Bewust kinderloos...

[Lalage]

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 16 november 2004 om 17:39:

[...]


Je kunt gewoon even samen naar het stadhuis...
't Is maar wat je er ingewikkeld aan vind of maakt.
Eerst uit alle problemen zijn die je later eventueel allemaal tegenkomt, is denk ik ook niet nodig.
Als je trouwt uit liefde en als christen weet dat je je partner uit Gods hand mag ontvangen/gekregen hebt, maakt dat duidelijk dat God ook met je huwelijk een plan heeft. Oftewel de weg weet die je samen zult gaan. En misschien is dat met kinderen, zonder kinderen dat weet je niet van te voren.

Kijk, daar ben ik het nou mee eens. Ik weet toch nog niet of ik over vijf jaar ineens kinderen wil... dat staat nog veel te ver van mijn bed. Ik denk dat we er samen met God wel uit komen tzt. Trouwens, ik heb wel ff aan Borkdude gevraagd hoe hij over ivf denkt! Ben ik toch goed bezig he.... ;p Gelukkig zijn we het weer eens met elkaar eens, zoals met veel fundamentele dingen.
Ik denk dat er gewoon een aantal basisdingen zijn waar je het over eens moet zijn en dan komt de precieze invulling later wel.

[meisje2]

Ik vindt het een moeilijke discussie, omdat je snel geneigd bent om zelf over leven te denken te beschikken. Ik maak het dillemma direct mee. Ik sta open voor de leiding van God of Hij mij wel of geen kinderen geeft. Mijn man wil geen kinderen. hierdoor heb ik besloten dat het voor een kind niet goed is om in een gezin te leven waar het niet gewenst is doordat mijn man te veel ellende op de wereld ziet en er geen vertrouwen in heeft dat het kind een goede jeugd kan krijgen. (drugs op scholen, criminaliteit) wij beiden werken in de hulpverlening en zien alle ellende van de mensen. We willen deze mensen helpen, en mijn man ziet daar geen ruimte in voor een eigen kind. Ik voel me schuldig naar God toe dat ik voorbehoedsmiddelen gebruik om te voorkomen dat we zwanger worden. Ik heb het gevoel voor God te spelen en dat wij beslissen wat goed voor deze wereld is en het niet overlaten aan zijn voorzienigheid. Al zie ik het in alle ellende van de wereld ook niet zitten om een kind te hebben.

[elle]

Ehm: dan zou hij toch bij uitstek geschikt zijn om te adopteren, of voor pleegkinderen? Die hebben bijna per definitie een rotjeugd, en daar zouden jullie dan iets goeds voor kunnen betekenen. Of wil jij daar niet aan (kan ik me goed indenken hoor).

[Lalage]

Het verbaast me soms hoe verschillend mensen over adoptie denken. De ene vind het heel normaal, de ander zou 't nooit willen.

[E-line]

Ik denk dat er wel een verschil zit tussen wat je normaal vindt (als algemene regel) en wat je zelf zou doen / willen. Ik vind adoptie op zich helemaal niet gek, maar om nou zélf ook aan adoptie te doen, is toch iets waar ik wel een heeel aantal nachtjes over zou moeten slapen.

[zacht_moedig]

Hoi Meisje2,

Jammer dat je je zo schuldig voelt over jullie beslissing. Als ik je stukje goed lees, heeft vooral je man het besluit genomen dat er geen kinderen komen. Heb jij daar zelf dan niets in te zeggen? Jullie zijn toch gelijkwaardig en zoiets moet toch bespreekbaar zijn, lijkt me? En het feit dat je je zo schuldig voelt, geeft al een beetje aan dat het je helemaal niet lekker zit, dat besluit. Ik hoop dat jullie er samen uit komen en misschien ooit tot een andere beslissing kunnen komen. Ook al is er veel rotzooi en ellende in de wereld, dat wil toch niet zeggen dat jullie evt. kinderen daarin niet een goed leven kunnen leiden?
Zelf heb ik geen kinderen. Al voor ons trouwen was bekend, dat het te riskant was i.v.m. gezondheid. Dat is soms een gemis maar aan de andere kant kun je ook een prima leven leiden zonder. Adoptie is ooit wel eens ter sprake geweest maar dat zien we geen van beiden erg zitten. Financiële adoptie is wat dat betreft een veel beter middel, dan steun je kinderen in hun eigen omgeving.

Sterkte ermee!

[Dré]

quote:

meisje2 schreef op 02 december 2004 om 21:28:
Ik vindt het een moeilijke discussie, omdat je snel geneigd bent om zelf over leven te denken te beschikken. Ik maak het dillemma direct mee. Ik sta open voor de leiding van God of Hij mij wel of geen kinderen geeft. Mijn man wil geen kinderen. hierdoor heb ik besloten dat het voor een kind niet goed is om in een gezin te leven waar het niet gewenst is doordat mijn man te veel ellende op de wereld ziet en er geen vertrouwen in heeft dat het kind een goede jeugd kan krijgen. (drugs op scholen, criminaliteit) wij beiden werken in de hulpverlening en zien alle ellende van de mensen. We willen deze mensen helpen, en mijn man ziet daar geen ruimte in voor een eigen kind. Ik voel me schuldig naar God toe dat ik voorbehoedsmiddelen gebruik om te voorkomen dat we zwanger worden. Ik heb het gevoel voor God te spelen en dat wij beslissen wat goed voor deze wereld is en het niet overlaten aan zijn voorzienigheid. Al zie ik het in alle ellende van de wereld ook niet zitten om een kind te hebben.

Hallo,

Ik ben het ermee eens dat het een moeilijke discussie, thema is. Het gaat over leven, krijgen, nemen, geven etc. Schuldig voelen tov God hoeft niet, we zijn het en de enige manier om daar vanaf te komen is de schuld te betalen of te laten betalen. Kernpunt van Christen zijn is dat je gelooft dat de schuld is betaald. In jouw verhaal lees ik ook dat jullie anders denken over kinderen krijgen/nemen. Ik weet niet of jullie voordat jullie een vaste relatie kregen over gesproken hebben. Dat is iedereen aan te raden. Ik vind het goed van je dat je niet erover denkt dan toch maar "per ongeluk" zwanger te worden of hem over te willen halen, het moet een keuze van beide zijn. Dat geldt ook naar jouw kant toe. De status handhaven lijkt het meest eerlijk maar is het niet. Je hebt een wens, die even zwaar weegt als die van hem. Ik wens jullie veel sterkte in het nemen van een beslissing, ik raad je aan om hierin professionele hulp te zoeken. Neem iemand die je allebei vertrouwd.

[meisje2]

hartelijk dank voor de reacties,

Ik ben het er mee eens dat je beiden evenveel over dit onderwerp te zeggen hebt, echter is weet hoe het is als je vader je eigenlijk niet gewenst heeft en dat wil ik een kind niet aandoen. We hebben het tijdens onze relatie vaak besproken en ook een keer op het punt gestaan uit elkaar te gaan vanwege dit verschil. Hij wil mij namelijk ook niet ongelukkig zien vanwege dit. Toch hebben we besloten om verder te gaan omdat wat mij betreft mijn liefde verder gaat dan mijn kinder wens. Het is immers ook een geschenk om iemand te ontmoeten die ziel verwante met je is. We hopen in de toekomst een pleegkind te kunnen opvangen. Over adoptie heb ik nog te weinig echt geslaagde verhalen gehoord. Ik denk ook dat een kind beter in zijn eigen omgeving met zijn eigen taal en cultuur kan opvoeden. En Nederlandse kinderen adopteren is bijna onmogelijk.

[Kaz]

Als mensen eerst bewust kiezen voor een carriere en dan op hun 36 nog eens zeggen nu willen we kinderen,daar heb ik meer moeite mee.