Weblog van Pulpeet en Pleun - deel 3

[dingo]

Wat ik er uit op maak na 1x keer lezen is dat wetenschap een objectieve theoretische weergave is van de werkelijkheid terwijl kunst een fysieke weergave van de werkelijkheid is inclusief de interpretatie van de kunstenaar dus niet noodzakelijk objectief maar wel verrijkend.

Wijn maken is ook een kunstvorm  

[Pleun]

Het doet me goed dat Pulpeet weer van zich heeft laten horen in de weblog. Ik had de moed al bijna opgegeven.

Ik vond het stuk heel boeiend om te lezen, het bracht mijn grijze massa in beweging. Enkele opmerkingen:

1) In de Ontdekking van de Hemel speelt muziek een belangrijke rol. Muziek als 'theorie van alles.' Max roept op een gegeven moment uit "Phytagoras! Kwam de wetenschap uit waar zij was begonnen? Was het wezen van de wereld muziek?" (p. 650.) Max had de 'achtste octaaf' ontdekt. Mulisch had de theorie van de octaviteiten eerder uitgewerkt in zijn filosofische werk 'De Compositie van de Wereld.'

Met het bovenstaande wil ik aangeven dat er kennelijk een verband is tussen muziek en wiskunde/wetenschap. Muziek is in ieder geval de kunstvorm die ik het minst begrijp. Kunst appelleert sterk aan het gevoelsleven van mensen, maar het componeren van muziek is mijns inziens juist een zeer wetenschappelijke bezigheid. Het is geen toeval dat klasgenoten op de middelbare school die erg met klassieke muziek bezig waren, ook goed waren in wiskunde. Er is een overeenkomst. Ook bij Pulpeet zie ik die link duidelijk. De manier waarop hij muziek beleeft is totaal anders dan hoe ik muziek beleef. Pulpeet is veel analytischer en luistert niet alleen naar muziek omdat hij het mooi vindt (correct me if I'm wrong.)

2) De kloof tussen alfa- en betastudies is iets waar ik ook wel eens over heb nagedacht. Het is geen toeval dat christelijke jongeren doorgaans niet kiezen voor een alfastudie. Daar wordt je namelijk geconfronteerd met niet-christelijke levensbeschouwelijke opvattingen en dat vinden ze maar eng. Men kiest liever een veilige betastudie. Begrijpelijk, maar ook laf. Rechten is een alfastudie, maar in wezen is het net zo'n klinische shitstudie als al die technische opleidingen. Mede daardoor was ik rechten al snel beu.

[Pulpeet]

Die universele betekenis van muziek is al heel oud. En Pythagoras speelt als grondlegger een grote rol daarin. De Astronoom Kepler was ongeveer de laatste die een heel wereldbeeld uitwerkte waarin aan de muziek die centrale betekenis toegekend werd.

Een bijbeltekst die je steeds tegenkomt in dit verband is Wijsheid 11,21: "Maar Gij hebt alles naar maat en getal en gewicht geordend" (in mijn Willibrord-vertaling is het, gek genoeg, vers 20; blijkbaar is er ergens een verschuiving opgetreden).

God is de Architekt van het universum die alles de juiste proporties gegeven heeft. En het was juist de wetenschap van de muziek die die proporties onderzocht. Juiste verhoudingen tussen snaarlengten resulteren in harmoniërende tonen. Het hele universum is in harmonie (de harmonie der sferen) omdat God aan alles de juiste maat en het juiste gewicht gegeven heeft.
Zeer boeiende materie.

Het is God die de snaar stemt:



Leuk linkje: Bibel und Mathematik Hier komt ook muziek ter sprake.

Ook aardig is dat Tolkien in de Silmarillion zijn wereld geschapen laat worden door de muziek van de Ainur. Hier vind je dat oude idee ook weer terug. En dus ook weer in 'De ontdekking'.

Wat de fles-wijn-competitie betreft:
Marloes moet ik maar op haar woord geloven... dat doe ik dus lekker niet. Maar, ze maakt grote kans als ze kan uitleggen wat dit betekent: "[...] 'allusie' als zinkern van de esthetische wetskring [...]"

En Dingo maakt heel grote kans, als hij kan uitleggen op welk punt zijn samenvatting strijdig is met mijn verhaal. Of, beter gezegd, wat hij eraan toegevoegd heeft.

Het gaat om zeer exclusieve P&P-wijn. Dus doe je best!

Verder sluit ik bij deze de competitie voor nieuwe deelnemers.

[Marloes]

Moet ik dat ook uitleggen als ik niet in wijn geïnteresseerd ben omdat wij zelf uit Frankrijk al een voorraad hebben meegenomen?

[Pulpeet]

Even kijken hoor....

uit paragraaf 32 van de deelnemersvoorwaarden:

quote:

[...]
Het staat iedere deelnemer ten allen tijde vrij zich aan verdere deelname te onttrekken.

Ben je hiermee geholpen?

[Pleun]

Dit verhaaltje had ik nog in de koker zitten.

Dames 3

Vrijdag sprak ik m’n nichtje A. weer eens. Ze vroeg hoe het ging. ‘Mwa, gaat wel’, was mijn antwoord. Kennelijk voelde ze aan dat ik toe was aan een verzetje, dus nodigde ze me uit om naar Utrecht te komen. Sinds kort volleybalt m’n nichtje in dames 3 van Boni, de kleinste volleybalclub van Utrecht. Ze moest zaterdag spelen en het leek ‘r wel leuk als haar grote neef kwam kijken.

En zo kon het gebeuren dat ik zaterdagmiddag opeens tussen allemaal vrouwen zat. Dat beviel me prima. De dames vonden het wel leuk dat er een mannelijke fan naar ze kwam kijken geloof ik. Eentje zei dat ik haar zo bekend voorkwam en vroeg of ik ook in Utrecht woonde. Nee dus. Het bleek dat de dames een uitwedstrijd moesten spelen  in Oudewater, een dorpje in de buurt van Gouda. In twee auto’s gepropt gingen we op weg. Bij de sporthal aangekomen, bleken de dames van tegenstander Jupiter al op het veld te staan. Het was een vrij jong team, bestaande uit grappige en, naar in de wedstrijd bleek, bloedfanatieke meisjes. Allemaal droegen ze hun haar in een staartje. Ik schatte ze hooguit 18/19 jaar. De gemiddelde leeftijd van het team van m’n nichtje lag iets hoger. Boni was gehandicapt omdat er twee invalsters meespeelden en ze niet de beschikking hadden over een coach. De eerste set werd nog wel gewonnen, maar de jeugdige Jupiter-meisjes kwamen steeds beter in de wedstrijd. Ze waren ook veel fanatieker dan de dames van Boni, die ik tamelijk mat vond overkomen. Het na iedere time-out gezamenlijk uitroepen van de strijdkreet “BONI, VIDI, VICI!” kon die slapheid niet verhullen. Het zou natuurlijk kunnen dat mijn aanwezigheid de dames pap in de benen bezorgde, maar dat lijkt me sterk.

Volleybal is niet m’n favoriete sport. Als we vroeger met gym volleybalden, stond je de helft van de tijd uit je neus te eten omdat je geen bal kreeg. En wanneer je wel een bal kreeg, ramde je die 9 van de 10 keer in het net, tegen het plafond of tegen de muur. Het lijkt vanaf de kant zo makkelijk, maar als je de basistechniek niet beheerst, is er geen klap aan. Ondanks mijn geringe volleybalcapaciteiten en gebrekkige kennis van de spelregels, zag ik toch redelijk goed wat er allemaal mis ging bij de dames van Boni. Ik vond ze dus niet fanatiek genoeg, maar ook coachten ze elkaar niet goed. En er werd niet goed geanticipeerd op het spel van de tegenstander. Mentaal vond ik ze ook niet zo sterk, het leek wel of ze al vrij snel de moed lieten zakken. Maar goed, er waren dus verzachtende omstandigheden. Voor de grap bood ik me na de wedstrijd aan als coach. Ik vond het in ieder geval wel geinig om mee te maken. A.s. vrijdag ga ik weer kijken, wanneer de dames een thuiswedstrijd spelen in de sporthal bij stadion Galgenwaard.

[Marloes]

quote:

op 10 Nov 2003 17:07:50 schreef Pulpeet:
Ben je hiermee geholpen?

Nee. Ik wil me niet onttrekken aan deelname, ik wil een andere prijs

[dingo]

quote:

op 10 Nov 2003 16:32:17 schreef Pulpeet:
[...]

Wat de fles-wijn-competitie betreft:
Marloes moet ik maar op haar woord geloven... dat doe ik dus lekker niet. Maar, ze maakt grote kans als ze kan uitleggen wat dit betekent: "[...] 'allusie' als zinkern van de esthetische wetskring [...]"

En Dingo maakt heel grote kans, als hij kan uitleggen op welk punt zijn samenvatting strijdig is met mijn verhaal. Of, beter gezegd, wat hij eraan toegevoegd heeft.

Het gaat om zeer exclusieve P&P-wijn. Dus doe je best!

Verder sluit ik bij deze de competitie voor nieuwe deelnemers.

Wat door mij is toegevoegd is het element: de interpretatie van de kunstenaar. (En natuurlijk wijn maken als kunst, maar dat gaat over de zeer exclusieve P&P-wijn )
Discutabel in deze is of een wetenschapper tot een objectieve theoretische weergave in staat is maar niet direct relevant voor deze competitie waarbij ik niet graag een fles wijn aan mijn neus voorbij wil laten gaan.

[Pulpeet]

quote:

op 10 Nov 2003 17:24:38 schreef Marloes:
[...]


Nee. Ik wil me niet onttrekken aan deelname, ik wil een andere prijs

In paragraaf 83 van de deelnemersvoorwaarden staat dat ontevredenheid over de voorgestelde prijs tot onmiddellijke diskwalificatie leidt. Bovendien worden er dan administratiekosten in rekening gebracht in verband met het veroorzaakte ongemak. Er staat ook nog een formule bij waarmee die berekend kunnen worden. De hoogte van die kosten is exponentieel afhankelijk van de tijdsduur waarin er geen poging is ondernomen de gestelde vragen te beantwoorden. Even kijken hoor...... So.... Da's niet mis, Marloes. Ik stuur de rekening nog wel.

[Marloes]

Het wordt nog erger want ik ga nu behangen, maar vannacht pak ik wel even de Wijsbegeerte der Wetsidee erbij.

[Pulpeet]

quote:

op 10 Nov 2003 17:42:58 schreef dingo:
[...]


Wat door mij is toegevoegd is het element: de interpretatie van de kunstenaar. (En natuurlijk wijn maken als kunst, maar dat gaat over de zeer exclusieve P&P-wijn )
Discutabel in deze is of een wetenschapper tot een objectieve theoretische weergave in staat is maar niet direct relevant voor deze competitie waarbij ik niet graag een fles wijn aan mijn neus voorbij wil laten gaan.

Oef. Nu wordt het ingewikkeld.
Ik doelde op de bewering dat wetenschap objectief is en kunst niet. Die is voor zover ik kan overzien niet in mijn verhaal aanwezig. IMO zijn zowel kunst als wetenschap subjectief. Zij het op een andere manier. Maar je hebt het wel genoemd in je antwoord....
Ik ben natuurlijk bevooroordeeld omdat ik die tekst zelf geschreven heb. Ik zal het even aan de onafhankelijke jury vragen....... (ogenblikje)....... daar ben ik weer. En de onafhankelijke jury heeft het antwoord goedgekeurd! Hoera. We hebben een winnaar! (trompetgeschap en tromgeroffel). Mail me je adres en er wordt binnenkort een exclusieve fles P&P-wijn bij je afgeleverd.

[Pleun]

Bliep.

[Pulpeet]

Bliep?

[Pleun]

quote:

op 10 Nov 2003 23:48:49 schreef Pulpeet:
Bliep?  

Idd. Bliep. Ik wilde mijn post verwijderen maar dat gaat niet. Dus heb ik er maar 'bliep' van gemaakt.  

Overigens zit iets me niet helemaal lekker wat de scheiding tussen kunst en wetenschap betreft. Kunst is namelijk ook het onderwerp van wetenschap en wetenschap kan kunst worden (wanneer het tot de verbeelding spreekt.) Of zeg ik nu iets raars?

[Pulpeet]

Ik zou nog even terugkomen op die allusie.

Het is eigenlijk 'allusivity'. Een door Seerveld verzonnen woord. Het heeft te maken met de woorden 'allusion' en 'allude'. En die betekenen: naar iets verwijzen op indirecte wijze. Een Zuid-Afrikaans woord, dat ook door Seerveld gebruikt wordt, is 'suggestie-ryk'.

Seerveld stelt voor om dit begrip (allusivity dus) te gebruiken als zinkern van de esthetische wetskring. Om dat te begrijpen moet je iets weten van de Wijsbegeerte der Wetsidee. Meer dan ik hier in kort bestek (en ongetwijfeld niet geheel adequaat) kan reproduceren. Een goed boek hierover is "Gelovend denken" van Rene van Woudenberg.

Maar je kunt je intuïtief wel voorstellen dat zo'n begrip iets over het wezen van kunst zegt. Kunst verwijst naar iets anders. Maar niet direkt. Mij spreekt dat begrip wel aan in ieder geval. Soms heb je dat als je een kunstwerk ziet. Het doet je aan iets denken, maar het is niet helemaal duidelijk wat, en tegelijkertijd zegt het je iets, maar niet in woorden.

Lekker vaag weer

[Pleun]

quote:

op 11 Nov 2003 00:03:12 schreef Pulpeet:

Lekker vaag weer

Ik snap het wel hoor. Een kunstwerk kun je altijd maar tot op zekere hoogte 'uitleggen.' De enige persoon die de volledige betekenis kent van een kunstwerk, is de kunstenaar zelf. En dan nog kan deze interpretaties over het hoofd zien. Mensen die het kunstwerk ervaren, gaat het meestal om de primaire gevoelens die het oproept. Die kunnen per persoon totaal verschillend zijn en zijn soms ver verwijderd van de eigenlijke betekenis (nl die van de kunstenaar) van het kunstwerk.

Ik heb gemerkt dat je wel kunt 'leren' om naar kunst te kijken/luisteren. Dat is nog verdraaid lastig, omdat je jezelf de tijd en de rust moet gunnen om iets op je in te laten werken. We leven in een jachtige tijd en worden dagelijks gebombardeerd met beelden en informatie. Dit heeft invloed op hoe we kunst beleven. Een voorbeeld: a.s. zaterdag ga ik met m'n moeder naar een tentoonstelling van schilder Hans Holbein in het Mauritshuis. Ik weet nu al dat ik door de drukte en de vele schilderijen die er te zien zijn, door het museum zal rauzen zonder echt op me in te laten werken wat ik allemaal zie. Eigenlijk heb ik een hekel aan musea, maar ach, tis weer een gezellig dagje uit.

Hmm, ik twijfel of dit nu allemaal gezwets is van me of niet, maar ik snap iig wat je bedoelt met 'allusie.'

[Pulpeet]

Solfege
Vanavond weer een avondje aan solfege besteed. Dat doe ik eens in de twee weken met een studiegenoot muziekwetenschap, die toevallig ook in Vlaardingen woont. Eén van beiden zit achter het orgel en tovert daaruit allerlei bizarre akkoorden en melodieën, terwijl de ander daarnaar luistert en moet zeggen wat er gespeeld wordt. Gehoortraining dus. We zijn nu zover dat we van een eenvoudige vierstemmige zetting de opeenvolgende akkoorden vlot kunnen benoemen. Ook eenvoudige muziekdictees kosten niet veel moeite meer. De ultime uitdaging wordt op dit moment gevormd door Bach-koralen. Wat die man gewrocht heeft is verbazingwekkend. Bijna geen akkoordopeenvolging is helemaal voorspelbaar. Langzaam maar zeker dringen we echter door in zijn stijl.
Deze luister-oefeningetjes van ons staan echter nog zeer ver af van het luisteren naar 'echte' muziek. Het blijft bijna onmogelijk om bij het luisteren naar muziek real-time te horen wat er nu precies gebeurt (welke akkoorden er klinken, of er gemoduleerd wordt, en zo ja, naar welke toonsoort, hoe het ritme in elkaar zit, etc). Daarvoor gaat het toch altijd net te snel. Dat is het vervelende met muziek. Als het voorbij is, is het echt weg. Bij een schilderij kun je een hele tijd naar hetzelfde stukje kijken. Bij muziek gaat dat niet. Maar, we blijven oefenen!

quote:

op 10 Nov 2003 23:58:06 schreef Pleun:
Overigens zit iets me niet helemaal lekker wat de scheiding tussen kunst en wetenschap betreft. Kunst is namelijk ook het onderwerp van wetenschap en wetenschap kan kunst worden (wanneer het tot de verbeelding spreekt.) Of zeg ik nu iets raars?

Ik vind het wel een grappige gedachte. Waarom zou je een wetenschappelijke theorie niet als kunstwerk kunnen zien? Het is ongetwijfeld erg post-modern om wetenschap zo te benaderen. En even ongetwijfeld niet houdbaar. Maar toch.... het zijn beide menselijke aktiviteiten om de confrontatie met de wereld om ons heen te verwerken.

Ik las pas een zeer interessant artikel van G. van den Brink in Wapenveld (één van de beste tijdschriften die ik ken). Het gaat over manieren om vanuit christelijk perspectief om te gaan met hedendaagse ontwikkelingen in m.n. de bio- en neurowetenschappen. Hij schetst kort de ontwikkeling van de wetenschapsfilosofie in de twintigste eeuw en sluit die schets af met de woorden "De kuhniaanse revolutie (aangevuld met andere 'ontdekkingen', zoals die van de theorie-geladenheid van de waarneming) heeft in elk geval het inzicht versterkt dat geloof en wetenschap structureel veel minder van elkaar verschillen dan vaak wordt aangenomen."

Ik kijk hier eigenlijk niet zo van op. Al gaat het nu om wetenschap of om religie, in beide gevallen zijn het dezelfde mensen die het doen. Niet zo gek, dat er fundamentele overeenkomsten zijn. Een mens is een mens is een mens. Ergens is de scheiding tussen wetenschap en religie een kunstmatige. Het is handig om die categorieën te hebben. Dat praat wat makkelijker. Maar op het diepste niveau zou het best wel eens om dezelfde soort aktiviteiten kunnen gaan.

Dat is dus een vervagende grens tussen wetenschap en religie. Het zal me niet verbazen als er ook zoiets over de grenzen tussen kunst en religie en kunst en wetenschap te zeggen valt....
De scheiding die de Verlichting bracht tussen het goede (de theologie), het ware (de wetenschap) en het schone (de kunst), kan wel eens blijken toch geen echte scheiding te zijn.

[Pleun]

quote:

op 11 Nov 2003 01:11:53 schreef Pulpeet:
Dat is dus een vervagende grens tussen wetenschap en religie. Het zal me niet verbazen als er ook zoiets over de grenzen tussen kunst en religie en kunst en wetenschap te zeggen valt....
De scheiding die de Verlichting bracht tussen het goede (de theologie), het ware (de wetenschap) en het schone (de kunst), kan wel eens blijken toch geen echte scheiding te zijn.

'Wetenschap is het archief van dode religies', is een citaat dat ik ooit las in het boek 'Re@lity' van de EO. Weet alleen niet meer van wie het citaat afkomstig is.

[Pleun]

Trojan Horse

Vanmiddag was ik bezig met het uitwerken van m’n opa-interview, toen het me opeens opviel dat het beeld trilde. Volgens mij een teken dat er iets niet helemaal pluis is en dus liet ik Symantec een virusscan uitvoeren. En jawel, 5 bestanden geïnfecteerd. Een Trojan Horse bleek zich in het systeem te hebben genesteld. Backdoor.Coreflood.B. “Backdoor.Coreflood is a Backdoor Trojan Horse. It allows unauthorized remote access to the system on which it is running and supports the commands to modify the registry settings, transfer files, and start or end processes”, aldus Symantec.  

Gelukkig was het virus makkelijk te verwijderen. Geen idee of hackertjes in de tijd dat het paard zich op m’n pc bevond (2 maanden) hebben lopen klootviolen, maar via Backdoor.Coreflood zal ze dat in ieder geval niet meer lukken. Alleen… het beeldscherm trilt nog steeds. Of zou ik er te dicht met m’n neus op zitten?

[Pleun]

Verjaardag opa

Vandaag (12/11) was m’n opa jarig. Ik had hem als cadeau het uitgewerkte interview willen geven, maar helaas... het is nog niet af. Ik moet nog uren aan tape beluisteren en m’n opa is er vrij moeilijk op te verstaan. Soms moet ik tig keer het bandje terugspoelen voor ik heb uitgedokterd wat-ie zegt. Tamelijk vermoeiend. Maar één ding staat vast: het wordt een heel mooi verhaal. Heb me al voorgenomen om vaker voor de lol mensen te interviewen. Geschiedschrijving is leuk. De aanwezige familie vond mijn initiatief ook erg positief. Een oom was verbaasd dat opa het met me over de oorlog had gehad, omdat hij daar met zijn kinderen nooit over wilde praten. Tsja, misschien is het wel een gave van me om mensen aan het praten te krijgen. Het mooie van zo’n interview is dat familieleden zo veel over opa te weten komen wat ze nog niet wisten, vooral de jongere garde. Over de jongere garde gesproken… ik zie m’n familie van vaderskant niet zo vaak en dus waren er bij opa nogal wat ukkies die ik nog nooit gezien had. Bij een jongen zat ik me af te vragen of het nu een neefje van me was of niet, maar het bleek het vriendje van een nichtje te zijn.

Gesprekje onder het eten:

Oom: Hoe gaat het op je werk?
Pleun: Ik zit momenteel thuis.
Oom: Je werkte toch in Zwijndrecht? Of was dat tijdelijk?
Pleun: Ja, maar ik ben eruit geschopt.
Nichtje (9 jaar): Dan lijk je op Donald Duck want die wordt er ook altijd uit geschopt.
Pleun (valt van z’n stoel van het lachen)

Het was verder wel gezellig bij opa. Veel ooms en tantes vonden het leuk me weer eens te zien en ach, dat vond ik zelf ook wel. Voordat ik vanmiddag naar opa ging, had ik bij de examenadministratie van de Erasmus m’n afstudeerbul opgehaald. Puur toeval, maar ik kon ‘m nu mooi aan de familie laten zien. Ik heb me heel vaak het moment voorgesteld dat ik m’n bul  afhaalde, maar toen dat moment er eenmaal was voelde ik niet echt iets speciaals. Jammer, want zo doodgewoon is het niet om af te studeren. Het heeft me heel veel (geestelijke) pijn gekost om die studie af te maken, onder andere omdat het me na 2 jaar al niet meer boeide.

Bij opa op tafel lag het boek ‘Sporen van een Slag’ van H. Jonker. Het gaat over de slag om Verdun in 1916. Vijf jaar geleden heb ik hetzelfde boek bij de plaatselijke bibliotheek gekocht. Het was afgeschreven en kostte maar een piek. Een oom zei dat-ie het een heel indrukwekkend boek vond. Daar was ik het volmondig mee eens. De auteur ondernam een pelgrimage naar Verdun en het verslag daarvan is een van de meest indrukwekkende oorlogsboeken die ik tot nu toe heb gelezen. Ongeveer 750.000 soldaten zijn, op een relatief beperkt strijdtoneel, bij Verdun gesneuveld. Een krankzinnige gehaktmolen. Gisteren was het 85 jaar geleden dat de wapenstilstand werd getekend en er officieel een einde kwam aan WO I. Ter gelegenheid daarvan ga ik het boek maar eens herlezen. Benieuwd of het me net zo raakt als de eerste keer.



Een van de andere boeken waar ik nu in bezig ben (naast ‘Maya’ van Jostein Gaarder), is ‘Frida, een biografie van Frida Kahlo’ van Hayden Herrera. Een tijdje geleden zag ik de gelijknamige film (met Salma Hayek.) Frida Kahlo (1907-1954) was een Mexicaanse schilderes die een stormachtig leven leidde. Over het boek schrijf ik misschien binnenkort wat meer, het boeit me in ieder geval enorm. Echt een boek dat je met moeite dichtslaat, bijvoorbeeld omdat het tijd is om te gaan slapen. Zoals nu dus, tis alweer 2.00 uur potdorie.

[Pulpeet]

Er komt vandaag toch niets meer van het werken aan m'n scriptie. Laat ik daarom m'n tijd nog maar even nuttig besteden met het vullen van de weblog.

orthodoxe kerkmuziek
Straks krijg ik bezoek van een muzikale kennis. We gaan samen een documentaire bekijken over oosters orthodoxe kerkmuziek. De documentaire duurt twee uur en is gemaakt door een fransman die een enorme reis gemaakt heeft. Hij is begonnen in het uiterste noorden van Rusland, naar het zuiden afgezakt tot in Ethiopie toe. en via Egypte, Jeruzalem en Griekenland weer teruggegaan naar Rusland. Overhal heeft hij de orthodoxe kerkzang opgezocht. Dat levert een enorm boeiend overzicht over een klankwereld die voor ons ver weg staat, maar (mij in ieder geval) enorm fascineert. De documentaire is een tijd geleden door de VPRO uitgezonden. Die doen zulke dingen gewoon. Bij de EO hoef je dat niet te verwachten. Die zenden alleen maar kitch uit. Maar dat is een frustatie die ik nu maar even zal laten rusten. Het is in ieder geval een van mijn meest bekeken opnamen. En ik heb er nu al zin in om hem straks weer te bekijken.




Mandrake
Op het moment ben ik Mandrake Linux aan het insalleren. (niet op de compu waar ik nu deze weblog schrijf natuurlijk, maar op een andere). M'n huidige software is alweer een hele tijd verouderd. En dus incompatible met allerlei nieuwe software. Ik kan haast niets meer compileren omdat alle libraries verouderd zijn. Tijd voor vervanging dus. Ik heb jaren Redhat gebruikt, maar nu maar eens Mandrake. Ze willen wel dat je gelijk lid wordt van de Mandrake-club. Eerst maar eens zien, en dan geloven...
Ik installeer vanaf het net. Het gaat dus nog uren duren voordat het klaar is. Maar ik heb geduld. Ondertussen mooie docu kijken

[Sarah]

quote:

Pleun (valt van z’n stoel van het lachen)

hier nog
één (nav DonaldDuck he, niet je ontslag)

Btw ik had mijn moeder heus meer verteld over jou.
Dat je haar zwart is, en dat je eruit ziet als een typische student (grin)

je hebt veel gepost. Tof

[Pleun]

quote:

op 14 Nov 2003 21:38:06 schreef Sarah:

Btw ik had mijn moeder heus meer verteld over jou.
Dat je haar zwart is, en dat je eruit ziet als een typische student (grin)

Typische student?   Welnee joh, dan heb je nog nooit echte studenten gezien. Ik heb een hekel aan echte studenten, dus ik ben het niet. Anders zou ik ook een hekel aan mezelf hebben en dat is geenszins het geval.

Wel leuk dat je er weer eens bent trouwens.  

[Pleun]

Gisteravond wat wezen drinken in Delft met J., een vriendin van m’n zusje, en haar vriend. Was wel gezellig. J. kwam pas laat omdat ze een vergadering had, maar ik heb me prima vermaakt. Uren zitten kletsen over literatuur en filosofie, onder het genot van een Palmpje en een sigaartje. Geslaagde avond.

Vandaag was iets minder geslaagd. Grauwe dag, yuk. Gisteren las ik in de kunstbijlage van de Volkskrant een artikel over Quentin Tarantino naar aanleiding van diens nieuwe film ‘Kill Bill.’ Tarantino verwierf faam met de films ‘Reservoir Dogs’ en ‘Pulp Fiction’, allebei een mix van gewelddadigheid en gevatte dialogen. Tarantino werd, zoals altijd gebeurt wanneer iets succesvol is, nageaapt en het nieuwe filmgenre kreeg de naam ‘nouvelle violence.’ ‘Kill Bill’ is de eerste film van Tarantino sinds zes jaar. Het door de halve mensheid hooggeprezen ‘Pulp Fiction’ had ik tot nu toe maar één keer gezien en toen vond ik er niets aan. Vanavond besloot ik ‘m nog eens te bekijken. Dit keer lette ik specifiek op de dialogen. Ik moet zeggen dat ik er wederom niet veel aan vond. Op zich zijn de acteerprestaties (John Travolta, Samuel L. Jackson, Uma Thurman) en de dialogen wel knap, bizarre conversaties over de meest stompzinnige dingen, maar het geweld vind ik lelijk. Vooral mannen lopen weg met de films van Quentin Tarantino, maar ‘nouvelle violence’ is aan mij niet besteed. Ben ik wel een echte man? (Ja, want ik hou van voetbal en van oorlogsfilms.)



Vanavond ook een stukje voorbeschouwing gezien op de kraker Schotland – Nederland, morgen in Glasgow. De filmploeg kreeg een rondleiding in het Nationale Voetbalmuseum van Schotland en de gids vertelde kleurrijk bij wat er allemaal te zien was. Ik moest wel lachen om het volgende verhaal. Het hoogtepunt van het Schotse voetbal is de goal die Archie Gemmill op het WK 1978 scoorde tegen Nederland. Het schijnt dat juist op dat moment een Schot die tv zat te kijken een hartaanval kreeg en stierf. Met een gelukzalige glimlach op z’n gezicht, want Schotland zou door de goal van Gemmill doorgaan naar de volgende ronde. Helaas voor de Schotten scoorde Johnny Rep nog een tegengoal (de wedstrijd eindigde in 3-2 voor Schotland), waardoor Nederland op doelsaldo doorging en Schotland werd uitgeschakeld. De overleden Schot hoefde dat gelukkig niet meer mee te maken…

[Pleun]

Mauritshuis

Gisteren stond mijn dag bijna volledig in het teken van cultuur. Met mijn moeder en zus heb ik het Mauritshuis in Den Haag bezocht, waar tot en met vandaag een expositie was gewijd aan Hans Holbein. M’n moeder heeft een museumjaarkaart en aangezien ik bekend sta als cultuurliefhebber, dacht ze dat ik het wel leuk zou vinden om met haar naar Holbein te gaan. Toen we op station Den Haag HS stonden te wachten op de trein naar Den Haag CS, kwam er een klein Vietnamees/Chinees meisje naar me toe. Ze vroeg of ik een brief die ze had gekregen kon vertalen. De brief bleek een aanmaning te zijn van een verzekeringsmaatschappij. Ik vond ’t wel grappig dat het meisje juist mij om hulp vroeg, hopelijk heb ik ‘r  goed geholpen.

Zoals verwacht was het erg druk bij het Mauritshuis, maar de wachttijd viel mee. Een half uurtje schat ik, en gelukkig was het droog. Cultuurliefhebbers zijn over het algemeen mensen van middelbare leeftijd, vaak met een ietwat elitaire uitstraling. Veel jongeren waren er in het Mauritshuis in ieder geval niet te bespeuren. Ik kan ze geen ongelijk geven. Toen ik jonger was, interesseerde cultuur me ook geen fluit. Op die leeftijd heb je andere dingen aan je hoofd en word je geregeerd door je hormonen. Pas sinds een jaar of 5 is bij mij het kwartje gevallen en ben ik me voor cultuur gaan interesseren. Misschien wel (mede) omdat het christelijk geloof me geen bevrediging schonk. Het is zo vaak gebakken lucht… Het geloof boeit me niet echt, cultuur wel.



Maar terug naar Hans Holbein. Deze Duitse schilder leefde van 1497/98 tot 1543 en was een geweldige portretschilder. Tijdens zijn omzwervingen door Europa vereeuwigde hij talloze personen op het witte doek. Rijke Zwitserse burgers, gerenommeerde geleerden, de Engelse koning Hendrik VIII en vele hovelingen, welgestelde zakenlieden etc. In het Mauritshuis hingen een stuk of 25 van Holbeins portretten. De drukte bij dit soort tentoonstellingen weerhoudt me er altijd van om echt te genieten van wat ik zie. Je hebt niet veel tijd om een schilderij goed op je in te laten werken, het is heel vluchtig allemaal. En al die mensen leiden enorm af.



Maar ondanks de niet-ideale omstandigheden heb ik me prima vermaakt in het Mauritshuis. De portretten van Holbein waren levensecht. Hij schilderde met een scherp oog voor detail en maakte gebruik van heldere kleuren. Enkele van de personen van wie het portret in het Mauritshuis was te bewonderen, zijn Robert Cheseman (1533. Valkenier van koning Hendrik VIII. Zie plaatje 1), Erasmus (1523. Holbein maakte in totaal drie portretten van Erasmus. Zie plaatje 2), Edward (1539. Prince of Wales. Edward was 1 jaar oud toen Holbein hem portretteerde. Op zijn 6e besteeg hij de troon. Edward had een slechte gezondheid en werd maar 15 jaar oud. Zie plaatje 3), staatsman Thomas More en koning Hendrik VIII.



Nadat we de Holbein-tour hadden afgewerkt, struinden we door de overige zalen in het Mauritshuis. Wat ik daar allemaal zag, deed mijn culturele hartje sneller kloppen. De vaste collectie van het Mauritshuis bevat talloze schilderijen uit onze rijke Gouden Eeuw. Blikvanger was een enorm schilderij van Paulus Potter: ‘De Stier.’ (zie plaatje.) Het schijnt dat dit schilderij vroeger de voornaamste trekpleister was van het Mauritshuis. Begrijpelijk, want het is door zijn omvang zeer imponerend en erg gedetailleerd. Andere opvallende schilderijen die het vermelden waard zijn, zijn ‘Het meisje met de parel’ en ‘Gezicht op Delft’ van Johannes Vermeer, diverse schilderijen van Rembrandt (waaronder ‘De anatomische les’), Jacob Ruysdael (waaronder ‘Gezicht op Haarlem’), Frans Hals, Jan Steen, Rubens, Breughel (de Oude) en vele anderen. Een stilleven met bloemen van Jan Jacob de Heem wil ik apart noemen, omdat ik er meteen voor viel. Een schitterende compositie van vele soorten kleurige bloemen, zeer nauwgezet, met oog voor wetenschappelijk detail geschilderd. I loved it!

Toen we alles zo’n beetje gezien hadden, brachten we nog een bezoekje aan de museumwinkel. Hier hadden ze veel leuke dingen (bijvoorbeeld een boek over Holbein.) Jammer dat het altijd zo duur is. Een affiche van de Holbein-tentoonstelling vond ik wel een aardig aandenken. M’n moeder kocht ook nog een ansichtkaart met een afbeelding van het stilleven van De Heem voor me. We vonden het alledrie een zeer geslaagd uitje en hebben afgesproken om het Mauritshuis snel nog eens te bezoeken. Er valt zo veel te zien dat je er met gemak een hele dag zoet kunt zijn. Bovendien is Den Haag een leuke stad. Na afloop hebben we nog wat gegeten bij McDonalds, maar toen was het hoog tijd om naar huis te gaan. Schotland – Nederland begon nl. al om 16.00 uur en die wedstrijd wilde ik graag zien. Bij station Den Haag CS nog een bewonderende blik geworpen op de 142 meter hoge Hoftoren die dit jaar voltooid is. Mooi ding.



Schotland - Nederland

Over Schotland – Nederland kan ik kort zijn. De eerste helft heb ik gemist omdat ik te laat thuis was, maar achteraf is dat geen ramp. Oranje stelde weer eens teleur en ik heb er een hard hoofd in dat de zaken a.s. woensdag in Amsterdam nog recht kunnen worden gezet. Ik had me best wel op deze partij verheugd, maar het werd een ouderwetse afknapper. De conclusie m.b.t. de huidige internationals is hard: ze zijn gewoon niet goed genoeg. De afgelopen jaren is het telkens misgegaan toen het er echt om ging (Ierland, Portugal, Tsjechië en nu dus Schotland) en dat kan geen toeval meer zijn. Deze generatie is over the hill. Veel spelers ben ik spuugzat, maar spijtig genoeg zijn er geen gelijkwaardige vervangers. Het einde van een tijdperk is nabij, Nederland zal de komende jaren als voetbalnatie een stapje terug moeten doen.



Matrix Revolutions

Na de zoveelste voetbaldeceptie dit seizoen, kreeg ik gelukkig al snel de kans mijn gedachten te verzetten. Met Pulpeet en Santaarnpaal naar Rotterdam gespoord om ‘Matrix Revolutions’ te bekijken. Na de ‘hoge cultuur’ van het Mauritshuis een hele omschakeling, maar zowel hoge als lage (populaire) cultuur heeft mijn warme belangstelling. Zoals vaker wanneer we naar de film gaan, aten we vooraf een hapje bij de Italiaan op de Hoogstraat. In een opperbeste stemming was ik niet. De laatste tijd zit m’n hoofd vol negatieve gedachten, bijvoorbeeld over het geloof. Of ik nu wel of niet geloof in God, wat maakt ’t allemaal uit? Het tafelgesprek ging o.a. hierover. Desondanks was het wel gezellig bij de Italiaan.

‘Matrix Revolutions’ draaide in Pathe Schouwburgplein, een grote bioscoop waar je een prettig gevoel van ruimte hebt. De film kwam traag op gang, maar toen de slag tussen de mensen van Zion en de machines eenmaal losbarstte, werden onze zintuigen gebombardeerd met een krankzinnige hoeveelheid beelden. De snelheid van de actie was afmattend. De filmmakers hadden duidelijk niet gekeken op een miljoentje meer of minder voor de special-effects. Het verhaal van The Matrix boeide me toen allang niet meer. Zelden zo’n humorloze en naargeestige film gezien. Het was een aardig bioscoopspektakel, maar er zijn te veel kritiekpunten om de film een goede beoordeling te kunnen geven. Veel oppervlakkige, slecht uitgewerkte karakters (zoals Persephone), een mager plot, tot in het belachelijke doorgedreven actiescènes (de Superbrowl van Neo en Smith) en een ernstig gemis aan humor. Van de (af)titelsong heb ik nog het meest genoten. Lekker nummer was dat zeg. De naargeestigheid van de film had bepaald geen goede invl

[Santaarnpaal]

quote:

De naargeestigheid van de film had bepaald geen goede invloed op me, ik stapte in nog treuriger stemming naar buiten dan ik al was. Een laatste biertje bij Santaarnpaal kon daar niets meer aan veranderen…

Pleun, je was niet de enige die hier last van had.  Omdat het best nog een intensieve film was heb ik er ook slecht en onrustig door geslapen. De volgende dag (zondag) was ik ook niet echt in een vrolijke stemming. Het weer hielp ook zo lekker mee  

[Sherley]

quote:

Gisteren stond mijn dag bijna volledig in het teken van cultuur. Met mijn moeder en zus heb ik het Mauritshuis in Den Haag bezocht, waar tot en met vandaag een expositie was gewijd aan Hans Holbein.

Leuke samenvatting Pleun! Tijdens de lunch zei ik voor de gein tegen Cees (m'n baas) dat ik best net zo geportretteerd zou willen worden als Eramus -> in het zwart, zodat het volle licht zou vallen op mijn scherpzinnig gelaatstrekken. Hij ging er nog serieus op in ook en zei dat het zo geregeld kon worden. Uiteraard wel tegen betaling  

[Pleun]

quote:

op 17 Nov 2003 17:43:47 schreef Sherley:
[...]

Leuke samenvatting Pleun! Tijdens de lunch zei ik voor de gein tegen Cees (m'n baas) dat ik best net zo geportretteerd zou willen worden als Eramus -> in het zwart, zodat het volle licht zou vallen op mijn scherpzinnig gelaatstrekken. Hij ging er nog serieus op in ook en zei dat het zo geregeld kon worden. Uiteraard wel tegen betaling  

Alleen narcisten laten zichzelf portretteren.  

[Sherley]

quote:

op 17 Nov 2003 17:54:21 schreef Pleun:
[...]
Alleen narcisten laten zichzelf portretteren.  

Ik was het ook niet serieus van plan. Toch denk ik dat het best een mooi schilderij zou kunnen worden...

[Pleun]

quote:

op 17 Nov 2003 18:01:19 schreef Sherley:
[...]

Ik was het ook niet serieus van plan. Toch denk ik dat het best een mooi schilderij zou kunnen worden...

Zeker.  

[dingo]

quote:

op 17 Nov 2003 18:01:19 schreef Sherley:
[...]
Ik was het ook niet serieus van plan. Toch denk ik dat het best een mooi schilderij zou kunnen worden...

IJdelheid, alles is ijdelheid.  

[dingo]

quote:

op 17 Nov 2003 00:14:24 schreef Pleun:
De naargeestigheid van de film had bepaald geen goede invloed op me, ik stapte in nog treuriger stemming naar buiten dan ik al was. Een laatste biertje bij Santaarnpaal kon daar niets meer aan veranderen…

Je bent wel eens vrolijker geweest dan de afgelopen tijd. (Nu was die film misschien een toevalstreffer als ik Santaarnpaal zo lees, maar toch.) Als je nu 's wat meer gaat doen wat jij leuk of belangrijk vindt en wat minder van wat jij denkt dat andere mensen van je willen, dan heb je wat meer weerstand om die (winter)depressie buiten de deur te houden.

[Pleun]

quote:

op 17 Nov 2003 18:38:50 schreef dingo:
[...]

Je bent wel eens vrolijker geweest dan de afgelopen tijd. (Nu was die film misschien een toevalstreffer als ik Santaarnpaal zo lees, maar toch.)  

Klopt. Maar hoe ik over sommige dingen denk heeft niks met het jaargetijde te maken hoor, hoewel die gedachten in donkere periodes misschien wat eerder aan de oppervlakte komen. Gedachten over het christelijk geloof bijvoorbeeld. Ben daarom ook gestopt met de jongerenkring van de kerk, het heeft geen zin.

Overigens heb ik wel vaker een beetje een somber gevoel na het bezoeken van de bioscoop en dat heeft nix met de film te maken. Waar het wel mee te maken heeft hou ik voor me.

[Pleun]

Op deze donkere novemberdag heb ik voor het eerst een kijkje genomen in de supermarkt 'om de hoek' die de afgelopen tijd is verbouwd. Ziet er mooi uit hoor, maar ik liep er als een kip zonder kop rond. Je bent gewend je vaste route door zo'n supermarkt te lopen (ik ben een echte runshopper), maar die route zal ik opnieuw moeten vaststellen. De melk zal nu eerder in mijn karretje belanden dan het bier, dat kan toch niet? Ach, een mens went snel aan veranderingen. Behalve aan de euro dan, want ik reken nog steeds in guldens.

Vanavond kwam Santaarnpaal gezellig langs. Een ouderwets feel-good filmpje gekeken (Chocolat.)

[dingo]

quote:

op 17 Nov 2003 19:31:49 schreef Pleun:
[...]
Gedachten over het christelijk geloof bijvoorbeeld. Ben daarom ook gestopt met de jongerenkring van de kerk, het heeft geen zin.
[..]

Daar zinspeelde ik al op met de opmerking dat je wat meer voor jezelf leuke of nuttige dingen moet gaan doen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat je jezelf als werknemer/eerbiedwaardige burger en als christen behoorlijk mislukt vindt. Terwijl dat best wel meevalt, God verwacht echt niet dat je elke dag Himmelhoch gestemd ben. Hij houdt jouw (en mij) vast en dat is maar goed ook want als wij het moesten doen was er allang geen ene christen meer. En wat het werken betreft, dat is een kwestie van je draai vinden, de een doet daar 3 maanden over de ander 3 jaar.

[Pleun]

quote:

op 18 Nov 2003 00:51:08 schreef dingo:
[...]
Daar zinspeelde ik al op met de opmerking dat je wat meer voor jezelf leuke of nuttige dingen moet gaan doen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat je jezelf als werknemer/eerbiedwaardige burger en als christen behoorlijk mislukt vindt.

Ik wilde eigenlijk naar bed gaan, maar hier moet ik toch even op reageren. Ten eerste vind ik mezelf als werknemer/eerbiedwaardige burger niet mislukt. In de weblog maak ik vaak gebruik van zelfspot, maar de soep is niet zo heet als ie wordt opgediend hoor. De meeste mensen nemen zichzelf nogal serieus, maar ik kan wel om mezelf lachen (wat ik dan ook vaak doe.) En wat het christen-zijn betreft, daarin voel ik me al helemaal niet mislukt. Het is veel fundamenteler, ik vraag me namelijk af wat de zin ervan is. Al dat gepraat en geschrijf over het geloof, ik kan er helemaal niets mee.

quote:

Terwijl dat best wel meevalt, God verwacht echt niet dat je elke dag Himmelhoch gestemd ben. Hij houdt jouw (en mij) vast en dat is maar goed ook want als wij het moesten doen was er allang geen ene christen meer. En wat het werken betreft, dat is een kwestie van je draai vinden, de een doet daar 3 maanden over de ander 3 jaar.

Thanx voor de opbeurende woorden, maar ergens bekruipt me het gevoel dat we elkaar niet helemaal begrijpen.  

[Pleun]

Doelstelling weblog

Naar aanleiding van de posts van Dingo liep ik na te denken wat nu eigenlijk het doel is van mijn schrijfsels in de weblog. In het begin was het louter de bedoeling om leuke stukjes te schrijven, zonder al te veel van mezelf prijs te geven. Later is het uitgegroeid tot een persoonlijk project, waarbij ik veel meer van mezelf laat zien. Ik ben me ervan bewust dat hier een gevaar in schuilt, omdat over jezelf kletsen vaak ontaardt in gezemel (vind ik), en mensen ook niet alles begrijpen wat ik schrijf. Dat laatste is logisch, want ik heb niet altijd zin om dingen uit te leggen. Als schrijver ontkom je er eigenlijk ook niet aan om jezelf bloot te geven, schrijvers die dat niet doen vind ik laf en saai.

Voor mij is het nut van de weblog enerzijds dat ik lekker aan het schrijven kan blijven en spelenderwijs een breed scala aan onderwerpen die me boeien de revue kan laten passeren. Anderzijds is het een stukje persoonlijke geschiedschrijving. Of ik nu veel meemaak of weinig doet er niet toe, ik vind het gewoon leuk om een periode van mijn leven wat uitgebreider vast te leggen dan ik tot nu toe gedaan heb. Een uitgebreid dagboek heb ik voorheen nooit bijgehouden, omdat ik puur voor mezelf schrijven niet leuk vind. Ik heb een publiek nodig, al is het maar anderhalve man en een paardekop. Dat mensen het leuk vinden wat ik schrijf, is mooi meegenomen.

[Pleun]

Gisteravond kwam Pulpeet Pleuntje weer eens gezelschap houden. We hebben de film ‘Alien’ (1979) bekeken. Blijft een goede film, omdat de spanning heel goed wordt opgebouwd. Het buitenaardse monster komt pas na een uur voor het eerst in beeld en is daarna slechts sporadisch te zien. De suggestie dat er iets engs is, is meestal veel angstaanjagender dan wanneer het gevaar daadwerkelijk wordt uitgebeeld. ‘Alien’ is daar een perfect voorbeeld van. Zowel ‘Alien’ als ‘Aliens’ (Alien II) vond ik de eerste keer dat ik ze zag erg spannend.

Ariel Sharon

Toen de film was afgelopen, vielen we midden in een documentaire over Ariel Sharon, de premier van Israël. Het was het laatste deel van een drieluik over Joodse politieke leiders die in een vorige leven generaal waren. Het eerste deel ging over Moshe Dayan en heb ik ook gezien. De aflevering over Rabin heb ik gemist. Het was een boeiende documentaire, die veel vertelde over de bloedige geschiedenis van de staat Israël. Sharon heeft de uitstraling van een lieve opa, maar is in wezen een meedogenloze man, zonder ook maar enig gevoel voor de Palestijnen. In 1973 speelde hij een belangrijke rol in de Yom Kippoeroorlog. In 1982 was hij minister van Defensie en liet hij het Israëlische leger Libanon binnentrekken om de PLO te verdrijven. Vanuit de Joodse bevolking was er veel verzet tegen de oorlog, die een hoop mensenlevens kostte. Sharon wordt ook verantwoordelijk gehouden voor het bloedbad in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila (waar in 1982 door christelijke milities 1000 mensen werden afgeslacht), stimuleerde de bouw van Joodse nederzettingen in de bezette gebieden en bracht in 2000 een omstreden bezoek aan de Al-Aqsa moskee op de Tempelberg. Het bezoek vormde de aanleiding voor de tweede Intifadah.

Dat Sharon momenteel premier is van Israël heeft hij te danken aan de steun van het rechtse deel van de Joodse bevolking, dat geen land wil opgeven in ruil voor vrede. Die vrede zie ik er dan ook niet snel (misschien wel nooit) komen. In ieder geval niet zolang ijzervreters als Sharon het voor het zeggen hebben. Ik ben door mijn achtergrond altijd op de hand van Israël geweest, maar een zwart-wit visie op het Joods-Palestijnse conflict is eigenlijk belachelijk. De Palestijnse aanslagen zijn weerzinwekkend, maar de zinloze ‘oog om oog, tand om tand’-politiek van Israël en de minachting voor Palestijnse mensenlevens zijn ook niet goed te praten. Misschien zijn de Joden en Palestijnen wel gedoemd om voor altijd elkaars bloed te vergieten. En de rest van de wereld kijkt afgestompt en verveeld toe. Ik kan ze geen ongelijk geven…



Nederland – Schotland

Nog een paar uurtjes en de allesbeslissende wedstrijd tegen Schotland gaat beginnen. Mijn gedachten gaan terug naar een andere beslissingswedstrijd, heel lang geleden. Ik was nog maar een klein jochie toen Nederland in november 1985 in Rotterdam moest aantreden tegen de Rode Duivels. In Brussel had Oranje, net als afgelopen zaterdag, met 1-0 verloren. In Rotterdam stond een ticket voor het WK ’86 in Mexico op het spel. Ik herinner me nog dat ik de wedstrijd bij m’n oma zat te kijken. De wedstrijd verliep voorspoedig, in de 60ste minuut scoorde Rob de Wit het eerste doelpunt en ruim tien minuten later werd het 2-0 voor Nederland door Peter Houtman (die ik in april jl. heb geinterviewd, het ging toen o.a. over deze wedstrijd.) Met die stand zou Oranje zich plaatsen voor het WK. Het liep echter anders. Vijf minuten voor tijd kopte een Belgische verdediger (Georges Grün) uit een voorzet van Eric Gerets de 2-1 in de touwen. Daarbij bleef het, Nederland was uitgeschakeld. Wat was ik teleurgesteld! De dag erna op het schoolplein met vriendjes het verlies geprobeerd te verwerken. Ik herinner me nog dat eentje zei dat ie het doelpunt van de Belgen had gemist omdat ie stond te pissen. Eerst dacht hij dat Nederland had gescoord, maar helaas… het waren de patattenvreters. Het was m’n eerste grote voetbaldeceptie. Er zouden er nog vele volgen…

Muziek: MP3'tjes gedwonload van Muse (Hysteria), Unkle (Eye for an eye) en Matrix Revolutions (de aftitelsong.) Lekkerrr.  

[Pleun]

Morgen komt er een nuancering van het stukje over Israël.

[Santaarnpaal]

quote:

op 19 Nov 2003 19:55:54 schreef Pleun:
Morgen komt er een nuancering van het stukje over Israël.

Waarom?
Ik kon me zelf redelijk vinden in het betoog van jou over Israël.

[Pleun]

quote:

op 19 Nov 2003 19:58:24 schreef Santaarnpaal:
[...]

Waarom?
Ik kon me zelf redelijk vinden in het betoog van jou over Israël.

Omdat ik een goed artikel heb gelezen waarin een aantal belangrijke beschuldigingen die vaak tegen Israël worden ingebracht, worden ontkracht danwel genuanceerd. Het deed mij weer eens beseffen hoe moeilijk het is om ergens een fatsoenlijke, goed gefundeerde mening over te vormen.

[Marloes]

Wat ik erg vreemd vond is dat ik altijd dacht dat Israël er helemaal alleen voor stond in het midden-oosten, maar bij die aanslagen op synagoges in Turkije bleek de Turkse regering samen te werken met Israel; en blijken de legers zelfs wel samen te trainen .

[Pleun]

6-0, 6-0, Schotland is de l...

En toen waren we weer blij. Het was gisteren weer een ouderwets voetbalavondje bij Santaarnpaal. Vooraf was ik nogal pessimistisch gestemd, dus dat Oranje met maar liefst 6-0 de Schotten verpletterde was een leuke surprise. Typisch Hollands om zich op deze manier te kwalificeren. Het is wel grappig om (op internet) buitenlandse kranten te lezen na zo’n overwinning, zoals The Scotsman. Termen als ‘annihilated’, ‘trashed’, ‘humiliation’ en ‘onslaught’ vliegen je om de oren. Het was de grootste zeperd voor Schotland sinds 42 jaar, toen Engeland op Wembley met 9-3 te sterk was. Verder is alles over de wedstrijd van gisteren al gezegd. Ik ben blij dat Nederland zicht geplaatst heeft voor Portugal, omdat ik oprecht vreesde dat het (voorlopige) einde van Nederland als serieuze voetbalnatie nabij was. Gelukkig staan er net op tijd enkele nieuwe toptalenten op. Alleen jammer dat die altijd bij Ajax vandaan komen. Hopelijk ontwikkelt Van Persie zich tot een volwaardige international, maar eigenlijk had hij er al moeten staan.

[Zijnkind]

quote:

op 19 Nov 2003 20:37:27 schreef Marloes:
Wat ik erg vreemd vond is dat ik altijd dacht dat Israël er helemaal alleen voor stond in het midden-oosten, maar bij die aanslagen op synagoges in Turkije bleek de Turkse regering samen te werken met Israel; en blijken de legers zelfs wel samen te trainen .

Is al heel lang bekend, Marloes. Ook schijnen de inlichtingendiensten nauw samen te werken. Eigelijk ook wel logisch. Beiden hebben te maken met een groep die men eronder moet houden. Israel de palestijnen, Turkije de koerden. Beiden zijn ook niet echt aan andere landen gebonden dan de USA.

Ik kon me wel aardig vinden in het stuk over Sharon trouwens. Het blijft een vergelding op vergelding op vergelding conflict. Niemand wil het begin van een andere politiek op zich nemen blijkbaar. Is dit ziende blind en horende doof zijn?

[Marloes]

quote:

op 19 Nov 2003 19:55:54 schreef Pleun:
Morgen komt er een nuancering van het stukje over Israël.

ik wacht nog

[Pleun]

quote:

op 21 Nov 2003 00:40:00 schreef Marloes:
[...]

ik wacht nog

Ik wilde net melden dat ik 't uitstel tot het weekend. Vandaag komt het er niet meer van en morgen heb ik geen tijd. Maar het komt zeker, het artikel ligt hier naast me.  

[Sarah]

Ik ken dat uitstellen van jou, heb je al geschreven over schoonheid? En vriendschap? Je gedachtes hierover... Nee he?  

Het is fijn om weer veel van je te lezen.
Ik heb nu 'het gewijde dagboek van Adrian Plass', en zijn bijbels dagboek gelezen (in de laatste ben ik eigenlijk nog bezig) en ik vraag me af hoe jij het zou doen, volgens mij zou ik het ook leuk vinden om van jou zo'n dagboek te lezen. Levende gedachtes. Niets mis mee, is juist gezellig... hmz

Sterkte nog eej met het doorkomen van deze winter  
Geniet van je vrije tijd want voor je het weet ben je weer aan het werk...

[Pleun]

Heb de laatste dagen last van een writer's blockje. Maar bij deze toch ff een korte update.

quote:

op 21 Nov 2003 09:41:24 schreef Sarah:
Ik ken dat uitstellen van jou, heb je al geschreven over schoonheid? En vriendschap? Je gedachtes hierover... Nee he?  

Ten eerste: Leuk weer wat van je te lezen. Hoera!
Ten tweede: Je hebt een goed geheugen. Over vriendschap en schoonheid zou ik idd nog wat schrijven, maar ik vind die onderwerpen dermate serieus dat ik er ff voor moet gaan zitten om er een goed stuk over te schrijven. En aangezien ik het liefste schrijf uit de losse pols, heb ik het op de lange baan geschoven. Hetzelfde geldt voor het stuk over Israel. Ik ben er mee bezig, maar door mijn writer's blockje duurt het iets langer allemaal.

quote:

Het is fijn om weer veel van je te lezen.
Ik heb nu 'het gewijde dagboek van Adrian Plass', en zijn bijbels dagboek gelezen (in de laatste ben ik eigenlijk nog bezig) en ik vraag me af hoe jij het zou doen, volgens mij zou ik het ook leuk vinden om van jou zo'n dagboek te lezen. Levende gedachtes. Niets mis mee, is juist gezellig... hmz

Over dat dagboek moet je maar wat meer vertellen want ik ken het niet. Adrian Plass ken ik wel, een van de weinige christelijke schrijvers met humor.

Dan nu een kort verslagje van mijn weekend. Afgelopen vrijdag was m'n oudste zus 'Sherley' jarig. Ze heeft van haar familie een aquarium gehad met allemaal kleine goudvisjes. Eentje heeft ze Albert genoemd, naar een oom. Albert (de vis dan) is een beetje een slome. Hij is altijd te laat met voederen en laat de andere visjes het eten voor z'n neus wegkapen. Sherley is als een kind zo blij met haar aquarium.

Er was weinig tijd om bij te komen van het bezoekje aan Sherley, want er stond nog iets belangwekkends op het programma vrijdag: een vergadering van de machthebbers van het GKV-forum. Het topoverleg was thuis bij Jan W. in Zwolle, een flink eind uit de buurt. Het was leuk om de collega's eens IRL te zien. Jan W. heeft een aardige muziekcollectie moet ik zeggen.

Over mijn zaterdag en zondag valt weinig te melden. Rond 1.00 waren Pulpeet en in weer Vlaardingen. Of het nu komt door de drukke vrijdag of mijn rare bioritme weet ik niet, maar toen ik wakker werd was ik gebroken. Voelde me net een oude man. Zere rug en doodmoe. Vreemd. Niet veel gedaan derhalve. Wel het boek 'Maya' van Jostein Gaarder uitgelezen. Gaarder is bekend van de bestseller 'De Wereld van Sofie', een boek dat ik wel leuk vond om te lezen. Een toegankelijke inleiding op de Westerse filosofie. 'Maya' kan ik echter een stuk minder waarderen. In de roman worden wetenschap (evolutiebiologie) en andere wereldbeelden tegenover elkaar gezet, bijvoorbeeld die van Gaia (Moeder Aarde), die de aarde beschouwt als levend organisme.

'Maya' is een gelaagde roman, waarin erg veel zit. De titel verwijst o.a. naar het schilderij La Maia Desnuda van de Spaanse schilder Goya, en de naam van een van de personages (Ana Maria Maya.) Het centrale thema van het boek is de zin van het leven. Hoewel in 'Maya' flink wordt gezaagd aan de stoelpoten van de wetenschap (wat ik toejuich), komt het christelijk geloof als alternatief daarvoor nauwelijks aan de orde. Gaarder houdt het bij filosofie.

Als roman vond ik 'Maya' niet goed, omdat de personages nogal houterig zijn en het verhaal erg gekunsteld is. De roman bestaat voor een groot deel uit een brief van zo'n 200 pagina's. Beetje aan de lange kant... De inhoud van 'Maya' vond ik wel boeiend. Gaarder is volgens mij meer filosoof dan romanschrijver. Je kan merken dat hij erg veel weet, ook van bijvoorbeeld de Spaanse cultuur. Maar die kennis had hij van mij iets 'vloeiender' in het verhaal mogen verwerken.  

[Pulpeet]

ik dacht dat het seizoen der muggen voorbij was

Blijkbaar is er één verdwaald in de tijd, want zojuist werd ik wreed uit mijn poging tot slapen opgeschrikt door zo'n kreng. Nu heeft ie een oplawaai met de vliegenmepper gekregen, maar ik zie nergens een lijk. Hij zat op een vervelend plekje. Hopelijk heb ik goed geraakt. Anders moet ik straks weer op jacht.

[Pleun]

Israël voor het gerecht

Ik zou nog ingaan op mijn vorige stuk over Israël en aangezien ik af en toe mijn beloftes wel eens nakom, doe ik dat bij deze.

In de bijlage bij het Reformatorisch Dagblad van vorige week zaterdag (15-11) stond het artikel ‘Israël voor het gerecht.’ M’n pa kwam ermee aanzetten toen ik enkele dagen terug tijdens het eten over Israël en Sharon begon. In het artikel weerlegt de Amerikaanse rechtsgeleerde prof Alan Dershowitz enkele belangrijke beschuldigingen die vaak tegen Israël worden ingebracht.

Volgens de prof zijn beide partijen het erover eens dat de Palestijnen een eigen staat moeten krijgen, omdat iedere andere oplossing voor het conflict in het Midden-Oosten slechter is. Dat die Palestijnse staat er nog steeds niet is, ligt volgens hem niet aan Israël, maar aan de Palestijnen. In de loop van de geschiedenis is Israël vier keer akkoord gegaan met een Palestijnse staat, maar telkens weigerden de Palestijnen (voor het laatst in 2000.) Aanvaarding van de plannen zou namelijk betekenen dat ze een Joodse staat zouden accepteren.

Een van de beschuldigingen tegen Israël is dat de Joden geen serieuze pogingen hebben ondernomen om vrede te bereiken. Dershowitz wijst op tegenstellingen die blijken uit opiniepeilingen onder Joden en Palestijnen. Een groot deel van de Joodse bevolking is bereid veel op te offeren in ruil voor vrede, terwijl maar liefst 87 % van de Palestijnen door wil gaan met terroristische acties tot heel Palestina is bevrijd. De Palestijnen willen Israël veranderen in een Palestijnse staat.

Ook de stelling dat het bezoek in september 2000 van Sharon aan de Tempelberg de oorzaak was van de nieuwe golf van geweld, haalt Dershowitz onderuit. De Palestijnse minister van Communicatie erkende dat de Palestijnse Autoriteit al na het mislukken van de vredesbesprekingen in Camp David (2000) op verzoek van Arafat begon met het voorbereiden van de intifada. Het bezoek van Sharon aan de Tempelberg was volgens Dershowitz weliswaar een provocatie, de oorzaak van de intifada was het niet. De Palestijnen gebruikten het als voorwendsel voor geweld. Maar werkelijke vrede in het Midden-Oosten moet provocaties kunnen verdragen. Provocaties zullen er altijd zijn.

Dershowitz citeert journalist Thomas Friedman in ‘The New York Times’: “De wereld moet begrijpen dat de Palestijnen niet tot zelfmoordbombardementen zijn overgegaan uit wanhoop, die een gevolg is van de Israëlische bezetting. Dat is een grote leugen. Waarom? Om te beginnen: Veel andere volken in de wereld zijn wanhopig. Maar ze lopen niet rond met dynamiet om hun middel. Belangrijker nog is dat president Clinton de Palestijnen een vredesplan heeft aangeboden die de wanhopige bezetting had kunnen beëindigen, maar Yasser Arafat liep weg.”

Uit onderzoek blijkt dat zelfmoordterroristen niet “ongeschoold, straatarm, argeloos of depressief” zijn. Ze hadden vaak goede banen en functioneerden normaal in hun familie. Katalysator van het zelfmoordterrorisme is de eeuwige stroom anti-Joodse propaganda. Palestijnse onderwijzers sporen leerlingen aan tot haat tegen Israël. Bij een opiniepeiling onder 1000 Palestijnse jongeren in de leeftijd van 9 tot 16 bleek dat 73 % bereid was als “martelaar” (zelfmoordterrorist) te sterven. De voortdurende propaganda tegen Israël verklaart waarom van de vele wanhopige volkeren in de wereld alleen Palestijnse jongeren in de rij staan om zelfmoord en massamoorden te plegen. De filosoof Jean Bethtke Elshtain noemde de bereidheid om kinderen op te offeren een van de tekenen van ‘een cultuur van de dood.’

Verder relativeert Dershowitz de stelling dat er tijdens de intifada veel meer Palestijnen dan Israëliërs zijn gedood. Er zijn veel meer onschuldige Joodse burgers slachtoffer geworden van het geweld dan onschuldige Palestijnen. Bovendien was de grote meerderheid van gedode Palestijnen rechtstreeks betrokken bij terreurbewegingen. Dershowitz geeft toe dat het percentage onschuldige Palestijnen dat bij acties van het Israëlische leger is omgekomen te hoog is. Maar Israëls morele verantwoordelijkheid voor deze slachtoffers, die niet doelbewust werden gedood, valt niet te vergelijken met de morele verantwoordelijkheid van de Palestijnse terroristen die proberen iedere willekeurige Israëlische burger te doden.

Een andere beschuldiging is dat Israel misbruik maakt van de holocaust. De Palestijnen hebben zich afgevraagd waarom zij de prijs zouden moeten betalen voor de misdaden van de Duitsers. De leiders van de Palestijnse Arabieren steunden echter de holocaust en nazi-Duitsland van harte. Grootmoefti van Jeruzalem al-Husseini bijvoorbeeld sloot een verbond met de nazi’s en bracht de oorlogsjaren in Berlijn bij Hitler door als adviseur inzake de Joodse kwestie. Hij werd door Himmler naar Auschwitz gebracht, waar hij instemde met de massamoord op de Europese Joden. Hij stelde voor de Joden in Palestina en de Arabische landen hetzelfde lot te laten ondergaan. Na de oorlog werd al-Husseini in Nurnberg tot oorlogsmisdadiger verklaard. Yasser Arafat noemde al-Husseini echter “onze held.”

Een ander punt is dat de wereld de Palestijnen vaak beschouwt als underdog. Onzin, vindt Dershowitz. Als gekeken wordt naar het bredere verband zijn juist de Israëliërs de underdog. De Palestijnen hebben de steun van 1 miljard moslims. Daar mag de steun van de Verenigde Naties, de Europese Unie, de derde wereld, het Vaticaan, veel invloedrijke academische instituten, internationaal links, extreem rechts en vele protestantse kerken aan toe worden gevoegd. “Daarbij kan”, schrijft Dershowitz, “Israel het zich niet permitteren één enkele oorlog te verliezen zonder zijn bevolking bloot te stellen aan genocide en zijn staat aan vernietiging.”

De aversie tegen de Joodse staat hangt volgens Dershowitz samen met het antisemitisme, dat in vele delen van de wereld is blijven bestaan. De haat tegen “de Jood” is veranderd in haat tegen “de Joodse natie.” De internationale gemeenschap is volgens hem schuldig aan een verkeerde behandeling van Israel. De Verenigde Naties en vele grote naties falen gruwelijk.

Dit is in grote lijnen de inhoud van het artikel. Dershowitz is zelf overduidelijk van Joodse komaf, wat ongetwijfeld van invloed is op zijn argumenten. Maar het is iig een leerzaam stuk, dat het conflict van een andere kant bekijkt dan de media doorgaans doen. Veel Nederlandse media zijn bijvoorbeeld links en dus pro-Palestijns.