Column
Amerikaanse toestanden in Den Haag?
14 januari 2004
Afgrijselijk. Natuurlijk is het afgrijselijk. Of het nou de eerste keer is, of de honderdste keer, het is en blijft afgrijselijk. Een kind dat zijn school binnengaat met een wapen en gaat schieten. Daar wen je nooit aan.
Dus het afgrijselijke gevoel dat Nederland gister trof, is net zo bloedstollend als het in Amerika is. Zelfs na Columbine blijft zo'n schietpartij onvoorstelbaar. Op deze middelbare school schoten twee studenten in april 1999 dertien scholieren en docenten dood, en pleegden daarna zelfmoord.
Onvoorstelbaar, en toch alledaagse realiteit. Dinsdag bijvoorbeeld het nieuws dat in de staat Louisiana een schietpartij was voorkomen. De politie in Dutchtown, vertaald Hollands dorpje, arresteerde twee scholieren die de slachtpartij van Columbine High School op de vijfde verjaardag wilden herhalen.
Tekeningen, briefjes met daarop gedetailleerde plannen. Geen van de twee leerlingen had een strafblad. De school, een goede reputatie. Je zou denken dat Amerika na Columbine de les heeft geleerd. Ja, dat klopt. ?
Metaaldetectoren, politie-aanwezigheid, pasjessystemen, vroegtijdige detectie-programma's, zero tolerance-beleid, je kunt het zo gek niet bedenken of het is ingevoerd, uitgeprobeerd, en wat blijkt, vijf jaar later? Er is meer vuurwapengeweld op scholen dan ooit.
Vorig schooljaar kwamen zestien leerlingen om het leven, en totnutoe - het jaar is pas halverwege, zijn al 28 studenten vermoord in en om hun scholen. Politie en onderwijskrachten staan voor een raadsel. Waarom? Niemand die het weet. Gewoon te veel vuurwapens in omloop? Zou kunnen.
Dat feit maakt het in ieder geval verleidelijk om de schietpartij in Den Haag af te doen als een incident, een afgrijselijk incident, en te concluderen dat Amerikaanse toestanden in ons Nederland niet passen. Dat zou te makkelijk zijn. Goed, maar ook slecht voorbeeld doet volgen, en daarin is Nederland echt niet anders dan de Verenigde Staten.
Nietsvermoedende Stevin Colleges vind je ook in Overijssel, of in Brabant. Dus in plaats van je kop in het zand te steken zouden iedere leerkracht en elke agent de ogen moeten openen en moeten leren van de problemen die Amerikaanse collega's proberen te overwinnen.
Want achter die typisch Amerikaanse aanpak van repressie wordt ook koortsachtig gewerkt aan preventie. Aan programma's en projecten waarmee je problemen voelt, hoort of ziet aankomen. Want kinderen, zo blijkt elke keer weer, geven wel degelijk allerlei signalen af dat ze iets van plan zijn.
Kwestie van opvangen, wat makkelijker gezegd is dan gedaan. 't Kwam gister te laat in Nederland, maar op tijd in Dutchtown.
Tim Overdiek