Getuigenissen

[Marnix]

Ik ben wel benieuwd naar getuigenissen van mensen. Ik heb gemerkt dat die namelijk heel versterkend voor je geloofsleven kunnen zijn. Zelf heb ik niet echt een getuigenis. Behalve dan dat ik op een jeugddienst uit een sleur ben wakker geschudt en sindsdien mijn ogen weer open zjin gegaan en ik steeds meer met God bezig ga, echt een relatie met Hem krijg.... steeds meer van Hem leer en van Hem merk.

Deze 3 getuigenissen stonden op het Godfashion-forum en wil ik graag met jullie delen, ik hoop dat anderen ook dingen hebben meegemaakt en die hier willen delen!


Ik ben sinds een paar dagen nieuw hier en ik zou jullie graag wat willen vertellen. Ik ben ongelovig opgevoed maar ik wel altijd al in God gelooft. Ik weet niet waarom maar ik had het als klein meisje al.

Nu wil ik jullie vertellen hoe het komt dat ik er nu heilig van overtuigd ben dat God bestaat en dat hij zelfs bij me is.

Ongeveer een jaar geleden had ik heel erg veel verdriet. Iemand was uit mijn leven verdwenen waar ik heel veel van hield. Bij ons achter heb je een bosachtig weiland waar ik vaak loop. Ik was in die verdrietige periode heel erg down. Ik had iemand nodig. Ik was in gedachten verzonken en vroeg Hem waarom die persoon uit mijn leven moest verdwijnen. Ik hield zoveel van hem. Ik vroeg hem of ik ooit weer zo gelukkig zou worden. Toen was het net of iets mij tegenhield en me dwingde naar de grond te kijken. Ik bukte en zocht gewoon een beetje in het gras. En weet je dat ik toen een klavertje vier vond? Ik had in mijn hele leven zo vaak naar een klavertje vier gezocht en er nog nooit een gevonden. En toen zomaar ineens had ik er een.. Dat was zo'n mooi moment. Sinds die dag ben ik er van overtuigd dat God bij mij is en mij helpt. Sindsdien ga ik ook op zoek naar mensen die wel geloven en mij dingen kunnen vertellen. Ook lees ik nu de bijbel en veel andere boeken die mij hopelijk meer kunnen vertellen en mij dichter bij God kunnen brengen.

Misschien vinden jullie dit een beetje vreemd verhaal maar ik wou het jullie toch vertellen.

groetjes
Lisanne

Dit verhaal kreeg nog een staartje, 2 weekjes later:

Hoi Lisanne!

Ik heb iets heel leuks meegemaakt vorige week. Ik was met een vriendin en mijn vriend aan het skeeleren en we gingen even op een bankje zitten in het gras. Mijn vriendin ging naar een klavertje vier zoeken. Toen dacht ik aan jouw verhaal, wat ik heel lang geleden gelezen heb. En dat jij eigenlijk een klavertje van God hebt gekregen (zo vatte ik het op.) En toen keek ik naar het gras en ja hoor: Ik vond ook een klavertje vier!!!  Gaaf hè!

Een tweede getuigenis:

heej ik ben tot geloof gekomen op de eo-j.dag 5 jaar geleden.. daarom blijft dat iets bijzonders voor mij. okay ik was daarvoor satanist.. Sommigen zeggen ja ja op je 14-de zeker, dat kan helemaal niet. Maar geloof me dat kan wel. Ik geloofde in aanbidding van satan. Ging geregeld naar een satanskerk. ik geloofde dat als je satan aanbad je geborgen zou zijn voor je eeuwige ondergang(het christelijke) en dat je later satan mocht dienen in hell. En dat er niks beters was dan dat. zelf pijnigingen. zwarte magie, wicca en veeeel blowen. De enige manier van aanbidding die wij hadden was door middel van schreeuwen en andere rare dingen. Op de duur werd ik steeds zwarter zeg maar. Ging naar bands als dimmu borgir, cradle, tristania, morbid angel, Suicide Commando marilyn manson en dat soort shit. Allemaal bands die je enorm depressief maken . En een enorme werking op je kunnen hebben. Die je echt heel erg kunnen trekken naar het satans wereldje trekken en je heel negatief naar alles laten kijken. (niet echte aanraders dus)
Mijn zus kreeg dingen door en besloot mij mee te sleuren naar de eo-j.dag. 1999! En ik vet tegen werken want dat was wel het laatste waar ik wou zijn. Het stond stijl recht tegen over mijn wereldje. Maar toen ik er eenmaal was en de samenzang begon en er was een toespraak geweesd (toen nog met henk binnendijk) was mijn hart geknakt zeg maar. Het eerste wat ik dacht was men wat zijn deze mensen allemaal aardig tegen elkaar en wat bidden ze hier liefelijk zegmaar. En wat een gevoel krijg je als je daar een lied zingt. En niemand schreeuwde er (hooguit naat God van U bent geweldig). En ik hele tijd huilen enzo. En toen ben ik gaan praten met mijn zus en iemand van de eo. En toen was het geweldig en in de pauze was het geweldig en heb ik een shirt gekocht . (gelijk jezus-freak) en ja geweldig gewoon... maar het is veel uitgebreider gegaan maar dit is de verkorte versie van mijn verhaal

[Sarah]

nice

[astarte]

quote:

op 17 Jun 2003 22:18:46 schreef Marnix:
heej ik ben tot geloof gekomen op de eo-j.dag 5 jaar geleden.. daarom blijft dat iets bijzonders voor mij. okay ik was daarvoor satanist.. Sommigen zeggen ja ja op je 14-de zeker, dat kan helemaal niet. Maar geloof me dat kan wel. Ik geloofde in aanbidding van satan. Ging geregeld naar een satanskerk. ik geloofde dat als je satan aanbad je geborgen zou zijn voor je eeuwige ondergang(het christelijke) en dat je later satan mocht dienen in hell. En dat er niks beters was dan dat. zelf pijnigingen. zwarte magie, wicca en veeeel blowen. De enige manier van aanbidding die wij hadden was door middel van schreeuwen en andere rare dingen.

Ik wil niet zo heel veel hierover zeggen, maar dit zijn de vooroordelen die over ons de ronde doen. Blowen hoort niet bij de Kerk van Satan, als je dat wilt doen is het je eigen keus. Zwarte magie doen wij niet aan, magie is neutraal (een set technieken die je voor zowel 'goede' als 'slechte' doeleinden kunt gebruiken). Daarnaast wordt de duivel absoluut niet aanbeden en wordt er niet 'geloofd' dat er een hel is waar je een duivel kan dienen - wij geloven simpelweg niet in jullie God, duive, hemel en hel.
Dat wilde ik even zeggen, om misverstanden uit de wereld te helpen.

Groetjes
Astarte

[Sarah]

ja en de duivel lacht het hardst als je hem ontkent..

[Harm]

quote:

op 18 Jun 2003 23:51:01 schreef astarte:
[...]


[knip]
Groetjes
Astarte

Een discussie over de kenmerken van het satanisme mag in een nog te openen topic. Maar voor het gemak houden we hier de beschrijving van Van Dale die zegt dat satanisme het aanbidden van Satan is.

Als jullie een getuigenis willen lezen van mij moeten jullie me morgenavond even aan mijn jas trekken. Daar is het nu te laat voor.

[nitpicker]

/me trekt aan Harm zn jasje.... :-7

[farao]

quote:

op 18 Jun 2003 23:51:01 schreef astarte:
[...]


Ik wil niet zo heel veel hierover zeggen, maar dit zijn de vooroordelen die over ons de ronde doen. Blowen hoort niet bij de Kerk van Satan, als je dat wilt doen is het je eigen keus. Zwarte magie doen wij niet aan, magie is neutraal (een set technieken die je voor zowel 'goede' als 'slechte' doeleinden kunt gebruiken). Daarnaast wordt de duivel absoluut niet aanbeden en wordt er niet 'geloofd' dat er een hel is waar je een duivel kan dienen - wij geloven simpelweg niet in jullie God, duive, hemel en hel.
Dat wilde ik even zeggen, om misverstanden uit de wereld te helpen.

Groetjes
Astarte

Ik denk dat dit geen vooroordeel was hoor, want het staat in ene getuigenis lijkt me dan dat je het wel heb meegemaakt  , maar ja ik heb ook een verhaal gehoord dat iemand er bij zat en daar werd dus gewoon iemand geoferd!!!....... nu kan je ontkennen maar ja als ik dat hoor van iemand die iemand kent die er in heeft gezetten en dat zei dan kan je moeilijk zeggen dat het niet zo is hoor, maar ja het zegt voor mij al genoeg hoe slecht het is maar zo iezo satanskerk zegt al genoeg dus ik wil me er graag vere van houden, maar al zou iemand op mijn pad komen die er mee te maken heeft kan ik natuurlijk moeilijk die genje af wijzen maar wel goed in gesprek gaan.

oh ja een vriend van mij had dat ook, die had een vriend die satanist was en die vervloekte elke dag of soms weleens de klas of mensen en dat had dan helemaal geen effect op die vriend van me omdat hij christen was, nou ja zegt al genoeg wie sterker is!!!  , maar ja ben een tijdje hier niet geweest maar wat is je beweegreden om hier te komen? zou wel willen weten hoor  .

Groetjes Harro

[Harm]

quote:

op 19 Jun 2003 08:25:06 schreef nitpicker:
* Harm trekt aan Harm zn jasje....

<!-- Heel goed van je . Ik zal eens wat proberen te schrijven. Zie hier mijn relaas:

Ik ben geboren in een gereformeerd vrijgemaakt gezin. Ben altijd naar een vrijgemaakte basisschool gegaan en ben daarna ook netjes naar de vrijgemaakt middelbare school gegaan. Toen ik daar in de vijfde van het VWO zat had ik al veel nagedacht over van alles en nog wat. Ik voelde me niet thuis in de kerk, maar kon op dat moment niet echt de vinger bij de zieke plek leggen. Helaas zetten deze vragen zich in de loop van het volgende jaar steeds meer om in twijfels: twijfel of God wel was wie Hij zei te zijn en twijfel over en aan de kerk.

Toendertijd heb ik me ook zeer aangetrokken gevoeld tot het katholiscime en ik kon (en kan) er een groot aantal goede punten uit halen. Op dat moment voelde ik me er zelfs best wel thuis en heb ik serieus overwogen katholiek te worden. Mijn ouders raadden het me af en ik heb het niet gedaan. Ook omdat ik het jaar daarop op de Evangelische Hogeschool terecht kwam. Ik had daar nog steeds mijn twijfels, ik ging steeds minder uit de bijbel lezen en steeds minder bidden. Terwijl je bij anderen tijdens dat jaar juist een opleving zag, was er bij mij juist het tegenovergestelde te zien.

Dat zette zich zo door en toen brak het tweede gedeelte van het schooljaar aan. Na een maand voelde ik me steeds minder vrolijk op school, in de kerk. Ik had geen zin om bij God te zijn en ik deed maar wat ikzelf leuk vond. Maar op dat moment greep God zelf in. Opeens voelde ik mij heel erg alleen. Echt alleen. Dat je naar niemand toekan, dat niemand meer van je houdt, dat zelfs God je heeft verlaten. Voor mij was het toen in één keer duidelijk dat ik een keus moest maken: voor God (maar dan ook radicaal) of voor de wereld (en ook dat radicaal, niet doorgaan op de manier zoals ik deed).

Ik wist absoluut niet wat ik moest doen, bidden durfde ik niet, de relatie met mijn ouders was nu niet je van het, dus ik ben naar school gegaan en heb toen een gesprek gehad met mijn mentor. Ik was er de hele tijd mee bezig en kon nergens anders aan denken. Ze gaf me toen het advies om één week of twee rustig aan te doen. In ieder geval proberen er niet aan te denken: het van me afzetten. Natuurlijk kon ik dat niet, en dus ben ik wel gaan nadenken. Na anderhalve week had ik voor mijzelf de keus gemaakt: ik ga voor God.

Toen ik die stap gezet had voelde ik me niet meer alleen, God was bij mij. Ik heb het mijn ouders verteld en die waren erg blij voor me. Iedereen was blij en men zei dat dat ook echt aan mij te zien was dat ik van Jezus was gaan houden. Sindsdien heb ik absoluut een zekerder gevoel gekregen bij God, ik durf en wil Hem aanspreken als Vader en ik ben blij en voel me zelf goed als ik iets voor Hem kan doen. Niet dat alles nu perfect gaat en dat ik een heilig iemand ben. Maar over het algemeen wil ik Hem volgen en dat gaat nu eenmaal met vallen en opstaan.

Ik ben in ieder geval blij dat ik God op een totaal andere manier heb leren kennen. Sindsdien is mijn leven veranderd, ik wil graag met Hem leven en probeer dat ook concreet in mijn leven te doen. Moeilijk, inderdaad. Maar met Zijn hulp (Heilige Geest) kunnen we veel bereiken hier op aarde.


[Disclaimer: Mensen die gebruik willen maken van deze tekst worden verzocht contact op te nemen met mij.] --> Ook edited.

[Sarah]

edited  

[Harm]

WOW! Dat is een hele ervaring Sarah. Ik vind het knap van je dat je het neer hebt durven zetten. Je hebt echt een heleboel meegemaakt waardoor je leven is beïnvloed en uiteindelijk heb je dan God gevonden. Geweldig mooi om te lezen . Blijf dicht bij God! Hij houdt van je.

[astarte]

quote:

op 19 Jun 2003 11:25:06 schreef farao:
Ik denk dat dit geen vooroordeel was hoor, want het staat in ene getuigenis lijkt me dan dat je het wel heb meegemaakt  

Dus omdat het in een verhaal staat is het waar? Dat iemand zegt dat hij of zij het heeft meegemaakt, betekend nog niet dat het echt gebeurd is.

Ik dronk ook al koffie toen ik drie was.
Kijk, dat kan ik zeggen, maar het is niet waar.

Ik zat bij de satanskerk en daar hebben we mensen geofferd en bloed gedronken.
Kan ik ook zeggen, maar het is ook niet waar.

quote:

op 19 Jun 2003 11:25:06 schreef farao:
nu kan je ontkennen maar ja als ik dat hoor van iemand die iemand kent die er in heeft gezetten en dat zei dan kan je moeilijk zeggen dat het niet zo is hoor

Dus omdat jij van iemand hebt gehoord, dat die van een ander had gehoord dat die misschien op televisie wel had gezien dat iemand had gehoord dat....

Is dat waarheidsgetrouw?

Ik ga liever af op mijn eigen ervaringen, in plaats van op alles af te gaan dat ik hoor van anderen die het misschien ook wel van iemand anders hebben gehoord.

quote:

op 19 Jun 2003 11:25:06 schreef farao:
oh ja een vriend van mij had dat ook, die had een vriend die satanist was en die vervloekte elke dag of soms weleens de klas of mensen en dat had dan helemaal geen effect op die vriend van me omdat hij christen was, nou ja zegt al genoeg wie sterker is!!!  

Tja, als je iedere dag iets of iemand wil vervloeken heb je zelf kennelijk een nogal verrot leven en wil je alleen maar aandacht aan anderen besteden. Ik besteed die tijd persoonlijk liever aan mijn vrienden en aan mensen die ik wel mag dan aan mensen die ik niet mag en wil vervloeken. Ik (en andere Satansten die ik ken) zou liever een ritueel doen om iemand te zegenen dan iemand te vervloeken.
Maar heeft die 'satanist' dan ook die Christelijke vriend vervloekt? Dat zeg je er niet bij. Als iemand niet vervloekt is kan dat moeilijk effect op iemand hebben. Maar als iemand vervloekt is betekend dat niet dat die persoon dierect zou overlijden, het kan ook zijn dat zijn relatie ineens naar de knoppen gaat. Alleen denken mensen vaak bij het woord "vervloeken" aan een toverspreuk waardoor iemand komt te overlijden of een ongeluk krijgt.

quote:

op 19 Jun 2003 11:25:06 schreef farao:
maar ja ben een tijdje hier niet geweest maar wat is je beweegreden om hier te komen? zou wel willen weten hoor  

Ik wil meer leren over het Christendom. Ik zit ook nog op een aantal andere forums (www.geloven.net en www.cdb-online.nl) en ik hoor weleens dat als ik over het Christendom wil leren, dat ik de Bijbel moet lezen. Dat kan ik wel doen, maar dan leer ik niet hoe Christenen leven en ik wil toch weten hoe de mensen die in dezelfde samenleving/maatschappij als ik leven met dingen omgaan en hoe zij dingen in de praktijk brengen (zoals geen seks voor het huwelijk).

[astarte]

quote:

op 20 Jun 2003 01:26:20 schreef Harm:
Toendertijd heb ik me ook zeer aangetrokken gevoeld tot het katholiscime en ik kon (en kan) er een groot aantal goede punten uit halen. Op dat moment voelde ik me er zelfs best wel thuis en heb ik serieus overwogen katholiek te worden.

Waarom dacht je dat je je wel in de RK-kerk thuis zou voelen, wat je al niet in de vrijgemaakte kerk deed (maak ik uitje verhaal op) ?
En waarom raadden jouw ouders het je af om Katholiek te worden, behalve school? Wat het dat zij niet achter jouw kerkelijke voorkeur stonden?

[Harm]

quote:

op 21 Jun 2003 19:04:56 schreef astarte:
[...]


Waarom dacht je dat je je wel in de RK-kerk thuis zou voelen, wat je al niet in de vrijgemaakte kerk deed (maak ik uitje verhaal op) ?
En waarom raadden jouw ouders het je af om Katholiek te worden, behalve school? Wat het dat zij niet achter jouw kerkelijke voorkeur stonden?

<!-- De manier waarop men in de Katholieke kerk omging met het naastenliefde sprak mij meer aan. Je kon daar daadwerkelijk zien en merken dat mensen naar elkaar omkeken en dingen voor elkaar deden. Op dat moment kon ik dat niet zien in mijn eigen kerk.

Mijn ouders raadden het af omdat er binnen de Katholieke kerk ook veel mensen (het grootste deel) te vinden zijn die slechts voor de vorm lid zijn. Veel mensen die niet erg meeleven. Verder is de manier van preken vaak erg op de mens zelf gericht. God wordt wel genoemd, maar Hij is niet degene om wie het gaat. Althans zo lijkt het. Er zijn natuurlijk positieve uitzonderingen, Gods Geest werkt ook daar. Dat weet ik zeker, maar helaas overheersen (hier in Amersfoort wel in ieder geval) de minder goeden.

Mijn ouders hebben me verder compleet de vrijheid gegeven om lid te worden van wat voor kerk dan ook. Als het maar duidelijk is waar het omgaat in die kerk: Jezus. Ik ben daar erg blij mee en kan daarom ook weer positiever naar mijn eigen kerk kijken. Misschien heeft dat als consequentie dat ik niet gereformeerd vrijgemaakt blijf, maar dat maakt hun niet zo heel erg veel uit. Het gaat hen, en mij ook, erom dat ik in een goede kerk/gemeente zit waar ik op de beste manier God kan dienen, loven, eren en prijzen. --> Ook edited.

[Bumblebee]

Zo, ik ga even het heilige boontje uithangen en eens wat christelijke topics kicken.  

Als je hier op het forum in de AT kijkt lijkt het wel of christenen zich alleen maar bezighouden met ruzies, (tussen kerken en elkaar), muziek, films en seks.
Laat ik daarom God eens groot maken met het prachtige verhaal van mijn bekering.

Eigenlijk moet ik daarvoor een heel stuk terug in de tijd, naar de jeugd van mijn ouders, en dan vooral die van mijn moeder.
Mijn moeder groeide in Oost-Groningen op in een behoorlijk streng gereformeerd (synodaal, net na de Vrijmaking) gezin met 11 kinderen. Nou kan het heel erg veel voordelen hebben om op te groeien in een groot gezin maar 11 kinderen is echt veel. Later hoorde ik dat ze er nog meer hadden gekregen als mijn oma niet op haar 36e haar baarmoeder was kwijtgeraakt! Uiteraard hadden ze het niet breed, sliepen altijd met z'n drieën in één bed enzo.
Mijn opa en oma hadden een winkel en werkten heel hard. Ze hadden daarom weinig aandacht en tijd voor hun kinderschare, vooral ook omdat de oma's van beide kanten ook bij hen in woonden. Niets kwaads over opa en oma. Ik vind het heel begrijpelijk dat je weinig persoonlijke aandacht voor je kinderen kunt hebben als je er 11 hebt en nog een heleboel anders te doen.
Het had wel tot gevolg dat geloofs-opvoeding vooral gericht was op uiterlijkheden en dat er weinig gepraat werd over een relatie met God. Kerkgang was verplicht, dansles mocht absoluut niet, dat soort dingen. Maar als opa op zondag geen sigaretten meer had, kreeg hij een pakje van de buurman, dat hij de volgende dag betaalde, kopen mocht immers niet? Dit soort hypocriete dingen gaat mijn moeders bloed nog steeds van koken.
Omdat er zoveel kinderen waren mochten alleen de jongens doorleren. Mijn moeder is heel erg intelligent (echt heel erg, klassen overslaan enzo, ze is veel slimmer dan ik) en het is nog steeds haar grootste frustratie dat ze naar de huishoudschool MOEST.
Enfin, op al deze dingen werd vooral ook een "christelijk" stikkertje geplakt, (vrouwen zijn minderwaardig, alleen goed om kinderen op te voeden dat soort werk) daarbij opgeteld dat ze nooit had geleerd om een eigen relatie met God te ontwikkelen, dit was voldoende om bewust en met heel erg veel wrok nog steeds in zich uit de kerk te stappen en het geloof voorgoed af te zweren. Ze voelde (en voelt) dit écht als een bevrijding.  
Mijn vader is wat minder interessant    hij groeide op in een niet-zo-heel-streng gereformeerd gezin van drie, ging studeren, raakte "verlicht" en viel van zijn geloof.

Toen ze trouwden hebben ze voor de vorm mijn broer en mij laten dopen maar lieten zich kort daarop uitschrijven en hebben ons volledig atheistisch opgevoed.

- Wordt vervolgd in mijn koffiepauze -

[Pleun]

Heb nu al zin om te reageren want je vertelt herkenbare dingen... maar ik hou me in.

Enne... Oost-Groningen? Lijkt me vreselijk deprimerend om daar te moeten leven. Ik dacht trouwens dat ze daar allemaal communist waren.  

[Bumblebee]

Kort intermezzo over Oost-Groningen:  

Je hebt daar twee soorten gebieden. Oost-Groningen ligt tegen Drenthe aan dus er zijn moerassige streken, laagland, veengebieden. Daarnaast zijn er de hoger gelegen gebieden, de zogenaamde wierden of wedden, ook terpen genoemd (maar dat is meer Fries). Je kent dat terug in de namen: de monden (Exlooermond, Gasselternijveenschemond - niet lachen) zijn de laagveengebieden, dorpen als Wirdum en Vlagtwedde zijn de hogere delen.
In de veenkoloniën woonden de arme arbeiders, de turfstekers enzo. Het is daar zeer deprimerend inderdaad en er is veel communisme. In de hogere gebieden ("op 't zaand" zoals het wordt genoemd) wonen de "grootgrondbezitters", de Groningse hereboeren in van die grote boerderijen, ik weet niet of je dat iets zegt. Mijn opa van vaderskant was er zo één.
Mijn ouders komen allebei van de Wedden. Iets minder deprimerend dus.

quote:

op 17 Feb 2004 09:17:02 schreef Bumblebee:
Toen ze trouwden hebben ze voor de vorm mijn broer en mij laten dopen maar lieten zich kort daarop uitschrijven en hebben ons volledig atheistisch opgevoed.

Bovenstaande quote is belangrijk omdat er in mijn ogen een groot verschil is tussen absoluut niet met de kerk opgroeien en er niets van weten, of er bewust uitstappen en er helemaal niets meer mee te maken willen hebben. De eersten staan over het algemeen niet zo heel erg vijandig tegenover de kerk en het geloof, eerder met een soort milde verbazing. Veel van hen denken ook dat er wel "iets is", ze hebben zich er alleen nog nooit in verdiept.
Een echte, oprechte atheist, iemand die zich er wel in heeft verdiept, er heel veel van weet, en tot de conclusie gekomen is dat het allemaal onzin is, onwaar en dat er niets dan ellende van wat voor religie dan ook komt, dat is heel andere koek. Kinderen van die ouders (ik ben er één) worden niet a-godsdienstig opgevoed, maar anti-godsdienstig. Tot mijn 22e ben ik ervan overtuigd geweest dat christenen, of uberhaupt alle gelovigen, achterlijk waren, zichzelf een rad voor ogen draaien en dat geloof in het algemeen alleen maar oorlog, vrouwenonderdrukking, ellende, domheid en hypocrisie was.

Mijn ouders geloven in de mens, in de vrede, in het humanisme en het socialisme. Ze zijn lid van de VPRO, Vrij Nederland, Vrouwen voor Vrede, Novib, Amnesty, Greenpeace. Ze reden altijd in eendjes en Renaults 4-tjes. Mijn vader heeft een baard tot aan zijn middel en rookt een pijp. Ze dragen nickebockers  ( ) en letten bij de aanschaf van alle producten allereerst op de verantwoordheid als in milieu, wereldwinkel, dat soort dingen. Ze eten biologisch. Ze hebben vroeger geblowd (én geinhaleerd). Ik ging naar de kleuterschool met buttons tegen de kernwapens op. Wij mochten thuis niet naar de EO kijken (echt waar!) want dat was indoctrinatie. We hadden alleen houten speelgoed en mochten geen schiet- en geweldspelletjes spelen.
Ik heb fantastische ouders en ik hou heel erg veel van ze!!!  
Ze hebben alleen hun doopbelofte bepaald niet waargemaakt...

 - even in een andere post verder want mijn computer loopt wel eens vast en dan ben ik alles kwijt -

[Bumblebee]

quote:

op 17 Feb 2004 10:55:02 schreef Bumblebee:
Tot mijn 22e ben ik ervan overtuigd geweest dat christenen, of uberhaupt alle gelovigen, achterlijk waren, zichzelf een rad voor ogen draaien en dat geloof in het algemeen alleen maar oorlog, vrouwenonderdrukking, ellende, domheid en hypocrisie was.

Toen kwam ik voor mijn coschappen terecht op de kinderafdeling van het Academisch Ziekenhuis. Ik ontmoette daar Thijs.

(Dit verhaal is zo langzamerhand zó herkenbaar dat iedereen wel weet wie het is. Ik weet niet hoe leuk hij het vindt als ik hem met naam en toenaam op Internet zet, daarom heb ik hem de schuilnaam Thijs gegeven, naar de kater van mijn ouders. Mijn man heeft namelijk ook rood haar en is, net als Thijs, erg lief en aaibaar)

Thijs was christen. Hij stak dit niet onder stoelen of banken. Dit verbaasde me nogal, want ik vond hem erg leuk en hij was niet saai, suf, vrouw-onderdrukkend of vervelend. Bovendien kon hij niet héél erg dom zijn, hij was tenslotte arts. Bovendien was hij geen weekend-christen, hij ging niet alleen maar naar de kerk als hij in het weekend bij zijn ouders was en dan in Groningen weer de beest uithangen of zoiets, hij ging uit zichzelf, twéé keer per zondag naar de kerk.
We hadden echt superleuke discussies en gesprekken waarin ik eerst het idee had dat ik hém wel eens wijzer zou maken. Ik bedoel, wat wil je, de arme jongen kwam uit Staphorst (Rouveen), totaal gehersenspoeld natuurlijk, had op een gereformeerde basisschool, middelbare school en studentenvereniging gezeten, oftewel hij had nog nooit normale mensen ontmoet. Ik zou hem wel eens helpen.
Nou, dat lukte niet want hoewel hij goed luisterde en we heel leuk konden praten gaf hij geen duimbreed toe.

Op een co-assistentenfeestje zoenden we voor het eerst (ik zal hier niet over uitweiden want voor je het weet zit er een slotje op dit topic  " class="smiley"  />  ) en maakte ik kennis met zijn principes: hij wilde best bij me blijven slapen maar waarschuwde vantevoren dat hij niet van plan was met me naar bed te gaan. Wat dacht hij wel, alsof ik dat van plan was! Ik was echt WOEST op hem! Zie je wel, dacht ik, wereldvreemde mafkezen, denken maar dat je met iedereen de koffer induikt als je niet elke zondag met een vroom gezicht voorin de kerk zit.
Na deze niet-zo-tactvolle start hebben we uiteindelijk toch iets met elkaar gekregen en toen dat wat serieuzer werd begon ik me ook iets meer te interesseren voor dat geloof dat voor Thijs blijkbaar zo belangrijk was.
Hij stelde voor een alpha-cursus te gaan doen, wat ik een erg stom plan vond: alsof ik een cursus nodig had om te bepalen hoe ik in het leven stond. Dat maakte ik zelf wel uit, ik drong mijn visies toch ook niet aan hem op? Uiteindelijk heb ik toegegeven, meer uit belangstelling voor Thijs dan uit belangstelling voor God of geloof.

Daar ontdekte ik een paar schokkende dingen.

 - wordt vervolgd in de lunchpauze -  

[linnas79]

Mijn verhaal is kort eigenlijk... Ben opgegroeid in een gezin waar helemaal niets aan geloof werd gedaan. Wel een blauwe maandaggodsdienstles op school gehad, maar toen we niet mochten kleuren ben ik afgehaakt (was toen 9 ofzo)
Ben in een hele moeilijke periode wel veel met het geloof bezig geweest, veel Bijbelgelezen enzo, maar omdat ik bij niemand aansluiting vond en bij niemand terecht kon met vragen heb ik dit weggestopt. Ben toen getrouwd met een volkomen atheist, dus het geloof werd echt terzijde geschoven, maar al die tijd WIST ik dat ik wat miste in mn leven.
Na mn scheiding heb ik een hele lieve joongen leren kennen die gelovig was. Veel samen over het geloof gepraat en toen ging er bij mij een lampje branden, zo van "ja, dat is wat ik zoek!" Onze relatie is echt niet zo makkelijk gelopen in het begin en daarom hebben we allebei het idee dat het weleens zo zou kunnen zijn dat "het zo moest zijn".
In ieder geval zijn we nog samen, nog steeds gelukkig en ik wèèt voor mezelf dat ik wil dat God een belangrijke plaats in mn leven inneemt. En dat voelt GOED!

[Priscilla en Aquila]

Ik wacht op je vervolg.......
Er staat bij mij muziek op met de volgende tekst: "It is the Lords' doing, and it is marvellous in our eyes..."
Dat zijn eigenlijk een heleboel dingen waaronder deze getuigenissen (nou ja, het vervolg komt nog.....bij Bumblebee)
Je wordt er stil van........

[Wybo]

Tsss nog geen lunchpauze?

/me kijkt zeer uit naar het vervolg

[Roodkapje]

Heb eventjes geduld, je moet rekening houden met het tijdverschil met Groningen...  
En als Bumblebee klaar is, ga ik mijn getuigenis ook maar 'ns opschrijven.
(Oost-Groningen zou evangelisatiegebied voor gereformeerden moeten worden ).

[Bumblebee]

quote:

op 17 Feb 2004 11:11:52 schreef Bumblebee:
Daar ontdekte ik een paar schokkende dingen.

De Alpha-cursus dus. Inmiddels twee-en-een-half jaar geleden dat ik 'm gevolgd heb.

Het Christendom
In mijn jeugd had ik wel veel gehoord over Bijbelse verhalen enzo. De tendens was dat we wel iets konden leren van de moraal van het christendom. God bestond uiteraard niet, maar de verhalen waren toch eeuwenlang, in duistere en onverlichte tijden, bepalend geweest voor onze kunst en cultuur (voor sommige ongelukkigen onder ons waren ze dat nog steeds) en daarom was het belangrijk voor je algemene ontwikkeling om Bijbelverhalen te kennen. Bovendien kun je uit deze verhalen leren hoe achterlijk het geloof eigenlijk is. Ik was dus niet iemand die met kerst lekker eet zonder de traditie erachter te kennen. De kern van het evangelie was me echter op één of andere manier wel ontgaan. Het idee van het verzoenend lijden en sterven van Christus, de wederopstanding en dat soort dingen waren erg diep weggezakt of helemaal nieuw. Het veranderde mijn blik op het christendom van volslagen idioot tot in ieder geval interessant en dieper dan ik had gedacht. Niet dat ik het geloofde, maar ik kwam erachter dat ik toch niet zo heel veel wist van het christendom en dat ik dus misschien een wat ononderbouwd oordeel had gehad. Dat was alvast een belangrijke stap.

Mezelf
"Zonde" en zondigheid zijn onpopulaire begrippen onder niet-christenen. Bij mij was het niet anders. Mijn nekharen stonden recht overeind tijdens het praatje over het Kruis. Totdat de spreekster van de avond (tot vandaag nog een goede vriendin van me, vanavond ga ik er eten) een beeld vertelde dat me heel, heel erg diep raakte. Bijzonder, want ze vertelde het min of meer tussen neus en lippen door. Toch heb ik het altijd onthouden en ik denk er nog vaak aan. Ze vertelde: "Stel je voor dat ik door het leven ging terwijl er achter mij aan, op een karretje, een televisiescherm rolde. En op dat scherm zouden, bij alles wat ik zeg en doe, mijn ware motieven en gedachten te zien zijn. Ik zou door de grond gaan, en jullie zouden mij het grootste monster vinden dat je ooit had ontmoet." Ik stond er bij stil hoe ik dat zou vinden en ik schrok echt van de heftigheid van het schaamtegevoel dat ik kreeg. Het spoelde echt over me heen. Op dat moment wist ik niet alleen dat ik zondig was, in de zin van het lezen, horen en napraten, ik voelde het en besefte het. Dat was even behoorlijk slikken.

Mijn levensfilosofie
Door de gesprekken met de christenen van de Alpha kwam ik achter een heel belangrijk punt waar ik nooit over na had gedacht. Als iemand me had gevraagd waarom ik dacht dat iemand christen zou worden, had ik waarschijnlijk iets gezegd over de tien geboden en de naastenliefde en dat je uit het christendom wel normen en waarden en troost kan halen als je niet verlicht genoeg bent om dat zelf te bedenken. Als je daar een Kerk en een God voor nodig hebt. Maar ik ontdekte dat zij christenen waren, omdat ze geloofden dat het christendom de WAARHEID was. Ik begon me af te vragen of ik ooit in mijn leven wel een bepaalde levenshouding of filosofie had aangehangen omdat ik werkelijk geloofde dat het WAAR was, als ik al nadacht over waarheden en levenshoudingen, of puur omdat het me op dat moment toevallig wel aanstond. Dat is natuurlijk een essentieel verschil.
Waar ik achter kwam is dat datgene wat ik hield voor “mijn eigen mening” eigenlijk helemaal niet mijn eigen mening was maar een samenraapsel van wat mijn ouders me vertelden, wat ik op tv hoorde, in populaire tijdschriften en boeken las, wat mijn vriendinnen beweerden, en vooral, vooral, wat mij op een bepaald moment in mijn leven het beste uitkwam.  Het begon tot me door te dringen dat er wel eens een objectieve waarheid zou kunnen bestaan, een waarheid bijvoorbeeld over hoe de wereld in elkaar zit, en dat die waarheid niet afhankelijk is van hoe IK er tegenaan kijk. In die tijd heb ik een heleboel boeken van C.S. Lewis gelezen die dat besef nog aanscherpten.
Er was toen een openingetje in mijn geest gekomen voor de mogelijkheid, dat het christendom die waarheid zou KUNNEN zijn. Let wel, ik was op dit tijdstip nog LANG niet bekeerd, het christendom was nog slechts een mogelijkheid. Maar toen ik de mogelijkheid van het bestaan van God had erkend, moest ik me er natuurlijk serieus mee bezig gaan houden. Het was ineens enorm belangrijk om een antwoord te vinden.

Dit was allemaal buitengewoon alarmerend. Moet je je voorstellen dat je na 22 jaar ineens wordt geconfronteerd met de mogelijkheid dat GOD bestaat!! En dat Hij zich ervoor interesseert wie jij bent en wat jij doet, dat Hij hier wél blij mee is maar hiermee niet, dan dat jouw leven in het verleden waarschijnlijk weinig aanleiding heeft gegeven tot vreugde van Zijn kant...

Na een tijdje besloot ik dat ik de stap maar eens moest zetten: ik zou dan wel christen worden. Ik ging er nog meer over lezen dan daarvoor, ging met Thijs naar de kerk en vertelde aan iedereen dat ik bekeerd was. Ondertussen geloofde ik er nog steeds helemaal geen bal van, maar daar stak ik mijn hoofd voor in het zand. Ik had best door dat het niet klopte. Op het Heilige Geest weekend kon ik het niet meer aan. Iedereen zat daar blij in de Heer te wezen, en ik zat te doen alsof. Ik ben halverwege het weekend weggegaan en ik was echt pis-chagerijnig. Plus dat ik net had gehoord dat Thijs voor een half jaar naar het buitenland zou gaan. Twee weken daarna zou hij vertrekken. Het begon tot me door te dringen dat ik het nooit zou redden, qua geloof, als ik het een half jaar alleen zou moeten volhouden. Er zat niets van een relatie in. Halverwege die week was ik het zat.

Ik heb toen voor het eerst écht gebeden. Letterlijk op mijn knieën, maar wel bijna onfatsoenlijk, heb ik min of meer gezegd: okee, ik geef het op, ik kan dit niet. Als u nog iets met me wil dan moet u het zelf maar doen want ik red het niet. Ik ben het echt zat.
Er gebeurde niet direkt iets of zo, (dat heb je altijd in van die mooie verhalen), en ik was nog steeds chagerijnig. De verandering kwam langzaam. Het was alsof er een deurtje was opengegaan, alsof God zei "Nou, hèhè, daar heb je lang over gedaan, maar nu is er ruimte voor Mij". En vanaf dat moment begon ik het te geloven. Ik kan niet zeggen of beschrijven wat het was of waarom ik nou ineens overtuigd was van de waarheid van het christendom want in wat ik wist van het christendom was niet veranderd. Het perspectief werd alleen ineens anders. Totaal anders. Het heeft mijn wereld wel op zijn kop gezet. Tijdens ons afscheidsetentje vertelde ik dit verhaal aan Thijs, op dat moment was ik dolenthousiast, zwaaiend met mijn armen en helemaal stralend, terwijl hij tranen met tuiten zat te huilen omdat hij wel een half jaar lang had gebeden maar er eigenlijk niet in had geloofd.
Sindsdien ben ik christen, zeker niet perfect, en zeker niet altijd even enthousiast, maar het geloof is nu twee-en-een-half jaar niet meer weggegaan.

Dat was het verhaal, het is een beetje lang geworden en ik hoop niet dat ik het al te clichématig heb verteld.    Ik wilde dat ik kon zeggen dat ik God er elke dag nog voor dank, maar dat is niet waar. Ik ben geen gebedskanon (echt een zwak punt) maar ik ben Hem wel elke dag dankbaar!

[Zwever]

Een woord: gaaf!!

[Wybo]

Wow, woorden schieten te kort, echt waanzinnig mooi en gaaf!

[Sarah]

gaaf en bemoedigend

" In die tijd heb ik een heleboel boeken van C.S. Lewis gelezen die dat besef nog aanscherpten. " dat herken ik wel

[Mientje]

Vader God, ik vraag me af
hoe ik ooit heb geleefd
zonder te weten dat uw vaderhart
al zolang om me geeft.
Maar nu ben ik uw kind,
nu mag ik wonen in uw huisgezin
en ik zal nooit meer eenzaam zijn
want, Vader, U bent altijd bij mij.
Heer ik wil u prijzen,
Zolang ik leef!

[Hans B]

....!

(regie-aanwijzing: onder de indruk, verwonderd, stil)

[Mezzamorpheus]

Ik sluit me volledig bij voorgaande 'sprekers' aan. Indrukwekkend. Hier word je nou 'stil van verwondering' van...

[Priscilla en Aquila]

quote:

op 17 Feb 2004 12:49:13 schreef Bumblebee:
[...]


Dat was het verhaal, het is een beetje lang geworden en ik hoop niet dat ik het al te clichématig heb verteld.    Ik wilde dat ik kon zeggen dat ik God er elke dag nog voor dank, maar dat is niet waar. Ik ben geen gebedskanon (echt een zwak punt) maar ik ben Hem wel elke dag dankbaar!  

Je zou haast jaloers worden op mensen met een ECHTE BEKERING. Het is juist niet cliche.......alleen dan in de zin van een happy end. Maar daar is toch niets mis mee, alleen dat het niet zo 'hoort' in deze moderne tijd. Alles niet zo zeker weten is 'in'.
Je voelt je wel eens een vreemde eend in de bijt als je zeker bent van je geloof. Ik ben christelijk opgevoed en kan geen moment van bekering aanwijzen. Het is bij mij wel altijd een levend iets geweest. In die zin ben ik mijn 'kinderlijke geloof' nooit kwijtgeraakt. God is mijn Vader en dat is nooit alleen maar theorie geweest.

Ik heb wel gemerkt dat het bij een heleboel mensen die naar de kerk gaan, wel een echt geloof is, maar het is toch een soort 'leer' waar ze het mee eens zijn.
Mijn ouders (laat ik ook eens in het verleden beginnen) zijn gereformeerd opgevoed. (Op een GKV-forum moet je daar dan 'synodaal' bij zetten....raar idee dat onze voorouders misschien wel naast elkaar in de kerkbankjes gezeten hebben)
Daar was het ook gewoon zo: je was gereformeerd en alles was duidelijk.....
Mijn ouders zijn op een gegeven moment tot levend geloof gekomen, gingen toen de doop anders zien en konden toen mijn jongere zusje en broertje niet meer laten dopen.. Dat was natuurlijk een drama in de familie(s). En achteraf is het rare dat van de familie die gewoon gereformeerd bleven volgens de gangbare tradities, de kinderen (mijn neven en nichten) zeg maar niet meer gelovig zijn.... alhoewel dus wel keurig gedoopt als baby....
Misschien komen ze in de kerk als er een begrafenis is of met de feestdagen. Dat is denk ik nog positief gedacht.....

Wij waren van die mensen die altijd met de bijbel aankwamen...zo zegt men dat dan. Misschien heb ik daar nog steeds van overgehouden dat het zo belangrijk is dat je dingen die je tegenkomt moet toetsen aan de bijbel. Dat is de grondslag van waaruit je leeft.
En toch is het geen 'theorie', die je aanhangt want in wezen is de Here Jezus het Levende Woord. Iemand die mij elke dag weer laat zien dat het niet "IK" moet zijn, maar "CHRISTUS IN MIJ". Dat is de kern van het christelijk geloof. En dat afsterven aan je ik, wat je zelf altijd nog zo belangrijk vind, en misschien wel juist de dingen waarin je jezelf nog wel aardig goed vindt, kunnen er voor zorgen dat Jezus niet in mij tot uitdrukking komt....

En dat kost je jezelf.....maar het gekke, of mooie eigenlijk is dat als je zegt: Oke, gaat U nu maar aan de gang, dat je juist daar een geweldige voldoening en blijdschap in vindt. Het is juist hartstikke mooi dat je zelf niet meer hoeft te proberen aan Gods normen te voldoen. Jezus in mij, is de enige die dat kan.
Alleen is het een kwestie van vertrouwen. Vertrouw ik Hem mijn problemen toe, in de zin van: Neemt U ze maar over en ga Uw gang om het op te lossen.
Wij als mensen hebben namelijk vaak wel zelf in gedachten hoe God onze problemen moet oplossen. Maar misschien doet Hij het op een hele andere manier...die achteraf nog beter blijkt te zijn.

En het is een accepteren van wat er op je weg komt: Als Hij alles in Zij hand heeft zal er een reden voor zijn (al zie ik die niet altijd). Een opvallende tekst vind ik in dit verband: Hebr.5: 8 en zo heeft Hij, hoewel Hij de Zoon was, de gehoorzaamheid geleerd uit hetgeen Hij heeft geleden,
God gebruikt ook lijden om mij dichter bij Hem te brengen, of te houden. Persoonlijk heb ik bepaalde lichamelijke 'problemen' die mij NOOIT van God hebben weggevoerd maar JUIST altijd dichtbij Hem hebben gehouden in de zin van: Ik ben van U afhankelijk en ik zie het ook als iets waardoor ik dicht bij Hem ben gebleven..... (Je weet natuurlijk nooit hoe het anders geweet zou zijn...)
Ik heb Hem nooit de schuld gegeven.... Ik zie bij mensen die dat wel doen en het als excuus gebruiken om niet in Hem te kunnen geloven, dat ze vaak gewoon niet willen.

Mijn man is eigenlijk ook de enige uit een 'synodaal' gezin die gelovig is... Met zijn broer en zussen hetzelfde als met mijn neven en nichten....niet meer geinteresseerd......behalve weer een nichtje wat tot bekering is gekomen....
Daarom vind ik het ook zo belangrijk om aan mijn kinderen te laten zien dat het geweldig is om de Here Jezus echt te kennen en een relatie met Hem te hebben. En elk kind gaat daar ook weer heel anders mee om. Je kunt daar ook geen 'vaststaand model' van maken. Van het moet zus en zo....
Tegenwoordig is het wel steeds moeilijker omdat je bij heel veel dingen tegenwoordig moet zeggen dat het eigenlijk anders moet als je in de Here Jezus gelooft. Je moet wat dat betreft veel alerter zijn dan vroeger. Ook op school gebeuren er vaak dingen waar ik niet achter kan staan. (Onze kinderen zitten niet op een vrijgemaakte basisschool want wij onderschrijven niet de drie formulieren van enigheid - mijn zus woont in een ander plaats en daar zijn ze juist BLIJ met elk christelijk gezin dat hun kinderen op de geref. school wil doen, dit i.v.m. het aantal leerlingen, de zwangere vrouwen worden bij wijze van spreken 'geturft' om te kijken hoe de zaken er voor staan met het voortbestaan)
Gelukkig mogen ze wel naar het vrijgemaakte vervolgonderwijs

Nou ja, het is misschien niet een spectaculaire bekering, maar de Here Jezus Degene die het belangrijkste voor mij is en waarvan ik hoop dat mensen dat door mij kunnen zien..... Want het is natuurlijk iets wat ook vaak de mist in gaat, maar bij de Heer kun je altijd terug komen. I.t.t. mensen die wel op een gegeven moment zeggen: nu hebben we er genoeg van... Als God zo was had Hij zijn reddingsplan niet eens in werking gesteld....

Bumblebee: Een mooi boek voor je: "De Hoge weg" van Isobel Kuhn. Het verhaal van een meisje wat op een gegeven moment haar geloof kwijt was, hoe ze dat terugvindt en de zending ingaat: de binnenlanden van China. Het vervolg heet "in de Arena" en gaat over wat ze daar meemaken. Mijn man houdt niet van romans maar was hier heel gek van....net als ook van Lewis.....en Narnia.......en ander (meer ingewikkeld) spul....
Wat me vaak opvalt is dat je het geloof herkenbaar voor mij benadert.....het is inderdaad niet verstoft maar authentiek en ik vind dat altijd mooi om in iemand te herkennen. (Laat het ook maar niet verstoffen...)
Groetjes, Priscilla....

[Mientje]

Laat ik dan ook maar eens wat van mijzelf vertellen.

Héééééél lang geleden zijn mijn ouders op latere leeftijd tot bekering gekomen door evangelisatie op de kermis.
In die tijd ben ik geboren, ze hadden al 2 kinderen van 8 en 9.

Mijn eerste tekst die ik als klein meisje op de zondagschool leerde was : Want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.

Ik nam als kind het geloof al heel serieus.

En in de eerste klas van de lagere school leek het wel of we allemaal versjes leerden over dat je je "hartje aan de Heer" moest geven.

Maar dat durfde ik niet want dan had "Hij" me in zijn macht, en dan moest ik naar de bruine kindertjes om het evangelie te preken.

m.n Ouders waren bij de Geref kerk aangesloten, en tot mijn trouwen ben ik dat gebleven.

Daarna ging ik met mijn man mee naar de C.G.K. waar hij lid van was.
Daar zijn al onze 5 kinderen gedoopt.

Door verhuizing zijn we weer Geref geworden omdat daar geen C.G.K in de buurt was.

Dit zijn we gebleven tot 1981 en door weer een verhuizing kwamen we in een geref kerk die zo New age gericht was dat we het daar niet uit hielden.

Mijn zoon, die inmiddels getrouwd was belde ons op met de mededeling dat hij lid werd van de Pinkstergemeente en mijn eerste reaktie was : Blijf je wel met 2 benen op de grond staan ?

Maar natuurlijk liet hij zich volwassen dopen en wij gingen daar naar toe, en mijn man werd zó door die dienst gegrepen, dat wij ook besloten daar een kijkje te gaan nemen, en zo kwam het ervan dat wij in 1982 volwassen gedoopt werden, tegelijk met onze oudste dochter en haar man.

En 5 mnd later volgden Wilhelmina en haar man.

In 1988 is mijn man overleden na een hartoperatie.

Twee zoons komen op het ogenblik nog nergens, maar zijn niet anti, gaan alleen niet meer naar de kerk.

Dit was het wel zo.n beetje.

P.s. Dat "hartje" heb ik pas bewust op 53 jarige leeftijd aan de Heer durven geven.

[Zijnkind]

quote:

op 17 Feb 2004 12:49:13 schreef Bumblebee:
Ik kan niet zeggen of beschrijven wat het was of waarom ik nou ineens overtuigd was van de waarheid van het christendom want in wat ik wist van het christendom was niet veranderd. Het perspectief werd alleen ineens anders. Totaal anders.

Zeer herkenbaar. Iets dergelijks heb ik ook ervaren tijdens mijn stage periode (jawel, in groningen) toen ik voor het eerst uit huis was. Alleen was ik altijd al GKv-er. Het geloof was weggezakt en ik twijfelde over veel. God bestond maar hoe en wat? En opeens zorgt God voor een geestelijke bril. Geleidelijk. Je gaat (weer) scherp zien zonder dat er nu zoveel bijzonders gebeurd.

Als kind heb ik eens mogen ervaren hoe een gebed direct werd verhoord. Ik weet niet precies meer de omstandigheden en hoe oud ik was. Waarschijnlijk een jaar of 8. Ik was aan het vissen met mijn vader, broers en zus en nog wat anderen. Voor het eerst mochten mijn kleine zus en ik ook een hengel uitgooien. Niemand ving wat en na uren begonnen de volwassenen aanstalten te maken voor vertrek. Ik heb toen gebeden om wat te mogen vangen. Zoals een kind open en direct kan bidden zonder direct af te vragen of het wel zon goed gebed was. Of je dat soort dingen wel van God mag verlangen. Wel van overtuigd dat God het zou horen. Ik haalde mijn hengel binnen om weg te gaan...en ja...een mini platvisje aan de haak. Dat gevoel en moment zijn onbeschrijfbaar.

[Priscilla en Aquila]

quote:

door Mientje op 17 Feb 2004 21:31
Mijn eerste tekst die ik als klein meisje op de zondagschool leerde was : Want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.
Ik nam als kind het geloof al heel serieus.
En in de eerste klas van de lagere school leek het wel of we allemaal versjes leerden over dat je je "hartje aan de Heer" moest geven.
Maar dat durfde ik niet  
(...)
P.s. Dat "hartje" heb ik pas bewust op 53 jarige leeftijd aan de Heer durven geven.

door Mientje  op 17 Feb 2004 13:30  
Vader God, ik vraag me af
hoe ik ooit heb geleefd
zonder te weten dat uw vaderhart
al zolang om me geeft.
Maar nu ben ik uw kind,
nu mag ik wonen in uw huisgezin
en ik zal nooit meer eenzaam zijn
want, Vader, U bent altijd bij mij.
Heer ik wil u prijzen,
Zolang ik leef!

Je 'favoriete' opwekkingslied wordt zo inderdaad heel bijzonder.......

Volgens de kinderen heb ik ook overal een liedje bij... Het begint al bij Elly en Rikkert die juist in hun kinderliedjes bijbelse gegevens zo raak kunnen weergeven.... ('Aquila' zat laatst in de trein toevallig naast "Elly". Ze kwamen aan de praat en hij zei: Volgens mij hoor ik je elke dag.....) zingende smiley

Oslo Gospel Choir is op het moment één van m'n favorieten....

You are the joy in me, You are the song that I sing
You are the Rock, my solid ground...
Even when I can't see.... Your love is there for me
You are my strenght You are my light

Whenever I'm afraid
When I begin to pray
Your Spirit showes me a brighter day......

Eigenlijk moet je het horen... (CD Joy to my soul)

[Rene]

op 21 Jun 2003 18:56:14 schreef astarte:
[...]


Ik wil meer leren over het Christendom. Ik zit ook nog op een aantal andere forums (www.geloven.net en www.cdb-online.nl) en ik hoor weleens dat als ik over het Christendom wil leren, dat ik de Bijbel moet lezen. Dat kan ik wel doen, maar dan leer ik niet hoe Christenen leven en ik wil toch weten hoe de mensen die in dezelfde samenleving/maatschappij als ik leven met dingen omgaan en hoe zij dingen in de praktijk brengen (zoals geen seks voor het huwelijk).

[K weet niet of je op dit forum erg veel kunt leren over hoe christenen leven en hun geloof beleven want  we/ze zijn het  altijd met elkaar oneens, dus wat ga jij dan geloven?
En geloof me ik hoop dat je dat gaat doen

[Roodkapje]

quote:

op 20 Feb 2004 17:00:13 schreef Roodkapje: Ik heb ook nog een bekeringsverhaal te vertellen, maar durf dat uit mezelf niet zo goed. Ik had me voorgenomen dit over een paar maanden ook maar eens te doen.
Maar ja: als ongelovigen de aanval openen op mijn God... Dan voel ik mij ook persoonlijk aangevallen. Dus staat er vandaag plotseling al een stukje online, maar het hele verhaal komt nog.

Dat stukje is inmiddels weer weg. Maar ondertussen heb ik nog steeds mijn bekeringsverhaal te vertellen. 't Is niet heel indrukwekkend ofzo, maar laat ik eerst maar eens beginnen.

Het begin
In mijn geval is het allemaal nogal raar verlopen: er is namelijk geen mens aan te pas gekomen. De eerste christenen die ik ontmoette was pas toen ik naar de kerk ging. Da's ook zo raar: ik ben tot geloof gekomen toen ik nog nooit een echte kerk van binnen gezien had. Ik was wel eens naar een kerkdienst geweest, maar trof daar vooral een poppekast aan en kreeg steevast het gevoel dat de mensen erin niet spoorden.

Eerst moet ik iets vertellen over de omgeving waaruit ik kwam: ik ben geboren en opgegroeid in Oost-Groningen, vlakbij de "Graanrepubliek". De mensen zijn er nogal socialistisch (tegen het communistische aan). Mijn moeder was heel actief in de vakbond FNV en in de "Rooie Vrouwen" van de PvdA, die toen nog echt rood was. Als baby en peuter ben ik vaak meegeweest naar allerlei demonstraties in Amsterdam en Den Haag. (Onder andere naar de "baas in eigen buik" demonstratie ). Mijn moeder heeft me verteld dat ik een ongewenst kind was: als abortus in 1978 legaal was geweest, dan had ze me laten aborteren. Gelukkig voor mij was dat niet zo.

Mijn verhaal begint eigenlijk toen ik een jaar of tien was. Ons gezin was in die zomervakantie op vakantie geweest naar Hellendoorn, naar het pretpark. Op de camping waar we stonden was ook een witte tent waar voor de kinderen allerlei leuke dingen gedaan werden, zo was er pannenkoeken eten en een poppekast 's avonds en overdag kon je binnen kleuren, tekenen en liedjes zingen. En er werden verhalen uit de Bijbel verteld. (Inderdaad: E&R, maar daar kwam ik pas een paar jaar geleden achter).
Ik vond het allemaal best wel leuk, maar mijn ouders (vooral mijn vader) zijn enorm anti-geloof. Mijn vader vond het eerst ook niet goed dat ik naar die tent ging, maar mijn moeder was zo vast overtuigd van het gelijk van het heidendom, dat ze er geen kwaad in zag. (helaas voor haar!).
Dus er was op vrij jonge leeftijd al een zaadje geplant. Toch was ik toen absoluut nog niet 'bekeerd'. Toen we thuisgekomen waren zakte alles weer weg en ik pakte de oude denkbeelden weer op. Toch begon het na verloop van tijd weer te kriebelen, zo in mijn achterhoofd, dus snorde ik ergens een bijbeltje vandaan. Toen ik het las snapte ik er geen zak van dus zo snel als ik hem had ging het ook weer weg. Zo ging het nog een paar jaar door: wel interesse, maar zodra ik me erin ging verdiepen bleek alles veel te ingewikkeld. Bovendien kon ik er toch niet veel mee doen, omdat mijn vader er ontzettend tegen was.

Maar aan het einde van mijn middelbare schooltijd veranderde alles, omdat ik toen tot schokkende conclusies kwam...

[Roodkapje]

Cogito, ergo sum?
Bij ons thuis stonden wetenschap en techniek hoog aangeschreven. Het is voor mijn vader het bewijs van het kunnen (en superioriteit) van de mens. Het is dus niet verwonderlijk dat ik me al op jonge leeftijd voor wetenschap (met name voor astronomie) interesseerde. Op mijn twaalfde verjaardag kreeg ik een telescoopje (veredelde verrekijker) op mijn verjaardag waarmee je de kraters van de maan, de ringen van Saturnus en wat grote gaswolken kon zien. Mijn favoriete ruimteobject werd de Paardekopnevel dat in het sterrenbeeld Orion. Fantastisch gezicht. Als je naar de sterren kijkt en beseft hoe ver weg alles is en hoe klein de aarde eigenlijk is, dan waardeer je het meer dat jij er ook nog bent als zelfstandig denkend wezen.
Ik deed HAVO omdat ik geen zin had om me in te spannen voor het VWO. Daardoor had ik veel tijd over voor dingen die me wel interesseerden, zoals literatuur en wetenschap. Ik wist toen nog niet dat die interesse mijn kijk op de wereld voorgoed zou veranderen.
Dit begon toen ik me met wetenschapsfilosofie begon bezig te houden. Hoe meer ik erover las, des te duidelijker werd het dat de wetenschap niet zo geweldig en perfect in elkaar zat als wel werd beweerd. De grote theorieën waarin ik geloofde (evolutietheorie en de biologie) bleken als los zand aan elkaar te hangen. Als de uitgangspunten niet kloppen, dan stort het hele huis van de wetenschap als een kaartenhuis in elkaar. Dat was een enorme schok om te ontdekken. De grond zakte als het ware onder mijn voeten weg. Alles wat ik geloofde wat feiten waren bleken wetenschappelijk ingepakte meningen te zijn. Je kunt je wel voorstellen hoe ontgoocheld ik was.
In 1996 deed ik eindexamen en wou HBO-V gaan doen, maar na twee weken kwam ik erachter dat ik niet tegen het schoolse systeem kon en dat ik te recalcitrant was om later te moeten luisteren naar artsen die ook iets dachten te weten omdat ze toevallig universiteit gedaan hadden. En aangezien dat het geval was met veel HBO-opleidingen besloot ik maar VWO te gaan doen.

Ben ik nou gek geworden??
In de zomervakantie tussen VWO 5 en VWO 6 gebeurde er iets raars. Ik kan het niet precies omschrijven maar het komt erop neer dat ik bij de pakken neerzat en nadacht over de zin van het leven. Als de wetenschap mij al niets te bieden had en ik van mezelf niet eens aan kon? Wat dan wel?
Toen kwam God in mijn leven. Dat klinkt misschien raar, maar daar komt het op neer. Hij sprak echt tegen mij (letterlijk!). Het was iets in de geest van "Waarom zoek je nog als je Mij al gevonden hebt?" Ik vond zelf helemaal niet dat ik God gevonden had, of dat ik naar Hem op zoek was. Ik wou wel een betrouwbaar iets vinden, iets dat zichzelf zou bewijzen. Bovendien begon ik aan mijn eigen geestelijke gezondheid te twijfelen toen ik merkte dat ik gedachten in mijn hoofd had die zeker weten niet vanmijzelf afkomstig waren. Ik vond het doodeng!

In VWO6 ging het thuis niet zo goed en daarom dreigde mijn eindexamen VWO in de soep te lopen. Daarom werd ik door mijn mentor in de huiswerkklas geplaatst. Een van mijn leraren had daar de leiding. (ik hoorde achteraf dat hij vrijgemaakt was, terwijl ik toch echt op een openbare school zat!). Thuis hoefde ik niets meer te doen en dat gaf mij weer veel tijd tot nadenken.
Ik had besloten toch me toch maar in het christendom te verdiepen, het was immers geen sekte, en aan onderzoek doen houd je verder niks over dan een hele hoop kennis.
Dus belde ik een dominee voor catechisatie. Ik was absoluut niet van plan serieus met het geloof aan de slag te gaan, het ging puur om het verkrijgen van kennis.
Daarna ging alles heel snel, en zonder dat ik het doorhad kreeg ik steeds meer sympathie voor het gedachtengoed van de beste man ('t was trouwens een vrijgemaakte dominee). Dus met Kerstmis 1998 besloot ik eens te gaan kijken in de kerk, in mei 1999 heb ik me laten dopen, en van die kerk ben ik nu dus nog steeds lid.

Ik snap dat het verhaal wat bizar kan overkomen, maar het is echt zo gegaan, 'k kan d'r ook niks aan doen...

[paolo]

Wauw Roodkapje, spread the news zou ik zeggen want dit soort verhalen doen me goed!

[Hans B]

Bedankt voor je verhaal!

[Priscilla en Aquila]

Weer zo'n echt mooi bekeringsverhaal!!!
Wat doet God toch bijzondere dingen.......

Bij mijn man was het zo dat juist de leraren exacte vakken op het VWO (gewoon prot. chr.) waren 'orthodox' in hun geloofsopvattingen, juist ook met betrekking tot de evolutietheorie... Dat heeft hem aan het denken gezet...

[Roodkapje]

quote:

op 21 Jun 2003 18:56:14 schreef astarte:
Ik wil meer leren over het Christendom. Ik zit ook nog op een aantal andere forums (www.geloven.net en www.cdb-online.nl) en ik hoor weleens dat als ik over het Christendom wil leren, dat ik de Bijbel moet lezen. Dat kan ik wel doen, maar dan leer ik niet hoe Christenen leven en ik wil toch weten hoe de mensen die in dezelfde samenleving/maatschappij als ik leven met dingen omgaan en hoe zij dingen in de praktijk brengen (zoals geen seks voor het huwelijk).

De Bijbel is om mee te beginnen niet zo geschikt omdat je daarvoor best wel veel achtergrondinformatie moet hebben om er chocola van te maken.

Tipje: Inleiding in de Christelijke Theologie van Alister McGrath. Hij gaat er vanuit dat je niks weet en legt alles in gewone taal uit. 't Is wel een dik boek, maar het is zo geschreven dat alle hoofstukken op zich staan en dat je dus niet alles hoeft te lezen om iets van het Christendom te begrijpen.

[dirigentje]

Mooi om te lezen, dit allemaal. Ik wil graag mijn verhaal ook met jullie delen, al zul je misschien denken dat het niet al te indrukwekkend is.

Ik ben 36 jaar, en vanaf geboorte 'vrijgemaakt'. Mijn opvoeding is heel christelijk geweest, vader zat in de kerkenraad, moeder deed veel in kerkwerk en wij (broer, zus en ik) gingen trouw naar kerk, vereniging, cathechisatie etc. Op 18 jarige leeftijd heb ik trouw belijdenis gedaan en dat was het toen.
Toen was ik er. Dacht ik. En viel dus in een enorm gat.
Ik ben wel opgegroeid in een vrijgemaakt stramienmet een lieve vader en moeder, maar heb eigenlijk nooit leren geloven. Ik leefde met zekerheden waar ik de diepte niet van kende. Wonderbaarlijke feiten waren vanzelfsprekend voor mij. De kruisiging? Natuurlijk. Onbevlekt ontvangen? Uiteraard! Schepping? Niet over te discussieren. En ik leerde niet nadenken en te werken aan een persoonlijke relatie met God.
Bovendien had ik boosheid en onbegrip jegens Hem. Ik zal je de details besparen, maar ik heb God als kind gemist toen ik Hem het hardst nodig had. Hij trok mij niet weg uit de ellende toen ik daarop wilde vertrouwen.
Ik ben Hem dan ook jarenlang kwijtgeweest (Hij mij gelukkig niet). Ik deed zo'n beetje alles wat God verboden had maar ging toch trouw naar de kerk, want dat deed je op zondag.
Ik had enkele (teleurstellende) relaties achter de rug voordat ik mijn huidige vrouw leerde kennen. Ik had inmiddels een erg goede baan, een uitstekend salaris, veel vrienden en kennissen en was gezond. Mijn huis werd mijn alles. Ik vertrouwde op de zekerheden die ikzelf om me heen had gebouwd. Huis, geld, aanzien, respect etc. Niet in de laatste plaats was ik trots op mijn twee kinderen, een jongen en een meisje. Wat wil je nog meer? Ik leefde voor mijn gevoel heel intens, maar was in feite zo oppervlakkig als het maar kon. Ik had alles wat ik wilde hebben en was zeer tevreden met die dingen. Mijn geloof had inmiddels de diepgang van een bierviltje gekregen....

En toen werd mijn vrouw ziek. Ernstig ziek.

De diagnose was Multiple Sclerose. Onze wereld stortte in. En in een oogwenk vertelde God ons wat werkelijk belangrijk was.
Niet het huis (dat hebben we vrij snel verkocht om te gaan wonen in een nieuwbouwhuis wat makkelijker aan te passen was).
Niet de baan (ik had in no-time een andere baan waar ik me beter voelde)
Niet de vrienden en kennissen (veel ervan hebben we wel wat beter leren kennen in de afgelopen drie jaar)
Maar het simpele vertrouwen dat God ons leidt. Dat Hij voor ons zorgt. En dat we eigenlijk verder niets nodig hebben.
Eigenlijk voelde het zo:
God schopte onze zelfgebouwde pijlers onder ons leven vandaan en op het moment dat we te pletter dreigden te vallen ving Hij ons op en liet daarmee zien dat de Enige op wie je werkelijk kunt vertrouwen God zelf is.
Sindsdien gaan we heel anders met zaken om. Materiele zaken zijn niet meer zo belangrijk voor ons. We leven per dag. En danken per dag. We kijken naar alle dingen die we hebben, niet naar de zaken die we niet hebben. Daar wordt je ontevreden van.
Ik ben heel blij dat ik een aantal jukken van mijn schouders heb kunnen gooien. De ziekte van mijn vrouw is in dat opzicht heel goed voor ons geweest. Natuurlijk, het brengt enorm veel verdriet met zich mee in ons gezin, maar toch.... We hebben van God geleerd dat hieruit ook iets moois kon groeien. We staan nu dichter bij God dan ooit tevoren. Worden natuurlijk dagelijks geconfronteerd met onze tekortkomingen, we zijn er zo te zeggen persoonlijk niet beter van geworden. Geestelijk wel. En we hebben geleerd om ons daarop te richten.

[Bumblebee]

quote:

op 02 Mar 2004 14:20:50 schreef dirigentje:
Mooi om te lezen, dit allemaal. Ik wil graag mijn verhaal ook met jullie delen, al zul je misschien denken dat het niet al te indrukwekkend is.

Hoe kun je 't zeggen!
Echt een heel gaaf (nou ja, gaaf, maar wel indrukwekkend je begrijpt me wel) verhaal. Trouwens, God die werkt in een mensenleven is altijd indrukwekkend.

Hoe gaat het nu met je vrouw?

[dirigentje]

Hoe het gaat met mijn vrouw?
Dat verschilt van dag tot dag. Op dit moment gaat het lichamelijk niet zo goed met haar, maar er liggen heel veel mooie dingen in het verschiet, dus proberen we ons daar maar op te richten.

(Ik had haar vanmorgen nog volledig gefrustreerd aan de telefoon omdat ze zelf d'r knopen van haar vest niet meer dicht kreeg -haar handen geven het een beetje op-, op die momenten wordt je geconfronteerd met de beperkingen van je eigen lichaam en daar moet je iedere keer weer enorm aan wennen).

Thanks for asking!
 

[Zijnkind]

Indrukwekkend verhaal Dirigent. Wat ik niet helemaal begreep uit je verhaal is hoe je vrouw in het geloof stond. Vergelijkbaar met jouw opvattingen? Je hoeft hier geen antwoord op te geven. Alleen als zij het wil uiteraard. MS is slopend maar niet erg constant. Kan het zijn dat falende functies ook weer terugkomen? Ik weet wel iets van de (neurologische) achtergronden maar wat het precies voor een patient inhoud weet ik minder van. Sterkte en Gods zegen gewenst!

[elle]

Roodkapje: fijn verhaal! Het doet me goed om zo'n bekeringsverhaal te lezen, dat zich over een jaar of 10 uitstrekt. 't Is vaak frustrerend om van God te vertellen en alleen wat lange, sceptische gezichten terug te krijgen. Het is goed om te weten dat ook zaadjes die in sceptische grond vallen kunnen ontkiemen. En wat meer is: het maakt extra duidelijk dat het niet de christenen zijn die bekeren, maar dat het God zelf is.

En dirigentje: sterkte! (MS is grillig, met plotselinge verslechtering en daarna langzaam herstel. Alleen herstelt men zich niet meer voor 100%.
Uitermate nare ziekte, die ook een aanslag op je vertrouwen kan betekenen. Dus: Gods zegen!)

[dirigentje]

quote:

op 02 Mar 2004 16:42:50 schreef Zijnkind:
Wat ik niet helemaal begreep uit je verhaal is hoe je vrouw in het geloof stond.

Mijn vrouw is een hele sterke persoonlijkheid. Echt een zgn. 'tof wijf' hahaha...
Ze is volhardender dan ik. Heeft binnen de kerk ook (nog) niet zoveel meegemaakt als ik en is dus vaker bereid tot strijden voor het goede doel. We voeren nu de geestelijke strijd voor het Goede Doel samen terwijl we in een eerdere fase in verschillende linies streden..... Dat geeft een goed gevoel.

[franciscus]

Getuiginis van mij, een vader, en mijn zoon.

Wat is het fijn om hier vanuit allerlei achtergronden te lezen van de geloofs- ervaringen, beslissingen en viirspoed en tegenspoed.

In 1772 kroop ik stap voor stap diep in de hippie wereld. Omdat het thuis vol was en er niet al te veel tijd was voor elkaar viel ik voor de "gedrogeerde vrije ik doe waar ik zin in heb en we zijn gek met elkaar sfeer". Er ontstond een spannende high hoogverheven onvoorstelbare emotionele tijd. In kraakpanden en in de nachten leefden we dag in dag uit high verheven boven alles. Na jaren van chronisch speed spuiten (opwekkend euforisch poeder) LSD hash en morfine liep alles uit op niets. De heroine kwam in Nederland en maakte overal een einde aan. Wij hadden het al gezien en waren op, lichamelijk en geestelijk kapot. Ik kwam in een groep Jesusfreaks terecht en na gebed en keuze nam Jezus alle verlangen naar drugs weg. I had een sterke 'aanraking meegemaakt. In een moment. Na een week kwam ik daarachter. Na jaren van herstel ging ik weer werken en trouwde. Ik trouwde in 1979. In 2002 had mijn zoon het enige tijd moelijk gehad op school en in zijn emotionele leven. Op een avonde ging hij naar zijn kamer en rond een uur of tien kwam hij met een glanzend gezicht naar beneden. "Ik heb Jezus ontmoet" Hij was gaan bidden en wij hebben hem altijd voorgehouden dat God iemand was die in je hart en leven wilt zijn. Na een verbaast verhaal en 2 jaar later is hij nog steeds een fijn christen.
Let wel ik praat hier over geloofservaringingen als pieken in het leven. Zeg niet te gauw van dat zou ik ook willen meemaken want rondom de hoogst pieken in de ervarins wereld gaan veel leed schuil. Waar je niet van wilt weten.

[priemjohannes]

Wie schreef dat ook alweer van die "wolk van getuigen"

[franciscus]

Dat was Paulus die het had over de verhalen van Mozes en andere Godsmannen.
Hij doelde op het fijt dat wij deze verhalen niet moeten vergeten want ze versterken ons geloof

[priemjohannes]

Goed zo!

[franciscus]

Mag ik nu blijven bij de GVK?