Gisteravond ben ik naar het concert van
Daniel Bedingfield in
de Melkweg in Amsterdam geweest. En ik moet zeggen: ik heb me uitstekend vermaakt! In het voorprogramma stond
Dana Glover. Een singer/songwriter die met haar strot met een bereik van hier tot Tokyo, intrigerende pianopopsongs en haar ontwapenende innemenheid zeker geen slaapverwekkende opener was. Het laatste nummer van haar set was een schitterend duet met Daniel.
Nadat het podium omgebouwd was, was het iets na tienen tijd voor Daniel. Zijn opkomst ging vergezeld van heel wat gefluit en gejoel van (voornamelijk jonge vrouwelijke) fans (er waren overigens ook ruimschoots jongens/mannen en twintigers en dertigers aanwezig). Vanaf de eerste toon liet hij zien in korte tijd uitgegroeid te zijn tot een eersteklas performer met ook nog eens uitstekende songs. Blijkbaar waren er veel mensen die zijn cd al in huis hebben, want ook de onbekendere songs werden vaak probleemloos meegezongen. Vooral tijdens het eerste gedeelte van het concert werd Bedingfield bedolven onder de rozen, teddyberen en andersoortige knuffels door enkele 'uitzinnige' fans. Omdat hij al zijn songs met een liveband uitvoerde, kregen al zijn commercieel getinte R&B-popsongs een hele lekkere 'live-feel', dat bij verschillende songs zelfs resulteerde in een behoorlijk heftig funky rocky geluid. Bedingfield hing af en toe wel eens het 'showmannetje' uit (veel bewegingen, soms wat schreeuwerig), maar stak daarnaast zijn geloof (Daniel is overtuigd christen) ook niet onder stoelen of banken. Hoogtepunt van het concert was dan ook toen hij het publiek tot stilte maande om naar zijn song 'Honest Questions' te luisteren, waarin hij zijn vragen en moeilijkheden naar God uit en ook zingt dat God hem geantwoord heeft. Direct aansluitend zingt hij het bekende aanbiddingslied Create In Me A Clean Heart. Gevolg: een doodstille Melkweg, een daverend applaus, kippenvel op mijn armen en een brok in mijn keel. Andere hoogtepunten: If You're Not The One zittend op een hoge box, He Don't Love You Like I Love You al wandelend door het publiek, een vleugje Where The Streets Have No Name van U2, de knaller Friday (nieuwe single) en de niet minder knallende afsluiter (Melkweg op z'n kop) Gotta Get Thru This. Ik heb genoten.
