De vrijmakingsbrief

[Jan W]

Met dank aan de broeders en zusters uit de Christelijk Gereformeerde Kerk hierbij de bewuste brief.

"Weleerwaarde en Eerwaarde broeders,


Nu de synode gesloten is en de koers van de Gereformeerde Kerken voor de komende jaren definitief is uitgezet, komen wij als leden van een Gereformeerde Kerk, tot u, die als opzieners en herders de opdracht hebt te waken over de kudde die u is toevertrouwd.

Vanuit onze diepe verontrusting over de toekomst van de Kerk des HEREN moeten wij, naar onze vaste geloofsovertuiging, vaststellen dat de kerken, die in het verleden zo vaak door de HERE zijn uitgeleid uit het diensthuis van zondige besluiten en regelingen, niet langer leven uit het gedenken van die grote daden van de HERE. Het droevige gevolg daarvan is dat de kerken opnieuw verbasterd en gedeformeerd zijn.

Het is om die reden dat wij u met de meeste ernst oproepen om mee te gaan werken aan een reformatie van de kerken: een reformatie door terugkeer naar de radicale gehoorzaamheid aan Gods Woord.

Daartoe willen we in het vervolg van deze oproep eerst aangeven waarom deze reformatie nodig is. Die noodzaak ligt in de ontwikkelingen binnen de kerken en verder in verschillende besluiten die de Generale Synode Zuidhorn-2002 nam. We vatten het geheel samen in een conclusie. Vervolgens geven we aan op welke wijze deze reformatie aangevangen en in het hele kerkverband aan de orde gesteld zou moeten worden. We eindigen met een aantal concrete verzoeken.


1.     De noodzaak van reformatie – ontwikkelingen binnen de kerken

De praktijk in veel plaatselijke kerken wordt gekenmerkt door een steeds verder gaande ongehoorzaamheid aan de geboden van de HERE. Wij zien daarin de voortgaande invloed van de secularisatie op allerlei gebied. Maar ook dat deze praktijk zijn uitwerking krijgt in eigenwillige aanpassingen en nieuwe vormen van schriftuitleg.

Tegelijk wordt de mens teruggeworpen op zijn gevoel, wat ten koste gaat van de zekerheid van het geloof en de vastheid van het gereformeerde belijden.


De praktijk van de zondagsrust is steeds meer opgeschoven in de richting van het niet meer gehoorzaam zijn aan het gebod om op de dag van de HERE te rusten. Dat is de doorwerking van de secularisatie van het christelijke leven.

We noemen verder de zaak van de heiligheid van het huwelijk. Zorgwekkend is de genoemde doorwerking van de secularisatie op dit gebied. Niet alleen het feit, dat echtscheidingen steeds vaker voorkomen binnen de kerken, maar vooral dat verschillende kerkenraden over de zonde van een echtscheiding die tegen Gods Woord ingaat, geen tucht meer oefenen. Steeds vaker wordt door kerkenraden berust in echtscheidingen die tegen Gods Woord ingaan.  Daarbij wordt dan het onschriftuurlijke argument gebruikt van het toelaten van de echtscheiding vanwege de hardheid van het hart. Ook wil men zich beroepen op een navolgingethiek, die de band aan en het verhaal van de Here Jezus Christus in dit opzicht beslissend wil maken, terwijl ze de helderheid van Gods geboden doet vervagen. Daarbij zou ook vooral moeten wegen wat in de gemeente als overtuiging inzake huwelijk, echtscheiding en hertrouwen is gegroeid (gemeente-ethiek).

Het belijden omtrent  de kerk overeenkomstig Schrift en belijdenis is steeds meer onderhevig aan aantasting ten gevolge van de secularisatie, waardoor mensen zich eerder laten sturen door eigen geestelijke behoeften en gevoelens dan door de roeping van de HERE inzake de vergadering van zijn kerk. Dit komt uit in een steeds sterker wordend gemis aan kerkbesef. In de Vrijmaking bewerkte de HERE de winst van het weer geloven en belijden van de schriftuurlijke waarheid over de kerk, zoals neergelegd in de artikelen 27-32 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis. Deze reformatie werkte dóór, en het geloof, dat de kerk de krachtcentrale is voor het hele leven, werd in praktijk gebracht in het oprichten van gereformeerde organisaties op allerlei terrein. Met name kreeg in het onderwijs de band met de kerk weer gestalte, doordat door het brengen van grote offers op grote schaal gereformeerde scholen werden opgericht.

Maar wij gingen deze winst vervolgens steeds meer geringschatten en gingen die ‘doorgaande reformatie’ afwijzen. De oorzaak daarvan was dat wij het eenvoudige en schriftuurlijke belijden omtrent de kerk inruilden voor een schema waarin het oude zuurdeeg van de pluriformiteit van de kerk en de onzichtbare kerk weer werd opgepakt. Dat is onder meer te zien in allerlei 'interkerkelijke' samenwerking op allerlei gebied en vervaging van de schriftuurlijke kerkgrenzen.

De liturgie ondergaat sterke veranderingen, mee als gevolg van de nieuwe opvattingen over de prediking en haar plaats in de eredienst. De kerkleden moeten in steeds nieuwere creativiteit hun bijdrage leveren, waarbij de nadruk op beleving komt te liggen. De ambtelijke verkondiging van Gods Woord krijgt daarbij steeds minder een centrale plaats in de verbondsontmoeting. Door de zucht naar vrijheid zien we dat de ongebondenheid op het gebied van de liturgie in verschillende plaatselijke gemeenten toeneemt.

Ook aan het aanvaarden van liederen uit het Liedboek voor de kerken  ligt ten grondslag de dwaling als zou het persoonlijke denken en voelen van de gelovige in het centrum staan, in plaats van de eer van God. Hij vraagt van ons immers zuivere woorden, juist in ons loflied! Hierin passen geen dubbelzinnigheden afkomstig uit een oecume­nistisch denken, waarbij plaats is voor dwalingen als universalisme en horizontalisme van het heil. Ook mag in het kerklied nooit de diepe betekenis van Christus’offer en Gods verbond met zijn volk worden verdoezeld.

Ten aanzien van de prediking werden nieuwe wegen ingeslagen. De reformatorische beweging van de jaren dertig en veertig werkte vooral door in de prediking. Deze kreeg toen haar heilshistorische en christocentrische karakter weer terug. Maar ook deze winst van de reformatie moest wijken voor nieuwe inzichten, waar onder het motto ‘de hoorder moet meer in beeld komen’ de hoorder steeds meer het centrum van de prediking dreigt te worden.

Het kenmerk van de prediking als bediening der verzoening werd openlijk in twijfel getrokken. Daaruit kwam de ontkenning van de centrale plaats van de prediking in het geheel van de eredienst voort. Een ander gevolg is dat de moderne opvattingen inzake de communicatie het winnen van de schriftuurlijke waarheid van de kracht van het werk van de Heilige Geest, Die werkt door de prediking.

Verder is op te merken dat de prediking steeds meer haar kracht begint te verliezen doordat ze veel meer haar doel zoekt in de vervulling van wat gezien wordt als de geestelijke behoeften van de hoorder dan dat ze oproept tot de dienst van de HERE in het hele leven. Daarbij raakt ook de antithese, het ‘gij geheel anders’ uit beeld.

De schriftkritiek is vanouds door de Gereformeerde Kerken afgewezen en bestreden (Generale Synode Assen-1926). In de Christelijke Gereformeerde kerken waarmee steeds nauwer contact wordt aangegaan, worden echter schriftkritische opvattingen in publicaties van voorgangers al meer dan 25 jaar ongemoeid gelaten. Hetzelfde geldt voor de Nederlands Gereformeerde kerken, die nog steeds blijven bij het beginsel van hun ontstaan in de jaren zestig, namelijk de vrijheid om af te wijken van de belijdenis. Desondanks worden er  steeds meer pogingen aangewend om met deze kerkgemeenschap tot eenheid te komen, en zelfs gepleit voor een schuldbelijdenis over uitspraken en besluiten van de kerken in haar synodes in de crisisjaren voor en na de scheuring van 1967. Binnen de Gereformeerde Kerken komen er helaas ook steeds meer aanwijzingen dat de schriftkritiek veld wint, onder meer door de kritiek op de uitspraken van Asssen-1926. Zeer verontrustend is het dat schriftkritiek o.a. met betrekking tot de inspiratie en het gezag van de Schrift, in een recente uitgave (Woord op schrift) vanuit de kring van de Theologische Universiteit Kampen, door deputaten-curatoren is g

[Jan W]

2.     De noodzaak van reformatie – de besluiten van de Generale Synode
Zuidhorn-2002
De synode heeft zich in meerdere besluiten aangesloten bij de in de kerken heersende praktijk en de lijn van eerdere synoden sinds Ommen-1993 verder doorgetrokken. Hierbij kreeg de leugen een wettige plaats ten koste van de waarheid en werd eigenwilligheid in de dienst aan de HERE toegelaten om aan het religieuze gevoel tegemoet te komen. Hierdoor kan van de Gereformeerde Kerken niet meer gezegd worden, wat wij van de ware Kerk belijden, name­lijk dat zij zich in alles richt naar het Woord van God en alles wat daarmee in strijd is, verwerpt, art. 29 NGB.

Wij geven daarvan de volgende voorbeelden.(de nummers tussen haakjes verwijzen naar de indeling van de synodebesluiten op de website van de
synode):

Het vierde gebod
De synode heeft de revisieverzoeken tegen het besluit van de Generale Synode van Leusden-1999 inzake het vierde gebod afgewezen (3.25) en daarmee nu definitief besloten dat de overtuiging, dat de HERE in het vierde gebod gebiedt op de sabbat, dat is de rustdag, te rusten – niet méér is dan een mening, die naast een andere mening in de kerk staat, namelijk dat de zondagsrust géén gebod van de HERE zou zijn.

De consequentie daarvan is, en dat sprak de synode dan ook uit, dat ter wille van de vrede en de eenheid in de kerken noch de ene, noch de andere overtuiging inzake het vierde gebod bindend mag worden opgelegd!

Dat betekent dat de schriftgetrouwe prediking over het vierde gebod niet meer kan worden toegestaan. Immers, de prediking, die tot ons moet komen met bevel tot geloof en bekering, is inderdaad een zaak van binden en ontbinden (HC zondag 31). Het is duidelijk dat hiermee een onschriftuurlijke leer wordt toegelaten.

Daarmee is het eerste kenmerk van de ware kerk in geding, namelijk dat de kerk de zuivere prediking van het evangelie onderhoudt.

Ook het derde kenmerk van de kerk, namelijk de oefening van de kerkelijke tucht is hier in geding.

Immers, degenen die ongehoorzaam zijn aan het vierde gebod kunnen door geen enkele kerkenraad vermaand en bestraft worden met de kerkelijke tucht, omdat de synode hun praktijk aanvaardbaar acht.

[Jan W]

De instelling van een deputaatschap (2.1) inzake het vierde gebod geeft geen mogelijkheid om binnen de kerken verder te gaan met de gehoorzame prediking van Gods gebod. Immers, bij een nauwkeurig lezing van de instructie van deputaten blijkt dat de vraag of er eeuwenlang binnen de kerken twee lijnen kerkelijk gelegitimeerd geweest zijn met betrekking tot de vraag of de HERE ons nog steeds bindt aan de zondagsrust, niet aan de orde komt!  Het is duidelijk dat we hier te doen hebben met een verwoestende ontwikkeling in de kerken, waarvoor elke kerkenraad en elk kerklid verantwoordelijk is, zolang men dit besluit niet verwerpt.

De opvattingen over Gods geboden en de echtscheiding
De synode heeft het rapport van de deputaten over de echtscheiding aanvaard (3.15). In dat rapport worden aan de ene kant de duidelijke geboden van de Here genoemd, maar aan de andere kant wordt daar ook weer afbreuk aan gedaan door een gemakkelijker praktijk, die aansluit bij de beleving van kerkleden die echtscheiding billijken. Daarbij wordt een vorm van gemeente-ethiek toegepast, waarin de gemeente van deze tijd de Schrift zou kunnen uitleggen naar wat er nu leeft in de samenleving en daarom gerechtigd zou zijn kerkleden van de geldigheid van Gods geboden te ontheffen. Verder wordt, geheel tegen de bedoeling van de Schrift in, een beroep gedaan op het rekening houden met de ‘hardheid van het hart’, waarmee ook her­trou­­wen na een  ongeoorloofde echtscheiding toelaatbaar wordt geacht. Deze ontwikkeling is zeer verontrustend, omdat via deze achterdeur de schriftkritiek wordt binnengehaald, die het zevende gebod (en andere geboden!) ontkracht.

Onschriftuurlijke gezangen
Vervolgens noemen we de invoering van onschriftuurlijke gezangen die vooral aangenaam zijn voor het gemoed. Van veel gezangen is de onschriftuurlijkheid aangetoond,alsook dubbelzinnigheid waarin dwaalleer van o.a. alverzoening en horizontalisme is verborgen. In berijmde schriftgedeelten wordt Gods Woord tekort gedaan, en antithese, verbondseis, en verbondswraak weggesneden. Ook het gebruik van de Psalmen als liederen van het verbond, komt er door in de verdrukking.

De bezwaren hiertegen zijn door Zuidhorn voor het overgrote merendeel verworpen (4.27). De onschriftuurlijke gedachten zullen daardoor gestaag in de kerken doorwerken, temeer daar nu al de tendens is waar te nemen dat het vrije lied in een aantal gemeenten de psalmen verdringt. Gezien de besluiten over de artikelen 65 en 67 van de kerkorde worden de plaatselijke kerken voor een groot deel vrijgelaten in zowel de vormgeving van de liturgie als de keuze van de te zingen liederen. Dezelfde zucht naar de beleving van de mens zien we in de wildgroei in de liturgie, die per plaatselijke gemeente nu nog sterk verschillend is.

Kerkelijke eenheid met de Christelijke Gereformeerden
De synode heeft de revisieverzoeken afgewezen inzake de besluiten die plaatselijke nauwe samenwerking toestaan met een Christelijke Gereformeerde kerk, inclusief de gemeenschap van Woord en Sacrament en zij is verder gegaan op de weg naar kerkelijke eenheid (9..

[Jan W]

De argumenten van die revisieverzoeken betroffen drie hieronder genoemde
zaken:

1. De schriftkritiek binnen de Christelijke Gereformeerde kerken. De Generale Synode Arnhem 1981 heeft de schriftkritische opvattingen (prof.
Oosterhoff)  die binnen de Christelijke Gereformeerde kerken geduld werden, destijds afgewezen als in strijd met Schrift en belijdenis en heeft daarom de Christelijke Gereformeerde kerken opgeroepen  te kiezen vóór de waarheid en tégen de dwaling. De Christelijke Gereformeerde synode heeft echter steeds nagelaten de dwaalleer van de schriftkritiek publiek af te wijzen. Bovendien zijn ook de schriftkritische opvattingen van dr. B. Loonstra niet afgewezen. Weliswaar is er in besloten kring een gesprek met hem  geweest en heeft hij in DE WEKKER één en ander van zijn vroegere uitspraken wat genuanceerd, maar in beginsel blijft zijn schriftkritische overtuiging overeind. Daarmee geldt van de Christelijke Gereformeerde kerken evenzeer, dat nu volhard wordt in een onschriftuurlijke tolerantie. De synode van Zuidhorn heeft als antwoord op de genoemde bezwaren, het toelaten van schriftkritiek in de Christelijke Gereformeerde kerk ontkend!

2. Een tweede zaak is de perforatie van de gemeentegrenzen (met passeren van de plaatselijke gemeente lid worden van een genabuurde kerk van gewenste ‘kerkelijke ligging’). Hoewel de Christelijke Gereformeerde synode inziet dat dit een onschriftuurlijke praktijk is, laat ze die toch bestaan, zij het dat ze, vruchteloos, probeert die wat in te perken. Daarmee blijft het sektarisch karakter van deze kerken gehandhaafd.

3. Ten derde is er de nauwe samenwerking, soms zelfs plaatselijke fusie, van Christelijke Gereformeerde kerken met Nederlands Gereformeerde kerken. In deze kerkengroep wordt o.a. dwaalleer toegelaten, zie hieronder.

Hoewel we hier spreken over zaken in een ander kerkverband, komen die door het steeds verder toenemende praktiseren van kerkelijke eenheid, ook voor onze rekening. Hoewel alle kerkenraden en alle meerdere vergaderingen gebonden zijn aan uitspraken van vorige synoden (Arnhem 1981), wordt er geen rekening mee gehouden en wordt over de schriftkritische dwalingen binnen de Christelijke Gereformeerde kerken heengestapt.

Ook hier moeten we spreken van een verzuim van de kerk om te verwerpen alles wat in strijd is met het zuivere Woord van God. Dat is een ontwikkeling die dus alle kerken en alle kerkleden aangaat.

Kerkelijke eenheid met de Nederlands Gereformeerde kerken
De zaak van de Nederlands Gereformeerde kerken ligt heel duidelijk. Ondanks al hun spreken over de binding aan de belijdenis binnen hun kerken, is de praktijk dat dwaalleer wordt getolereerd, waaronder schriftkritiek en afwijking van de Dordtse Leerregels. Verder wordt in de praktijk van sommige plaatselijke Nederlands Gereformeerde kerken het ambt opengesteld voor vrouwen. Dat zijn duidelijke aanwijzingen van afwijking van Schrift en belijdenis. Toch wordt binnen de Gereformeerde Kerken de roep steeds sterker om kerkelijk één te worden met de Nederlands Gereformeerden. Op enkele plaatsen is het al gekomen tot de beoefening van die eenheid in enigerlei vorm. De synode van Zuidhorn oordeelde positief over de ontwikkelingen binnen de Nederlands Gereformeerde kerken en besloot dat er verder gesproken zal worden met de afgevaardigden van deze kerken. Zuidhorn besloot weliswaar voorlopig geen nieuwe plaatselijke contacten toe te staan met een Nederlands Gereformeerde kerk, maar dit besluit was bedoeld om een inconsequentie van de uitzonderingsclausule van Leusden weg te nemen en juist te prikkelen tot volledige eenheid op landelijk niveau. De bovengenoemde ernstige principiële bezwaren werden door de synode gebagatelliseerd (9.. Wat geldt voor het streven naar eenheid met de Christelijke Gereformeerde Kerken, geldt hier des te meer: het oordeel van de synode is in strijd met art. 29 NGB.

Naast deze duidelijke tekenen binnen de Gereformeerde Kerken van het zich niet onderwerpen aan de waarheid van de Schriften en het toelaten, zelfs wettigen, van dwaalleer, is nog te wijzen op de volgende zaken:

de ambtsuitholling in de liturgie (het zegenend gemeentelid, 3.20 ), vertegenwoordiging in kerkdiensten van niet-gereformeerde kerken (3.21 ), zusterkerkrelatie met PCEA kerken in Australië (10.10), ongecontroleerde viering van het Heilig Avondmaal door militairen in crisisgebieden (5.7 ).

Ook bestaan duidelijke schriftuurlijke of kerkordelijke bezwaren tegen uitspraken betreffende

        Het gebruik van de vertaling Groot Nieuws 1996 (4.4 ), Nieuwe avondmaalsformulieren en ordinarium (4.20, 4.13) Art. 65 en 67 KO (3.13 ) en het Huwelijksformulier (4.21).

Wij verwijzen voor de argumentatie van de bezwaren tegen deze besluiten dringend naar de bijgesloten brochure

Laten we ons bekeren - Een oproep tot reformatie, die ook breder ingaat op de hierboven besproken besluiten.

[Jan W]

3.     Conclusie

We moeten vaststellen dat de wegen binnen de kerken steeds verder uiteengaan. Op de synode van Leusden is daarvoor al gewaarschuwd met betrekking tot het vierde gebod, maar het openbaart zich sindsdien op allerlei gebied. Steeds dieper wordt de kloof tussen degenen die verontrust zijn over de ontwikkelingen en oproepen tot reformatie en degenen die deze ‘bezwaarden’ alleen maar zien als dwarsliggers en fanatiekelingen. Die kloof manifesteert zich dan ook daarin dat er op de argumenten uit Schrift en belijdenis niet of nauwelijks wordt ingegaan en dat de aanhoudende roep om reformatie wordt doodgezwegen. De gemeenschap der heiligen wordt op veel plaatsen opgebroken, doordat broeders en zusters die bezwaren inbrengen, gestigmatiseerd en gemeden worden. De wildgroei van de liturgische veranderingen zal alleen maar toenemen door de besluiten van de synode in dit opzicht en daarmee een verdergaande verbreking van de beoefening van de gemeenschap der heiligen veroorzaken.

Wij schrijven u deze brief met diep verdriet dat het zover gekomen is met de kerk van de HERE. Wij moeten constateren dat zij zich niet meer in alles richt naar het zuivere Woord van God en alles wat daarmee in strijd is, verwerpt. In toenemende mate wordt op allerlei gebied de zekerheid van het geloof en de radicale gehoorzaamheid in het verbond ontkracht en de antithese ingewisseld voor synthese. Ook het gedenken van Gods grote daden met betrekking tot de bewaring van zijn kerk door de Vrijmaking en de afwijzing van dwalingen in de jaren zestig, is steeds meer aan het verdwijnen.

Nadrukkelijk spreken we hierbij uit dat we allen delen in de schuld aan deze ontwikkelingen. We moeten onszelf beproeven of we wel op tijd hebben gewaarschuwd tegen de verkeerde ontwikkelingen of er zelfs aan hebben meegedaan. We willen de Here daarom vragen of Hij ons wil vergeven en ons nog in zijn genade wil aannemen.

4.     De wijze van reformatie

Daarbij zijn wij vooral ook tot de overtuiging gekomen dat de HERE, tot bewaring van zijn kerk bij Schrift en belijdenis, u roept om de onschriftuurlijke besluiten van de Generale Synode Zuidhorn-2002, zoals ze in bovengenoemde zaken genomen zijn, te verwerpen, en u tevens roept te komen tot een brede terugkeer naar de eerbiedige gehoorzaamheid aan Gods Woord op alle terreinen van leer en leven.

Als herders draagt u immers verantwoordelijkheid voor de bewaring van de schapen die aan uw zorg zijn toevertrouwd. We spreken vanuit de laatste ernst van de roeping die van Boven komt. Het gaat om de toekomst van de kerk en de bewaring van de schapen, voor welke u verantwoordelijk bent.

De HERE vraagt van zijn kerk als pijler en fundament van de waarheid, dat zij dwalingen afwijst. Dat vraagt allereerst de eerbied voor Hem. Maar ook vraagt de HERE dat ter bescherming van zijn volk.

Wij spreken over het verwerpen van de verkeerde synodebesluiten. Immers, in de meeste gevallen betreft het zaken, waarvan de gevraagde revisie afgewezen is, zodat volgens de in de kerken geldende regels geen verder beroep meer mogelijk is. Dit zijn de besluiten m.b.t. het vierde gebod/de zondagsrust, samensprekingen met Christelijke Gereformeerde kerken, de zusterkerkrelatie met de PCEA, het zegenende gemeentelid (ambtsuitholling in de liturgie), de viering van het heilig avondmaal in crisisgebieden, invoering van onschriftuurlijke liederen uit het Liedboek, de betekenis van art. 65 en 67 van de KO, het huwelijksformulier, de nieuwe avondmaalsformulieren en de invoering van het ordinarium in de kerken.

Weliswaar heeft de synode van sommige besluiten bepaald dat deze geen effectuering in de kerken nodig hebben, met andere woorden, dat deze niet geratificeerd behoeven te worden. Dat betreft de besluiten inzake het vierde gebod, de correspondentie met de Christelijke Gereformeerde kerken en de Nederlands Gereformeerde kerken, het zegenende gemeentelid, de vertegenwoordiging in kerkdiensten van niet-gereformeerde kerken en het Heilig Avondmaal in crisisgebieden. Maar u bent wel medeverantwoordelijk voor deze besluiten. Daarom dient u ook deze als onschriftuurlijk te verwerpen.

Bij de daad tot deze reformatie hoort naar onze vaste overtuiging ook dat u de zusterkerken, die de HERE binnen het kerkverband aan u heeft gegeven, aanspoort om zelf ook tot reformatie te komen. Deze oproep dient om samen in de weg van deze wederkeer, de eenheid van de Kerk te bewaren.

[Jan W]

Wij zijn van oordeel dat het niet verantwoord is langer te wachten. Ook niet op de schriftelijke publicatie van de synodebesluiten, inclusief de rapporten in de Acta. De synode heeft namelijk bepaald dat haar besluiten rechtskracht hebben zodra zij op Internet gepubliceerd zijn.


5.     Verzoeken
1.     Daarom roepen wij u nu op om de reformatie van de kerk ter hand te
nemen door uit te spreken

        -   dat u de hierboven afgewezen besluiten van de Generale Synode
Zuidhorn-2002 afwijst en verwerpt,

-   en dat u tevens wilt komen tot een brede terugkeer naar de eerbiedige
gehoorzaamheid aan Gods Woord

   op alle terreinen van leer en leven.


2.     Mocht u hiertoe overgaan, dan dringen wij er bij u op aan, om ook de
zusterkerken binnen de kerkgemeenschap op te roepen om tot dezelfde daad te komen en de reformatie van de kerk ter hand te nemen. Om vervolgens met die kerken, die daar positief op reageren, te overleggen op welke wijze deze reformatie van de kerken gestalte kan krijgen.


3.     Wij willen er bij u op aan dringen, deze oproep bij voorrang, binnen
zes weken, te behandelen, gezien het feit dat er zoveel op het spel staat.


Het is onze vurige hoop en bede tot de Here, het Hoofd van zijn Kerk dat Hij u in het hart wil geven aan deze oproep gehoor te geven tot bewaring van zijn duurgekochte Kerk.


Met heilbede en broedergroeten,

[joris]

Het gaat niet over '' geloven'' he. HEt gaat alleen over de doorgang van het '' kerkvergaderend werk van Christus'' . Zonder spottend te willen zijn, zou ik zeggen: laat Christus zijn kerk vergaren en wij onze Heer volgen.

[dsWim]

Is dit echt 'de vrijmakingsbrief'? Ik dacht dat we bij de verschijning van die brochure al ongeveer dit stadium bereikt hadden...

[Jan W]

Ik heb deze doorgemailed gekregen.

[Justin]

quote:

op 22 Sep 2003 22:09:05 schreef Jan W:
Ik heb deze doorgemailed gekregen.

Verkeerde brief, jammer Jan.

[Lutheraansch]

Kan jij ons wel de goede tekst aanleveren Justin?

[Macguinness]

Heb ik hem helemaal voor niks uitgeprint.
Gelukkig had ik nog maar 3 van de 8 kantjes gelezen.  

[joris]

dit heeft een paar weken geleden in de krant gestaan volgens mij. Dit is niet de akte zelf denk ik.

[Lutheraansch]

Hierbij de werkelijke tekst vaan de Acte van Vrijmaking van 20 september 2003:

AKTE VAN VRIJMAKING OF WEDERKEER

Jarenlang zijn binnen de Gereformeerde Kerken in de kerkelijke weg bezwaren ingebracht tegen allerlei ontwikkelingen. Deze vanuit Schrift en belijdenis beargumenteerde bezwaren wezen aan dat er binnen de Gereformeerde Kerken sprake is van brede en diepe afval in heel het kerkelijk leven en dat deze kerken zich verwijderen van Gods Woord.  Daarom werden de kerken en de kerkelijke vergaderingen met klem opgeroepen van deze deformatie van de kerk terug te keren, zowel plaatselijk als binnen het kerkverband.
Vele revisieverzoeken zijn ingediend met name bij de Generale Synode Zuidhorn-2002/2003, waar de lijnen van afval en afwijking van Gods Woord nadrukkelijk uitliepen in besluiten die direct in strijd zijn met dat Woord van onze God,.
Deze synode  heeft echter in plaats van de deformatie te stuiten en de weg naar de reformatie van de kerk in te slaan vrijwel alle revisieverzoeken afgewezen. Zij is voortgegaan op de weg, die wij moesten aanwijzen als in strijd met Schrift en belijdenis. Het verval werkt daarom nog steeds verwoestend door.
Hieronder noemen we de voornaamste besluiten waaruit de afval en woordverlating blijkt.
De valse leer als zou er geen goddelijk gebod meer zijn om op de dag van de HERE te rusten, werd gewettigd. Zelfs werd uitgesproken dat de geloofsopvatting, dat naar het vierde gebod de zondagsrust nog steeds door God geboden wordt (Matt 5:17,18; Marc. 2:27; Hand. 20:7; 1 Kor.16:2; Hebr. 4:8,9v; Openb. 1:10; Gen. 2:2,3; Ex. 16:22-30; Ex. 20:11; Ex. 3-1:14,15; Neh. 13:17; Jes. 58:13,14; Jer. 17:21-27; Ez. 20:18-26; Heidelbergse Catechismus zondag 33, 34, 38; De Nationale Synode van Dordrecht 1618-1619, Post-acta 164-ste zitting), niet aan de gemeente mag worden opgelegd. Daardoor wordt de Schriftuurlijke prediking eigenmachtig aan banden gelegd, en is kerkelijke tucht over zonde tegen het vierde gebod sterk beknot.
Met de ontkrachting van het vierde gebod worden àlle geboden aangetast.
De Schriftkritiek werd aanvaard door middel van besluiten met betrekking tot de voortgaande eenheid met de Christelijke Gereformeerde kerken en de Nederlands Gereformeerde kerken, waar deze valse leer geduld wordt (1 Petr. 1:20,21; 1 Joh. 4:1; 2 Joh.:10);
Vele gezangen uit het Liedboek voor de kerken, die afwijken van Schrift en belijdenis, zijn ondanks ingebrachte bezwaren door de synode vrijgegeven voor gebruik in de eredienst; het gevolg hiervan is een gemeentezang waarin de eendracht van het loven en prijzen van de Here verbroken is (Rom. 15:4-6, Gal. 1:8; Hebr. 13:15; 1 Petr. 4:11).
Alle bovengenoemde  zaken zijn nu door twee opeenvolgende synodes definitief besloten en aan de kerken opgelegd. Verder appèl in de kerkelijke weg is niet meer mogelijk.
Inzake de toepassing van het zevende gebod werd door de laatstgehouden synode weliswaar gewezen op het handhaven van Gods gebod, maar werd tegelijk de radicaliteit ervan weer ontkracht door het beroep op de hardheid van het hart, de draagkracht bij de gehuwden, de billijkheid ten aanzien van  de concrete situatie, de beperktheid van het zevende gebod in relatie tot de stijl van het koninkrijk der hemelen en het gevoelen van de gemeente (Matt 19:9, Heidelbergse Catechismus Zondag 41, 44).

In deze situatie is door verscheidene kerkleden door middel van brieven een Oproep tot reformatie en bekering uitgegaan naar de plaatselijke kerken en naar kerkleden. Daarin en in de vergezellende brochure Laten wij ons bekeren is breed beargumenteerd een samenvatting gegeven van wat wij moeten zien als de droevige toestand van de kerken.  Allerlei trends en ontwikkelingen en ook veel concrete besluiten laten geen andere conclusie toe, dan dat de kerk beroofd wordt van haar erepositie als ware kerk en verlaagd tot een pluralistische kerk.  Zij is verworden tot een kerk waarin ja en nee, zuivere en onschriftuurlijke leer, een wettige plaats naast elkaar hebben. De Oproep tot reformatie en bekering werd gedaan aan de kerkenraden, het hoogste kerkelijke orgaan, dat geroepen is om naar artikel 31 K.O. en artikel 29 Nederlandse Geloofsbelijdenis, synodebesluiten die in strijd zijn met Gods Woord, te verwerpen.

De Oproep tot reformatie en bekering is echter tot onze grote droefheid door de kerken en in de kerkelijke pers op brede schaal radicaal verworpen.
Ook u, kerkenraad van onze gemeente, hebt de oproep verworpen en geen bereidheid getoond om de weg van terugkeer naar Gods Woord te gaan.
Wij moeten daarom vaststellen dat het ondanks de indringende en overal verspreide waarschuwingen ontbreekt aan enig begin van bekering, terwijl de aangewezen valse leer wordt verdedigd; ja zelfs zijn sommigen die deze Oproep tot reformatie en bekering indienden, beschuldigd van zonde tegen het negende gebod en opgeroepen daar schuld over te belijden en hun Oproep tot reformatie en bekering met betuiging van  leedwezen terug te trekken. Tegen sommigen van hen zijn zelfs tuchtmaatregelen genomen.  
Daarmee zijn de Gereformeerde Kerken niet langer pijler en fundament der waarheid (1 Tim. 3:15) meer. Haar taak om haar kinderen te leren Gods geboden onverkort te bewaren (Joh. 14:15; Jak. 2:10; 1 Joh. 2:3; Openb. 12:17; 14:12), heeft zij opgegeven.

Met grote droefheid moeten wij constateren dat de Gereformeerde Kerken dan ook niet langer gezien kunnen worden als ware kerk (artikel 29 Nederlandse Geloofsbelijdenis).
Wij geloven dat de HERE ons in deze situatie roept om te rekenen met deze werkelijkheid, dat door de afwijzing van de Oproep tot reformatie de gemeenschap van Woord en sacrament opgebroken is en om te gehoorzamen aan zijn Woord waarin Hij gebiedt geen gemeenschap te hebben met de zonden, Openb. 18:4.
Daarom spreken wij uit dat het niet langer verantwoord is om deel te blijven uitmaken van een gemeenschap die zich, ondanks herhaalde oproepen tot reformatie en bekering, vastgelegd heeft in afwijking van Schrift en belijdenis.
Daaruit volgt dan ook dat wij geloven dat het ons, zolang u niet alsnog wilt komen tot kerkreformatie, om ’s HEREN wil niet langer mogelijk is, om met u te vergaderen onder uw herderlijk opzicht en uw tucht te aanvaarden als geoefend in de naam van de HERE.
Wij verwerpen naar artikel 31 K.O. de onschriftuurlijke synodebesluiten en maken ons vrij van deze verbastering in de leer.
Tevens maken wij ons vrij van de beknotting van de prediking inzake de door God geboden zondagsrust, welke tegen Gods Woord ingaat (Deut. 12:32, Matt. 28:19, Openb. 22:19), en van het vrijgeven van gezangen die Gods Verbondswoord tegenstaan.

Deze Vrijmaking en bekering is een daad van gehoorzaamheid aan het Woord van God, dat gebiedt geen gemeenschap te hebben met de zonden en de dwalingen, en de meerderheid niet te volgen in het kwade, (Ex. 23:2, Ef. 5:6,7; 2 Joh.:10, artikel 7 Nederlandse Geloofsbelijdenis): de waarheid is boven alles.
We willen de roeping van de HERE, Die vraagt dat de kerk zich richt naar het zuivere Woord van God en alles wat daarmee in strijd is verwerpt, artikel 29 Nederlandse Geloofsbelijdenis, gehoorzaam volgen. Eveneens willen we  alleen datgene volgen wat de eenheid dient, artikel 32 Nederlandse Geloofsbelijdenis. Wij erkennen daarbij onze eigen schuld en zonde en roepen daarvoor de vergeving in van onze Hemelse Vader.
Wij mogen die verwachten in de weg van het trouw blijven aan de beloften die we bij onze openbare geloofsbelijdenis hebben afgelegd en eventueel bij de bevestiging in enig kerkelijk ambt.
Wij vinden onze kracht in Gods belofte die Hij verbonden heeft aan het houden van zijn geboden, welke inhoudt dat Hij aan zijn kerk herstel geeft van geschonden verhoudingen en de eenheid  van het ware geloof zal bewerken.

Wij dringen er met de meeste ernst bij u op aan om ’s Heren wil, vanwege de heiligheid van zijn huis, en de vergadering van zijn schapen, te luisteren naar deze laatste oproep, teneinde een ark van behoud te zijn in de stormen van de t

[zegikdusechtniet]

Anybody who is truly interested in Satanism should start with obtaining and reading a

copy of The Satanic Bible by Anton Szandor LaVey, ISBN 0-380-01539-0. A copy of this

book can also be bought online at amazon.com.

As opposed to what many people think, Satanism is NOT a religion that worships the

devil, and the true Satanist does not sacrifice young children, animals, virgins or any

other living creature. Nor does a Satanist participate in group orgies or anything like

that, so if you are interested in Satanism because of any of these points you should

find another religion.

It is not so that a Satanist does not believe in God. The way God is seen has always

varied throughout the years and differs in each religion. The Satanist just chooses

the definition of God that best suits his own beliefs. In my case this is as a balancing

factor in nature, but not a deity that cares about any or all of the billions of living

creatures personally.

The true Satanist knows that there is no Deity that controls our lives and our lives are

not lived by a pre-set course. There is only one thing that controls the way your life

goes, and that is your own actions. If you do not like the way your live is going then

there is no use in praying to some God to turn it around, instead you should take

control of your own actions and make your life better yourself, for the only true god

is MAN ITSELF!

The Christian Church would have everybody belief that if you become interested in

Satanism then you would surely go to Hell as a sinner. If there were such a place

where sinners go after their earthly life is over then would not each Christian

believer go there too, because they have all probably indulged themselves in the

original sin of the Christian Church: Fornication.

When a Satanist does something wrong he knows that it will do no good whatsoever

to pray or ask for forgiveness. He just realizes he made a mistake, and if he is

genuinely sorry he will make sure he doesn’t make that mistake twice. If somebody

makes a mistake and is not truly sorry and knows he would probably make the same

mistake again then what good would it do to ask for forgiveness or pretend to be

sorry for it.

A Satanist loves only the people that deserve his affection. It is ridiculous to love

everybody, for why should one love another if that other person hates you. By only

loving the people that deserve it you also make sure that the affection those people

get is much purer then the affection they would get if you love everyone. As for

hatred, repressed hatred can lead to serious physical complaints. If you release your

hatred towards those who really deserve it you will rid yourself of these emotions so

that your loved ones will not have to suffer because of the hatred built up inside. If

your enemy hits you on one cheek: HIT HIM ON THE OTHER! The person that CAN

release his hatred towards the ones that deserve will also be able to love the people

who deserve it much more because his emotions are not obscured by hatred.

In closing I would like to say that if you are not content with the way your life is going

then do not turn to others or pray to some spiritual being you call God, but take

matters into your own hands and make something of it YOURSELF!


Satan LIVES !!!