quote:
op 16 Jul 2003 13:42:53 schreef joris:
Nee, dat is een noodoplossing, maar dat geef je zelf ook al aan door het woordje '' bijna'' te gebruiken. Ik heb zelf vaker de neiging gehad om een bom op de kerk te gooien, dan zouden we wel buiten de kerkmuren om moeten kijken. Maar goed ,ik geloof niet dat dat christenwaardige manier is.
In de angst is geen plaats voor liefde, staat in 1 joh 2. Een tekst die ik erg vaak mag gebruiken hier. Tis gewoon angst allemaal angst. Toegeven aan Reformanda is angst, protesteren door Reformanda is angst. Vooruitstreven is ook angst.
Wat we missen is vertrouwen op Gods leiding en vragen om zijn aanwezigheid in de kerk! We zijn zelf aan het werk en dat moet niet.
Geen synode activiteiten meer. Laten we gewoon een time-out nemen van 5 jaar en dan eens kijken wat er voor spontaans gaat groeien binnen de gemeenten.
Dit klopt. Laten we eerst maar eens op de knieën om schuld te belijden voor het feit dat we elkaar onchristelijk hebben behandeld en onze eigen kerkopvatting erdoor willen drukken.
Helaas is niemand hiertoe bereid omdat iedereen van mening is dat God alleen gediend wil worden op de manier die hij of zij voor ogen heeft.
Iemand gaf aan, dat hij er van baalde dat de synodebesluiten door een kerkenraad geratificeerd werden. Was dit niet gebeurd, dan had de persoon in kwestie een reden om de kerk te verlaten. Niet om de vrijgemaakte kerk, maar om de plaatselijke gemeente.
We hebben net als de Christelijk Gereformeerden verschillende stromingen in de kerk.
Soms krijg ik de indruk dat er in de vrijgemaakte kerk Evangelische en Reformada gemeenten bestaan. Met artikel 65 en 67 K.O. gaan de diverse kerken allemaal verschillend om.
Er zijn verschillende mensen die elders naar de kerk gaan, omdat de stroming van de plaatselijke kerk (of de prediking) hen niet aanstaat.
Je kunt 2 dingen doen:
-iedere plaatselijke kerk zet zelf een koers uit middels “gemeente-ethiek”
-je geeft strakke regels waar iedere plaatselijke kerk zich aan te houden heeft
Ik begrijp heel goed waarom de Reformanda terug wil naar de jaren na de vrijmaking.
Toen zette iedereen de schouders bij elkaar om wat van de kerk te maken. Men was gemotiveerd en zette zich flink in. Dit zie je nu niet meer. Wel bij de evangelischen.
Vandaar zo veel kritiek… Die energie zouden we ook kunnen gebruiken om eens kritisch naar ons zelf te kijken en aan de slag te gaan in de plaatselijke gemeente.
Als een paar mensen hiermee beginnen, wordt de rest vanzelf aangestoken door hun enthousiasme. Misschien wordt de koude kikker dan een uitstervend ras…