Rosenstrasse
Net als The pianist (2002) is Rosenstrasse een persoonlijk verhaal uit de zo veelverfilmde en -beschreven Tweede Wereldoorlog. De titel verwijst naar een straat in Berlijn waar een groeiende groep arische vrouwen, onder wie Lena Fischer (Katja Riemann) en het zevenjarige joodse meisje Ruth (Svea Lohde), dag in, dag uit stond te protesteren tegen het nazi-regime.
`Wij willen onze mannen terug`, roepen ze - want de meeste van deze vrouwen hebben een joodse echtgenoot die gevangen gehouden worden in een streng bewaakt gebouw in de Rosenstrasse. Ze laten zich niet verjagen door geweerschoten of andere dreigementen van de gestapo.
Dit Berlijnse verhaal is niet het enige. Rosenstrasse is namelijk een raamvertelling. Een New Yorkse jonge vrouw, Hannah (Maria Schrader), gaat na de begrafenis van haar joodse vader op zoek naar de geschiedenis van haar moeder, Ruth. Ze komt terecht bij een 90-jarige vrouw die zich tijdens de oorlog over Ruth ontfermd blijkt te hebben. Deze vrouw, Lena, vertelt Hannah van de gebeurtenissen in de Rosenstrasse.
Het deel van de film dat zich in het heden afspeelt, is nogal stroperig. Het rouwritueel, verschillende conflicten, een huwelijk dat niet door dreigt te gaan: de gebeurtenissen van in New York in 2001 vertragen het verhaal onnodig, terwijl het eigenlijk gaat om de gebeurtenissen van Berlijn 1943.
Het oorlogsverhaal is wél boeiend, die scènes zijn mooier en met meer oog voor detail gemaakt. Sentimentaliteit ligt in zo`n verhaal wel op de loer, en de film in zijn geheel is met zijn 140 minuten aan de lange kant, maar de gebeurtenissen in de Rosenstrasse ontroeren en verontwaardigen voldoende.
Dat deze historische passages wel de moeite waard zijn, is niet alleen de verdienste van de regisseur. Want in die scènes - die gelukkig het leeuwendeel van de film innemen - wordt prachtig geacteerd. Met name Katja Riemann is overtuigend als de vechtlustige, krachtige Lena, die liefdevol Ruth bij zich neemt. Het spel in de hedendaagse scènes is minder indringend, het verhaal rond Hannah is weinig interessant en beklijft daardoor niet.
Het zoveelste oorlogsdrama is geen meesterwerk à la Schindler`s list of The pianist, maar vanwege het mooi kleine verhaal en de uitstekende acteerprestaties laat de film een heel aardige indruk achter.
in deze film spel wel wat bekenden acteurs zoals Jan Decleir(karakter) Thekla Reuten(de tweeling) Fedja van Huêt(karakter)
vind je films over de 2de wereld ootlog wel intersant zou ik zeker deze film gaan kijken
