Lost in TranslationGisteren had ik een beetje een off-day. Kan gebeuren zou je zeggen, ware het niet dat ik altijd de neiging heb om me af te reageren op Internet. Geen goede eigenschap, ik weet ‘t.
Een uitje met Pulpeet naar de bios kwam als geroepen. Zoals altijd zocht ik de film uit. Meestal gaat dit goed, zo ook gisteren. Het enige wat niet goed ging, is dat ik weer eens niet had gedacht aan het feit dat de treinen ’s avonds om het half uur gaan. Van het plan om voor de film nog even een biertje te pakken, kwam dan ook niks terecht.
De film die we hebben gezien is
Lost in Translation, van Sofia Coppola (de dochter van Francis Opel ehh Ford.) Sofia Coppola had ooit een rol in ‘The Godfather III’ maar heeft als regisseur meer succes dan als actrice. Haar tweede film, het dromerige ‘The Virgin Suicides’, vond ik erg goed, ik heb ‘m onlangs zelfs op dvd gekocht. Sofia kreeg vorige week een Oscar voor ‘Lost in Translation’ in de categorie ‘beste originele screenplay’ en Bill Murray greep net naast het felbegeerde (denk ik zo) beeldje in de categorie ‘beste mannelijke hoofdrol.’
Het verhaal van ‘Lost in Translation’ stelt eigenlijk weinig voor. Bob Harris, een acteur op leeftijd, is in Tokyo voor de opnamen van een whiskey-commercial, waarvoor hij schandalig veel geld vangt. Uit telefoontjes met z’n vrouw blijkt dat Bob geen gelukkig huwelijk heeft, het mens luistert totaal niet naar ‘m. ’s Nachts kan hij niet slapen en daarom hangt hij maar wat verloren aan de bar.
Ook het dromerige meisje Charlotte (Scarlett Johansson) is een beetje eenzaam. Haar man is fotograaf en is vaak op reportage. Het is duidelijk dat hij haar ziet als last. In haar eentje slentert Charlotte door Tokyo. Net als voor Bob is de taalbarrière een probleem. Daarom komt het beiden heel goed uit dat ze elkaar in de bar van het hotel ontmoeten. Ze vinden elkaars gezelschap prettig en trekken erop uit in Tokyo. Tussen de twee ontwikkelt zich een bijzondere band.
‘Lost in Translation’ is een originele en fijnbesnaarde combinatie van drama, romantiek en comedy. Er wordt veel aan het oordeel van de kijker overgelaten, wat ik persoonlijk wel prettig vind. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers wordt nooit een clichématige platvloerse toestand, hoewel overduidelijk is dat ze langzaam verliefd op elkaar worden. Maar ja… allebei getrouwd en een leeftijdsverschil waar je u tegen zegt…
Of het nu komt door mijn Westerse arrogantie of onwetendheid weet ik niet, maar ik moest vaak lachen om de manier waarop de mallotige Japanners worden neergezet (zo blijken die lui dol te zijn op karaoke.) Het leek wel of ze van een andere planeet kwamen. ‘Lost in Translation’ is ook een sfeervolle film, met mooie plaatjes van de metropool Tokyo, met zijn duizelingwekkende hoeveelheid neonreclames. De ideale stad om je doodongelukkig te voelen, zeker als je geen kip kan verstaan. Na het zien van ‘Lost in Translation’ snap ik perfect hoe m’n broer zich moet voelen in Bangkok.
In ietwat weemoedige toestand verlieten Pulpeet en Pleun de bioscoop. Echt een positief einde heeft de film namelijk niet, hoewel dat maar goed is ook want een typisch Hollywood-slot had Lost in Translation om zeep geholpen.
Deze passage is uit een recensie die ik vond in de digitale snoepwinkel waar je gratis kan graaien en snaaien wat je maar wil. Internet dus.
The great thing about Lost In Translation is the amazingly slow but subtle pace. The friendship between Charlotte and Bob unfolds smoothly and is never forced or fake. And the fact that both characters in the meantime struggle with their huge attraction as well as aversion towards Japan is a great metaphor for their love lives. They want to be saved and sheltered in their respective relationships as well as be as far away from their loved ones as possible, since their relationships are far from satisfying.
The way Coppola treats the story with great subtlety – without having her movie turned into a tearjerker – is admirable. You actually want the two main characters to fall in love, despite all the problems this may entail, including the age difference. The camerawork and the soft-lensed focus (also eminently present in The Virgin Suicides) add very much to the amazing atmosphere of the movie.
Lost In Translation is a romantic comedy without really wanting to be funny. Adorable is a better description and it carries you and takes you away without dropping you as garbage in the end. 
Bij het verlaten van metrostation Vijfsluizen kwamen we twee heren tegen die buren van Pulpeet bleken te zijn. 'Simpele zielen' volgens hem, maar wel aardig. Ze hadden een concert van country beauty Shania Twain bezocht in Ahoy, wat ze geweldig hadden gevonden. Hier kan ik me wel iets bij voorstellen, hoewel de muziek van Shania niet mijn muziek is.
