Evangelisatie vroeger en nu....

[Jan W]

Het topic Evangelisatie door gereformeerden kansloos? is om uiteenlopende redenen een beetje doodgebloed. Tegelijkertijd startte er op de talklist van de CGK een discussie over evangelisatie, onder de titel: "Evangelisatie vroeger en nu.." waarvan de openingspost als volgt luidde:

quote:

Evangelisatie vroeger: Je hoort of leest het evangelie. Je maakt een beslissing dat de Boodschap waar is of niet. Je wordt lid van een gemeente waar het Woord verkondigd wordt, of je wijst het evangelie af.

Evangelisatie vandaag de dag: Je ziet de Boodschap in het geestelijke leven van een vriend of groep. Je gaat met die vriend of groep mee op een 'geestelijke reis' om Jezus te leren kennen. Je neemt Jezus aan en gaat je verdiepen in Zijn Woord in een gemeente of kring.

Ik kan me herinneren dat ik met een goede vriend van me tot diep in de nacht discussies voerde over het Woord. Ik wilde hem zo graag overtuigen van het evangelie, en gebruikte hier het oude evangelisatiemodel bij. Dit werkte niet, sterker nog, zijn afkeer werd steeds groter.

Een poosje later ging hij mee naar de Alpha-cursus, want hij had gehoord van meer vrienden dat deze cursus erg mooi was. Tijdens deze cursus ervoer hij wat zijn christelijke vrienden ervoeren en hij kwam tot geloof. Samen met een workshop over 'evangelisatie vandaag de dag' was dit voor mij een eye-opener. Ik heb meermalen mogen meemaken dat het zo werkt.

Nu is er een film uitgebracht die mensen laat ervaren hoe Jezus geleden heeft om h‚n te redden. De film 'preekt' niet, maar laat gewoon het verhaal zien. Rick Warren, de leider van de Saddleback Church in Amerika en schrijver van Doelgericht Leven, zegt over deze film en alles eromheen: Visie voor een gemeente is niet de toekomst voorspellen, maar de tijdelijke mogelijkheden zien die God geeft op dit moment en in geloof en gehoorzaamheid deze mogelijkheid aangrijpen voordat de golf voorbij is.

Saddleback Church grijpt de golf met beide handen aan en mag vele nieuwe bezoekers begroeten, waarvan velen tot geloof zijn gekomen. Wat doen wij als er straks mensen in onze gemeenten komen die aangegrepen zijn door de film? Steken wij onze tijd in het bekritiseren van de film of zijn we er voor deze mensen? Focus je op Jezus' zendingsbevel en grijp elke mogelijkheid aan om over Zijn liefde te vertellen, misschien zelfs aan de hand van een film.

De vraag is welke overeenkomsten zijn er tussen evangelisatiemethoden van vroeger en nu? Welke verschillen zijn er? Hoe komt het nu dat de ene gemeente veel eenvoudiger nieuw gelovigen weet binnen te halen dan de ander? Ligt het aan de aanpak? Ligt het aan de boodschap? Ligt het aan het kerkgenootschap? Of ligt het aan de provincie? Kortom wat is nu uw/jouw idee over  evangelisatie?

NB: Discussies over de 'film' "The Passion of The Christ" kunnen hier gevoerd worden.

[Hiedeen]

Ik denk dat evangelisatie moet beginnen, waar de ander is.  Dat mocht vroeger en dat mag nu nog steeds. De 'ander' is nu ergens anders, dus moet de 'methode' ook anders worden.

God verandert niet, maar de mensen wel. Evangelisatie is mensen bij God brengen. Dat vraagt om nieuwe vormen, methoden e.d., maar ook leren van het verleden.

Verder is evangelisatie vooral een levenshouding en niet allereerst een 'actie'. Als we met alle christenen gaan leven naar 'God liefhebben EN de naaste als onszelf', dan is dat al evangelisatie.

[Koerok]

Het belangrijkste advies wat ik gelovigen, die hun geloof graag willen uitdragen, kan geven is: "Breng je geloof niet als een gegeven, maar als een mening".
Ga niet preken, maar ga met mensen in discussie.

[Mientje]

Ik geloof dat evangelisatie tegenwoordig moeilijker is dan vroeger.

Ten eerste, hebben de mensen tegenwoordig God minder nodig ( denken ze ) vanwege de welvaart, en zijn ze veel meer met het materiële bezig en hebben niet eens meer tijd voor een gesprekje.

Ten tweede, Is er veel meer invloed van andere religies, waar je vroeger niet van hoorde, en hebben de mensen meer keus.

Daar staat tegenover dat er véél meer eenzaamheid is en de mensen hunkeren naar aandacht en liefde.

Als je dan kunt overtuigen van Gods liefde, dan is er wel degelijk nog een gesprek te beginnen.

Al met al er is wel degelijk tegenwoordig een andere aanpak nodig, de mensen zijn mondiger geworden.

[agnes]

Er zijn mensen die het eng vinden om te evangeliseren: ' evangeliseren is niets voor mij, laat dat maar aan anderen over die er wel goed in zijn'.
Men denkt er dan vaak aan dat je de straat op moet en mensen moet aanspreken. Natuurlijk is het spannend om wildvreemde mensen aan te spreken en met ze te beginnen over het geloof. Van te voren weet je niet hoe zo'n gesprek zal lopen.

Maar naar mijn idee is evangeliseren veel meer dan dit soort gesprekken voeren. Kijk naar je dagelijkse leven? Hoe kom je over bij je buren, collega's, niet-gelovige vrienden? Hoe kom je over als kerkgemeenschap? Staat die open voor anderen? Door dit soort dingen kun je mensen prikkelen, mensen kunnen zich dingen gaan afvragen. Ook dit is evangelisatie.

Verder vraag ik het me af of het waar is wat hiervoor wordt gezegd 'dat het tegenwoordig moeilijker is om te evangeliseren'. Ik denk er dan bijvoorbeeld aan dat men hier in Nederland tolerantie hoog in het vaandel heeft. Ik denk dat je als christen daardoor gemakkelijker je mening durft te uiten dan vroeger toen het meer 'zwart/wit' was?

[B Te W te Ee]

quote:

agnes schreef op 31 maart 2004 om 19:53:
 

Maar naar mijn idee is evangeliseren veel meer dan dit soort gesprekken voeren. Kijk naar je dagelijkse leven? Hoe kom je over bij je buren, collega's, niet-gelovige vrienden? Hoe kom je over als kerkgemeenschap? Staat die open voor anderen? Door dit soort dingen kun je mensen prikkelen, mensen kunnen zich dingen gaan afvragen. Ook dit is evangelisatie.

Hier ben ik het helemaal mee eens. Er komt wel bij, dat evangeliseren ook meer is dan op jezelf blijven. Paulus trok ook de wereld in. Het sleuterlwoord voor evangelisatie is voor mij aanpassen. aanpassen aan de dnekwereld om je heen. Aanpassen aan de wereld om je heen. Dus zo'n Passionfilm is een sup[ertof doel. Middel om je aan te passen aan hun denkwereld. Het gaat mer er dan niet omof je er naar toe gaat of niet, het gaat me om het idee dat dew wereld zelf een tool aanreikt om je geloof uit te uiten.
Evangeliseren si er oiok voor de ander zijn. en je interresseren voor d ander. Alleen dan kun je de mensen liefde gevfen en bereiken. Is dat niet het diepste doel? Liefde geven?

[izzewizze]

Nu ik ruim een jaartje meeloop op dit forum denk ik dat er nog wel een reden is waarom het zo moeilijk gaat met evangelisatie. Iedere keer valt het mij weer op dat mensen zich zo moeilijk kunnen verdiepen in elkaars leefwerelden. Christenen en andersdenkenden leven ieder in een eigen leefwereld waarin ze zich niet kunnen bereiken. Nu kan ik mij dat bij de andersdenkenden nog wel voorstellen maar bij christenen vind ik het toch opmerkelijk. Juist omdat Christus ons leert dat we niet in onze eigen wereldje moeten rondkijken maar moeten omzien naar de naaste. Maar in de praktijk lijkt het wel of de meeste christenen het liefst wegvluchten in hun eigen beschermde wereldje, nauwelijks deelnemen aan het niet christelijke maatschappelijke verkeer etc. Een enkele keer treedt men naar buiten: Men noemt dit dan evangelisatie (!) om dan weer snel naar binnen te gaan. Hoe opmerkelijk, het lijkt wel of christenen het geloof alleen voor zichzelf willen houden, alsof ze zelf hebben gekozen voor dit geloof, alsof ze het geloof niet hebben gekregen. Dat christenen geloven is een wonder een wonder van de Heilige Geest, het is geen prestatie, zouden christenen niet meer moeten laten zien dat zij ook weten van een 'onheilig' leven maar dat ze nu dankbaar zijn dat ze Christus hebben leren kennen? Ik denk dat in veel gevallen in de christelijke wereld de verwondering ontbreekt en dat het christendom daarom niet aanspreekt? We zijn er zelfs niet eens blij mee. Weer anderen proberen het christelijk geloof te vangen in regeltjes, maar ook dat zal niet baten. Waar het om gaat is om een levende relatie met Christus en vandaar uit kun je denk ik de hele 'wereld' aan. Vandaag is het Pasen. Vanmorgen vroeg onze predikant zich af in hoeverre we hier echt bij stil stonden, of we wisten wat dit nu echt inhield. Of zouden wij het beter doen dan eerste mensen die op bezoek gingen bij het graf en in feite daarmee de opstanding ontkenden. Vandaag de dag is dat nog steeds onze valkuil: Automatisme, oppervlakkigheid. Juist een christen die leeft in de wereld, maar niet van de wereld is, weet van de strijd tussen die twee werelden en kan van daaruit perspectief bieden naar mensen die niet geloven of andersdenken. Kortom evangelisatie heeft alleen zin, als we ons daadwerkelijk willen verdiepen in wat de ander beweegt...