De realiteit van "Sovetryne":
Ik ben geboren als jongste van een Gereformeerd Vrijgemaakt gezin. Lange tijd moest ik mee naar de kerk. Ik kreeg te horen: "Je moet niet, je mag". Maar als ik dan zei dat ik niet wilde, werd me een schuldgevoel aangepraat.
Inmiddels ben ik 26 jaar, en twee jaar geleden heb ik de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt vaarwel gezegd. Om de volgende redenen:
- De Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt houdt er een wetboek opna, geheten "Kerkorde", en daarin worden regels gemaakt die in een groot aantal gevallen niet met de Bijbel overeenstemmen. Regels zijn ok, zolang ze niet een basis gaan vormen voor een religie, Jezus Christus ageerde daar vaak tegen, met het oog gericht op de Farizeeën en Schriftgeleerden.
- De Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt verheft het lid-zijn tot het ultieme, en "een kind van God zijn" is een onderdeel van je lidmaatschap. Het lidmaatschap brengt verplichtingen met zich mee, waaronder financiële, zodat een duur kerkgebouw met een orgel, wat verplicht is in een Vrijgemaakte Kerk, kan worden gekostigd
- De leden van de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt zien de zondag als een religieuze dag, de andere dagen van de week bestaat uit een aantal rituelen, afgewisseld met gewoonten van niet-christenen. Zo is het verboden voor GKV'ers om op zaterdagavond op een terrasje een gesprek over de Bijbel aan te knopen met een mede-GKV'er. Dat doet men liever thuis, en dan als het kan op zondag.
- Een GKV'er dient, voordat hij gaat eten, te bidden, na het eten te lezen in de Bijbel en vervolgens de danken. Niet omdat hij/zij een zegen wil hebben, en zijn dankbaarheid wil tonen, maar omdat het anders "zo leeg is", en de anderen het ook doen. Uitzondering op de regel: in een openbare eetgelegenheid behoeft men niet te bidden, doch het uitvoeren van het ritueel wordt geapprecieerd.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik kwam lang geleden de "Orden van Dienst" tegen in het Gereformeerd Kerkboek. Kennelijk heeft iemand (of enkele personen) besloten wanneer men moet gaan staan, wanneer men moet gaan zitten, hoeveel psalmen er in een dienst moeten worden gezongen.... God is niet te vangen in regeltjes.... Dien hem met heel je hart, niet aan de hand van een boodschappenlijstje.
De kerken (en echt niet alleen de GKV) hebben me teleurgesteld. Het bestond uit een aantal zaken die moeten worden afgehandeld. Misschien trof ik de verkeerde voorgangers. Of de verkeerde organisten. Ik zat me elke dienst weer te ergeren aan onze vaste organist, omdat die man geen ritme houdt (ik ben drummer), en saai speelt.
Slechts een enkele keer hadden we een organist die het zingen tot iets positiefs maakte. Of een dominee die nou eens echt een preek hield met argumenten, zonder alles drie keer de herhalen, en waarbij de gemeenteleden simpelweg VERGATEN om meteen bij de zin "Gemeente van onze Here Jezus Christus" de rol pepermunt, top-drop of wat dan ook tevoorschijn te halen.
Ik ergerde me steeds meer aan de bureaucratie binnen de GKV. Ik ervaarde Jezus niet meer in het midden van de gemeente. "Waar twee of meer in Mijn naam vergaderd zijn, ben ik in hun midden". Ik begon me echt af te vragen of we in Jezus' naam vergaderd waren of in GKV's naam.
Langzaam gleed ik van Jezus weg. Ik merkte niet meer de pogingen van de Heilige Geest om een actief christen van me te maken. De liefde van God werd een ver-van-mijn-bed-show.
Het was God zelf die me terugriep. Eventueel, indien iemand geïnteresseerd is, wil ik het graag vertellen.
Nadat God me in mijn hart had gegrepen, en zei: "Jij daar, Ik houd van je", schreef ik mijn brief aan de kerkenraad. En die riepen me op me te bekeren. Als de emmer nog niet overliep, was dit de druppel.
Dus de vraag in dit forum beantwoord ik met: "Nee, ik zat gefrustreerd in de kerk".
--
Sovetryne