedachte over je naaste ook alleen maar vergeving als je die terugdraaidt?

Kijk dit vind ik dan altijd weer een argument waar je niks mee kunt.
Iedereen weet dat je voor elke zonde vergeving nodig hebt. En niemand zegt hier dat echscheiding een grotere zonde is.
Maar dit topic gaat toch over de uitspraken van de synode over de echtscheiding?
Dan moet je niet raar opkijken als het daar dan ook over gaat!

Ik denk dat als je wel scheid je nooit mag hertrouwen.
Daarbij houd ik 1 Kor 7 in gedachte, waar staat: 10 Doch hun, die getrouwd zijn, beveel ik niet, maar de Here, dat een vrouw haar man niet mag verlaten – 11 is dit tóch gebeurd, dan moet zij ongehuwd blijven of zich met haar man verzoenen – en een man moet zijn vrouw niet verstoten.

[Meindertd]

quote:

Rombout schreef op 06 maart 2006 om 20:04:
God wil niet dat we scheiden evenals hij niet wil dat we onze naaste haten, iets wat de meesten van ons zeer regelmatig doen (ik wel in elk geval, al is de vorm misschien niet altijd haten, liefhebben is het niet). God wil het niet, toch doen we het want we zijn niet meer volmaakt, we hebben God meer nodig dan we willen of toelaten. We blijven de mist in gaan. Wat maakt scheiden een grotere zonde dan je naaste niet liefhebben, stelen,...
Ik heb het idee dat we over echtscheiding veel plechtiger doen qua zonde dan menig andere.
Ook voor de zonde scheiding is vergeving, zelfs als je niet terugkeert. Of is er voor jouw zondige negatieve woorden tegen of gedachte over je naaste ook alleen maar vergeving als je die terugdraaidt?

Ik denk dat je gelijk hebt als je zegt dat we er veel plechtiger doen. Het komt om dat deze zonde zo concreet is en duidelijk zichtbaar. Maar dat voor ogende hebben moet er natuurlijk wel een afgewogen beleid gevoerd worden. Doordat de alles zo opelijk is heeft het ook concequenties. Hoe je met deze zonde omgaat is ook openelijk en zichtbaar.

Het huwelijk is toch een afspiegeling van de relatie die God met ons mensen aangaat. Wat voor beeld draag je uit over die relatie als een scheiding wordt doorgezet.

God heeft alle recht om van de mens te scheiden. En toch .....  Zouden we niet meer moeten werken om dat beeld neer te zetten in onze relaties. Doorgaan op het verlangen om Gods ultieme poging voor herstel in onze eigen relaties te laten zien. Oké ik sta zelf aan de zijlijn en kan dit makkelijk zeggen.

Maar ik denk dat het belangrijk is om mensen te motiveren om bijelkaar te blijven.
Er is zo'n mooi antwoord op de vraag: "waarom blijf je bijelkaar?"
Omdat God hetzelfde deed voor ons !!!

Het werkt niet motiverend om te blijven hangen in de regel omdat God zegt: "Wat hij heeft samengevoegd scheide de mens niet." Of in teksten zoals 1 kor 7:10. We moeten de diepere motivatie uitdragen.  Want het blijven hangen in regels roept dillema's op over in hoeverre de mens geluk mag nastreven en het godsbeeld word dan medogeloos neergezet.

We moeten dieper gaan naar een hart dat wenst Gods liefde te laten zien in de wereld. God die zijn volk keer op keer weer opzoekt. Weer opnieuw begint. Ik verlang er naar iets van die God te laten zien in deze wereld.

[HenkG]

De basisregel van het bij elkaar blijven is volledig duidelijk! Daarom vind ik ook de basisregel rond het hertrouwen een logische! Maar uitzonderingen bevestigen de regel.

En moet je dan koste wat kost iets in stand houden wat al in een eerder stadium ontwricht is? Want een scheiding vindt meestal niet pas plaats op het moment van de formele handeling, maar al (veel) eerder. En dan kan juist de stap richting ontbinding zeer bevrijdend zijn om zo de rust en harmonie, die God in beginsel toch in de schepping, dus ook in een relatie heeft gelegd te kunnen hervinden. Ook dat hoort bij trouw zijn volgens mij.

Toch "past het het meest bij de stijl van het koninkrijk van Christus het huwelijk formeel in stand te laten". Ook weer zo'n basisregel waarop uitzonderingen mogelijk zijn, zoals ook Jezus zelf enige ruimte heeft gegeven "met het oog op de hardheid van uw harten" (Mtt 19:. Dit geeft geen vrijbrief om maar te doen wat je wilt, maar het geeft wel ruimte om als vastgelopen partners los te komen van schuldgevoel in de wetenschap dat er een weg van vergeving is!

Het punt waar denk ik de moeite in het citaat zit, of eigenlijk zelfs de contradictie, is het formeel in standhouden als term tegenover de feitelijke beëindiging. Maar lezend naar de geest van de letter kan ik mij als ervaringsdeskundige tegen wil en dank wel vinden in de genoemde basisregels!

[elle]

Ik snap het synodestandpunt, waarbij hertrouwen ontmoedigt wordt, helemaal. Ook snap ik dat mensen desondanks soms kiezen voor hertrouwen.

Zeggen dat in liefde hertrouwen beter is dan liefdeloos gescheiden blijven, omdat dan Gods instelling van het huwelijk beter tot uitdrukking komt, lijkt mij een kromme redenering. Dat is net zoiets als zeggen dat je mag stelen als je niets te eten hebt. Klinkt menselijk, maar is niet wat God wenst. Natuurlijk zijn wij zondige mensen, en blijven wij onvolmaakt op deze aarde. Dat geeft ons alleen niet het recht om dan maar de dingen te doen die in onze ogen juist zijn.
Het wordt een soort soebatten met God: eerste huwelijk is mislukt, nu heb ik een nieuwe vlam, ach, God wil dat ik gelukkig ben dus mag ik best hertrouwen. Natuurlijk is het 'in de stijl van Gods Koninkrijk' dat Zijn kinderen gelukkig zijn. Maar dat koninkrijk zal pas ten volle aanwezig zijn als de jongste dag is aangebroken. Daarom lopen huwelijken nu stuk, ook al zijn ze ingezegend in de kerk.

Waar Rombout volgens mij niet genoeg rekening mee houdt is dat er verschillende dingen meespelen bij een huwelijkssluiting. Enerzijds is er de belofte om goed voor de ander te zorgen, samen het leven te delen. Anderzijds is er de belofte van trouw tot de dood. Als de eerste belofte gebroken is, dan is samenwonen geen optie meer. Maar dat betekent naar mijn mening niet dat je dus ook meteen je andere belofte kunt breken: ook al leef je gescheiden, je kunt de ander nog steeds trouw blijven. Dat laatste doe je bijvoorbeeld door de kinderen goed op te voeden, door geen kwaad van de ander te spreken, door zonder morren alimentatie te betalen.
Zo zwaar weegt in mijn ogen die huwelijksbelofte.

[Zijnkind]

Ik kan niet veel zeggen over dit specifieke geval, Joepie. Maar heb je je wel bedacht hoeveel er overwonnen moet worden om weer iemand te (ver)trouwen als je eerder bedonderd bent? De belofte kon wel eens heel wat meer zeggenskracht hebben dan de eerste keer. Juist nu je weet waar je ja tegen zegt. Inclusief the darkside van het huwelijk.

[elle]

Kerkelijke huwelijksinzegeningen moeten niet lichtvaardig gebeuren. Ik vraag mij alleen af, mede nav bert en Zijnkind, of een tweede huwelijk per definitie meer onbezonnen of onterecht wordt aangegaan dan een eerste huwelijk.
Hoeveel eerste huwelijken worden ingezegend zonder dat is nagegaan of alle voorwaarden voor een geslaagd huwelijk aanwezig zijn? Het 'onderzoek naar ons voorgenomen huwelijk' heb ik ervaren als een formaliteit, waarbij ik tot op zekere hoogte moeite had om serieus te blijven. Ook ging het gesprek -voor zover ik het me herinner- meer over wat we van de dienst verwachtten dan of we op de juiste manier met elkaar omgingen en dit in een huwelijk bevestigd konden krijgen. Gelukkig kan men in meer en meer gemeenten een huwelijkscatechesatie volgen: die kerkenraden nemen hun verantwoordelijkheid op dit gebied.

Ik denk dat een eerste huwelijk in kan gaan tegen Gods plan met een van beiden. Ik denk dat God dat kan herstellen, en dat een tweede huwelijk wel in Gods plan kan passen. Alleen is het omgaan met zo'n situatie door een kerkverband of synode heel erg moeilijk. Die moeten generaliseren, kunnen geen rekening houden met een uitzondering. Dus denk ik dat je uiteindelijk uitkomt bij de besluiten zoals die nu recent door de synode zijn genomen. Een besluit waarbij de gemeentelijke kerkenraad voor een deel verantwoordelijk blijft.

[elle]

Een tweede huwelijk nadat er sprake is van overspel door de partner, vind ik wel anders dan een tweede huwelijk nadat het eerste gewoon niet meer ging. Hoewel beide niet zijn verlopen op de manier waarop God dat wenst, is er vrijwel altijd een uitzondering gemaakt voor overspel.

Op zich kan ik dat niet los zien van de economische aspecten ten tijde van het OT: vrouwen voorzagen in hun inkomen door te trouwen en kinderen te hebben. Scheiden was een zonde, tenzij de man overspel had gepleegd met een ander. Dan nog kon zo'n vrouw maar een beetje gerehabiliteerd worden door een scheidbrief. Het is verdedigbaar dat de economische situatie van een vrouw meespeelde bij het fenomeen scheidbrief. Je ziet vaker dat God hiermee rekening houdt in de wetten die Hij aan Mozes heeft gegeven.
Tegenwoordig ligt die situatie anders: scheiden is makkelijker en algemener aanvaard dan in onmin samen blijven. Een gescheiden vrouw trouwen is niet meer taboe. Een vrouw voorziet zelf in haar inkomen, daar heeft ze geen man meer voor nodig. De achterliggende gedachten bij OT bepalingen hieromtrent gelden voor een groot deel dus niet meer.

Wat dat allemaal betekent voor het hertrouwen van christenen weet ik niet precies. Laat staan dat ik aan kan geven of ik vind dat een 2e huwelijk niet ingezegend mag worden. Volgens mij is dat een veel te zwart-wit omspringen met Gods zegen. Zoals ik al in mijn vorige post aangaf:  een eerste huwelijk kan niet in overeenstemming zijn met Gods plan voor het stel. Mag je het dan zegenen? Een tweede huwelijk hoeft niet per se in strijd zijn met Gods wil voor een stel. Moet je de zegen dan per se weigeren?

Ik hoef daar gelukkig niet over te oordelen...

[Rombout]

quote:

joepie schreef op 07 maart 2006 om 21:16:
Ik ben onlangs bij een huwelijk geweest wat kerkelijk ingezegend werd op zondag.
Deze twee gingen voor de tweede keer trouwen naar een scheiding.
Ik vond het een farce!
Elkaar wederom beloven voor God en Zijn gemeente bij elkaar te blijven tot de dood je scheid.
Terwijl dat al bij een andere partner was beloofd.
Dus wat heeft die belofte eigenlijk nog voor een zeggenskracht?

Volgens mij is dit te vergelijken met Petrus die vind dat 7 keer vergeven wel genoeg is (want wat is het dan nog waard?) Maar Jezus zegt "77 maal 7 maal", duidend dat we altijd weer moeten vergeven. Net als God ons altijd vergeeft. Ik vraag God erg vaak om vergeving van zonden die ik daarna toch weer doe. Gelukkig noemt God dat geen farce!
We zijn nou eenmaal gebrekkig, ook al willen we goed het doen gaat toch mis en zelfs ons willen is lang niet altijd goed.

Miischien zeg ik het erg cru nu maar is het niet eigenlijk zo dat God Jezus stuurde voor onze zonden omdat Hij weet dat wij niet te vertrouwen zijn in ons beloften aan God en onze wil om het goed te doen? We gaan toch weer de mist in. Maar God weet dat en zijn onvoorstelbare Liefde geeft ons niet alleen een 2e kans maar ook een miljoenste...

[elle]

Rombout, volgens mij maak je ergens een denkfout.
Fouten zijn fout en blijven fout. Door genade wil God ze je, in Jezus, niet toerekenen. Maar dat is niet iets waardoor het zomaar ineens goed is. Echtscheiden is fout, dat verandert niet door een 2e huwelijk aan te gaan. En bij hetrouwen maak je een echtscheiding definitief, dat is het moment dat er overspel gepleegd gaat worden. Dat het alternatief: je eerste huwelijk continueren, of in verdriet alleenstaand blijven, soms naar menselijke maatstaven nog fouter is, verandert er niets aan. Je bent niet in staat geweest je belofte in je eerste huwelijk gestand te doen.
Een 2e huwelijk aangaan is dan ook iets dat schuldbesef zou moeten oproepen. Het is een teken van menselijke zwakte, van menselijk tekortkomen. Daarbij mag je geen vals beroep doen op God onder het mom van 'Jezus riep op tot 7x77 maal vergiffenis'. Vergeving staat er los van.
God geeft ons Zijn Geest om ons te helpen bij onze dagelijkse dingen. Als je ondanks die hulp in je eerste huwelijk tekort schiet, heb je schuld. (Daarbij heb ik het even niet over Jakoliens situatie: die wordt in de bijbel apart behandeld.)

Als een kind op zijn/haar 16e een brommer zonder overleg koopt en in de prak rijd, dan is pa daar goed voor: die is financieel verantwoordelijk. Als dat kind op zijn/haar 18e hupsakee een auto koopt, dan is pa daar nog steeds financieel verantwoordelijk voor. Maar is het redelijk om als kind te denken: ach, ik kan kopen wat redelijk is, en een eigen vervoersmiddel is redelijk. En als het mis gaat dan dokt pa weer, want die is financieel verantwoordelijk voor mij. Ik denk dat die pa zich behoorlijk genomen voelt, ook al wil hij meer dan wat redelijk is voor zijn kind.

[Meindertd]

Joepie, ik ben het niet eens met dat overspel geen grond voor scheiding is. Zelfs Jozef had het voornemen om te scheiden van maria. Verder wordt overspel in de bijbel vaak bestraft met de dood. Waardoor God zelf scheiding brengt.

Jezus zegt zelf: "Doch Ik zeg u: Wie zijn vrouw wegzendt om een andere reden dan hoererij en een andere trouwt, pleegt echtbreuk." (matth 19:9)

De Here Jezus laat hiermee toch zien dat er redenen zijn om wel weg te zenden. Die ook geacepteerd worden. En de Here God zelf zal met zijn laatste oordeel ook definitief een scheiding brengen met de ontuchtige mensheid.

Overspel is door de hele bijbel heen en de hele kerkgeschiedenis lang altijd al een geldige reden beschouwd om het huwelijk te ontbinden.  Dat is volgens mij met de synode uitspraak niet anders geworden. Dus het is een algemene trend in de hele geschiedenis.

Meindert

[joepie]

quote:

Meindertd schreef op 09 maart 2006 om 09:59:
Joepie, ik ben het niet eens met dat overspel geen grond voor scheiding is. Zelfs Jozef had het voornemen om te scheiden van maria. Verder wordt overspel in de bijbel vaak bestraft met de dood. Waardoor God zelf scheiding brengt.

Jezus zegt zelf: "Doch Ik zeg u: Wie zijn vrouw wegzendt om een andere reden dan hoererij en een andere trouwt, pleegt echtbreuk." (matth 19:9)

De Here Jezus laat hiermee toch zien dat er redenen zijn om wel weg te zenden. Die ook geacepteerd worden. En de Here God zelf zal met zijn laatste oordeel ook definitief een scheiding brengen met de ontuchtige mensheid.

Overspel is door de hele bijbel heen en de hele kerkgeschiedenis lang altijd al een geldige reden beschouwd om het huwelijk te ontbinden.  Dat is volgens mij met de synode uitspraak niet anders geworden. Dus het is een algemene trend in de hele geschiedenis.

Meindert

Nee, Jozef wilde Maria in het geheim verlaten zodat zij met de man waar ze zwanger van was kon trouwen. Zodat er geen schande over haar zou komen. Dat is iets anders dan het scheiden. Hij was met haar ondertrouwd en niet getrouwd. En hij wist zeker dat het kind wat Maria verwachtte niet van hem kon zijn. Hij wilde haar eigenlijk beschermen.

En in Mattheus 19 zegt Jezus nog iets voor die zin: van den beginnen is het zo niet geweest!
En het is alleen toegestaan vanwege de hardigheid des harten.
Dus het is een reden die werd toegestaan omdat er een verharding optreed bij de mensen onderling. Niet omdat het gebod: gij zult niet echtbreken ineens anders geworden is.
Dat staat er en ook Jezus laat dat staan.
Daarbij zegt Jezus niet : als je man/vrouw overspel heeft gepleegt dan moet je scheiden, want er is hoererij.
Hoererij is een vorm van overspel, maar overspel hoeft nog geen hoererij te zijn namelijk.

Als je zegt dat overspel vaak werd bestraft met de doodstraf, dan vraag ik me af waarom dat niet bij Abraham, Izaak, en Jakob o.a. is gebeurd.
En bij Davis en Bathseba is het de vraag of hij dan gestrafd werd voor zijn overspel met haar of voor het feit dat hij gezorgt had dat haar man niet meer in de weg stond?

[Zijnkind]

Abraham en zijn (klein-)kind hadden de wetten nog niet. Was pas vanaf Mozes.

De doodstraf op overspel was de enige manier om het huwelijk te beeindigen. Een andere "oplossing/straf" zou tegen Gods eigen gebod ingaan. De huwelijksband mocht immers niet verbroken worden.

Dat gezegd hebbende zie je ook al in het OT dat God de mensen tegemoet komt middels scheidbrieven en andere sociaal/economische wetgeving. Er zitten meer kanten aan dit leven...

[joepie]

quote:

Zijnkind schreef op 07 maart 2006 om 21:53:
Ik kan niet veel zeggen over dit specifieke geval, Joepie. Maar heb je je wel bedacht hoeveel er overwonnen moet worden om weer iemand te (ver)trouwen als je eerder bedonderd bent? De belofte kon wel eens heel wat meer zeggenskracht hebben dan de eerste keer. Juist nu je weet waar je ja tegen zegt. Inclusief the darkside van het huwelijk.

 

Ik had deze nog niet gelezen, maar ik wil daar toch nog op antwoorden.
Ik weet hoeveel het je kost om iemand dan weer te vertrouwen.
Het mooie van onze naam voor het huwelijk (trouwen) is dat daarin het woord trouw zit.
En dat beloof je elkaar ook, dat je trouw zult blijven in goede maar ook in kwade dagen.
En als dan de kwade dagen komen dan is die belofte niet meer geldend?
Dan is het goed om inderdaad weer te leren elkaar te vertrouwen.
Niet een ander, maar juist diegene die je trouw hebt beloofd.
Dat vraagt offers, en misschien wel veel uithoudingsvermogen, geduld, liefde, maar vooral geloofsvertrouwen. Vertrouwen dat wat God heeft samen gevoegd niet gescheiden mag worden en dat Hij dan ook zal helpen.
En soms, is er inderdaad geen andere weg dan te scheiden. Maar dan alleen als de ander volhard in de zonde van overspel. En dan nog alleen als degene die overspel pleegt niet anders wil dan scheiden. Dan moet je er wel in berusten, en heb je geen andere keus. Maar dan is het nog maar de vraag of er weer opnieuw getrouwd mag worden.

Het is namelijk niet een opdracht om te scheiden als één van de partners ontrouw is.
Want wat als de nieuwe partner je ook ontrouw is? Dan maar op naar de volgende?

Wat ik ook meemaak is dat er binnen de GKV ook gescheiden wordt op wereldse gronden.
We houden niet meer van elkaar, we hebben met elkaar een rot leven, we vechten de hele tijd, hebben altijd maar ruzie enz enz. Als er dan gescheiden wordt, laten wij het dan maar enkel houden op de reden van overspel. Waarbij ik dan blijf aantekenen dat het niet perse moet. Dat er ook altijd een weg van elkaar vergeven kan zijn. En opnieuw vertrouwen.

[Zijnkind]

Ik heb al eerder geschreven dat er in de gkv (en ook elders) idd een tendens gaande is dat er makkelijker een 2e huwelijk begonnen wordt. Maar dat is een TE algemene benadering. Reken maar dat er invidueel heel wat afgewogen wordt. In ieder geval bij een deel. "op naar de volgende" is niet de standaard.

Wat als de ander je verlaat en nooit weer wil zien. Moet je dan maar eindeloss wachten tot die ander daadwerkelijk vreemd gaat of overlijdt voor je weer aan gezelschap mag denken?

[elle]

quote:

joepie schreef op 09 maart 2006 om 13:52:
(...)
En soms, is er inderdaad geen andere weg dan te scheiden. Maar dan alleen als de ander volhard in de zonde van overspel. En dan nog alleen als degene die overspel pleegt niet anders wil dan scheiden. Dan moet je er wel in berusten, en heb je geen andere keus.

De huwelijksbelofte bestaat uit veel meer dan de belofte van trouw. De belofte kan ook geschonden worden door niet goed voor de ander te zorgen of door zich af te keren van God. Wat mij betreft is het huwelijk dan ook gebroken. Als een van beiden de ander jaren lang mishandeld (geestelijk of lichamelijk) dan is dat niet conform de belofte. Als zo iemand niet van plan is zijn/haar leven te beteren, dan is er wat mij betreft sprake van een gebroken huwelijk. Dan is het wat mij betreft logisch om je van de ander echt te laten scheiden. Zeker als er sprake is van kinderen! Een vader of moeder heeft namelijk ook nog een verantwoordelijkheid jegens de kinderen; wat mij betreft gaat die soms boven het belang van het huwelijk.

quote:

Het is namelijk niet een opdracht om te scheiden als één van de partners ontrouw is.
Want wat als de nieuwe partner je ook ontrouw is? Dan maar op naar de volgende?

Dat is bijzonder flauw! Eens een crimineel, altijd een crimineel? Nu doe je hertrouwers echt tekort.
Ontrouw is een ontzettende beschadiging van een huwelijk. Ik ben het met je eens dat het niet per se het eind van een huwelijk is. Maar als het dat wel is, dan lijkt het mij bijbels uitstekend verdedigbaar dat degeen die niet ontrouw is geweest, toch vrij is om te hertrouwen! En uiteraard besluit zo iemand niet lichtvaardig tot het aangaan van een 2e huwelijk. De zin 'wat als de nieuwe partner je ook ontrouw is? Dan maar op naar de volgende?' getuigt wat mij betreft van disrespect/gebrek aan inlevingsvermogen.

[Meindertd]

quote:

Zijnkind schreef op 09 maart 2006 om 14:01:
Wat als de ander je verlaat en nooit weer wil zien. Moet je dan maar eindeloss wachten tot die ander daadwerkelijk vreemd gaat of overlijdt voor je weer aan gezelschap mag denken?

Gelukkig wacht God wel op ons, al hebben we hem verlaten, ja zelf nog erger en hebben met een vreemde god ontucht gepleegd.  

Ik vind dat mensen die net zo als God willen wachten een steuntje in de rug verdienen.

[elle]

quote:

Zijnkind schreef op 09 maart 2006 om 14:01:
Wat als de ander je verlaat en nooit weer wil zien. Moet je dan maar eindeloss wachten tot die ander daadwerkelijk vreemd gaat of overlijdt voor je weer aan gezelschap mag denken?

Ik denk dat 'eindeloos' wachten inderdaad de door God aangewezen manier is.
Ik denk ook dat je uiteindelijk toch kunt besluiten om te hertrouwen. Maar daarmee sluit je definitief de mogelijkheid uit om op dit punt -trouw blijven aan je eerste huwelijk- Gods wil te gehoorzamen. En dat stemt tot nadenken.
In dit leven zullen we altijd blijven zondigen. Mensen met een gelukkig en goed huwelijk hebben alleen maar een reden minder om te zondigen. Maar ook die mensen (zoals ik, gelukkig) zijn verdorven. Met wijzende vingertjes naar hertrouwers kijken is wat mij betreft een 'de pot verwijt de ketel dat 'ie zwart ziet' situatie.

[Macguinness]

http://synode.gkv.nl/site...ument.asp?documentid=1509

Wel een beetje een ingewikkeld verhaal om duidelijk te maken dat God genadig is...

[joepie]

Inderdaad! En ik loop al een paar dagen erover na te denken, en eigenlijk is het niet binnen kaders te vangen. Ieder geval is weer een geval apart.
En moet opnieuw bekeken worden.
Maar dat neemt niet weg dat er vanuit de kerkelijke hoek wel goede begeleiding zal moeten zijn. En ook dat de stellen met problemen de vrijmoedigheid hebben om die hulp te vragen. Maar al te vaak is het kalf al verdronken voordat de kerkenraad er iets over hoort.
En dat is dan weer erg jammer. Want dan kun je ook nog zo weinig doen.
Dan zijn besluiten al genomen en moeilijk om te keren.
Dan is er al zo een grote verwijdering dat er bijna niet meer de moeite wordt genomen om wel weer tot elkaar te komen. Dan is het fundament voor een scheiding eigenlijk al gelegd.

Soms denk ik wel eens, het lijkt wel besmettelijk!

[HenkG]

Je trouwbelofte verbreken is zonde! Jazeker! Maar waarom maar tot zover gaan? Er is God-zij-dank vergeving mogelijk om zo weer een nieuwe toekomst tegemoet te gaan met Hem. En misschien ook wel met een andere partner. Niet gedacht, niet verwacht, wel gekregen! God is goed!

[Pooh]

Modbreak:

Omdat dit topic ontspoorde in een serie persoonlijke aanvallen, zijn alle posts die betrekking hebben op specifieke situaties verwijderd. Nogmaals: hou 't algemeen, het is niet de bedoeling om hier over elkaars situatie (en al helemaal niet over die van derden) te oordelen zonder de details te kennen. Voor diegenen die gescheiden en/of hertrouwd zijn: vraag jezelf even af of het nuttig is om je persoonlijke verhaal hier te spuien voordat je post.

[bert]

quote:

joepie schreef op 06 maart 2006 om 16:08:
Bij een scheiding van tafel en bed is er altijd nog de mogelijkheid open om weer terug bij elkaar te komen, wat  toch het uitgangspunt moet zijn.
Want  het gebod is nog steeds: gij zult niet echtbreken.
Daarbij heb je elkaar beloofd bij elkaar te blijven tot de dood je scheid.
En dan is dat ook je opdracht om te doen.
Als je weer hertrouwt is de weg naar elkaar voorgoed gesloten.

Ok, even opnieuw nu.

Wat betekent jouw opmerking Joepie dat als je hertrouwt de weg naar elkaar voorgoed gesloten is? Ik ben het namelijk helemaal met je eens op dit punt: in de Bijbel staat zelfs heel duidelijk dat je iemand die "echt" gescheiden is niet meer terug mag nemen.

Deuteronomium Hoofdstuk 24
[1] Het volgende kan zich voordoen: Iemand heeft een vrouw getrouwd, maar om een of andere reden is hij ontevreden over haar. Hij schrijft een scheidingsbrief, die hij bij haar vertrek aan haar meegeeft. [2] Ze gaat bij hem weg en wordt de vrouw van een ander. [3] Maar dan krijgt die tweede man een afkeer van haar, en ook hij schrijft een scheidingsbrief en geeft haar die bij haar vertrek mee; of de man die als tweede met haar is getrouwd, komt te overlijden. [4] In zo’n geval mag de eerste man, die van haar gescheiden is, haar niet opnieuw tot vrouw nemen, nu zij voor hem onrein geworden is. Want de HEER verafschuwt zulke dingen. Wanneer u zoiets doet, werpt u een smet op het land dat de HEER, uw God, u in eigendom zal geven.

Ben trouwens benieuwd wat er in zo'n scheidingsbrief stond.

Zolang als je bent gescheiden van tafel en bed en er geen ander in het spel is geweest kun je stellen dat je voor God nog steeds getrouwd bent. Totdat een van twee een relatie met een ander begint.

Voor de duidelijkheid, als een partner vreemdgaat kun je als andere partner de ander vergeven. Maar overspel is vaak echt niet zomaar een slippertje wat verder geen consequenties heeft. Het is altijd een fundamentele breuk. een die misschien wel nooit wordt geheeld. Maar onze God is machtig ....

[Priscilla en Aquila]

Bedoel je dat als je officieel gescheiden bent, je je ex niet meer mag terugnemen? Dat is toch alleen als ze weer getrouwd is en haar man komt te overlijden.
Gelukkig ken ik een stel die na scheiding waarbij ook overspel aan de orde was, weer hertrouwd zijn.

[bert]

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 10 maart 2006 om 19:47:
Bedoel je dat als je officieel gescheiden bent, je je ex niet meer mag terugnemen? Dat is toch alleen als ze weer getrouwd is en haar man komt te overlijden.
Gelukkig ken ik een stel die na scheiding waarbij ook overspel aan de orde was, weer hertrouwd zijn.

Ik lees alleen maar voor uit de Bijbel. Daar lees ik: Wanneer de tweede man haar wegstuurt of komt te overlijden. Op een of andere manier werd er in de oud-testamentische tijd dus niet zo moeilijk over gedaan als nu. Let wel: het is niet zoals God een huwelijk bedoeld heeft. Hoe God het bedoelt heeft is anders: Gods maat ligt heel hoog, hoger dan wij in deze wereld zelf kunnen bereiken. Daarom is Zijn hulp dus onmisbaar. Daarom kan dat ook alleen maar werken als beide partners samen Gods hulp vragen en in Zijn zegen leven. Breekt een van de partners bijvoorbeeld met God dan is het huwelijk eigenlijk al kansloos.

Ik lees net een uitleg over de scheidbrief:

Marcus 10: 5
Gisteren zagen we dat Jezus met een vraag over echtscheiding op de proef werd gesteld. Is Hij het eens met de ‘vrijzinnige’ richting die om ieder wissewasje toestaat een vrouw weg te sturen? Of gaat Hij mee met de strenge richting die alleen maar echtscheiding toestond als er sprake was van echtelijke ontrouw?
In dit geval wordt de scheidbrief ter sprake gebracht. De achtergrond van die brief was dat een weggezonden vrouw werd beschermd. Men heeft dergelijke brieven uit die tijd teruggevonden. In die brieven werden alle zaken rondom de scheiding keurig geregeld. Zo kreeg de betrokken vrouw die weggestuurd werd alle bezittingen mee die zij in het huwelijk had ingebracht. En daarbij werd zelfs rekening gehouden met de waardevermindering: die werd dan ook nog gecompenseerd. Kortom, de vrouw mocht in ieder geval materieel geen schade lijden aan het feit dat haar man haar niet meer wilde!
Bovendien verklaarde de ex-echtgenoot dat zij elke Joodse man mocht trouwen die haar aanstond. En mocht door de een of andere manier dit document verloren gaan, dan kon ze altijd bij haar ex-echtgenoot om een nieuw exemplaar vragen. De echtgenoot als gentlemen.
Maar Jezus maakt duidelijk welke achtergrond deze bepaling heeft: de hardheid van uw hart. Van de beide kwaden werd dan maar het minst kwade gekozen. Maar het blijft kwaad, zegt Jezus. Want de Here God heeft het niet op deze manier bedoeld.
Het is goudeerlijk dat vandaag ook maar tegen elkaar te zeggen.

Vertaald naar vandaag: als je scheidt zorg dan voor goede afspraken. Zorg ervoor dat de partner op allerlei wijze wordt ondersteund: ook daarin kun je liefde betonen, ook al zal het soms voelen als een vorm van liefhebben van je vijand. Maar dat is ook een goddelijk gebod.

Modbreak:

De discussie over de scheidbrieven is verplaatst naar een apart topic Scheidbrief herinvoeren? (Afsplitsing). Graag in dit topic beperken tot wel/niet hertrouwen en de synodestukken daarover.