Als moderator vind ik dat deze recensie wel een eigen draadje verdient.
25th HourNa een turbulent weekje op het werk (waar ik misschien later nog wat over schrijf), ontspande ik me vrijdagavond (ontspannen gaat me altijd vrij gemakkelijk af) met een filmpje: 25th Hour van Spike Lee. De film gaat over de laatste dag in vrijheid van Monty Brogan (Edward Norton.) Monty is drugdealer in New York, is verlinkt en moet nu voor zeven jaar de bak in. Zijn laatste dag ‘viert’ hij met zijn geliefde Naturelle (Rosario Dawson) en twee oude vrienden: leraar Engels Jacob (Philip Seymour Hoffman) en beurshandelaar Frank (Barry Pepper.) Ook neemt Monty afscheid van zijn pa.
In 25th Hour komen verschillende thema’s aan de orde: o.a. schuld, boete en vergeving. Op de achtergrond is voortdurend ‘9-11’ aanwezig. In het openingsshot zien we de twee lichtbundels die de Twin Towers symboliseren, in het Ierse café van Monty’s vader worden de gevallen brandweerlieden herdacht en vanuit het appartement van Frank krijgen we een dramatisch kijkje op Ground Zero.
Naast de belevenissen en ontmoetingen van Monty, is de verliefdheid van de softe Jacob op een van zijn leerlingen een grappig nevenplot. Mary d’Annunzio (een naam die niet zomaar is gekozen vermoed ik) wordt gespeeld door Anna Paquin, een actrice die ik bijzonder leuk vind. Monty loodst haar mee naar binnen in de club waar hij zijn afscheid viert. Jacob is als de dood dat hij zijn baan erdoor verliest, maar desondanks weet Mary hem te verleiden tot een kus. Die Jacob… Een beetje een schijtluis, maar ik snap goed wat hij in het meisje ziet.
Monty, die doodsbang is voor wat hem in de gevangenis te wachten staat, heeft verschillende gesprekken met zijn naasten, die een louterende werking hebben. Frank vindt het erg voor zijn vriend, maar beseft ook heel goed dat Monty een luizenleventje leidde van het geld van mensen die hij met zijn drugs in de afgrond duwde. Frank voelt zich schuldig dat hij Monty nooit heeft gewaarschuwd en beseft dat hun vriendschap over zal zijn wanneer Monty zijn straf erop heeft zitten. Een andere zijtak van het verhaal is de verdenking dat Naturelle Monty heeft verraden, maar dit verhaallijntje is niet zo interessant.
Al met al vond ik 25th Hour wel een aardige, maar tevens een ietwat vreemde film. Nu houd ik wel van vreemde films, maar 25th Hour raakte geen gevoelige snaar. Edward Norton & Co zijn weliswaar goed op dreef, in andere films vind ik ze stuk voor stuk beter te pruimen. Zo is in de rol van Norton een echo van Fight Club waarneembaar. Ook Barry Pepper (Saving Private Ryan, The Green Mile, We were Soldiers) en Philip Seymour Hoffman (Magnolia, Almost Famous) vond ik in andere films beter. Belangrijk voor de sfeer en de algehele indruk van 25th Hour is de filmmuziek, die bij tijd en wijle nogal vervreemdend is. Vooral bij de scene waarin de camera over Ground Zero gaat.
De titel van de film slaat op de droom die Monty heeft wanneer z’n pa hem naar de gevangenis rijdt.
