GKV Forum - veranderingen gkv - Gereformeerd leven

Gods Geest, al klopt de titel niet helemaal, omdat ik ook inga op de hel, maar ach ja

Hmmm, dat kan ik nog niet.

Kijk eens aan, zo leer ik nog eens wat

quote:

gaitema schreef op 11 februari 2012 om 15:38:
Gods Geest, al klopt de titel niet helemaal, omdat ik ook inga op de hel, maar ach ja

Oké gevonden. Ik was een beetje te snel. Je was nog bezig met het plaatsen.

quote:

Riemer Lap schreef op 11 februari 2012 om 00:55:

(...) De toenmalige Evangeliegemeenten hebben werkelijk niets van doen met bv baptisten, vrije evangeliegemeente zoals die in Zeewolde etc. Helemaal niets.
(...)

http://www.evangelischegemeente.nl/home

Je zult deze gemeente bedoelen, naar ik aanneem maar die heeft niet "vrije" vooraan haar naam staan.
Het is me wat, die vele richtingen en afsplitsingen.

De Vrije Evangelische Gemeenten (VEG) worden in Wikipedia overigens qua richting
"evangelisch gereformeerd" genoemd.

De evangelische gemeente is weer een andere gemeente. De bond van de vrije evangelische gemeentes is dit:
http://www.bondveg.nl/

Van ds. Witteveen waar we het over hadden is gebleken dat hij zelf niet er in meegegaan is, maar een oecumenische vrije zendingsgemeente heeft weten op te richten die uiteindelijk weer in de Hervormde Kerk te Ermelo is terug gekeerd, dat als apparte status nog oecumanische diensten belegd. Ik vermoed dat dit wel wat vrijzinnig kan zijn. Oecumenische kerkvieringen lijken me vrij pluriform van karakter zonder al te duidelijkheid over wat men geloofd. De vrij evangelische gemeentes zelf waar hij dus wel een grote rol in heeft gespeeld lijkt me een appart verhaal. Ik heb me eens uit laten leggen dat die gemeentes verschillen van strak traditioneel zoals bij ons in Nijverdal tot vrij modern en meer evangelisch van karakter. Nijverdal kende meer dan 50 jaar de grootste vrij evangelische gemeente in Nederland, maar is door de vergrijzing ingehaald door een groeiende levendige gemeente elders. Bij ons is de gemeente redelijk PKN van karakter. Ze zingen er hoofdzakelijk psalmen en gezangen, met een enkel Johannes de Heer lied in de dienst onder begeleiding van het kerkorgel.

Verder las ik dat ds. de Liefde de eerste vrij zendingsgemeente in Amsterdam heeft opgericht, dat dus nu vrij evangelisch is. Ds. de Liefde was doopsgezinde predikant, maar door zijn rechtzinnige leer vooral geliefd door rechtzinnige hervormden. Later heeft dat dus tot een breuk met de doopsgezinden geleid. Hij heeft in Amsterdam ook "Tot Heil des volks" opgericht.

Maar Riemer lijkt gelijk te hebben over de vrijzinnige koers die er zou bestaan, want dat kan ik vinden in de volgende link van een vrij evangelische gemeente die net uit de bond is gestapt na wat er gebeurde in een vergadering in notabene Nijverdal:
http://www.vegoldebroek.nl/nieuws/gemeente.htm
(ps. Nijverdal is naar mijn weten niet vrijzinnig)
Ik vermoed dat Oldenbroek de gemeente is die ons is voorbij gegroeid.

quote:

gaitema schreef op 12 februari 2012 om 00:11:
De evangelische gemeente is weer een andere gemeente. De bond van de vrije evangelische gemeentes is dit:
http://www.bondveg.nl/
(...)

Ja. Daarnaast is er ook:
http://federatieveg.nl/home/

Een federatie van gemeenten die verontrust over ontwikkelingen in de bond, daar zijn uit gestapt en nu een federatie hebben opgericht.
Als je klikt op "Voorstellen" op die site die ik gaf krijg je een pagina met uitleg erover.

Ehm, ontopic? Dit topic gaat niet over dwaalleer binnen de PKN.

quote:

Ursa schreef op 12 februari 2012 om 08:29:
Ehm, ontopic? Dit topic gaat niet over dwaalleer binnen de PKN.

Idd, ik heb ergens een link naar veranderingen in de PKN gelegd en dat loopt wat uit de hand zeg maar.
Terug naar het onderwerp: veranderingen in de GKv!

Ga je gang.
Ik leg de linken met mijn eigen achtergrond van dus het evangelisch/gereformeerde en zie het probleem in vrijzinnigheid, niet in het evangelisch gereformeerde. Ik ben immers als evangelisch gereformeerde helemaal geenzins van plan om Jezus te verlaten. Sterker nog, ik merk een geestelijke groei. Meer kracht in mijn leven om alles wat van God afleid na te laten en meer voor Jezus te gaan. Ik geloof vandaar uit gelinkt naar de GKV dat je de tijdsgeest van vrijzinnigheid moet beproeven. Het valt me in de linken met de VEG op dat vrijzinnigheid het probleem is in vergelijkbare vormen als in de PKN en zo zie ik dat ook in de GKV.
Toch indirect ontopic broeders en zusters.

quote:

Trajecto schreef op 11 februari 2012 om 23:04:
[...]

http://www.evangelischegemeente.nl/home

Je zult deze gemeente bedoelen, naar ik aanneem maar die heeft niet "vrije" vooraan haar naam staan.
Het is me wat, die vele richtingen en afsplitsingen.

De Vrije Evangelische Gemeenten (VEG) worden in Wikipedia overigens qua richting
"evangelisch gereformeerd" genoemd.

Interessant, die kende ik ook nog niet. Dank je.

quote:

gaitema schreef op 12 februari 2012 om 13:20:
[...]


Interessant, die kende ik ook nog niet. Dank je.

Nou, ik ken hen wel: mijn familie zit voor een klein deel in dat genootschap.
Maar daar wees ik niet op.
Ik wees op het feit dat de VEG niets, nada, noppes van doen hebben met de huidige "vrije evangelische" richting.
De VEG is qua bron eerder vrijzinnig te noemen dan evangelisch immers.
Geen triniteit etc.

Maar ook dat is offtopic hier en daar heb je elders een draad over lopen.

Voor nu de veranderingen in de GKV.
Zijn die zorgwekkend?
IMHO JA!
Omdat er werkelijk geen contextueel overdenken meer is op het gebied wat "gereformeerd" is.
Er is geen kennis meer van wat gereformeerd is en alles lijkt te moeten kunnen.
Kan er heel veel niet dan? Allicht maar er kan veel meer wél.
Maar dan moet je wel kennis hebben over de materie.
En dat ontbeert meer en meer.
Een orde van dienst bv. staat in een lange traditie van eeuwen, alles in de dienst heeft een overwogen plaats. Moet dat ineens overboord?
Ik ben daar op tegen.
Net zoals ik geen voorstander ben van "nevendiensten" en andere zaken waarbij kinderen niet meer IN de gemeente zijn maar NAAST de gemeente staan.
En ik kan heel ver meegaan in veranderingen maar verwacht wel dat "men" daar een grond voor heeft anders dan het persoonlijke gevoel en de persoonlijke beleving...

Even een vraag: is een zondagsschool of nevendienst niet vanzelfsprekend in de GKV? Voor zo ver ik het me heug is het idee van nevendiensten en zondagsscholen zo calvanistisch als wat. De nevendienst vond bij ons altijd tijdens de preek plaats. Ik kan me dat als kind nog wel herïnderen. Ik was toen erg onder de indruk van het verhaal over Jona en vooral die over Job.Dat laatste heb ik in mijn tienerjaren nog veel aan gehad. Ik ervoer als puber dat God net zoals bij Jona me een uitweg bood. Als tiener van ongeveer 14 jaar werd ik van de fiets afgeslagen. In mijn gezicht getrapt en bespuugd. Bond en blauw en panisch van angst kwam ik thuis. Ik durfde de deur niet meer uit. Ik durfde niet meer naar school. De school pakte het echter groots aan. De leerjaardecaan (of zo iets) overhoorde hem met een zeer strenge aanpak. Huilend kwam hij met spijt bij hem vandaan en probeerde het weer met me goed te maken, al vertrouwde ik hem nog niet helemaal. Onder escortebegeleiding werd ik door leraren naar school begeleid. Een leraar fietste een ruimte stuk achter me en er één een ruime stuk voor me. Ik fietste langs hun huizen, waar ze me oppikten. Nooit meer heb ik van de trijterijen en de beukpartijen last gehad. Ik moest daardoor denken aan het verhaal van Job zoals dat op de nevendienst verteld was en geloofde dat God me nu door de school heen geholpen had.
Ik heb er dus goede herinderingen aan als kind. Bij ons wordt veel aandacht aan kinderen besteed in de dienst.

Wat de kennis betreft: het is goed zoveel mogelijk kennis op te doen, om te weten waar je voor staat. De makkelijke houding moet zijn grenzen kennen. Als het in de gkv gaat zoals bij ons soms, dan is het probleem ook nog wel eens: "de weg van de minste weerstand."
Ik zal maar geen voorbeeld noemen, anders lopen we het risico off-topic te raken.

quote:

gaitema schreef op 13 februari 2012 om 07:30:
Even een vraag: is een zondagsschool of nevendienst niet vanzelfsprekend in de GKV? Voor zo ver ik het me heug is het idee van nevendiensten en zondagsscholen zo calvanistisch als wat. De nevendienst vond bij ons altijd tijdens de preek plaats.

Niet vanzelfsprekend. De vrijgemaakten van de oude stempel stuit het tegen de borst om de kinderen uit de eredienst en lofprijzing voor God te halen. Dat is voor wie anders gewend is even wennen, omdat als een soort van begrijpende tolerantie voor de kinderen erg veel ruimte wordt gegeven om tijdens de dienst andere dingen te doen. En zo, door het rommelig zijn van de kinderen, wordt de kindernevendienst ook op de meer ouderwetse plaatsen gewenst, gewaardeerd, en ingevoerd.

Maar wat het geestelijke aspect aangaat: zoals met alles gaat het niet om wat je doet, maar om het hoe en het waarom. Het probleem is in veel kerken dat de eredienst en heiliging voor God's aangezicht, is omgezet in een eigen belevingscultus waarin personen en vormen centraal staan.
Terwijl gewoon gereformeerd altijd is geweest om in de kerk vooral de aandacht te houden bij de eer van God en de heiliging van onszelf voor het aangezicht van God en het gezamenlijk beleven en lofprijzen van deze zaken in een dienst geheel bestemd aan God. Eenvoud en eerbied en gemeenschappelijke bezieling. Stilte was de norm. Samenzang was een haast plechtig iets. Spelen op het orgel voor de dienst ontmoette daarom lang geleden ook serieus verzet. Heiliging ook zichtbaar in de kleren die je aandeed. Daardoor vaak ook een stemming die eerder tendeerde naar serieus, dan vrolijk. Kinderachtige dingen horen daar typisch niet bij, en kinderen horen daar typisch wel bij. Maar wat ooit werd ingevoerd als een gezamenlijke belevingsvorm, is door de vastzetting van de vorm als norm gebleven, terwijl de harten zich in de tijd steeds verder vandaan groeiden van hetgeen de eersten bezielde. De fout is ooit geweest om te denken dat het geloof vanzelf blijft, als je je leven heiligt en je verstand onderwerpt aan God. Want door de jaren heen is niet meer merkbaar gebleven dat er ooit een gemeente bestond die tijdens zo'n dienst werd gesterkt, vervuld, en emotioneel bezield. En de overdracht van de bezieling is ergens verloren gegaan. Dat is de overdracht van het geloof. En dan vallen ineens allerlei zaken op. Maar dat zegt eerder iets van een veranderde bezieling, dan van de vorm. De vorm wordt pas storend en armoedig, als de bezieling is verdwenen. En dan blijkt ineens dat vaste spijs geheel niet gepast is voor wie de melkspijs nog wil aanlengen met leidingwater en zoetstoffen.

quote:

Ik kan me dat als kind nog wel herïnderen. Ik was toen erg onder de indruk van het verhaal over Jona en vooral die over Job.Dat laatste heb ik in mijn tienerjaren nog veel aan gehad.

Misschien is de grootste bescherming daarin geweest dat je gedwongen werd om je leven in te richten en te beschouwen als dat van een vreemdeling. Waardoor je werd beschermd tegen je sociale omgeving. Want wie wordt gestuurd en bewaard door God zelf, krijgt zicht en licht buiten de eigen ruimere sociale omgeving om. Geestelijk is een dreiging dat mensen gaan hangen en leunen in de eigen sociale omgeving. Maar juist via dat niveau krijgen de meeste verzoekingen en veranderingen een gewenning, acceptatie, en een normgevende kracht.

quote:

Ik heb er dus goede herinderingen aan als kind. Bij ons wordt veel aandacht aan kinderen besteed in de dienst.

Een kindernevendienst is net als de meeste andere zaken een goede zaak - als het de juiste doelen dient, en niet wordt gebruikt als hulpmiddel om alvast met de kinderen een nieuwe wind te doen waaien; want dan is het gewoon kindermisbruik. Maar tegelijk is er wel iets diepers te zeggen over het hebben van goede herinneringen. Veel zaken die in zichzelf verwerpelijk zijn of verwerpelijke elementen hebben, maar toch een plaats in de geloofsopbouw van mensen krijgen, hebben voor individuën of groepen een versterkende factor. Maar doordat de concrete individuën daarbij zijn gesterkt, of bewaard, of gered, of gevoed, zijn die zaken onlosmakelijk geaccepteerd als geheiligd en goed. En als dan iemand zeurt over juist die gevoelige opbouwende zaken, dan voelt diegene (gevoelsmatig) aan als een ongelovige en ongeestelijke. Je krijgt dan het effect dat de gelovigen als het ware gaan scheelkijken. Ze omarmen en weten zich beschermd en gesteund, maar tegelijk kunnen ze hun hele leven niet meer recht kijken naar hetgeen als geaccepteerd geldt. Dat scheelkijken kan alleen worden verholpen door een indringende ijking aan God's Woord, en niet minder belangrijk: een continu bezighouden met het zoekende geloof, om te onderzoeken wat het is dat God van ons vraagt. Want het is bepaald niet ondenkbaar dat er groepen ontstaan die in een bepaald vlak voor meer dan negentig procent bestaan uit scheelkijkers. Sterker nog: een ieder hier kan wel een concreet voorbeeld voor zichzelf verzinnen. Maar dat zijn waarschijnlijk voorbeelden heel ver van ons geestelijk bed vandaan.

quote:

Wat de kennis betreft: het is goed zoveel mogelijk kennis op te doen, om te weten waar je voor staat. De makkelijke houding moet zijn grenzen kennen. Als het in de gkv gaat zoals bij ons soms, dan is het probleem ook nog wel eens: "de weg van de minste weerstand."
Ik zal maar geen voorbeeld noemen, anders lopen we het risico off-topic te raken.

Mee eens.

quote:

small brother schreef op 13 februari 2012 om 09:30:
En dan blijkt ineens dat vaste spijs geheel niet gepast is voor wie de melkspijs nog wil aanlengen met leidingwater en zoetstoffen.

Ik zag de nevendienst als vast voedsel. Leidingwater en zoetstoffen doet me juist denken aan het opleggen van de norm over een liturgische invulling, omdat het dan slechts over vormen gaat. Als er vast voedsel wordt gegeven, dan heb je jouw doel berijkt. Het is nuttig je af te vragen of vormen ook anders gedaan moeten worden, als dan het vaste voedsel beter gegeven kan worden.
Zo kan je nadenken over de vraag welk vast voedsel er op een kring en in een viering gegeven kan worden. In een kring is er meer persoonlijke communicatiewisselingen mogelijk en in een viering berijk je een grotere groep. Dan weer spreekt Jezus tot hele groepen en dan weer tot enkelen of nam hij kleine groepjes mensen appart.
Wat vaste voedsel voor kinderen betreft: het meest ideale is gewoon de kinderclub. Daar is meer tijd en ruimte voor dan in een nevendienst.
Dan komt het aan op de kern waar van bij ons de problemen spelen:
"ouders moeten hun kinderen er naar toe sturen, zoals ze hun kinderen ook naar school sturen." Er kan een houding bestaan van (prikkeld me wel eens) "laten we de drempel niet te hoog maken" brrrr... (betekend: laten we de kinderen minimaal met Gods Woorden confronteren, want onze God is zwaar op de hand)

Dit doet me trouwens aan nog iets denken. In de oudtestamentische geschiedenis had je geen kinderclubs. Ook toen Maria Jezus (nog tiener) ging zoeken na dat Hij ENKELE dagen niet thuis was verschenen (toen pas maakte ze zich zorgen), bleek Jezus met de Farizeeërs en schriftgeleerden te debatteren. Dat was gewoon in de tijd. Kinderen hingen soms voor dagen bij andere kinderen en hun ouders rond. Ouders zorgden voor elkaars kinderen binnen de Joodse gemeenschap. Het was nogmaal dat je kind een paar dagen bij iemand anders was. Daardoor was het kinderwerk ook niet echt nodig, want vanzelf kwam het joodse geloof zo bij die groepen kinderen die in elkaars joodse families rondhingen wel aan.

quote:

Misschien is de grootste bescherming daarin geweest dat je gedwongen werd om je leven in te richten en te beschouwen als dat van een vreemdeling. Waardoor je werd beschermd tegen je sociale omgeving. Want wie wordt gestuurd en bewaard door God zelf, krijgt zicht en licht buiten de eigen ruimere sociale omgeving om. Geestelijk is een dreiging dat mensen gaan hangen en leunen in de eigen sociale omgeving. Maar juist via dat niveau krijgen de meeste verzoekingen en veranderingen een gewenning, acceptatie, en een normgevende kracht.

Dat klopt denk ik wel, maar zie je zo mijn bescherming door de school ook? Als tiener beleefde ik dit als een ware bescherming door God en de leraren als zijn schaakstukken om me te beschermen, na dat ik de beproeving doorstaan had. De beproeving was namelijk dat ik niet bij een groep moest gaan horen dat zich als de tuig van onze buurt ontwikkelde. De gabbers die wiet rookten en lantarenpalen omver trapten. Ik hoorde later dat velen die niet bij hen wilde horen toen in elkaar getrapt zijn, net als ik. Oude schoolvriendjes van me zaten in de groep. Een neef van me ook, die trouwens de oproerkraaiers behoorlijk pissig aansprak. Wie er immers aan zijn familie kwam, die kwam aan hem.
Maar ik rookte niet en trapte geen lantarenpalen omver en ging om met anderen die niet bij hen wilde horen. Hoe groot de drijging ook was, ik liet me niet verwurmen. Ik heb de leraren van mijn school echt als mijn redders uit de nood ervaren en de hand van God er in gezien.

Wat ik er on-topic mee probeer duidelijk te maken, dat waar hier zorgen over gemaakt wordt, mij juist geholpen heeft. Soms heb ik het gevoel dat ik daarom in een hele andere wereld ben beland als ik kijk naar dat wat er beleefd wordt in de gkv. Daar waar wij nooit ook maar ons over druk zouden maken.

quote:

Een kindernevendienst is net als de meeste andere zaken een goede zaak - als het de juiste doelen dient, en niet wordt gebruikt als hulpmiddel om alvast met de kinderen een nieuwe wind te doen waaien; want dan is het gewoon kindermisbruik.

Dat scheelkijken kan alleen worden verholpen door een indringende ijking aan God's Woord, en niet minder belangrijk: een continu bezighouden met het zoekende geloof, om te onderzoeken wat het is dat God van ons vraagt. Want het is bepaald niet ondenkbaar dat er groepen ontstaan die in een bepaald vlak voor meer dan negentig procent bestaan uit scheelkijkers. Sterker nog: een ieder hier kan wel een concreet voorbeeld voor zichzelf verzinnen. Maar dat zijn waarschijnlijk voorbeelden heel ver van ons geestelijk bed vandaan.

Scheelkijken hebben we allemaal wel last van
Andere vormen kan elders trouwens prima werken. Per gemeente en locatie is een situatie anders. Soms zou ik alleen eens willen aanmoedigen om niet puur blind te staren op je eigen locatie, situatie en gedachtengangen. Wees eens wat meer ingespannen en onderzoek wat er in de naam van God allemaal mogelijk is.
Al de aandacht voor de kinderen werkt bij ons ook in de hand dat hun ouders zich meer verbonden voelen met de kerk. Dat blijkt in Amsterdam trouwens ook te werken. Er zijn daar parochies die speciale diensten voor de gezinnen met kinderen organiseren, dat daar steeds meer ouders met kinderen naar toe trekt.
Dat las ik over wat goed draaiende kerken in de Amsterdamse binnenstad.

quote:

small brother schreef op 13 februari 2012 om 09:30:
[...]

Niet vanzelfsprekend. De vrijgemaakten van de oude stempel stuit het tegen de borst om de kinderen uit de eredienst en lofprijzing voor God te halen.

Wat zijn volgens jou dan de mensen van het "oude stempel"?

quote:

Dat is voor wie anders gewend is even wennen, omdat als een soort van begrijpende tolerantie voor de kinderen erg veel ruimte wordt gegeven om tijdens de dienst andere dingen te doen. En zo, door het rommelig zijn van de kinderen, wordt de kindernevendienst ook op de meer ouderwetse plaatsen gewenst, gewaardeerd, en ingevoerd.

Het al of niet invoeren van dergelijke nevendiensten heeft te maken met visie op de eredienst, visie op de gemeente en visie op de plaats van het kind in gemeente en eredienst.
En daar ontbeert het wel eens aan denk ik.

quote:

Maar wat het geestelijke aspect aangaat: zoals met alles gaat het niet om wat je doet, maar om het hoe en het waarom. Het probleem is in veel kerken dat de eredienst en heiliging voor God's aangezicht, is omgezet in een eigen belevingscultus waarin personen en vormen centraal staan.

exact

quote:

Terwijl gewoon gereformeerd altijd is geweest om in de kerk vooral de aandacht te houden bij de eer van God en de heiliging van onszelf voor het aangezicht van God en het gezamenlijk beleven en lofprijzen van deze zaken in een dienst geheel bestemd aan God. Eenvoud en eerbied en gemeenschappelijke bezieling. Stilte was de norm. Samenzang was een haast plechtig iets. Spelen op het orgel voor de dienst ontmoette daarom lang geleden ook serieus verzet. Heiliging ook zichtbaar in de kleren die je aandeed. Daardoor vaak ook een stemming die eerder tendeerde naar serieus, dan vrolijk. Kinderachtige dingen horen daar typisch niet bij, en kinderen horen daar typisch wel bij.

Je kunt prima op kinderlijk niveau dingen doen zonder kinderachtig te worden

quote:

Maar wat ooit werd ingevoerd als een gezamenlijke belevingsvorm, is door de vastzetting van de vorm als norm gebleven, terwijl de harten zich in de tijd steeds verder vandaan groeiden van hetgeen de eersten bezielde. De fout is ooit geweest om te denken dat het geloof vanzelf blijft, als je je leven heiligt en je verstand onderwerpt aan God. Want door de jaren heen is niet meer merkbaar gebleven dat er ooit een gemeente bestond die tijdens zo'n dienst werd gesterkt, vervuld, en emotioneel bezield. En de overdracht van de bezieling is ergens verloren gegaan. Dat is de overdracht van het geloof. En dan vallen ineens allerlei zaken op. Maar dat zegt eerder iets van een veranderde bezieling, dan van de vorm. De vorm wordt pas storend en armoedig, als de bezieling is verdwenen. En dan blijkt ineens dat vaste spijs geheel niet gepast is voor wie de melkspijs nog wil aanlengen met leidingwater en zoetstoffen.

Is het niet eerder zo dat de vaste spinsters menen dat de kinderen daar niet aan toe zijn? Ik denk dat we kinderen in dat opzicht wel eens onderschatten!

quote:

Riemer Lap schreef op 13 februari 2012 om 00:28:
[...]

Voor nu de veranderingen in de GKV.
Zijn die zorgwekkend?
IMHO JA!
Omdat er werkelijk geen contextueel overdenken meer is op het gebied wat "gereformeerd" is.
Er is geen kennis meer van wat gereformeerd is en alles lijkt te moeten kunnen.
Kan er heel veel niet dan? Allicht maar er kan veel meer wél.
Maar dan moet je wel kennis hebben over de materie.

Is het echt zo erg? Is het niet logisch dat hoe verder de vrijmaking achter ons ligt de kennis steeds minder wordt?

quote:

Peter68 schreef op 13 februari 2012 om 20:07:
[...]


Is het echt zo erg? Is het niet logisch dat hoe verder de vrijmaking achter ons ligt de kennis steeds minder wordt?

Waarom zou dat logisch zijn?
Is het niet veel meer dat er domweg niet meer over onderwezen wordt?

Het is inderdaad wel een beetje apart dat je lid bent van een gereformeerd vrijgemaakte kerk en niet weet wat de vrijmaking inhoudt.

quote:

dingo schreef op 13 februari 2012 om 20:43:
Het is inderdaad wel een beetje apart dat je lid bent van een gereformeerd vrijgemaakte kerk en niet weet wat de vrijmaking inhoudt.

ik ken maar één echte vrijmaking en die is niet van 1944
alles voert terug op de ene echte verlossing, wat daarna komt blijft voor een belangrijk deel mensenwerk. Er is geen kerk die kan stellen dat ze een voorrangspositie heeft, want wij allen hebben de dood verdiend. Er was maar één Weg tot verlossing van de zonden....

quote:

grondig christelijk schreef op 13 februari 2012 om 21:01:
[...]


ik ken maar één echte vrijmaking en die is niet van 1944
alles voert terug op de ene echte verlossing, wat daarna komt blijft voor een belangrijk deel mensenwerk. Er is geen kerk die kan stellen dat ze een voorrangspositie heeft, want wij allen hebben de dood verdiend. Er was maar één Weg tot verlossing van de zonden....

Ondanks dat we allen de dood hebben verdiend wil jij dus beweren dat er geen scheiding in kerken is op grond van wat ze leren?
Maar dan nog: is het niet "juist" om de geschiedenis van je eigen kerk / denominatie te kennen?

nee, ik laat het liever zo...heb een te verschillende visie