GKV Forum - Geloofsdoop? - Christelijk leven

quote:

Dat we er niet uitkomen, dat weet ik, en dat is ook mijn punt niet.
Hieronder een langer antwoord.

quote:

PietZa schreef op 26 juli 2006 om 12:37:
[...]

Je leest het zelfde als e-line, dat is waar maar met een andere bril. Jij bind "groot en klein" aan "mannen en vrouwen". Dat is meer dan alleen lezen en citeren. Geef nu toe dat je dit leest en citeer vanuit jouw bril. Jij hebt een conclusie en vanuit die conclusie citeer je dit. Dit is geen verwijt, dit is gewoon zo. Het enige is dat je wel moet accepteren dat een ander vanuit een andere bril dit leest en citeerd. Het is in ieder geval veel en veel te makkelijk om te zeggen: Ik lees het toch zo, dus dan is het zo!

Dit is trouwens wat ik (helaas) zo vaak tegenkom in discussies over de doop. Beide partijen zeggen: "Ga nu maar de Bijbel lezen dan zie je duidelijk dat...". Maar geef nu gewoon toe dat je er alleen met citeren niet uit komt!

quote:

Het lijkt me duidelijk wat mijn standpunt is. En omdat ik vermoed dat de bijbeltekstvormige rookgordijnen opnieuw opgetrokken worden en dat de discussie opnieuw wordt vertroebeld door te doen alsof de situatie van mensen die in een kerk opgroeien hetzelfde is als de bijbelse situatie van mensen die voor het eerst van Christus horen, is dit tevens mijn laatste bijdrage.

quote:

Daarbij moet wel worden aangetekend dat als je de 'pech' hebt gehad je 'volwassendoop' in een gereformeerde kerk gehad te hebben, en je wordt evangelisch, dat je je dan alsnog opnieuw moet laten dopen op volwassen leeftijd: volwassendoop van de gereformeerde kerken worden vaak niet erkend als doop omdat ze bediend worden binnen het kader van de Gereformeerde Leer. .

quote:

aan met name kajem,
wat ik opnieuw zie is dat jij jou vooraf ingenomen standpunt wilt inleggen in de tekst. Je bent kennelijk kortgeleden overgedoopt en pleit vurig voor deze nieuwe doop. Daar is op zich niets mis mee, dat moet ieder voor zich tegenover de Vader verantwoorden, maar daarbij gaat in dit geval gepaard dat een andere visie onmogelijk is, en daarbij ook het inleven in andermans visie.
Verder moet ik constateren dat jij niet ingaat op wat er tegen de geloofsdoop is aangedragen, maar werp je steeds een nieuwe bijbeltekst op zonder echt op alle punten van andermans post in te gaan. .

quote:

kajem schreef op 27 juli 2006 om 01:15:
Wat ik met regelmaat probeer is e.e.a zo te formuleren dat je de eigen opvattingen nog eens toetst.

quote:

kajem schreef op 27 juli 2006 om 01:15:
Ik heb inderdaad daarnaast de geloofsdoop ondergaan. Ten volle overtuigd in goed geweten.

quote:

kajem schreef op 27 juli 2006 om 01:15:Dat is niet de doop overdoen, maar er vanuit een heel ander context tegen aankijken, daarom zijn die doopdiscussies ook zo zinloos.

quote:

kajem schreef op 27 juli 2006 om 01:15:Hoewel ik weet dat sommigen op dit forum Willem Ouweneel verdacht vinden in zijn opvattingen wil ik toch wijzen op zijn boekje "sta op en laatje dopen" waar hij beide opvattingen tegen over elkaar zet en naar beide kanten ook kritisch durft te zijn en / of gelijk geeft.

quote:

Kajem schreef:
13.16 inhoudelijke reactie e-line. Niet op gereageerd. gewoon te weinig aandacht aan
besteed. Maar niet expres. Had wel gemoeten. Ging per slot om de hypothese.

quote:

Aafke schreef op 25 juli 2006 om 11:41:
Overigens, de Kerkgeschiedenis leert me dat de Kerk in beweging is (voor zover ik het nu kan zien) Eerst was het voornamelijk de volwassendoop door onderdompeling. Ook kent de Kerk een periode dat er zo laat mogelijk gedoopt werd, stel dat je weer ging zondigen o.i.d. Daarna een verschuiving naar de babydoop.

quote:

Laodicea schreef op 27 juli 2006 om 09:41:
Zou je daar wat meer over vertellen? Want zoals het er nu naar uit lijkt te zien hebben de Kerken in de Catholica en haar directe Protestantse afstammelingen altijd de kinderdoop geleerd.

quote:

Misschien dat je nu een beetje mijn reactie op de goedbedoelde prikkels van jou snapt.
[...]

Gefeliciteerd, want je bent niet lauw openbaringen 3 : 15 en 16
[...]

Dat heb ik ook gemerkt dat het voor de één in volle overtuiging overdopen is, en voor de ander in volle overtuiging de echte doop is. Geen van beide meningen valt wat mij betreft direct wat op aan te vallen. Wat ik alleen wel vaak mis bij sommige mensen is dat men soms te veel naar de eigen mening kijkt en niet naar mede gelovigen. Ik mis de houding die Paulus laat merken in 1 korintiërs 8 en dan met name zijn conclusie in vers 13: "Als ik dus door vlees te eten mijn broeder of zuster ten val breng, wil ik het nooit ofte nimmer meer eten; dan breng ik hen niet ten val."
Dan zeg ik niet dat men absouluut geen volwassendoop moet doen dan, maar sommige mensen gaan er veel te makkelijk mee om ("het is toch mijn mening?")
[...]

quote:

E-line schreef op 27 juli 2006 om 09:26:
[...]

Mag alsnog wel hoor!

quote:

Aafke schreef op 27 juli 2006 om 10:12:
Met name de laatste link bevat veel info.

quote:

Laodicea schreef op 27 juli 2006 om 19:07:
Daar staan helaas wél een paar grote fouten in, men gaat er van uit dat kinderdoop werd ingesteld in de 6e eeuw, maar de Kerkvaderen hebben het al heel vroeg over de kinderdoop en referen ook naar de woorden van Jezus. Er waren wel conflicten, maar die gingen dan om het feit of iemand direct na zijn geboorte moest worden gedoopt of op de 8e dag, en dat allemaal ruim voor de 6e eeuw.

quote:

Aafke schreef op 27 juli 2006 om 19:09:
Zou best kunnen, heb jij voor mij daar info over misschien. Ehhhh... Nederlands-talig misschien.

quote:

Bewijzen voor de kinderdoop
De baptisten zeggen – en wij met hen - dat de bijbelse leer van de doop is gegrond op de
opdracht van Christus die hij zijn discipelen gaf: Gaat dan henen, onderwijst al de
volkeren, dezelfde dopende, enzovoort. Matth. 28:19. Het lag voor de hand dat de
discipelen bij volwassenen begonnen om hen te onderwijzen door het Evangelie en
daarna te dopen. De Gereformeerde leer is op dit punt hetzelfde als bij de baptisten. Ons
formulier voor volwassendoop geeft daar getuigenis van.
Dat gedoopten die belijdenis des geloofs hebben afgelegd, ook hun kinderen moeten
laten dopen blijkt uit het volgende:
1. Dat de doop in een zeker opzicht overeenkomt met de besnijdenis. Zouden kinderen
onder het Nieuwe Testament geen sacrament mogen ontvangen en onder het Oude
Testament wel? Terwijl de Geest nu overvloediger is uitgestort?
2. "En een iegelijk van u worde gedoopt…, want u komt de belofte toe en uw
kinderen." Handelingen 2:39. Er staat onbepaald kinderen, die in hetzelfde
hoofdstuk zonen, dochters en jongelingen worden genoemd. Hoewel de eerlijkheid
gebiedt om te zeggen dat het kan wezen dat de discipelen eerst gevraagd hebben
naar de toestemming en naar de ondervinding van Gods werk in hun ziel, óók bij de
kinderen. En een klein kind kan daar verslag van geven, als Gods Geest in het kind
werkt. De Pinksterdag was natuurlijk een buitengewone gebeurtenis. Hoe of dit er
ook aan toegegaan is, kinderen uit gelovigen ouders geboren, worden heilig
genoemd in 1 Kor. 7:14, en daarom moeten ze gedoopt worden. "Want de
ongelovige man is geheiligd door de vrouw, en de ongelovige vrouw is geheiligd
door den man, want anders waren uw kinderen onrein, maar nu zijn zij heilig".
Krachtens geboorte uit gelovige ouders, of uit één gelovige ouder zijn ze geheiligd
en afgezonderd van de wereld. Paulus noemt zelfs een heidens man heilig, als zijn
vrouw in Christus is. Dus, de kinderen worden geen leden der gemeente door de
doop, ze worden ook niet in Christus wedergeboren door de waterdoop. Dat kan
alleen door het bad der wedergeboorte en door de vernieuwing van de Geest, Titus
3:5. De waterdoop werkt niets, maar verzegelt Gods werk aan de gedoopten.
3. 1 Kor. 10: 1, 2: "Dat onze vaders allen in Mozes gedoopt zijn, in de wolk en in de
zee." Farao vervolgde Israël om hen te doden, maar de Heere baande een weg door
de Rode Zee. Ouders en kinderen waren allen beschut door de watermuren en de
wolkkolom. Paulus noemt die doorgang een doop. En hij zou het nooit gedaan
hebben als er geen treffende overeenkomst was tussen Israël en de gemeente te
Korinthe. Israël is een type van de Nieuw Testamentische kerk. Farao is een type
van de duivel en alle helse, wereldse machten. Mozes, de Middelaar van het Oude
Testament is een type van Christus. Zijn staf ziet op het geloof in Gods Woord, een
staf des geloofs, waardoor en waarnaar wij moeten leven en wandelen. De
wolkkolom is een type van de inwoning van de Geest bij de gelovigen. De zee is een
type van de zee van Gods toorn over de zonde, waarin Farao verdronk. Het pad door
de zee is de weg der verlossing in Christus. De gerechtigheid Gods eist de
ondergang van alle vijanden van de kerk, maar de gerechtigheid, verzoend door
Christus, is tot behoud van de gelovigen. Deze doorgang noemt Paulus: een dopen
in Mozes. Zijn bedoeling is nu niet moeilijk meer. Mozes handelde in Naam en in
opdracht van God. Mozes stond als middelaar tussen de Heere en het volk. Daarom
wordt Mozes ook wetgever en koning genoemd Deut. 33: 4, 5. Nu, dat de kleinste
baby's ook in Mozes gedoopt zijn betwist niemand. Mogen ze dan ook niet in de
Naam des Heeren gedoopt worden onder het Nieuwe Testament? Wij moeten er ook erg in hebben dat Farao die doop nabootste en verdronk. Daarom zegt het 35e artikel
van de Nederlandse Geloofsbelijdenis: De goddeloze ontvangt wel het sacrament tot
zijn verdoemenis, maar niet de waarheid van het sacrament. Let wel, het sacrament
is geen zegel der verdoemenis voor ongelovigen, zoals het soms wordt uitgedrukt,
wel goed bedoeld, maar verkeerd gezegd. Het is een zegel des geloofs, maar is tot
verzwaring van de verdoemenis als het ongelovig wordt veracht, 1 Kor. 11:29.
4. Dat kleine kinderen gedoopt werden in de eerste christelijke kerk kan ook enigszins
afgeleid worden uit teksten die spreken over de doop van een huisgezin, zoals van
Lydia, Handelingen 16:15 en van Stefanus, 1 Kor. 1:16. Het Griekse woord
betekent: huis, zaal, huisgezin, enz., volgens het Grieks woordenboek. Hoe dit ook
zij, het was zo vanzelfsprekend voor de christelijke kerk om hun kinderen te dopen,
dat er geen apart gebod voor nodig was. Althans naar de mening van onze
gereformeerde oude schrijvers. Zij bewijzen het uit de boeken van de kerkvaders,
zoals Cyprianus, Ambrosius, Cyrillus. Basilius, Tertullianus, Augustinus. Origenes
zegt: dat de kinderdoop geschiede van de dagen der apostelen af. Zelfs Pelagius
erkent het, hoewel volgens hem de kinderen de doop niet nodig hadden. Zie
Benedictus Pictet: De Christelijke Godgeleerdheid, deel 2, blz. 511. Zie ook de
Christelijke Encyclopedie deel 1, artikel over de doop. Gesteld dat de kinderdoop
door de apostelen verworpen was, en dat de kinderdoop langzamerhand in de kerk
binnendrong, zouden de kerkvaders er niet tegen geprotesteerd hebben? En zou er
dan geen concilie samengeroepen zijn waarop de kinderdoop plechtig besloten
werd? Maar in de oude literatuur van de kerkgeschiedenis vinden wij daarover geen
mededelingen.

quote:

Bewijzen voor de kinderdoop uit de oude kerkvaders
Laten wij nu over de drempel van het Nieuwe Testament heenstappen om door de poort
van de kerkgeschiedenis verder te gaan.
De apostel Johannes en Polycarpus
Een van de naaste opvolgers van Johannes was de bekende Polycarpus, die omstreeks
het jaar 160 op 86-jarige leeftijd de marteldood onderging. Toen hem de eis gesteld
werd Christus te smaden, sprak hij de onvergetelijke woorden: "Zesentachtig jaar dien
ik Hem en in niets heeft Hij mij kwaad gedaan. Hoe kan ik dan mijn Koning, Die mij
gered heeft, lasteren?" Nu weten wij uit anderen hoofde dat men in de oude Christelijke
Kerk, waarin de overtuiging sterk was dat het ware leven pas met de doop begon, een
pas gedoopt kind graag dienaar van Christus noemde. Wanneer we bij het beoordelen
van Polycarpus' uitspraak - zesentachtig jaar dien ik Hem - hiermee rekening mogen
houden, ligt het voor de hand dat Polycarpus hier zinspeelde op zijn doop, die hij 86 jaar
geleden reeds als zuigeling ontving. Indien deze conclusie juist mocht zijn - en er is
eigenlijk geen enkel geldig argument tegen in te brengen - moet de conclusie zijn dat
Polycarpus geboren en gedoopt is in de tijd dat de apostel Johannes daar de kerkelijke
leidsman was en is dit één van de vele aanwijzingen dat de kinderdoop teruggaat tot op
de tijd der apostelen.
Wat zegt Irenaeüs er van?
De kerkvader Irenaëus was omstreeks het jaar 180 bekende leidsman van de Christelijke
gemeente te Lyon in midden-Frankrijk, eveneens de bekendste theoloog uit de tweede
eeuw. Hoe die gemeente toen ontstaan was doet minder ter zake, maar feit was dat in
het jaar 180 daar een gevestigde Christelijke gemeente was. Welnu, in één van zijn
geschriften zegt Irenaëus dat bij hen "zuigelingen, kleine kinderen, jongelingen en ouderen door Christus worden wedergeboren tot God". Het is, wanneer de kerkvader dit
zegt, nl. buiten kijf dat hij het hier heeft over de doop. Daarop wijst allereerst het
verband waarin deze uitspraak is geplaatst. Irenaëus schrijft nl. in dit verband over
Jezus' doop. Vervolgens wijst daarop zijn betoog dat Jezus alle leeftijden, geen enkele
uitgezonderd, redt. Maar vooral wijst daarop zijn spreken over het "tot God
wedergeboren worden". Die uitdrukking was, zoals de toenmalige literatuur
onmiskenbaar duidelijk uitwijst, een staande uitdrukking voor het gedoopt worden. Er
kan dus geen twijfel aan bestaan of Irenaëus heeft het hier over een doop die alle
leeftijden omsluit: zuigelingen, kinderen, jongelingen en ouderen. Maar dan valt het op
hoe rustig en onbevangen de kerkvader hierover spreekt. Het gaat blijkbaar over een
kerkelijke praktijk die vanzelfsprekend werd geacht. Bij dit alles is het nog belangrijk te
weten dat Irenaëus uit Klein-Azië afkomstig en een leerling van Polycarpus was.
Wanneer we nu bedenken dat er aldus een lijn loopt van de apostel Johannes naar
Polycarpus en van Polycarpus naar Irenaëus, die duidelijk de kinderdoop vermeldt, is dit
een reden te meer om het resultaat van wat tot dusver werd gevonden als juist te
aanvaarden.
Plinius brengt rapport uit aan de keizer.
Bij Plinius, die onder keizer Trajanus stadhouder was van Bithynië, blijven we in
hetzelfde Klein-Azië, maar dan iets meer naar het Oosten. Het is de landstreek
waarheen eens Paulus wilde reizen, terwijl de Geest het hem niet toeliet (Hand. 16:7).
Het is ook het gebied waar later, toen Petrus zijn eerste brief schreef, blijkbaar toch al
een gemeente was (1 Petr. 1:1). Welnu, omstreeks het jaar 112, als de vervolging al in
volle gang is, verkeert Plinius in twijfel over wat hij met de christenen, met name met
de kleine kinderen moet beginnen. In een brief aan de keizer verklaart hij niet te weten
of dezen "al zijn ze nog zo jong" mee in de straf moeten delen: "Bij de gerechtelijke
onderzoekingen inzake de Christenen ben ik nooit aanwezig geweest: daarom weet ik
niet wat en in hoeverre men pleegt te straffen of te onderzoeken. En ik was niet weinig
onzeker aangaande de vraag of er enig onderscheid gemaakt wordt tussen de leeftijden
of dat kinderen, al zijn ze nog zo jong, in niets van volwassenen verschillen." Nu is het
duidelijk dat, als de kinderen mee in de straf moeten delen, het moet vaststaan dat ze
"ook al zijn ze nog zo jong", tot de gemeente behoren. Welnu, Plinius schrijft dan aan
de keizer verder dat hij dit zelfstandig heeft nagegaan en tot de conclusie is gekomen
dat dit inderdaad het geval is. Maar dan is dit een duidelijk getuigenis dat zelfs
buitenstaanders wisten dat ook de kleinste kinderen tot de gemeente werden gerekend.
Hoewel de kinderdoop hier niet uitdrukkelijk wordt genoemd, pleit Plinius' brief meer
voor de veronderstelling dat de kinderen wel werden gedoopt dan niet. Pas door de doop
kwam de volle toegang tot het lidmaatschap van de gemeente vrij.
Aristides vertelt van een begrafenis.
Zoals men zal begrijpen betreft het hier de begrafenis van een kindje. Omstreeks het
jaar 120 beschreef Aristides hoe het - in Athene - daarbij toeging. En dan is het be-
langrijk te vernemen dat de Christelijke gemeente bij die gebeurtenis aanwezig was en
toen God openlijk prees, omdat het kindje "zondeloos heenging". Nu is het weinig
waarschijnlijk dat met het laatste de kinderlijke onschuld zou zijn bedoeld. Wanneer
hier gesproken wordt over zondeloos heengaan, ligt het meer voor de hand aan te nemen
dat dit kind was gedoopt. Vandaar ook dat de gemeente er bij was. Vandaar ook dat de
gemeente toen de lof zong van God.
"Voor ons is de belofte en voor onze kinderen."
Wanneer wij de bijbel opendoen bij Handelingen 2:39 vinden we er wat anders. Dan
staat er: "Want u komt de belofte toe en uw kinderen". Merkwaardig is echter dat eromstreeks het jaar 150 te Rome een handschrift van het Nieuwe Testament in omloop
was, waarin deze woorden staan zoals hierboven is aangegeven. De vraag die nu moet
worden gesteld is deze: hoe kwam dat? En dan is het antwoord dat hier zeer
waarschijnlijk aan een onopzettelijke verschrijving moet worden gedacht. Gezien het
getuigenis van Hippolytus uit 215 (waarover later) was de praktijk van de kinderdoop er
in Rome al heel lang. Juist daardoor kan het er spoedig toe komen dat iemand in plaats
van "voor u" schreef "voor ons". In het Grieks scheelt dit maar één letter. En dan is dit
een bewijs te meer dat de kinderdoop omstreeks 150 tot de praktijk van het kerkelijk
leven in Rome behoorde.
Tertullianus.
We komen nu toe aan de beroemde christelijke advocaat Tertullianus uit Noord-Afrika,
van wie het spreekwoord afkomstig is: "Het bloed der martelaren is het zaad der kerk."
Deze schreef omstreeks het jaar 200 tweemaal over de kinderdoop, de eerste keer naar
het schijnt er tegen, de tweede maal zeer duidelijk er voor. Helaas is het niet zo dat in
allerlei handboeken en brochures voldoende uitkomt wat nu eigenlijk Tertullianus'
bedoeling was. Dit heeft jammer genoeg tot gevolg gehad dat, al naar men zelf voor- of
tegenstander van de kinderdoop was, men Tertullianus naar zich toehaalde. Vooral bij
de tegenstanders van de kinderdoop is dit vaak het geval geweest, en zoals we zullen
zien - door oppervlakkig lezen of overschrijven uit andere publicaties - nog ten onrechte
ook.
Nu is er in zijn eerste getuigenis bij Tertullianus inderdaad sprake van enig verzet tegen
de kinderdoop. Maar dan is het om te beginnen toch opmerkelijk dat Tertullianus
duidelijk laat merken dat de kinderdoop toentertijd algemeen in de Christelijke kerk in
gebruik was en dat zijn bezwaar dus in elk geval niet een nieuwigheid betrof. Wanneer
hij spreekt over peten of doopgetuigen, die bij de doop van kinderen gewoon waren
bepaalde verklaringen af te leggen, laat dit duidelijk zien dat ook in Noord-Afrika de
kinderdoop een reeds lang ingeburgerde gewoonte was. En dan is het belangrijk op te
merken dat in midden-Frankrijk en Noord-Afrika in dezelfde tijd dezelfde kerkelijke
praktijk werd gevonden.
Men heeft dikwijls voorbijgezien dat, als Tertullianus zich tegen de kinderdoop verzet,
hij zich niet keert tegen de doop van alle kinderen, maar wel tegen de doop van die
kinderen, die meekwamen als hun heidense ouders tot de kerk toetraden, en die toen
blijkbaar ook werden gedoopt. Bij zulke overgangsdopen traden dan gewoonlijk
doopgetuigen op, die voor de christelijke opvoeding van de kinderen bepaalde
waarborgen gaven. Tertullianus' bezwaar tegen deze peten is dat zij een veel te grote
verantwoordelijkheid op zich nemen. Zij kunnen dan wel beloven dat deze kinderen
zich straks na hun doop Christelijk zullen gedragen, maar welke waarborg kunnen zij
geven dat het werkelijk zo zal gaan? Het is om die reden dat Tertullianus zich tegen
deze peten en tegelijk ook tegen die overgangsdopen van kinderen verzet. In alle kalmte
verklaart hij dan dat de leeftijd van deze kinderen het volstrekt niet noodzakelijk maakt
zo haastig met de doop te zijn. Veeleer ligt het voor de hand die uit te stellen. Dat zijn
bezwaar dus uitsluitend samenhangt met die veelomvattende belofte van de peten en
volstrekt niet met de kinderdoop als zodanig, blijkt tenslotte nog uit drie dingen:
1) uit zijn mededeling dat, als zo'n kind in levensgevaar komt te verkeren, dan
onverwijld de doop moet worden bediend;
2) uit zijn gevoelen dat uitstel van de doop nuttiger is en dus niet een absolute eis is;
3) uit zijn aanbeveling dezelfde gedragslijn, d.w.z, enige tijd uitstellen, ook toe te
passen bij heidense jonge meisjes en jonge weduwen, als ook door hen de doop
wordt aangevraagd.
Zijn tweede getuigenis.
Wanneer Tertullianus dan enkele jaren later weer over de doop schrijft, bespreekt hij
wat Paulus in 1 Korinthe 7 over de gemengde huwelijken zegt. Hij vermeldt dan Paulus'
opmerking over de kinderen die heilig zijn, en geeft er zijn opvatting over. Hij betoogt
dan dat de opmerking van de apostel samenhangt met het feit, dat alle kinderen van
geboorte onrein zijn. En wanneer Paulus aan de andere kant toch uitspreekt dat ze heilig
zijn, komt dat vanwege het voorschrift dat Jezus gaf ten aanzien van de doop: "Wie niet
uit water en Geest geboren wordt, zal niet in het koninkrijk Gods ingaan." (Joh. 3:5).
Duidelijk blijkt dus dat Tertullianus hier van de kinderdoop uitgaat als van een
voorschrift en instelling.
De kerkorde van Hippolytus.
Even later, omstreeks 215, kondigt zich te Rome de kerkorde van Hippolytus aan. In
deze kerkorde komt bij de overgang van heidenen tot de gemeente de gezinsdoop ter
sprake. En dan is ook bij Hippolytus het getuigenis over de kinderdoop boven alle
twijfel verheven: "Eerst moet men de kleine kinderen dopen. Allen die voor zichzelf
spreken kunnen, moeten zelf spreken. Voor hen echter die niet spreken kunnen, zullen
hun ouders spreken of een ander, die tot hun familie behoort." Ook deze woorden
kunnen niet worden misverstaan. Dit is van te meer betekenis omdat, naar Hippolytus
zelf in zijn boekwerk zegt, het niet zijn bedoeling is nieuwe kerkelijke bepalingen in te
voeren, maar de oude apostolische overlevering vast te leggen. Al stamt deze kerkorde
dus uit het jaar 215, zij wijst wat de kinderdoop betreft met een dikke pijl naar vroegere
jaren, tot zelfs op de apostolische tijd terug.
Orígenes
Dit is de derde kerkvader die geen zweem van onduidelijkheid over deze kwestie laat
bestaan. Omstreeks 240 spreekt Origenes herhaaldelijk over de doop van zeer kleine
kinderen (ook al zijn ze maar een dag oud) en hij vermeldt dan dat zij naar de regel der
kerk en in overeenstemming met de apostolische overlevering worden gedoopt.
Wanneer men nu bedenkt dat Origenes geboren werd in het jaar 185, ongeveer een
eeuw nadat de laatste der apostelen was heengegaan, moet men de mogelijkheid dat hij
met de apostolische overlevering zeer goed op de hoogte was, wel heel aannemelijk
achten. Wanneer men dan verder bedenkt dat de familie van Origenes reeds sedert
onderscheidene generaties Christelijk was, wordt dit zelfs boven alle twijfel verheven.
Wanneer men dan tenslotte nog bedenkt dat Origenes, die afkomstig was uit Egypte, dit
schreef in Caesarea ten noorden van Palestina, terwijl hij bovendien door verschillende
grote reizen over het gehele kerkelijk leven van die tijd uitstekend was ingelicht, is dit
getuigenis over de apostolische overlevering wel bijzonder treffend en sterk. Nog
krachtiger spreekt dit ons toe als we bedenken dat deze kerkvader over de apostolische
overlevering precies hetzelfde zei als wat kort tevoren - en geheel onafhankelijk van
hem - te Rome door Hippolytus was getuigd. Zo is dus ook het getuigenis van Origenes
voor het reeds lang aanvaarde en overal onbetwiste gebruik van de kinderdoop boven
alle twijfel verheven.
Wanneer we nu tot slot de aldus verkregen uitspraken van Polycarpus, Irenaeus, Plinius,
Aristides, Tertullianus, de kerkorde van Hippolytus en Origenes, is het toch wel
duidelijk geworden dat de kinderdoop teruggaat tot de tijd der apostelen en van daaruit
geruisloos overging naar de kerkgeschiedenis daarna.
Grafschriften.
Er is echter nog meer. Ook de opschriften die christelijke ouders plaatsten op de graven
van hun jong gestorven kinderen spreken in dit opzicht een ongedwongen, duidelijke
taal. Natuurlijk drukten de mensen vroeger zich anders uit dan wij. Men moet iets van
de toenmalige zegswijzen kennen om die geschriften goed te kunnen beoordelen. Zowas in het vroeger kerkelijk spraakgebruik een 'gelovige' iemand die door de doop
toegang tot de kerk had verkregen. Zij die onderricht genoten om later door de doop in
de kerk te worden opgenomen, werden catechumenen genoemd. Dit moet men weten als
men op een kindergraf leest dat dit kind een gelovige was en dus geen catechumeen. Het
wijst er duidelijk op dat dan zo'n kind was gedoopt. Men kan dezelfde conclusie trekken
uit de volgende grafschriften, die alle stammen uit de derde en vierde eeuw:
Gelovige uit gelovigen
Gelovig van geboorte
Dienaar van Christus
Heilig kindje
Is in vrede heengegaan
Onzondig kind
Nieuwgeboren
Gelovige christen
Aan Innocens, die geheiligd door de Heilige Geest, ten naaste bij drie jaar is geworden.
Het is duidelijk dat al deze kinderen gedoopt moeten zijn geweest.
Plotseling iets nieuws.
Dit ging door totdat er vrij plotseling, omstreeks 330, in een beperkt gedeelte van de
toenmalige christelijke kerk, sprake kwam van een ander gebruik. Men begon toen iets
meer te voelen voor uitstel van de doop tot een later tijdstip. Men vreesde nl. dat de
genade in de doop geschonken later ook weer kon worden verzondigd. De
doophandeling werd toen blijkbaar min of meer magisch opgevat in die zin, dat
daardoor alle voorgaande zonden als vanzelf werden uitgedelgd. Er waren in die tijd
ook gezegden onder het volk, die er op wezen waarom het eigenlijk ging. Het kwam
voor dat men zei: "Laat hem maar begaan, hij is nog niet gedoopt", iets wat doet denken
aan wat tegenwoordig soms door sommige - niet alle! - jongelui gedacht wordt, zolang
ze nog niet gekomen zijn tot de belijdenis van geloof. Ook kwam het in moeilijke
ogenblikken voor dat men zei: "Gevaar dreigt rondom, laat ons zo spoedig mogelijk de
kinderen dopen." Er waren dan ook ouders, die de moeilijke jaren van hun opgroeiende
kinderen met een zekere vrees tegemoet zagen, en daarom meenden hun een dienst te
bewijzen door hun doop uit te stellen tot later. Monica bij voorbeeld, de moeder van
Augustinus, was ook dit gevoelen toegedaan. Maar toen haar zoon in zijn kinderjaren
eens ernstig ziek werd, haastte ze zich om dadelijk te doop voor hem aan te vragen.
Toen hij echter plotseling weer opknapte, werd opnieuw tot uitstel besloten. Zo kon het
gebeuren dat de grote kerkvader pas op zijn 32e
jaar werd gedoopt. Men kan hier dus spreken van een afwijking in de praktijk van de kinderdoop. Toch is het duidelijk dat het hier helemaal niet ging om een principieel verzet tegen de kinderdoop, maar veeleer
om een bijgelovige opvatting, die zelfs bij volwassenen tot uitstel heeft geleid.
Maar de oude lijn ging toch door.
Als we dan ook nóg later aan het eind van de vierde eeuw het historieboek weer
opslaan, blijkt het duidelijk dat dit uitstel zich niet heeft weten te handhaven. We vinden
dan weer algemeen als een onbestreden instelling de kinderdoop terug. Dit is zelfs zo
sterk dat Augustinus, op wie, zoals we nu weten, zelf in zijn jeugd het bekende uitstel
was toegepast, de kinderdoop verdedigt en fundeert. Het merkwaardige en
welsprekende feit dat de kinderdoop nooit werd 'ingevoerd', zelfs niet door synode of
concilie, omdat hij er vóór de eerste synode al was, wordt door hem aangevoerd om de
rechtmatigheid ervan te bepleiten. De overtuiging dat kinderen moesten worden gedoopt
was in die tijd zelfs zo algemeen dat zij ook door ketterse stromingen en sekten nimmer
werd betwist. In al die gevallen gaat de kinderdoop als een onbestreden praktijk ook buiten de officiële kerk door. Twee tegengestelde polen zoals Augustinus en Pelagius
verzekeren beiden met nadruk, dat ze nooit van een ketter of scheurmaker hoorden, die
de kinderdoop als een dwaling verwierp. Wel heeft natuurlijk de ontkenning van de erf-
zonde door Pelagius de kinderdoop als kwestie op tafel gebracht. Maar de synodale
besluiten die de kinderdoop vermelden en verdedigen worden dan juist talrijk en
krachtig. Bij het eenvoudige volk in Noord-Afrika was omstreeks 420 de stemming zo
vastberaden dat Augustinus het aan de Pelagianen - voor het geval zij de kinderdoop
zouden willen afschaffen - toeroept dat de mannen hen dan in het gezicht zouden
spuwen en de vrouwen de sandalen hen naar het hoofd zouden werpen.

_{Citaten van de kerkvaders overgenomen van blz. 24-31, uit:
A. M. Lindeboom. Moeten kinderen worden gedoopt?}

quote:

kajem schreef op 27 juli 2006 om 00:42:
Cyber,

bedankt voor je langere antwoord. Nu begrijp ik wat je bedoelt, maar denk dat we toch een beetje langs elkaar "heen spraken".

quote:

Maar kun je je voorstellen dat ik 3 vers 22 t.o.v. het begin van 4 verwarrend vindt.

quote:

Ik ga nu even een oneerbiedige vergelijking schrijven, maar ik probeer dit even helder te krijgen.

Let op deze zin:

daarna ging X met zijn spelers naar het veld en voetbalde.

Toen X nu vernam dat de hooligans gehoord hadden dat hij meer belangstellenden interesseerde voor de voetbalsport en gingen meespelen, ofschoon hij zelf niet mee voetbalde maar langs de lijn stond, verliet hij het veld en ging ergens anders heen.

In de eerste zin staat dat X bezig is met voetballen, maar dat kan ook passief zijn en coachend, dus niet in het veld. dan ben je wel aan het voetballen maar niet binnen de lijnen. Je doet aan de voetbalsport met als taak trainer en niet speler (uitvoerder)

Simpeler gezegd in 4 vers 2 is het een werkwoord en in 3 vers 22 niet (hoe zit dat ook weer met zinsontleding, zijn hier nederlandse leraren onder ons?)

quote:

Laodicea schreef op 27 juli 2006 om 19:40:
[...]
Ok, ik heb iets gevonden, maar naar het laat aanzien is het wel een flinke lap tekst. Voor zover ik het heb kunnen beoordelen is het van een gereformeerde schrijver:

[...]

quote:

cyber schreef op 27 juli 2006 om 22:31:
[...]

Ik ken dit boek niet van deze schrijver, wel een ander boek, en ja hij is gereformeerd

quote:

Momenteel (in eerder post al aangehaald) zijn we in Medemblik bezig met het opstarten van een hele bijzondere gemeente. Van baptisten, katholieken, divers gereformeerden, PKNers, etc hebben besloten om in Medemblik een laagdrempelige kerk op te starten. (olv een GKV dominee) Dit leidt natuurlijk tot wat discussie over bijvoorbeeld doop, avondmaal en ook de omliggende gemeenten die ons als een 'concurrent' zien.

quote:

kajem schreef op 28 juli 2006 om 00:29:
Is die GKV dominee toevallig Ton de ruiter?

quote:

voorwaarts schreef op 28 juli 2006 om 00:33:
[...]


Ja, fantastische predikant (en broeder) op onze site www.abcsamenkomsten.nl staan een paar recente preken van hem.