Ik wil eerst graag op Jana reageren. Harm, ik hoop dat je het ermee eens bent dat dit ontopic is.
Eerst even iets toelichten.
Yana schreef op 30 Jun 2003 07:22quote:
Ik vind niet dat er iets als ridicuul aan de kant geschoven is. Wel dat men niet met LDV eens is.
Volgens mij hoort de volgende opmerking onder de categorie ridiculiseren:
Dingo schreef op 27 Jun 2003 00:01quote:
Tja inademen van uitlaatgassen is ook slecht voor het lichaam maar betekend dat ik dan maar mijn auto moet laten staan, de elektriciteit moet afsluiten en de cv en ww uitzetten? En, beetje flauw grapje, er staat niks over roken in de bijbel maar wel over geslachtsgemeenschap hebben.
Maar goed, hij maakt het later weer een beetje goed met dit:
Dingo schreef op 27 Jun 2003 00:51quote:
Klopt alcoholverslaving en voortdurende dronkenschap e.d. zijn ook redenen om iemand af te houden van het avondmaal. Maar heb je je broeders en zusters al eens vermaand? Eerst alleen. toen met z'n tweeen en uiteindelijk aan een ouderling gemeld? Want zo zorgvuldig moet dat. Niet echt eenvoudig dus.
Hier mijn gedachten over onderling tucht of
Onderling vermaan.Ik heb net wat zitten zoeken en lezen en vind in de Bijbel dat het begrip onderlinge tucht eigenlijk niet klopt. Het is beter om te spreken van onderling vermaan. Als het gaat om het geloof lijkt tucht voorbehouden te zijn aan God. Je ziet het ook met name in het oude testament terugkomen, met als grote voorbeeld de wet als tuchtmeester. Tuchtiging door God staat ook duidelijk in relatie met tegenslag ondervinden. Onderling vermaan dus, en er staat in de hebreen brief zelfs de tekst dat we elkaar dagelijks moeten vermanen.
Yana schreef op 30 Jun 2003 07:22quote:
Tucht begint in de gemeente (tenzij het een openbare zonde is). Als het openbaar is moeten er ook openbare maatregelen genomen worden.
Volgens mij begint vermaan dus in de gemeente en inderdaad volgens de lijn van Mat. 18. Het onderscheid tussen openbare zonden en niet openbare zonden begrijp ik niet helemaal. Volgens mij gelden voor openbare zonden dezelfde regels. Of wordt bedoelt dat het dan niet meer jouw verantwoordelijkheid is om de ander aan te spreken? Met andere woorden, Mat. 18 geldt alleen als jij de enige bent die van een zonde weet?
Om bij Dingo terug te komen, volgens mij heeft hij/zij gelijk: onze broeder of zuster aanspreken (vermanen) op zijn / haar gedrag is niet zo makkelijk. Al heel snel zal je te horen krijgen:
He, let op die balk in je eigen oog. Je hebt geen recht van spreken.. Dat maakt onderling toezien zo moeilijk. Het is ook heel moeilijk een ander aan te spreken op iets wat jezelf ook doet. Dat is voor mij een van de vraagtekens die ik heb bij de discussie over samenwonen. Iedereen die getrouwd is heeft te maken gehad met het onderwerp sex voor het huwelijk. Je hebt bewust gekozen om aan verlangens niet toe te geven, en hebt in die zin heilig met elkaar geleefd, of je bent wel eens de fout ingegaan maar hebt daar dan meestal niet over gesproken (in ieder geval niet voor je getrouwd bent). Ik kan mij voorstellen dat menigeen daar nog een last met zich meedraagt. Ik kijk hier in de eerste plaats naar mezelf. Maar ook de ander aanspreken op zijn / haar gedrag terwijl je zelf in zonde leeft levert deze moeite op.
Vraag: Maakt de tekst, wie zonder zonde is werpe de eerste steen het onderling vermaan niet heel erg moeilijk? Of leert het ons dat onderling vermaan niets met veroordelen heeft te maken?
Zelf denk ik dat vermanen in eerste plaats begint met het beste zoeken voor de ander. (Passie hebben voor je naaste). We hebben de opdracht om naar elkaar om te zien. Voordat je de ander verteld dat hij of zij verkeerd bezig is, is het goed om je te realiseren dat het gaat om de relatie van de ander met God. Volgens mij begint vermaan dan ook met een geloofsgesprek. Hoe staat de ander tegenover God. Daar mag je de ander op bevragen. Als je belijdenis doet dan stem je daar ook mee in. Vermanen houdt voor mij ook in dat je elkaar Gods Woord voorhoudt.
Yana schreef op 30 Jun 2003 07:22quote:
Ik zal je een voorbeeld geven van iets dat vaak in een gezin gebeurt.
Een kind wordt gestraft. Het gevolg is dat het kind zegt "ja Mama maar dan moet U ### ook straf geven, want die doet dit of dat." Dan kan de moeder rustig EN eerlijk zeggen "Daar hebben wij het nu niet over. Op dit ogenblik gaat het om jouw en ik wil graag zien dat je daar over nadenkt en niet meteen aan een ander begint. Je weet ook niet wat wij al of niet tegen ### gezegd hebben, dus kun je daar ook niet over oordelen. Maar in de eerste instantie hebben wij het nu over jouw".
Dat ziet een kind misschien in als onredelijk maar daar moet het zich bij neerleggen EN dat is meteen een les in levenswijsheid.
Wat jij volgens mij probeert te zeggen is dat het in het huisgezin van God ook mogelijk moet zijn om elkaar aan te spreken op iets wetend dat jezelf ook niet helemaal schoon bent.
Ben ik het helemaal mee eens, sterker nog, voor mij tekent dit onder meer de houding die je aanneemt als je een ander vermaant.
Ik zeg dit niet omdat ik zelf weet hoe het moet of dit zelf zo vindt, ik wil je alleen helpen om verder te komen op de weg naar eeuwig geluk. Volgens mij zegt of bedoelt God dit anders. Dit geldt wederzijds, als jij dingen bij mij ziet waarvan jij denk dat God daar verandering in wil zien, help mij dan. Zo kunnen we elkaar verder helpen.Of wordt dit misschien uitgelegd als uitspraken van een zachte dokter?