Ben blij dat dit onderwerp onder de aandacht gebracht wordt.Paulus spreekt in Titus 3:14(groot nieuws):' Ook onze mensen moeten leren zich ijverig toe te leggen op het goede'. Hieruit blijkt dat we moeten leren. En leren moeten we willen. Ook onderlinge tucht moeten we willen leren.
Als het goed is wordt God groter in ons leven en wij kleiner.
In ons gebed is het belangrijk dat we God vragen of Hij ons bewust wil maken van onze onbewuste zonden en ons bewaren wil voor hoogmoed. Zie ps. 19:13-15. Ook kunnen we vragen of God vrijmoedigheid wil geven aan de mensen om ons heen om ons aan te spreken.
Wanneer we dit doen, en we worden daarna aangesproken op ons gedrag, zullen we ons dit gebed te binnen brengen en verhoring van God zien op ons gebed. Hem daarvoor danken, evenals de brenger. Dat is God ervaren!
Als we naar de ander gaan, gaan we niet met een houding van ik zal het wel eens even vertellen, of om gelijk te halen, maar dienstbaar aan de ander.
D.w.z. de ander met respect behandelend en in waarde latend. Oordelen mogen we niet over elkaar. Dan kijk je neer op de ander (zit op Gods troon).
Nu komt het in de praktijk nogal eens voor dat wanneer je iemand aanspreekt, je ontkenning krijgt en/of je wordt beschuldigd, en daarna koeltjes behandeld.
Die persoon wil dan niet naar zijn binnenste gaan, hij sluit zich af. Dan is het de kunst om niet boos te worden op zijn reaktie, maar dit bij God te leggen. Jij hebt gedaan wat je kon. Word je wel boos om die reaktie, dan betekent het dat er bij jou iets zit wat opgeruimd kan worden als je wilt. Bij een confrontatie gebeuren altijd veel dingen. Ga je er doorheen dan win je veel. De angst komt vaak omdat we te weinig zelfvertrouwen hebben dat we om kunnen gaan met de gebreken van de ander. Te weinig ook vertrouwen op God! Hij wil dat we elkaar aanspreken, Hij zal ons helpen en verder brengen. Het toepassen van onderlinge tucht kan lijden zijn om christus wil. Willen we dat?
