Het verbaast me telkens weer hoeveel miljoenen mensen de bijbel als het
Woord van God beschouwen, maar niet de moeite nemen om zich met het
hebreeuws, de taal van die 'woorden van God', eigen te maken.
Sterker nog: men interesseert zich vaak niet eens voor het hebreeuws,
en ook vanaf de kansel wordt maar mondjesmaat inzicht gegeven in wat een
bijbels woord in het hebreeuws je kan vertellen.
Wat weten wij van woorden als Aur, Achav, Sjechina, Korban etc. etc. We
nemen genoegen met hun letterlijke vertalingen, maar weigeren ons te
verdiepen in waarom juist die woorden zijn die ze (geworden) zijn, en hoe
ze zo in die tekst terecht gekomen zijn.
We kijken dan vooral naar hun uiterlijke betekenissen, en op die manier
vertalen we ze. We denken dan het Woord van God op de juiste manier
benaderd te hebben, alleen omdat we het op dat ene uiterlijke aspect
hebben benaderd.
Het woord Elohim is bijvoorbeeld zo'n woord. Laten we dat woord nu eens
wat nader bekijken. We vertalen dat door 'God', helemaal goed zou het
'Goden' moeten zijn, en volgens sommige midrashim (verzamelde en op
schrift gestelde, officieel erkende bijbeluitlegging door de rabbijnen)
zou dit slaan op God zelf, en de bij de schepping dienstdoende engelen.
Maar dan hebben we alleen de buitenkant van het woord vertaald.
Je kunt dieper gaan. En dan zie je dat het woord elohim de meervoudsvorm
is van 'eleh', wat gewoon 'deze' betekent. Welk 'deze'? Nou, gewoon alles
waar je 'deze' van kunt zeggen.Niet alleen maar 'deze' voorwerpen, maar
ook 'deze' tijd, 'deze' gedachten, deze dromen, deze utopiën, deze mensen,
dieren, wolken, sterren....etc.
Dus ook een éénheid van al deze 'dezen' Een éénheid van een ondenkbare en
onmeetbare veelheid. Net zo'n veelheid, maar ook net zo'n éénheid als het
innerlijk van een mens kan zijn.
En als samenbinder in die éénheid geldt Elohim tevens als de Schepper, de
Bron van al het 'deze', de Enige die later, als inzet op de bevrijdende
uittocht van een slavenvolk kan zeggen: Ik Ben.
je
Carl
