quote:
op 24 Aug 2003 19:17:01 schreef Carl:
Dag allemaal,
Mijn grootste hindernis om geestelijk verder te groeien, is mijn "reflex" om over God te spreken en te denken zoals ik over een (super)mens zou doen.
herkennen jullie dit?
je
Carl
Dag Karl,
interessante constatering. In eerste instantie moet ik denken aan de preek van vanmiddag. Ik hoorde een preek over zondag 35, het tweede gebod. Het draaide om dat we God niet mogen vangen in een beeld. Onze predikant gaf aan dat in plaats van physieke beelden je tegenwoordig ook zeker kunt denken aan denkbeelden.
Je kunt God in gedachten afbeelden als een mens, maar ik denk niet dat er veel forumleden zijn die dat doen. Je kunt God proberen te omschrijven in menselijke termen (god is liefde), zelfs in hele moeilijke (drieeenheid). Maar het blijven altijd hele beperkte beschrijvingen om dat God eigenlijk niet in een beeld te vangen is.
Het betoog van onze predikant was dat we God monddood kunnen maken door hem vast te leggen in een beeld. Het gevaar is dan niet denkbeeldig dat we Hem dan niet meer laten spreken, zeker niet als Hij dat beeld in ons wil corrigeren.
Jouw constatering was precies waar onze predikant voor wilde waarschuwen.
Het is natuurlijk best moeilijk om aan mensen die niet geloven uit te leggen wie God is. Ik denk dat het erg logisch is om menselijke beelden te gebruiken. Jezus doet dat zelf ook. Ik denk aan gelijkenissen als die van de heer met de knecht die degene die hem iets schuldig was niet wilde vergeven. Dat is toch een heel menselijk beeld van God.
De spits van de preek vanmiddag was dat het op zich niet verkeerd is om een beeld van God te hebben, iedereen heeft dat. Maar je moet dat beeld niet vastleggen. Dan leeft dat beeld niet meer. Gods beeld moet een levend beeld zijn.
Bye the way, het is altijd een hele mooie ervaring om elkaar te bevragen over de beelden die je hebt. Daardoor wordt je je ervan vaak pas bewust.