Gruwelijk......saai was de werkdag gisteren in Leiden. Misschien dat mensen op 24 december met andere dingen bezig zijn dan hun klein juridisch leed, er werd in ieder geval nauwelijks gebeld. Tot op zekere hoogte weet ik mezelf dan wel te vermaken, maar op een gegeven moment slaat de verveling genadeloos toe. Dat was vroeger wel anders. Bij m'n eerste serieuze werkgever (Hoogheemraadschap van Schieland) zat ik vaak te surfen op internet, immer op zoek naar informatie die mijn honger naar kennis kon stillen. Ik heb er twee ordners vol recensies, interviews met auteurs en informatie over de meest uiteenlopende onderwerpen aan overgehouden.
Een van die onderwerpen is mijn favoriete beestje: de Great White. Ik heb een zwak voor roofdieren, omdat ze zo vaak worden miskend. Dit geldt zeker voor de mensenhaai, die het na de film
Jaws zwaar te verduren kreeg. Gelukkig komen steeds meer landen tot het besef wat een schitterend dier de mensenhaai is en wordt hij steeds meer beschermd. Een van de eerste landen waar de Great White de status van beschermde diersoort kreeg was Australie. Het is tevens een van de landen waar aanvallen op mensen het vaakst voorkomen. Vorige week was het weer eens raak in Adelaide, waar een 18-jarige surfer is verscheurd c.q. opgepeuzeld door een
white pointer, zoals de Great White in Australie ook wel wordt genoemd. In de
Sydney Morning Herald zat ik gisteren de berichten te lezen over dit tragische voorval. Meteen werd er een klopjacht georganiseerd en ik hoop dan altijd dat ze de boosdoener niet te pakken krijgen. Mensenhaaien doden mensen niet omdat ze het een lekker hapje vinden maar omdat ze zich vergissen. Het enige motief om zo'n dier af te willen maken is wraak, een stompzinnig motief. De zee is het terrein van de haai, niet van de mens. Als mensen worden aangevallen door haaien zijn de gevolgen vaak gruwelijk, maar dat kan je die beesten niet kwalijk nemen.
Om 15:00 sloot het Juridisch Loket zijn deuren, geen seconde te vroeg. Het is prettig om zo vroeg klaar te zijn zou je denken, ware het niet dat de NS de pret weer eens poogde te verzieken waardoor ik alsnog een uur later thuis was. In de trein richting Vlaardingen zat ik me te ergeren en dat gebeurt niet vaak. Een meisje zat hard te kwebbelen in haar mobiele telefoon, ik vind het asociaal als mensen in de openbare ruimte doen alsof ze thuis zijn en had met liefde de telefoon uit het knuistje van het meisje gegrist en 'm uit het raam gesmeten. Maar daar ben ik dan weer te aardig voor.
Zelf vind ik het nooit prettig om in de trein te worden gebeld, maar die blaatwijven, met hun vreselijke standaardgewauwel, storen zich nergens aan.
De kerstavond bracht ik door met lezen in 'Garp'. Hoewel het thema (lust en de kwalijke gevolgen ervan) me niet bevalt, is er toch genoeg om over na te denken. Zo zegt Garp interessante dingen over schrijven en verbeelding, waardoor ik bijna zin krijg om zelf eens een verhaal te schrijven. Een kerstverhaal, waarin ik een arm doch beeldschoon Marokkaans meisje, dat haar buik vol heeft van de Profeet, opvang bij het Loket.
Onverwacht kwam een tante langs die ik al een tijd niet had gezien. Ze is dirigent van een aantal koren en had gisteravond een uitvoering in de Grote Kerk in Vlaardingen. Kerstzangdienst. Vorig jaar was ik er ook, maar dit jaar had ik er absoluut geen zin in. Zingen is bepaald geen hobby van me. Briesend stapte m'n tante m'n met kaarsjes verlichte huiskamer binnen. Ze was woest op de organist, die telkens veel te laat inzette. Bewust, want hij en m'n tante liggen elkaar niet. Hij groet haar ook niet als ze gedag zegt. Niet echt christelijk van de organist en behoorlijk kleinzielig. Organisten zijn vaak mannetjes met behoorlijk opgezwollen ego's, de uitzondering op deze regel is Pulpeet, die de bescheidenheid zelve is. Ter afleiding schoof ik een filmpje in het videoapparaat: Marix Reloaded, een warme kerstfilm met als thema de strijd tussen mens en machine.
