Even wat ideeen die door mijn hoofd schieten over oorzaken die volgens mij de discussie scheef trekken.
1. Een kwetsbaar slachtoffer moet beschermd worden door de mensen in de kerk. Misbruik van kinderen niet erger dan misbruik van andere kwetsbare mensen. (Wanneer je alleen over kinderen praat, is opbouwende discussie moeilijk omdat kindermisbruik hevige emoties oproept. (alle misbruik is erg))
2. Het leven is geen sprookje, de dader is niet 'de slechterik' en het slachtoffer niet 'de goede'. Dat wordt waarschijnlijk ook bedoeld met dat we allemaal zondig zijn. Dat is niet om achter te verschuilen, maar om de situatie in het juiste perspectief te zetten. Dat voorkomt dat je achteraf moet toegeven dat je fouten hebt gemaakt en jezelf daarmee mogelijk tot dader hebt gemaakt. (Stel je voor dat je door een onduidelijk verhaal een persoon onterecht veroordeelt. Wanneer je in je emotie de onterechte dader al zijn leefruimte hebt ontnomen, ben je niet beter dan een andere misdadiger. Dat omdat die dader de rest van zijn leven lijdt onder jouw actie om een goed gevoel (van rechtvaardigheid) te scoren.)
Verder laat het juiste perspectief een bepaalde leefruimte over voor de dader zodat die persoon nog kan functioneren nadat hij zijn fout heeft erkend. Wanneer je die leefruimte niet vrijlaat, dwing je de dader te vechten voor elk stukje leefruimte dat hij/zij kan pakken. Belijdenis van zonden zou in dat geval zelfmoord zijn.
Wanneer dader spijt heeft, wil dat niet zeggen dat hij de consequenties van zijn daden niet onder ogen hoeft te zien. Wanneer dader spijt heeft zal hij/zij rekening houden met slachtoffer. Anders moet de kerk de dader daar op aanspreken. Van mij mag een gemeentelid in de tucht wanneer hij/zij als dader geen rekening houdt met slachtoffer. Oplossingen als een verhuizing van een dader lijkt mij niet onterecht. Zelfs als dat van een vrijstaande woning naar een flatje is...
Verder heb ik ook wat vragen:
- Wanneer is een slachtoffer voor de kerk een slachtoffer. Wanneer de wereldlijke rechter dat heeft bepaald? Of al eerder? (ten eerste denk ik dat sexueel misbruik vaak heel lastig te bewijzen is. Een rechter zal een voor de handliggende dader regelmatig moeten vrijspreken vanwege gebrek aan bewijs. Moet je in zo'n geval het slachtoffer laten zitten? Ten tweede zijn de (juridische) onderzoeken en verhoren voor een slachtoffer vaak zo vernederend dat veel slachtoffers zullen afzien van rechtsvervolging. Moet je die slachtoffers dan laten zitten?)
- Wat doe je met onbewezen beschuldigingen? Die kunnen ook vals zijn. Wie is dan slachtoffer en wie is dan dader?
- Wat doe je met een gemeentelid die beschuldigd wordt en bij wie de bekering sowieso al een lange tijd weinig aandacht krijgt? (Zo'n persoon zit alleen in de kerk om een sosiale club te hebben of uit gewoonte.) Bij zo'n geval zal de (vermeende) dader alleen vechten voor zijn levensruimte en zal er van liefde voor het (vermeende) slachtoffer weinig komen. Wanneer een dader echter wil leven in genade en in de liefde van christus, zal hij/zij het slachtoffer zoveel mogelijk ruimte proberen te geven.
(Ik heb even wat verduidelijkingen toegevoegd omdat mijn vrouw het verhaal onduidelijk vond. De meeste toevoeging staan tussen haakjes.
)
