Topic: De strijd tegen de zonde in de praktijk - 5 pagina's
Het laatste bericht in deze discussie is meer dan 4 weken oud!
- oud katholiek
Wie bedoelde Jakobus denk je? Was het die enkeling die zijn tong kan bedwingen zodat hij de fout niet ingaat, of bedoelde hij Jezus van Nazareth die het lichaam van Christus bestuurt?
- ModeratorThe way of the leaf
- Machtig mooie ontopicvraag. Ook ik worstel dagelijks met het duveltje en de engeltje in mij en het gaat de goede kant op
Een dominee bij ons vertelde me een heldere uitleg er over. (ik kijk ook wat bijbelversjes na zo)
Volgens hem zie je binnen evangelische kringen bij sommigen het geloof dat je één maal bekeerd en dan volledig van de duisternis verlost bent. Daar staat iets over in de bijbel van: "met Christus is je oude natuur (de zondige mens) gekruizigd en met Jezus is je nieuwe (herboren) mens uit de dood opgestaan"
Je bent over gegaan van de wet van de dood naar de wet van het leven. De wet van de dood leerde jou om aan de regels van God te houden, maar het enige wat het opleverde is dat je juist de wetten overtreed. Dat doet de wet, het maakt je behalve bewust van wat goed is ook bewust van de zonde, waar je vervolgens door verleid wordt. Dat was volgens God ook het zinloze van het offers brengen door de joden in het oude testament. Want iederee keer als ze een offer brachten gingen ze hun zonden overpijnzen. Juist daardoor kwamen ze weer in de verleiding, waardoor ze juist na dat offer weer gingen zondigen.
Dit valt allemaal te lezen in de brievan van Paulus aan de Romeinen. Vele interessante hoofdstukken om rustig op een vrije middag door te lezen.
Jezus bracht ons van die gedachte af. Niet al die wetten steeds doornemen. Niet proberen om er aan te houden, want telkens kwam je er door in verleiding en overtrad je het. De duivel maakt immers misbruik van deze zelfde wetten van Mozus en de tien geboden om ons juist te laten overtreden van Gods wil.
Wat deed Jezus? Hij laat jouw blik op het "Licht"werpen, waardoor je gedachten niet meer naar je zonden uitgaan en er weer door verleid wordt. Door het grote gebod: "Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf."
Wanneer je erop gericht bent God lief te hebben en je naaste, dan besteed je geen aandacht aan de duisternis, maar aan het licht. Een kwestie van, op wie let je? Op de duivel of op God die liefde is?
Veel christenen zijn zo bezig met het bestrijden van de duivel, dat je kan afvragen wie ze nu werkelijk dienen? Ze kunnen beter gaan strijden voor het Licht!
De dominee zei dan ook tegen me:
Bekering is iets dat steeds weer zal moeten gebeuren. Je wordt bevrijd door Jezus en vervolgens dwaal je weer wat bij Jezus vandaan. Dat merk je dan van schrik op. Je ziet dat van alles mis gaat en zoekt je toevlucht weer bij Jezus.
7 maal 70 keer zal je het iemand vergeven.
kleine tekstjes:
De duivel stelt Jezus op de proef, dus ook Jezus heeft verleidingen gekend. Mattheüs 4.
Laat je licht schijnen: Mattheüs 5: 14-16
Bid persoonlijk tot God: Mattheüs 6: 5-13
God geeft je de kracht om de appel niet te plukken 
Hoi Jan-Peter,
Wat mij het meeste houvast geeft isquote:
Dat sluit in mijn beleving nauw aan bijquote:
quote:
:
Wat deed Jezus? Hij laat jouw blik op het "Licht" werpen, waardoor je gedachten niet meer naar je zonden uitgaan en er weer door verleid wordt. Door het grote gebod: "Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf."
Wanneer je erop gericht bent God lief te hebben en je naaste, dan besteed je geen aandacht aan de duisternis, maar aan het licht. Een kwestie van, op wie let je? Op de duivel of op God die liefde is?
Veel christenen [...] kunnen beter gaan strijden voor het Licht! [...]
God geeft je de kracht om de appel niet te plukken
Met v&Vriendengroet,
Wim
quote:
:
Wat deed Jezus? Hij laat jouw blik op het "Licht"werpen, waardoor je gedachten niet meer naar je zonden uitgaan en er weer door verleid wordt. Door het grote gebod: "Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf."
Wanneer je erop gericht bent God lief te hebben en je naaste, dan besteed je geen aandacht aan de duisternis, maar aan het licht. Een kwestie van, op wie let je? Op de duivel of op God die liefde is?
Veel christenen zijn zo bezig met het bestrijden van de duivel, dat je kan afvragen wie ze nu werkelijk dienen? Ze kunnen beter gaan strijden voor het Licht!
God geeft je de kracht om de appel niet te plukken
Toch zit daar ook nog wel een andere kant aan, denk ik. Die tot uitdrukking gebracht wordt door deze uitspraak van Jezus:
Joh 3:20 Wie kwaad doet, haat het licht; hij schuwt het licht omdat anders zijn daden bekend worden. 21 Maar wie oprecht handelt zoekt het licht op, zodat zichtbaar wordt dat God werkzaam is in alles wat hij doet.
Ook (juist ook?) het "kleinste" (dit bestaat niet, volgens mij!) kwaad in ons doet ons als Adam wegkruipen onder de struiken... Die neiging hebben we ook, dat stuk duisternis zit (ook) binnen in ons... Wat maakt dat "oprecht handelen" soms (meestal) heel hard werken is, tegen eigen neigingen in...
En ook dan mogen we weten dat onze God een roepende God is: "Maar God, de HEER, riep de mens: ‘Waar ben je?’"
Aan dat roepen zitten ook twee kanten. Want voor Joh 3:20 staat dit vers: Dit is het oordeel: het licht kwam in de wereld en de mensen hielden meer van de duisternis dan van het licht, want hun daden waren slecht.
Maar daar weer voor wordt ons geleerd: Over wie in Hem gelooft wordt geen oordeel uitgesproken, maar wie niet in Hem gelooft is al veroordeeld, omdat hij niet wilde geloven in de naam van Gods enige Zoon.
Het Licht willen zien is ook jezelf willen zien in schil contrast met de Zoon - in het besef dat God je toch roept en opzoekt...- Klopt ook geloof ik
Ik was het niet met je oneens, hoor... Maar intussen weet ik mezelf inwoner van "twee steden"... En ook al kies je, dan nog ben je niet los van die andere "stad" waar je in de grond van je hart een hekel aan hebt...quote:
:
Klopt ook geloof ik
Paulus zei het zo in Rom 7:
21 Ik ontdek in mij de wetmatigheid dat het kwade zich aan mij opdringt, ook al wil ik het goede doen. 22 Innerlijk stem ik vol vreugde in met de wet van God, 23 maar in alles wat ik doe zie ik die andere wet. Hij voert strijd tegen de wet waarmee ik met mijn verstand instem en maakt van mij een gevangene van de wet van de zonde, die in mij leeft.
Dat is de ene kant van de medaille... En direct daarop volgt het hele hoopvolle hoofdstuk 8 dat ik volmondig wil beamen...
In deze hoop zijn we gered.- oud katholiek
Een lid van Groen Links of D'66 die zich als een PVV'r uitlaat heeft ook een probleem met "mede-geloofsgenoten", lijkt me...quote:
NB: die dubbele ontkenning in je laatste zin had je vast niet willen gebruiken...
- @hendrik :: nu je t zegt, die dubbele ontkenning was een foutje idd
En tja, een individuele Groen Links-lid dat een PVV-uitlating doet zal niet unaniem lof krijgen van zijn partijgenoten. Toch is het mogelijk dat zo`n individueel lid door voortschrijdend inzicht een uitlating doet die voordien niet door hem werd onderschreven. Zo kan het ook bij religie en geloofszaken het geval zijn. Men kan anders tegen de zaken gaan aankijken (of tegen bepaalde van die zaken) en zodoende een andere opvatting verkrijgen dan de oorspronkelijke die hij (en zijn stroming) had.
In de politiek vind ik dit nog ietsje anders, maar wat de geloofszaken betreft zou ieder individu op ieder individueel moment de vrijheid moeten hebben zijn eigen opvatting te wijzigen cq. te onderzoeken. Dat hoeft niet perse het gehele opvattingen-stelsel te bevatten, maar kan ook op een enkel aspect van dat stelsel betrekking hebben. Ik denk wel dat dit het minst voorkomt bij stromingen die zeer strak en strict de kaders hebben bepaald waarin men dient mee te gaan. Het zal meer voorkomen bij stromingen die eigen onderzoek en inzicht-verwerving toestaan en zelfs aanmoedigen.
Nogmaals, als men strak en strict wil kaderen dan kan men dat doen, maar naar mijn bescheiden mening verdient dat geen voorkeur. De omgang met goddelijke zaken blijven m.i toch een zeer individuele zaak, al was het alleen maar omdat een individu een subjectieve geest heeft van waaruit het bestaan wordt ervaren. Opgelegde objectiviteit in dit soort zaken betekent vaak verstarring en ver-materialisering van de werkelijkheid. Aangezien dit geestelijke zaken betreft lijkt me dat moeilijk te rijmen.
In de wetenschap is dit ook aan de hand en ook daar werkt het niet. Hoe vaak worden dáár de objectieve verklaringen over fenomenen niet gewijzigd vanwege nieuw inzicht? - oud katholiek
- Golftheorie
Geloof is als een golf. Als een geluidsgolf. Je kunt er haarfijn op afstemmen, je kunt het het best ervaren door een beleving en je kunt het het samen beleven als je de harmonische trilling benaderd of laat meegalmen.
Maar het effect van golven is dat zij interfereren. Daar doe je niets aan. Als er dus een golf van een andere frequentie of andere klankkleur komt, dan krijg je effecten van versterking en verzwakking, maar vooral van een samengestelde nieuwe golf.
Daarom is het in het geloof van groot belang om het geloof te onderscheiden en alles wat daar niet bij hoort ervan af te scheiden. Om er de rust en de stilte voor te creëren om de geloofsgolf onbeïnvloed te ervaren. En wanneer dit effect wordt bereikt, dan wordt de golf helder en met de harmonische golven wordt het als een warme klankkleurenspectrum die dringt tot vér in de wereld van kakefonie en samengestelde golven: waar heel veel golven interfereren ontstaat een ondefinieerbare ruis. Zoals de kleur bruin.
En wie het ziet en ervaart, die spreekt van warmte, en zuiverheid, en die wordt ook bewogen. Want geloof is een trilling, en gesteldheid van het hart die een trilling veroorzaakt.
Maar zoals muziek ook zonder enige diepere norm of moraal een fysieke trilling kan veroorzaken in de mens, en de menselijke geest fysiek in vervoering kan raken zonder een diepere norm of moraal, zo is het altijd van essentieel belang om de oorspronkeleijk geloofsgolf te zoeken en op af te stemmen en er in gewillige zoekende harmonie in mee te gaan.
Want als wij in de juiste harmonie zijn, dan is ons zenden ook van dezelfde harmonie. Oók als ons zenden al gelijk interfereert met andere golven en een nieuwe samengestelde golf creëert die afwijkt van hetgeen wij zonden en of ontvingen.
En daarbij mogen we nooit uit het oog en uit het hat verliezen dat er om de zender van die golf vele, vele, vele, zenders staan opgesteld die er in alles maximaal proberen om de oorspronkelijke golf te benaderen in trilling en een harmonisch moment van interferentie te creëren.
En daar is het moment van de waarheid. Ons geluid gaat vanzelf een samenstellend geheel worden met onze omgeving. Dat kán niet anders. En op dat moment is het afhankelijk van onze bron en van onze voeding wat er gebeurt. Ofwel onze harmonische klank blijft extern gevoed door onze eigen bron voor afstemming en bewogenheid, ófwel onze harmonische klank ontmoet andere harmonische klanken om ons heen, en zij gaat afstemmen met die klanken en met het afstemmen om de omgevingsharmonie verliest zij iets van de oorspronkelijke bron. En make-no-mistake: uit de golftheorie weten wij dat de omliggende golven in harmonie de oorspronkelijke harmonische bron in zuiverheid en klankkleur kunnen gelijkworden en ook overtreffen.
Gij geheel anders ! Door de boodschap van zuiverheid en afstand tot de wereld creëren wij een gemeenschap. Die gemeenschap is ook een gemeenschap met God. Daarom is een gelovige ook vanuit zichzelf geneigd de interne harmonie te zoeken als versterker, als klankkast, als genietingsbron en ook als laving en voeding. En wie het voorgaande vat die ziet ook in dat dat noodzakelijk is in een omgeving van interfererende anderssoortige golven.
Maar daar zijn twee punten van verstoring:
Ten eerste, door de eigen interne harmonie te identificeren met de geloofstrilling, ontstaat ongemerkt een nieuwe harmonsiche afstemming die wordt geijkt, niet aan de bron, maar aan de verzameling van door de bron gevoedden. Dat is dus een afgeleide harmonie. Het probleem is dat als eenmaal in harmonie de harmonie als bron is geaccepteerd, deze harmonische samenklank langzaam kan verwijderen van de oorspronkelijke bron. Het verraad zit hem, dan in het goede: ook al is het in volledige harmonie, door de nieuwe samengestelde golf wordt de verbinding verbroken met de oorspronkeleijke bron. En dat geeft niets totdat er langzaam een verwijdering optreedt. Maar die verwijdering ontdekt nioemand omdat er niet meer wordt afgestemd op de oorspronkelijke bron, maar genoegen wordt genomen met de afgeleide harmonische nieuwe bron. En dan komen we zelfs zover dat we ook officieel gaan zeggen dat de oorspronkelijke bron alleen maar ontstaan kan zijn in deze harmonie, en dus aan haar ondergeschikt is.
En dan is er het tweede punt van verstoring. Namelijk dat onze bron ons niet heeft tot taak gesteld om in de woestijn, of veel beter om in een beschermde grot te gaan, waar geen interferentie van buiten is en onze harmonie tot volle gelding en zuiverheid kan komen. Onze bron verwacht van ons iets anders: namelijk juist het heengaan en ons te verplaatsen tot in het midden van de omringende golven, en juist dáár een eigen klankkast en versterker van de bron te worden. Maar áls wij weten dat onze harmonie een eigen bron heeft en áls wij weten dat de omliggende golven ook in fase/harmonie met onze golf kunnen zijn en ermee een harmonische samenklank kunnen vormen, dán is het zaak om díe harmonie als éénheid te vermijden en te benoemen en te onderscheiden van de eigen harmonie. Dan is het juist dáár van groot belang om de oorspronkelijke bron in te schakelen. Want alléén de oorspronkelijke bron kan authentiek blijvend meegaan en niet zelf als samengestelde resultante opgaan en haar oorspronkelijke kracht verliezen.
Daarom: Dus hoewel wij de volle warmte van de harmonische samenklank het best in een kring van gelijkgestemden ervaren en daarin ook het best de gemeenschap met God zien en zoeken, is onze taak en zaak om de oorspronkelijke bron vast te houden bóven al het vertrouwde in eigen omgeving - hoewel wij daar juist wel gevoed en versterkt mogen worden - en om ten tweede vervolgens onze focus volkomen te richten op de omgeving van kakefonische ruis. Niet tot afsteming, maar tot het aanheffen van het loflied van eeuwige harmonie !
Een Licht voor de wereld
Maar het geloof is geen geluidsgolf. Ons geloof gaat onze stem en ons geluid verre te boven. Het is als een LICHT. En het LICHT is het exacte bijbelse beeld van de absolute waarheid. Het verkondigt ons de golftheorie van het geloof. Plaats uw licht niet onder een korenmaat. Hebt geen deel aan hun boze werken. Vormt geen ongelijk span (harmonie in interferentie) met de wereld. Gaat heen en breng het licht onder de volken. Priesters zijt gij. Wordt gelaafd aan de bron. God is een kracht en een licht.
Maar waar is dan het licht en hoe vind ik dat? Wie zal het ons verkondigen en onverkort ervan overtuigen wat de bron is en het Licht van God tot ons doet komen? Waar o waar is toch de bron van het Licht dat op ons afstraalt en ons in gloed zet? Is dat de zon? Is dat een gesteldheid van onze geest? Is dat een ongedefinieerd begrip liefde? Is dat een ongedefinieerde harmonie vanuit een ongedefinieerde bewogenheid?
Heeft God dan vergeten ons over de bron van het licht te vertellen en ons vergeten te communiceren waar het licht vandaan komt? Waar wij het met zekerheid in harmonie zien?
Ik zie het wel. Maar hoe komt het dat de duisternis een meer geliefde harmonie en een grotere aantrekkingskracht lijkt te bieden aan deze omgeving, en in sommige opzichten voor ontvangers van harmonie aan het licht gelijk lijkt, en deze zelfs pretendeert te overtreffen?
Is dan het Woord waar geworden dat wie de wet van God niet onderhoudt, dat God dan ook zijn kinderen niet zal onderhouden?
Is het dan zo eenvoudig dat de bron van de zuiverste harmonie is gekoppeld aan een grote zichtbare rots die wordt verguisd en verworpen, maar uiteindelijk in vastheid en werking nooit zijn effect en kracht kan verliezen? Het Woord van God was niet hetzelfde voor Adam als voor Abraham. En niet voor ons hetzelfde als voor de joden in het jaar nul. Maar wat het gemeenschappelijk heeft in alle tijden en in alle landen is dat het wordt aanvaard door God's kinderen. Abraham nam Noach aan. David nam Abraham aan. Jezus nam Jona aan. En wij nemen Jezus aan. En als wij beginnen de Steen te verwerpen die God is en was voor deze wereld, dan verzamelen wij molenstenen om onze nek. Dat zijn ook stenen, maar dan stenen van gebrokenheid en binding aan de diepten van het duister.
Klinkt dat laatste niet harmonisch?
Altijd kun je uit de waarheid het fragment kiezen van je keuze of van je geraaktheid. Positief of negatief. Tot versterking of tot afbraak. Want de mooiste harmonie steekt het meest af met de grootste duisternis. En zij vormen beide onderdeel van de absolute waarheid. - Ik denkt dat men nog niet helemaal begrepen heeft wat ik beweer over Jezus en zijn 'Zoon van God zijn '. Ik beweer nergens dat Jezus de zoon van God niet is. Hij is alleen niet de ENIGE zoon. De verhouding God-Christus is niet zoals de aardse vader-zoon relatie.
Bloem begrijpt mij wel, alleen zeg ik niet dat Jezus in ons woont, maar dat dit Christus is die in ons woont. Zodoende woont Christus ook in Jezus, en omdat Jezus deze Christus tot uitdrukking bracht wordt hij Jezus Christus genoemd. De mens Jezus, die de god/christus - mens manifesteert. Jezus is zodoende als mens een zoon van God, omdat hij in zijn toestand als mens, zijn volmaakte Zelf manifesteert. (zijn Christus-toestand).
Waar velen dus zeggen: "Jezus woont in ons en zal ons redden " , is dat voor mij: " Christus woont in ons en zal ons redden ". Waar velen zeggen
" Jezus heeft ons verlost door te sterven aan het kruis " , is dat voor mij
" Een mens verlost zichzelf door de Christus in hemzelf te manifesteren "
en om dat anders te zeggen : " Door zijn volmaakte Zelf te zijn " , net zoals Jezus dit ook deed. Zijn goddelijke of Christus-Zelf.
God en Christus zijn voor mij geen entiteiten of wezens zoals een mens of een zonnestelsel , maar eerder geestelijke principes die door entiteiten zoals een mens of zonnestelsel ' heentrillen ' . Wie als entiteit zijn bewustzijn/wezen op diezelfde volmaakte frequentie kan laten meetrillen , zal zijn Christus-toestand manifesteren. Die volmaakte frequentie of trilling is in potentie reeds in ons, wij moeten trachten hem te manifesteren door ons er bewust van te worden.
Het lijkt me op zich niet lastig te begrijpen. Men kan toch snappen dat een mens zichzelf kan verbeteren? Door (levens)lessen te leren, door inzicht en wijsheid te verwerven , door een grotere mate van liefde van binnenuit de wereld in te zenden etc. Het persoonlijke zelf van een mens, gericht op het ego ( ik ) is beperkt tot het begrijpen van zijn menselijke kant. Het goddelijke zelf van mens, gericht op het geheel ( Ik Ben ) is in staat alles te begrijpen. De mogelijkheid tot groei van het beperkte (ego) richting het universele , is de mogelijkheid te groeien van mens tot christus (mens).
Deze mogelijkheid is bij ieder wezen vanaf het begin ' ingeplant '.
Dus niet alleen Jezus is een zoon van God, maar in potentie is alles en iedereen dat. Ook in het kleinste individuele atoom van ons lichaam is deze groei-mogelijkheid ingeplant. Wat in de ene mens mogelijk is, is ook in de andere mens mogelijk. Als Jezus ons leert: " Volg Mij " , dan bedoelt hij niet te zeggen dat men hem moet vereren als een afgod, maar hij bedoelt te zeggen " Doe wat ik doe " ---> wordt één met uw goddelijkheid
Dit zegt hij tegen ons allemaal. Jezus is voor een bepaalde grote groep mensen op deze wereld de belangrijkste Leraar. Zijn boodschap is voor iedereen op deze wereld bedoeld. Boedha is voor een bepaalde andere grote groep mensen op deze wereld de belangrijkste Leraar. En ook zijn boodschap is voor iedereen op deze wereld bedoeld. Dat kán, omdat de boodschap in diepste essentie volkomen dezelfde is.
Als men nu twijfelt : " Maar hoe kan ik dat in 1 enkel leven, in dít leven bewerkstelligen? Dat lukt toch nooit? " . Dan verwijs ik u graag naar de wetten van karma en wederbelichaming. Oosterse termen inderdaad, maar daarom niet minder geldig voor iedereen. Wie enig verstand heeft, en de geest van het leven aanvoelt, kan begrijpen dat lichamelijke geboorte en lichamelijke dood slechts 2 aspecten zijn van het Leven dat binnenin het lichaam is. Waarom valt het lichaam uiteen bij de dood? Omdat de geest er niet meer in is! Waarom groeit het lichaam als men geboren is? Omdat de geest er in is gekomen. En zo groeit de innerlijke geest, door een lange cyclus van geboorte en sterven. En is de innerlijke geest voldoende gerijpt en van voortreffelijke kwaliteit geworden, " dan zal men de (lichamelijke) dood niet meer hoeven smaken ".........
Dit hoeft zelfs voor de strengste christelijke gelovigen geen raadsel te wezen. De gehele natuur bestaat uit cycli , zodoende ook het onsterfelijke oneindige leven van de geest. Slechts het materiele kent geboorte en dood, maar de geest sterft nooit omdat de geest ' in den beginne begiftigd is met goddelijke geest ' . Uit de Ene (goddelijke) Geest zijn alle individuele geesten (bewustzijnen) voortgekomen. Het Ene heeft zich verdeeld in velen. Nooit zal één van de velen gelijk zijn aan dát Ene , omdat dát Ene hetgene is wat in allen IS.
Geloven begint met vertrouwen dat iets zo is. Belangrijker is te weten dat iets zo is. Ook dát is Geloof. En men kan alleen te weten komen door zichzelf innerlijk te blijven onderzoeken en evalueren. Ken Uzelf!
Doe ermee wat u wilt. Het is geen nieuwe profetie die hier wordt vermeld.
Zou Jezus deze zaken niet geweten hebben? Moet haast wel, toch?
(( ps:: ik hebdeze post voor de zekerheid opgeslagen, want voor je het weet is ie verwijderd
en dat zou jammer zijn )) - oud katholiek
Het laatste bericht in deze discussie is meer dan 4 weken oud!