Daarbij roet de Here ons nergens op om 2 keer per zondag naar de kerk te gaan. Dat is er ingestampt door onze ouders, kerkeraad of synode.
We moeten onze onderlinge samenkomsten niet verzuimen, dat is waar. Maar nergens staat hoe vaak die moeten plaatsvinden in een week, of een jaar.
En nogmaals, als je zeker weet dat je in een samenkomst een ontmoeting zult hebben met de levende God, dan blijf je echt niet thuis hoor. Dus ga je met tegenzin, vraag je dan af wat er misschien wel mist in je samenkomst.
Als ik nu zou horen dat er over 10 minuten nog een extra samenkomst gepland zou worden in de kerk, dan zou ik van de partij zijn.
En ik niet alleen. Onze gemeente zou praktisch vol zijn, en ik hoef mijn kinderen niet te dwingen, want die zouden al voor mij op de fiets zitten.
Toen vanmorgen de dienst op zijn einde dreigde te raken, was ik al weer verlangend naar de volgende. En daar horen ook de bijbelstudiekringavonden en de bidstonden etc bij.
Ik blijf het niet snappen dat gemekker over "verplicht" naar een samenkomst gaan. Als wij een eigen gebouw zouden hebben zouden we het wel weten.
Ook na de kindersamenkomst, na ruim twee uur, zijn de kinderen niet weg te slaan. En dan maken we geen werkjes of kleurplaten hoor. Wij prijzen de Heer met ze, ze aanbidden op een manier waar veel volwassenen nog een voorbeeld aan kunnen nemen, luisteren een half uur tot soms drie kwartie naar een echte jongerenpreek, en hebben vanmorgen één van onze oude zieke broeders uitgenodigd, om hem de handen op te leggen en voor hem te bidden, omdat hij ziek is. Geloven in de praktijk. Laat ze al jong weten dat dat gewoon heel plezierig is. Jezus is gekomen opdat wij leven en overvloed zouden hebben, dat kan moeilijk met een zucht en een steun.
"zucht"
