Ik heb even een praktijk-vraag over hoe om te gaan met Christenen die in een geloofscrisis komen - en dat niet door een gebrek aan kennis, maar juist een overvloed aan bekende feiten en dus cliché's.
Wat ik in de GKV om me heen zie bij een aantal mensen, is dat geloven ineens erg moeilijk wordt als het leven een stuk zwaarder wordt. Dat heeft "natuurlijk" iedere christen, maar ik zie het bij sommige GKV-ers in versterkte mate.
Voornaamste reden lijkt te zijn dat mensen standaard-antwoorden zijn aangeleerd, zonder dat ze die echt zichzelf eigen hebben gemaakt. Op het moment dat het leven hen dwingt die antwoorden kritisch onder de loep te nemen (omdat ze allerlei tegenslagen beleven), kunnen ze ze misschien niet langer verantwoorden, omdat het niet hun éigen antwoorden zijn.
Is dit toeval dat ik dit ben tegengekomen, of is dit een meer algemeen probleem? Zijn hier dus meer ervaring mee, en tips hoe hier mee om te gaan?
Is er bijvoorbeeld ook tegenwoordig meer aandacht voor het zélf formuleren van een antwoord, in plaats van een voorgebakken antwoord? Zou dat dan beter zijn, of juist niet?
Dit is overigens totaal niet bedoeld als kritiek op het geven van catechisatie, of het hebben van gereformeerd onderwijs.
