Radicaliteit

[Harm]

Afgelopen zondag ben ik met een paar vrienden meegeweest naar de evangelische gemeente waar één van mijn vrienden lid is. Niet geheel toevallig wist ik wie er zou spreken en dat was dan ook direct de reden dat ik naar de dienst ging . Maar goed, tijdens die dienst sprak Wim Grandia over, onder andere, het thema radicaliteit.

Interessant thema, zeker ook omdat hij een oproep deed aan allen jongeren in Nederland om een keus te maken: of voor Jezus of voor de wereld. Jezus heeft niets aan dat halfzachte gedoe, dat hinken op twee gedachten, dat manklopen. Kies! (Openbaringen 3, 16 en 1 Koningen 18,) Jezus vraagt om radicaliteit: een duidelijke keus voor Hem én wat daaruit volgt. Dat kunnen soms moeilijke keuzes zijn (om dingen uit je huidige leven achter te laten bijvoorbeeld), maar uiteindelijk zullen die keuzes een veel mooiere wereld opleveren. (Lees in dit verband de toespraak van Willem Ouweneel van de Jongerendag eens door.)

Wat ik mij dan afvraag is waarom veel christenen niet radicaal zijn. Als dat is wat Jezus van ons vraagt, waarom doen we het dan niet? Of, waarom doen we geen poging tot radicaal zijn? Wil men het wel? Als ik om mij heen kijk in mijn eigen leven kan er nog veel beter, en daar wil ik ook aan werken. Maar als ik verder kijk, dan valt het mij vaak op dat het (lijkt alsof) mensen hier helemaal niet mee bezig zijn. Hoe kan dat?

[rozenbottel]

Omdat in veel (gereformeerde) kerken het dogma, de leer, centraal staat en niet je persoonlijke relatie met God?

[emmy]

Misschien bestaat er nog zoiets als zonde, en een satan die alles er aan zal doen om te vermijden dat mensen radicaal zijn in hun keuze voor God?

Ik denk dat je heel sterk (=samen met God) moet staan om radicaal te kunnen zijn. Dat is in deze wereld (je leeft tussen niet-christenen) heel moeilijk. Ik denk niet dat het direct met een kerkverband te maken heeft, hoewel de satan wel van de zwakheden van mensen gebruik maakt.
Niet om op het belang van de leer af te doen - maar het kan natuurlijk ook een valkuil worden. Dat de gesprekken alleen nog maar over de leer gaat, en niet meer over het leven...

[skeptic]

quote:

op 25 Jun 2003 23:22:49 schreef Harm:
Afgelopen zondag ben ik met een paar vrienden meegeweest naar de evangelische gemeente waar één van mijn vrienden lid is. Niet geheel toevallig wist ik wie er zou spreken en dat was dan ook direct de reden dat ik naar de dienst ging . Maar goed, tijdens die dienst sprak Wim Grandia over, onder andere, het thema radicaliteit.

Interessant thema, zeker ook omdat hij een oproep deed aan allen jongeren in Nederland om een keus te maken: of voor Jezus of voor de wereld. Jezus heeft niets aan dat halfzachte gedoe, dat hinken op twee gedachten, dat manklopen. Kies! (Openbaringen 3, 16 en 1 Koningen 18,) Jezus vraagt om radicaliteit: een duidelijke keus voor Hem én wat daaruit volgt. Dat kunnen soms moeilijke keuzes zijn (om dingen uit je huidige leven achter te laten bijvoorbeeld), maar uiteindelijk zullen die keuzes een veel mooiere wereld opleveren. (Lees in dit verband de toespraak van Willem Ouweneel van de Jongerendag eens door.)

Wat ik mij dan afvraag is waarom veel christenen niet radicaal zijn. Als dat is wat Jezus van ons vraagt, waarom doen we het dan niet? Of, waarom doen we geen poging tot radicaal zijn? Wil men het wel? Als ik om mij heen kijk in mijn eigen leven kan er nog veel beter, en daar wil ik ook aan werken. Maar als ik verder kijk, dan valt het mij vaak op dat het (lijkt alsof) mensen hier helemaal niet mee bezig zijn. Hoe kan dat?

ALS JE RADICAAL WORDT, KRIJG JE MISSCHIEN DIT SOORT DINGEN.
.lukas 12:49

49  Ik ben gekomen, om vuur op de aarde te werpen; en wat wil Ik, indien het alrede ontstoken is?
50  Maar Ik moet met een doop gedoopt worden; en hoe worde Ik geperst, totdat het volbracht zij!
51  Meent gij, dat Ik gekomen ben, om vrede te geven op de aarde? Neen, zeg Ik u, maar veeleer verdeeldheid.
52  Want van nu aan zullen er vijf in een huis verdeeld zijn, drie tegen twee, en twee tegen drie.
53  De vader zal tegen den zoon verdeeld zijn, en de zoon tegen den vader; de moeder tegen de dochter; en de dochter tegen de moeder; de schoonmoeder tegen haar schoondochter, en de schoondochter tegen haar schoonmoeder.

En toch werd bij Jezus geboorte gezongen, vrede op aarde en in mensen een welbehagen
Soms begrijp ik er niets van.

http://www.vrijdenker.demon.nl
skeptic@vrijdenker.demon.nl

[Harm]

quote:

op 26 Jun 2003 00:16:49 schreef emmy:
Misschien bestaat er nog zoiets als zonde, en een satan die alles er aan zal doen om te vermijden dat mensen radicaal zijn in hun keuze voor God?

Ik denk dat je heel sterk (=samen met God) moet staan om radicaal te kunnen zijn. Dat is in deze wereld (je leeft tussen niet-christenen) heel moeilijk. Ik denk niet dat het direct met een kerkverband te maken heeft, hoewel de satan wel van de zwakheden van mensen gebruik maakt.
Niet om op het belang van de leer af te doen - maar het kan natuurlijk ook een valkuil worden. Dat de gesprekken alleen nog maar over de leer gaat, en niet meer over het leven...

Misschien bestaat er ook zoiets als een menselijke wil en een Goddelijke Heilige Geest? Die combinatie is zelfs voor de duivel dodelijk. In Gods naam kunnen gewone mensen heel opvallende dingen doen, dus waarom kunnen we niet samen met God radicaal zijn?

[lonneke]

Hoi Harm

Radicaal kan ook betekenen dat je je afsluit. Ervaar jij dat ook zo? En zo ja, waarom doe je dat dan?

groetjes lonneke

[emmy]

quote:

op 26 Jun 2003 00:35:08 schreef Harm:
[...]

Misschien bestaat er ook zoiets als een menselijke wil en een Goddelijke Heilige Geest? Die combinatie is zelfs voor de duivel dodelijk. In Gods naam kunnen gewone mensen heel opvallende dingen doen, dus waarom kunnen we niet samen met God radicaal zijn?

Daar ben ik ook helemaal van overtuigd!
Ik reageerde meer op je vraag waarom christenen vaak niet radicaal zijn.

Ik ben het helemaal met je eens dat radicaal zijn een plicht is. Natuurlijk kun (moet!) je jezelf verdedigen tegen het werk van de satan. Heel belangrijk hierbij is dat je zíet dat hij aan het werk is. Gelukkig weten we dat God aan onze kant meestrijdt. Wat een heerlijk gevoel. Dan wil ik er ook helemaal voor gaan!

[emmy]

Als ik ook zo vrij mag zijn om te reageren op lonnekes vraag over radicaal zijn en afsluiting;

Radicaal betekent dat je een keus maakt. Dat je voor God kiest en daar ook helemaal voor wil gaan. Als je wilt leven voor God, dan betekent dat automatisch dat je je daarvoor andere (=verkeerde) dingen aan de kant zet.
In de bijbel wordt gesproken over heilig leven, dwz afgezonderd van de wereld en toegewijd aan God. Ik denk niet dat je die afzondering heel letterlijk moet nemen, wat hier volgens mij wordt bedoeld is dat je geen dingen doet die niet in overeenstemming zijn met je keus voor God. Dan sluit je je dus voor bepaalde dingen af, ja. De vraag is of dat negatief is. Volgens mij niet.

[Macguinness]

Als je radicaal kiest voor Jezus betekend dat je dingen moet opgeven, Sterker, dat je dingen wilt opgeven, en dat is het moeilijkste wat er is.

Veel mensen zijn gehecht aan hun leventje dat ze nu leiden, het gaat allemaal zo z'n gangetje, ze gaan naar de kerk en 1 keer in de 14 dagen naar bijbelstudie, 4 keer per jaar naar het avondmaal, nog een paar bijzondere feestdagen en thats it.

Als je voor Jezus kiest, als je écht voor Jezus kiest dan zal je leven radicaal veranderen.
Een paar jaar geleden had ik die keuze gemaakt, ik had gekozen voor Jezus, voorheen ging het zoals ik hierboven beschreef.

Ik was erg enthausiast, ik las veel uit de bijbel, (en boekjes die daar over gingen)ik ging met veel plezier naar bijbelstudie om met anderen daarover te praten.
Ik was veranderd.

Maar ik merkte dat mijn omgeving niet veranderd was, die waren nog steeds hetzelfde en de meeste mensen van de kerk ook en ik raakte teleurgesteld in de gemeente, vrienden en familie.
En ik wist (weet) niet hoe ik daar mee om moest gaan.
Was ik te radicaal ? Waren die anderen te lauw ? Moet ik me er niet zo druk over maken ?  Ik weet het niet.

Nu gaat alles zo z'n gangetje, net zoals voorheen, alleen wat onverschilliger.
En ik weet dat het niet goed is.

Ik wil graag weer radicaal voor Jezus  kiezen, maar ik weet niet meer zo goed hoe.

[lonneke]

quote:

op 26 Jun 2003 00:58:00 schreef emmy:
Als ik ook zo vrij mag zijn om te reageren op lonnekes vraag over radicaal zijn en afsluiting;

Radicaal betekent dat je een keus maakt. Dat je voor God kiest en daar ook helemaal voor wil gaan. Als je wilt leven voor God, dan betekent dat automatisch dat je je daarvoor andere (=verkeerde) dingen aan de kant zet.
In de bijbel wordt gesproken over heilig leven, dwz afgezonderd van de wereld en toegewijd aan God. Ik denk niet dat je die afzondering heel letterlijk moet nemen, wat hier volgens mij wordt bedoeld is dat je geen dingen doet die niet in overeenstemming zijn met je keus voor God. Dan sluit je je dus voor bepaalde dingen af, ja. De vraag is of dat negatief is. Volgens mij niet.

het is altijd goed om voor het goede te  kiezen. Voor mij is dat bijna een vanzelfsprekendheid maar dat zal niet voor alle mensen gelden. En wanneer je voor het goede kiest sluit je het negatieve uit. Maar dan krijg je natuurlijk ook de vraag wat ik negatief vind kan een ander als niet-negatief ervaren. Neem nou bijv. winkelen op zondag of uit eten gaan op zondag. Ik ken christenen die er fel op tegen zijn en ook christenen die vinden dat het wel mag. Dus je hebt bepaalde gradaties in het christen-zijn dus radicaal betekent misschien je voor 100% aan de wet (geboden) willen houden?

[Martin]

Nee lonneke, radicaliteit heeft eigenlijk niets met de wet uit te staan.
Radicaliteit is: alles van God verwachten, 100% vertrouwen in Hem hebben, dat is allereerst wat Hij vraagt. Dan kun je zeggen: maar ik ben zo zondig, anderen zijn betere gelovigen, staan sterker in hun schoenen. Dat heeft weinig uit te staan met wat God vraagt toch? Dat kun je toch los van elkaar zien?

Als je je op God richt, dan houd je je niet langer bezig met de zonde. Als je moeder zegt dat je geen snoepje mag hebben en jij blijft de hele tijd naar de snoeptrommel staren, tja... Maar als je andere dingen gaat doen vergeet je die aandrang naar dat snoepje...

heb onlangs een column geschreven die misschien aansluit bij dit topic...

God's onmisbare zegen toegewenst!

[pjotr]

quote:

op 26 Jun 2003 00:33:14 schreef skeptic:

ALS JE RADICAAL WORDT, KRIJG JE MISSCHIEN DIT SOORT DINGEN.
Lukas 12:49

[..]
En toch werd bij Jezus geboorte gezongen, vrede op aarde en in mensen een welbehagen
Soms begrijp ik er niets van.

Je begrijpt er niets van, naar mijn mening, aks je niet erkent dat deze wereld in ellende ligt, als je niet ziet hoe menselijke verhoudingen verziekt worden, hoe liefdeloos mensen met elkaar omgaan. Als je tegen dat onrecht kiest, dan ben je radicaal. Dan neem je je kruis op je. Want je komt aan de zere plek van mensen, namelijk dat je de baas moet zijn over de zonde, dat je er tegen moet vechten. Jezus brengt vrede op aarde, omdat Hij het kwaad definitief verslaat. Wie naar Hem toegaat, kiest tegen het kwaad, wie dat niet doet, blijft in het kwaad en zal die vrede niet zien.

[Sarah]

Gave topic, en interessante posts!!

Ik vind het zelf ook moeilijk natuurlijk. Een half jaar geleden kwam ik tot geloof en doordat ik door God aangeraakt was kon ik mijn hele leventje omgooien en ik wist dat ik bij Christus hoorde, dus kon ik ook opkomen voor zwakkeren, toen kon ik ook recht vanuit mijn hart mijn mening geven, en lulde ik niet meer mee met de rest. Mijn vrienden lieten me dan wel in de steek, maar ik heb een vriend voor altijd, de enige Zoon van GOD! Ik heb een relatie met God. Onze HEERE, de Almachtige schepper van hemel en aarde.

Ik wilde graag naar de kerk, maar idealiseerde het misschien nogal. Ik zag medechristenen niet meer als gewone mensen, en ik probeerde op hen te bouwen en vertrouwen met mijn gedachtes. Maar dat werkte niet. Ik kwam erachter dat dat ook mensen zijn met nog steeds dezelfde zonden die ze begaan, net als ikzelf! Ik dacht er niet bij na dat het paradijs niet op aarde is. Ik moest blijven vechten!!!

Op een 1 of andere manier heb ik me er op een gegeven moment een beetje bij neergelegd. Ik word ook onverschilliger, en ik denk dat de angst voor de hel ervoor zorgde dat ik mij totaal overgaf aan Christus.

Nu heb ik een beetje de gedachte; "ik ben toch gered, God is ook liefde, dus hij zal mij nooit meer in de poel met vuur gooien". Ik zie ook ineens overal God's liefde, en Zijn plan.

Het is onwijs mooi allemaal, maar het maakt mij ZOOOOO lui.....

Maar ik denk dat er wel mensen zijn die dit herkennen.

Het liefst kies ik weer radicaal voor Christus. Maar ik ben dan bang dat ik moet vragen om de pijn en confrontaties die ik ook vroeg voor mijn bekering, waardoor ik op 1 of andere manier het sterven van Chrisus verloochen... (toch?)

*stopt spontaan met de vette frieten te eten, en pakt de schaal met fruit*

(by the way, mooie column uh.... jongen die het postte op www.godfashion.nl )

[lonneke]

quote:

op 26 Jun 2003 17:09:32 schreef Martin:
Nee lonneke, radicaliteit heeft eigenlijk niets met de wet uit te staan.
Radicaliteit is: alles van God verwachten, 100% vertrouwen in Hem hebben, dat is allereerst wat Hij vraagt. Dan kun je zeggen: maar ik ben zo zondig, anderen zijn betere gelovigen, staan sterker in hun schoenen. Dat heeft weinig uit te staan met wat God vraagt toch? Dat kun je toch los van elkaar zien?

Als je je op God richt, dan houd je je niet langer bezig met de zonde. Als je moeder zegt dat je geen snoepje mag hebben en jij blijft de hele tijd naar de snoeptrommel staren, tja... Maar als je andere dingen gaat doen vergeet je die aandrang naar dat snoepje...

heb onlangs een column geschreven die misschien aansluit bij dit topic...

God's onmisbare zegen toegewenst!

Hoi Martin,

Ik zal je colum nalezen maar nog even deze reaktie. Ik ken ook mensen (christenen) die dus volledig op God vertrouwen, daar is mijn inziens niets mis mee, maar wat zie ik? Dat deze mensen dus héél erg passief blijven.
Om een voorbeeld te noemen: Iemand die ik ken heeft met ingang van 1 juli geen huis meer. Echter hij onderneemt ook niets om onderdak te krijgen. Want zo zegt hij: Ik vertrouw wel op God.....

Ja, ik weet echt niet wat ik met zoiets aan moet. Ik vind het altijd jammer dat het gevoelsleven en je verstand goed worden ontwikkeld maar dat juist door de houding van: volledig op God vertrouwen je wilskracht echt lam wordt gelegd. Ik denk dat dat echt niet de bedoeling is. Ik denk juist dat voelen, denken en willen in harmonie met elkaar zouden moeten zijn.
Ik bedoel: Je hebt nu éénmaal ook (aardse) verantwoordelijkheden die je niet af kunt schuiven op geen verantwoordelijkheden meer hebben en alleen maar op God vertrouwen. Staat ook niet in de bijbel: Bid en werkt?

[FirstRule]

Radicaliteit is moeilijk maar ook heel menselijk:

"God heeft de mensen recht gemaakt, maar zij zoeken vele bedenkselen." Prediker 7:29

Toch mag dit geen excuus zijn immers: wie niet voor Hem is is tegen Hem.

Persoonlijk vind ik het op veel momenten ook moeilijk om radicaal te kiezen voor God, maar ik voel dat ik daar in groei en ook nog verder wil groeien en met God's hulp zal ik daar ook in groeien en radicaal zijn.

[Roos]

quote:

op 26 Jun 2003 12:17:14 schreef macguinness:
Als je radicaal kiest voor Jezus betekend dat je dingen moet opgeven, Sterker, dat je dingen wilt opgeven, en dat is het moeilijkste wat er is.

Veel mensen zijn gehecht aan hun leventje dat ze nu leiden, het gaat allemaal zo z'n gangetje, ze gaan naar de kerk en 1 keer in de 14 dagen naar bijbelstudie, 4 keer per jaar naar het avondmaal, nog een paar bijzondere feestdagen en thats it.

Ik heb zelf vaak het idee dat mensen denken dat ze een beetje christen kunnen zijn. Wel christen zijn, maar ook zo lekker van de wereld zijn.  Niet de konsekwenties ervaren wat dat christen zijn - dus daadwerkelijk een keuze maken - betekent. En met konsekwenties bedoel ik niet dat je opeens van alles zou moeten (juist niet), maar voor Jezus kiezen betekent gewoon voor Hem GAAN, Hem volgen. Proberen te zijn en te doen wat Hij deed. En ik geef toe : dat is een dagelijkse strijd, en toch wil ik niet anders. Als ik besef wat Hij voor mij overhad...... nou..... dan word ik wel klein. En daarom is het belangrijk -denk ik- om "voeding" te zoeken, de diensten op zondag, bijbelstudies met anderen, sing-in's of andere extra "diensten", conferenties, maar bovenal wil ik mensen om me heen hebben waar ik mijn liefde voor God en Zijn Zoon mee kan delen.
 
*****************************

MACGUINNES: Ik was veranderd.
Maar ik merkte dat mijn omgeving niet veranderd was, die waren nog steeds hetzelfde en de meeste mensen van de kerk ook en ik raakte teleurgesteld in de gemeente, vrienden en familie.
En ik wist (weet) niet hoe ik daar mee om moest gaan.
Was ik te radicaal ? Waren die anderen te lauw ? Moet ik me er niet zo druk over maken ?  Ik weet het niet

****************************

ROOS : Helaas herken ik dit, gelukkig niet in mijn gemeente, maar wel met mijn familie. Door een sterf geval in de familie ben ik geconfronteerd met de lauwheid van mijn broers en zussen, en ik vind dit heel erg moeilijk. Ik ben er veel mee bezig hoe ik hier het beste mee om kan gaan. Natuurlijk bidden, maar ik wil ze ook - op een daarvoor geschikte tijdstip uiteraard - confronteren met het geweldige offer van Jezus !! en een gesprek aangaan.  God weet dit, en als de tijd daar is, dan is HIJ er ook, en Hij zal me helpen (want ik vind het moeilijk bij mijn eigen broers en zussen).

quote:

Ik wil graag weer radicaal voor Jezus  kiezen, maar ik weet niet meer zo goed hoe.

Als jij echt voor Hem kiest, dan moet het lukken !!

[Pulpeet]

quote:

op 26 Jun 2003 23:30:42 schreef Roos:
Als jij echt voor Hem kiest, dan moet het lukken !!

Kun je dit wat beter uitleggen? Kun je ook niet echt voor Jezus kiezen dan? En hoe weet je of het 'echt' is?

Kan iemand mij trouwens een profielschets van een 'radicaal christen' geven? Dan weet ik ook waar het over gaat.

[Harm]

quote:

op 27 Jun 2003 00:41:54 schreef Pulpeet:
[...]

Kun je dit wat beter uitleggen? Kun je ook niet echt voor Jezus kiezen dan? En hoe weet je of het 'echt' is?

Kan iemand mij trouwens een profielschets van een 'radicaal christen' geven? Dan weet ik ook waar het over gaat.

Met niet echt voor Jezus kiezen bedoelt ze dat het wel een keus is, maar geen keus waar het hart achter staat. Geen echte keus dus.

Een 100 procent radicaal christen is iemand die gelijk is aan Jezus zelf. Dat is voor ons als mensen op deze wereld helaas onbereikbaar, maar wat we wel kunnen is samen met de Heilige Geest er tegenaan gaan en gaan proberen zoveel mogelijk op Jezus te gaan lijken. Ik laat verder open hoe dit is ingevuld, dat is voor ieder mens weer anders.

[Jakolien]

quote:

op 27 Jun 2003 02:48:54 schreef Harm:
Een 100 procent radicaal christen is iemand die gelijk is aan Jezus zelf. Dat is voor ons als mensen op deze wereld helaas onbereikbaar, maar wat we wel kunnen is samen met de Heilige Geest er tegenaan gaan en gaan proberen zoveel mogelijk op Jezus te gaan lijken. Ik laat verder open hoe dit is ingevuld, dat is voor ieder mens weer anders.

Zo veel mogelijk op Jezus gaan lijken? Gelijk worden aan Jezus zelf??
Wáár in de bijbel vind ik dat dát de definitie/de opdracht is voor een echte christen? Wél lees ik op heel veel verschillende plekken over 'doen wat de wil van de Vader is' en 'onderhoudt al wat Ik u bevolen heb' enz...

[lonneke]

quote:

op 27 Jun 2003 02:48:54 schreef Harm:

Een 100 procent radicaal christen is iemand die gelijk is aan Jezus zelf. Dat is voor ons als mensen op deze wereld helaas onbereikbaar, maar wat we wel kunnen is samen met de Heilige Geest er tegenaan gaan en gaan proberen zoveel mogelijk op Jezus te gaan lijken. Ik laat verder open hoe dit is ingevuld, dat is voor ieder mens weer anders.

Ik denk dat je jezelf dan een "radicaal" christen kunt noemen wanneer je door genade door God bent aangenomen en dat er een volledige overgave plaats vind van de mens naar lichaam, geest en ziel.

Maar waarom zou je dat "radicaal" noemen? Is het erg om met vallen en opstaan, je een "christen" te noemen? Een christen die in de zonde leeft is m.i nog niet sterk genoeg om de zonde te laten. Soms heeft iemand daar juist een "verkeerde" ervaring voor nodig om tot bepaalde inzichten te komen.

Voor mij is dan "radicaal" een groeiproces naar ziel, lichaam en geest. Dat kan dus ook gelden voor christenen die in de eerste instantie niet "radicaal" lijken te zijn. Ook zij zijn bezig met een innerlijk groeiproces. Je groeit niet alleen door het positieve maar ook door het negatieve.

Wanneer ik dan naar evenbeeld van Christus wil worden heb ik aan dit ene aardse leven niet eens genoeg.

Want wat lees je allemaal niet over hoe Christus het ons heeft voorgeleefd?

Ik denk aan Johannes 13:4 "legde Hij Zijn kleren af en nam een linnen doek en omgordde Zich daarmee. Daarna deed Hij water in het bekken en begon de voeten van de discipelen te wassen, en af te drogen met de doek, waarmee Hij omgord was"

De dankbaarheid die Jezus hier ( als hoogstgeplaatste)aan Zijn leerlingen toont ( de lagergeplaatsen) door hun voeten te wassen.
Ik vind dit echt een tekst om op te mediteren. Dienen wij ook onze medemensen door ze hun voeten te wassen (vul voor voeten wassen dan maar iets gelijkwaardigs in)

En dan: "Gij hebt gehoord dat er gezegd is: Oog om oog en tand om tand. Maar ik zeg u, de boze niet te weerstaan, doch wie u een slag geeft op de rechterwang, keer hem de andere toe" Matt. 5:38

Als christen leren kwaad niet met kwaad te vergelden maar dat wij zover komen dat wij onze vijanden dankbaar kunnen zijn met wat zij ons leerde. Het is de kwetsbaarheid van de ander (vijand kan dus ook zijn niet-gelovige) van hoger waarde achten dan het eigen belang. Offers kost dat, en het kan een leven lang duren.

"Toen nam dan Pilatus Jezus en liet Hem geselen" Joh. 19:1

In navolging tot Christus: Dat je "leert" innerlijk staande te blijven als moeilijke of pijnlijke situaties je kunnen treffen. Dat je je niet mee laat slepen door heftige emoties zoals woede, verbittering, wraakzucht, zelfmedelijden maar dat je je verbind met je diepere gevoelens, de liefde voor God, de overgave, volledig vertrouwen op God. Ook wanneer je dit niet zo voelt, niet ziet of ervaart.
Trouw zijn wanneer het niet goed met je gaat is kan ontzettend moeilijk zijn.
De geseling die je kan treffen maar in navolging van Christus staande te blijven.

"Radicaal" christen zijn ben je met vallen en opstaan, door beproevingen heen, door te moeten lijden, door je denk-en gevoelsleven te leren beheersen, door vele tranen heen, waar je nu van geniet kan je morgen zijn ontvallen. Het leven is broos en kwetsbaar.
"Radicaal" is dus ook geen opgelegd "moeten" maar een diep verlangen.
Persoonlijk hoef ik me geen radicaal christen te noemen. Ik hoef me niet te bewijzen ofzo. Ik ben ook niet beter dan een niet-radicaal christen (die volgens mij niet bestaat)

groetjes Lonneke

[Pulpeet]

Radicaal komt van 'radix' en dat betekent 'wortel'. Je bent radicaal als je je ergens in wortelt. Dus als je je laat leiden door diepe overtuigingen in plaats van de waan van de dag (inclusief de christelijke waan van de dag). Geen pragmatisme dus.

Een radicaal christen lijkt mij iemand die geheel vanuit het evangelie leeft. En dat gaat dieper dan het wel of niet doen van dingen. Het gaat om je wezen. Je kunt je gedragen als radicaal christen, terwijl het eigenlijk een rol is die je speelt. Activisme en buitenkant zeggen niet alles. Het is frustrerend om steeds te proberen aan een (zelf ontworpen?) ideaalbeeld te voldoen. Ik leef liever ontspannen.

Wat mij opvalt is dat activistische 'radicaliteit' vaak samengaat met simplisme. Dat is niet zo verwonderlijk. Want als je erkent hoe weinig we weten van de werkelijkheid om ons heen, en hoe ontoereikend onze sjabloontjes zijn die we over de dingen leggen (dat is van God, dat is van de duivel, etc), word je ook bedachtzamer in het ondernemen van allerlei activiteiten. Ergens 'helemaal voor gaan' gaat altijd gepaard met een zekere mate van kokervisie. Oogkleppen dus. Je moet immers eerst weten waar je helemaal voor wilt gaan. En dat is theorievorming. En als je er dan 'helemaal voor gaat', kun je niet meer erkennen dat je ideeën niet helemaal kloppen, want dan ontneem je voor jezelf de grond van je handelen.
Moeilijk hoor...

[Johan V.]

quote:

op 26 Jun 2003 12:17:14 schreef macguinness:


Ik wil graag weer radicaal voor Jezus  kiezen, maar ik weet niet meer zo goed hoe.

Radicaliteit begint volgens mij bij luisteren.

Ik ben een christen die ook jaren lang met mijn hoofd luisterde, en niet met mijn hart. Je kent God, je weet precies wat Hij wil, maar vervolgens doe je er weinig mee.
Totdat ik mijn eigen activiteit daarin wat opschroefde. Ik ging meer Bijbelstudie doen, vooral vaker met vrienden over geloof praten. Steeds minder zag ik de regels en steeds meer Gods liefde daarachter.
Langzamerhand ga je beter begrijpen wat God wil en je gaat ziet dat het goed is voor je leven.

Tot vorig jaar draaide ik absoluut geen gospel en keek ik niet naar de EO, da's nu totaal anders. Ik draai bijna alleen nog maar gospel.
Ik merk dat mijn leven ontzettend veranderd. Niet bewust, maar het gebeurd gewoon. Ik ben milder geworden, ik oordeel minder snel en ik wil graag klaar staan voor anderen.

Ook het materiële wordt steeds minder belangrijk. Vroeger had ik het altijd heel ruim en we kochten de leukste dingen en hadden de meest luxe vakanties. Vorig jaar ging het op een gegeven moment niet zo goed met mijn eigen bedrijf en kwam de bodem van onze portemonnee in zicht.
Daarin hebben we vertrouwen geleerd. En we hebben er nu vrede mee. Als we ons huis zouden moeten verkopen, dan is het prima. Ik heb een keer geen grotere auto gekocht, maar een kleinere. We hebben nu minder te besteden, maar we zijn er wel gelukkiger mee.

Radicaliteit groeit, radicaal alles uit handen willen geven en je rust bij Hem vinden. Als je het moeilijk vindt is het een mogelijkheid om het gewoon maar te doen. De Gehoorzaamheid zoeken in het volgen van Christus, en als je dat doet, omdat God het van je vraagt, dan ga je het op een gegeven moment ook gewoon willen.

[Jakolien]

Mooi om te lezen Johan!

[AW]

quote:

op 25 Jun 2003 23:22:49 schreef Harm:
Afgelopen zondag ben ik met een paar vrienden meegeweest naar de evangelische gemeente waar één van mijn vrienden lid is. Niet geheel toevallig wist ik wie er zou spreken en dat was dan ook direct de reden dat ik naar de dienst ging . Maar goed, tijdens die dienst sprak Wim Grandia over, onder andere, het thema radicaliteit.

Interessant thema, zeker ook omdat hij een oproep deed aan allen jongeren in Nederland om een keus te maken: of voor Jezus of voor de wereld. Jezus heeft niets aan dat halfzachte gedoe, dat hinken op twee gedachten, dat manklopen. Kies! (Openbaringen 3, 16 en 1 Koningen 18,) Jezus vraagt om radicaliteit: een duidelijke keus voor Hem én wat daaruit volgt. Dat kunnen soms moeilijke keuzes zijn (om dingen uit je huidige leven achter te laten bijvoorbeeld), maar uiteindelijk zullen die keuzes een veel mooiere wereld opleveren. (Lees in dit verband de toespraak van Willem Ouweneel van de Jongerendag eens door.)

We kregen ook Zondag jl. van ds. Knigge zo'n preek. Ontzettend goed. De 'agressiefste' delen van de Bijbel vind ik niet in het OT, maar juist in het NT. Voor of tegen Jezus; iedereen begrijpt wat Hij zegt: je zit altijd in een van de vier mogelijkheden van het zaad.
Radicaliteit is inderdaad een heel goed thema.

quote:

op 25 Jun 2003 23:22:49 schreef Harm:
Wat ik mij dan afvraag is waarom veel christenen niet radicaal zijn. Als dat is wat Jezus van ons vraagt, waarom doen we het dan niet? Of, waarom doen we geen poging tot radicaal zijn? Wil men het wel? Als ik om mij heen kijk in mijn eigen leven kan er nog veel beter, en daar wil ik ook aan werken. Maar als ik verder kijk, dan valt het mij vaak op dat het (lijkt alsof) mensen hier helemaal niet mee bezig zijn. Hoe kan dat?

edit:Ik heb even je post aangepast, omdat het nu leek alsof je mij quote. Harm

[arjan1]

Oftewel, als je kiest voor radicaliteit, kom je nooit uit bij de (zogenaamde) gulden middenweg.

[Pulpeet]

quote:

op 02 Jul 2003 19:25:22 schreef arjan1:
Oftewel, als je kiest voor radicaliteit, kom je nooit uit bij de (zogenaamde) gulden middenweg.

De gulden middenweg lijkt me niet het ultieme doel om bij uit te komen. Die heeft vaak te maken met onverschilligheid, onwetendheid, betekenisloze compromissen, gebrek aan wijsheid en inzicht, etc.

[Sarah]

Je kunt ook geen gulden middenweg kiezen! Nooit die is er gewoonweg niet!

[Harm]

quote:

op 02 Jul 2003 19:25:22 schreef arjan1:
Oftewel, als je kiest voor radicaliteit, kom je nooit uit bij de (zogenaamde) gulden middenweg.

Ik dacht dat ik toch wel duidelijk gemaakt had dat God volgens mij geen middenweg wil zien (zie mijn startpost voor uitleg). Hij vraagt een duidelijke keus en een middenweg is over het algemeen een compromis. En een compromis wil van twee walletjes eten en is dus geen duidelijke keus. Dus waarom wil jij zo graag een middenweg vinden?

[arjan1]

Met mijn post bedoel ik juist aan te geven dat de ‘gulden’ middenweg vanuit christelijk oogpunt juist helemaal niet zo gulden is (vandaar ook het woordje ‘zogenaamde’ ervoor).

Maar hier zie je dus dat bepaalde, soms sympathiek lijkende uitdrukkingen/gezegdes vanuit christelijk oogpunt juist helemaal niet zo sympathiek zijn.

[Sarah]

Symphatiek zijn is voor mietjes

[skeptic]

quote:

op 26 Jun 2003 17:15:22 schreef pjotr:
[...]

Je begrijpt er niets van, naar mijn mening, aks je niet erkent dat deze wereld in ellende ligt, als je niet ziet hoe menselijke verhoudingen verziekt worden, hoe liefdeloos mensen met elkaar omgaan. Als je tegen dat onrecht kiest, dan ben je radicaal. Dan neem je je kruis op je. Want je komt aan de zere plek van mensen, namelijk dat je de baas moet zijn over de zonde, dat je er tegen moet vechten. Jezus brengt vrede op aarde, omdat Hij het kwaad definitief verslaat. Wie naar Hem toegaat, kiest tegen het kwaad, wie dat niet doet, blijft in het kwaad en zal die vrede niet zien.

Ik erken dat deze wereld in ellende ligt (zo zou je het kunnen noemen), ik zie ook hoe menselijke verhoudingen verziekt worden en hoe liefdeloos ze met elkaar omgaan en ik kies tegen dat en ander onrecht. Of ik dan mijn kruis opneem weet ik niet. Of Jezus vrede brengt op deze aarde betwijfel ik ten zeerste. Dat blijkt vooralsnog uit niets. Ik kies dan misschien niet voor Jezus maar wel tegen het kwaad en daar heb ik vrede mee.

De geboorte van Jezus werd aangekondigd met “vrede op aarde”, ondanks dat zei Jezus, "Meent niet, dat Ik gekomen ben, om vrede te brengen op de aarde; Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard.." (Mattheus 10:34) "en die geen heeft, die verkope zijn kleed, en kope een zwaard. (Lukas 22:36)

[farao]

quote:

op 12 Jul 2003 20:38:19 schreef skeptic:
[...]


Ik erken dat deze wereld in ellende ligt (zo zou je het kunnen noemen), ik zie ook hoe menselijke verhoudingen verziekt worden en hoe liefdeloos ze met elkaar omgaan en ik kies tegen dat en ander onrecht. Of ik dan mijn kruis opneem weet ik niet. Of Jezus vrede brengt op deze aarde betwijfel ik ten zeerste. Dat blijkt vooralsnog uit niets. Ik kies dan misschien niet voor Jezus maar wel tegen het kwaad en daar heb ik vrede mee.

De geboorte van Jezus werd aangekondigd met “vrede op aarde”, ondanks dat zei Jezus, "Meent niet, dat Ik gekomen ben, om vrede te brengen op de aarde; Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard.." (Mattheus 10:34) "en die geen heeft, die verkope zijn kleed, en kope een zwaard. (Lukas 22:36)

kijk dat wouden de Joden ook die dachten de Messias die komt voor vrede en om koning van de wereld te worden, maar zijn woorden van vrede betekenen vrede in de harten van mensen, ja als je Jezus aanneemt als je Hem gelooft, maar die vrede zal ooit eens komen als Jezus weer terug komt en de nieuwe aarde en hemel zal komen.

[skeptic]

quote:

op 13 Jul 2003 11:42:15 schreef farao:
[...]


kijk dat wouden de Joden ook die dachten de Messias die komt voor vrede en om koning van de wereld te worden, maar zijn woorden van vrede betekenen vrede in de harten van mensen, ja als je Jezus aanneemt als je Hem gelooft, maar die vrede zal ooit eens komen als Jezus weer terug komt en de nieuwe aarde en hemel zal komen.

Vrede in de harten van mensen, betekent dat, je goed voelen? Want ik heb de indruk dat ik dan ook vrede in mijn hart heb, om het zo dan maar te noemen.
Nu de wereld nog, als de religies een beetje meewerken zal dat op den duur ook wel lukken.