De Bijbel is een prachtig boek met vele prachtige teksten! Dat mag wel duidelijk zijn, ook gezien de reacties tot nu toe. Maar als ik dan toch specifieker 'moet' zijn, dan kies ik niet zozeer voor een tekst, maar meer voor een verhaal. Het is een verhaal dat mij tijdens mijn weg met God (ik had al enige jaren daarvoor belijdenis gedaan om zo aan te geven dat ik werkelijk met God mijn weg wil gaan) ineens bijzonder heeft geraakt en steeds weer in mijn gedachten terugkeert, met name het centrale woord in dit verhaal: JHWH!
Het gaat om het verhaal van de brandende braamstruik, waar God Zich voor het eerst aan Mozes (en Zijn volk) bekend maakt als JHWH, Ik ben. De wijze waarop Hij Zich manifesteert (vuur dat verwarmd, niet verteerd), het moment waarop Hij dat doet (een leven van tegenslagen voor het volk), de persoon aan wie Hij Zich bekendmaakt (een van zijn eigen volk 'verbannen' man met soms een minderwaardig gevoel over zichzelf, ondanks zijn hoge 'opleiding') en dan nog de naam waarmee Hij Zich bekendmaakt (JHWH=Ik ben; God leeft, Hij is actief, Hij is er als je Hem nodig hebt, Hij is er voor iedereen, hij is de Aanwezige): fantastisch!
En deze God noemt Mij Zijn Kind! Ik mag met Hem leven als Zijn beeld, hoe erg ik dit beeld zelf toch steeds weer vertroebel. Wat een genade!