Ook ik vind Tolkien en de verfilming van het 'Lord of the rings'-epos erg goed. Het boek is met respect verfilmd, er zijn geen extra donkere, duistere lagen aan toegevoegd. Ik vind het een helder verhaal over hoe het kwaad de wereld van Midden Aarde bedreigt, en hoe standvastigheid, onbaatzuchtigheid, verantwoordelijkheidsbesef, geloof, hoop en liefde, te vinden bij de 'goeden', het kwaad uiteindelijk overwint.
Ja, er komen tovenaars in voor, er wordt getoverd -ook door de goeden-, er wordt gerommeld met genetica, er wordt veel bloed vergoten. Is dat een goede reden om de film af te keuren? Ik denk het niet: het kwaad wordt niet verheerlijkt, sterker nog, de film draait juist om het uitbannen van dergelijke praktijken. In de film wordt gestreefd naar behoud van het goede, de natuur, eerlijkheid en broederschap. Aan het eind van het verhaal vertrekken de elfen en de tovenaars uit de wereld, en daarmee de magie, om te gaan naar het rijk waar ze thuis horen.
Mensen die heel hard roepen 'dit mag niet' en 'dat moet', 'zus is verkeerd' en 'zo hoort het' omdat 'dat in de bijbel staat', hebben Paulus nog niet begrepen. Paulus vindt aardse wetten niet belangrijk meer (besnijdenis, onrein eten, sabbath viering), vergeleken met wat Gods kinderen te wachten staat. Gods kinderen zijn in Christus dood voor de wet. In Christus rest je niets anders dan het goede te doen (zie de brief aan de Romeinen).
Wat is goed? Christus aannemen als verlosser is goed, jezelf kind weten van God is goed. Daaruit vloeit voort dat alles dat die relatie verstoren kan, fout is.
Paulus laat zien dat dat kan betekenen dat wat voor de een okee is, voor de ander fout kan zijn.
Daaruit volgt dat sommigen de LOTR-films en -boeken erg prachtig en zelfs opbouwend kunnen vinden, en anderen het verderfelijk zullen vinden. Dat is, naar mijn mening, in lijn met de bijbel. Daarom: je moet voor jezelf uitmaken of je naar dergelijke films kunt kijken of niet.
Ik kijk en lees deze verhalen dus graag.
Ik vind de film erg duidelijk: mooie gezichten horen bij goede mensen, lelijkere gezichten bij slechtere mensen. Boromir en Faramir zijn broers, vechten allebei voor het voortbestaan van hun land, in afwachting van de terugkeer van de koning. Boromir, met een stugge kop, blijkt het wachten beu en neemt een onverstandig besluit, welke hem fataal wordt. Faramir, met een fijner gelaat (meer een mietje zeg maar), is onzelfzuchtiger en doet het goede, waardoor uiteindelijk het kwaad geen vat op hem krijgt.
Ik vind het tekenend hoe de tovenaar Saruman, van oorsprong goed, geintimideerd wordt door het kwaad, en hoopt de bedreiging in de hand te kunnen houden door het op een akkoortje te gooien met dat kwaad. Het is tekenend om te zien hoe kwaad hij wordt op Gandalf als deze hem de waarheid verteld, hem vertelt dat hij slechts een stromannetje is geworden van het kwade. Sterker nog, Saruman 'de witte' (een kleur die vaak staat voor zuiver en rein) verandert zichzelf in Saruman 'de veelkleurige' (veel kleuren staat voor geslepenheid; het kan wit lijken, maar zal onbetrouwbaar blijken).
Ik vind het tekenend hou de koning van Rohan ingepalmd wordt door een slangentong, een raadsheer die de koning in slaap sust met fluwelen woorden en hartverwarmende adviezen; waardoor de koning alleen nog aan zichzelf denkt en niet meer aan het land dat hij moet besturen. Zelfmedelijden kan een bron van kwaad zijn!
Het is tekenend om te zien hoe de oude hobbitnatuur van Gollem vecht met de verslaving aan de Ring, die hem de gemene en onbetrouwbare Gollem heeft gemaakt. In die gesprekken tussen de 2 alterego's zie je duidelijk de manier waarop je jezelf soms gerust stelt: 'het is niet helemaal goed wat ik doe, maar aan de andere kant: eigenlijk komt het mij toe'.
Kortom: ik sluit mij aan bij wat Pleysier al eerder zei...
Conclusie: ook ik snap niet waarom een cristen niet naar de LOTR-films mag kijken (tenzij ze een goede relatie met God in de weg staan).
