Regie: Gary Fleder Cast: Dustin Hoffman, Gene Hackman, John Cusack, Rachel Weisz Genre: thriller Details: USA (2003), 128 minuten
John Grisham kan tevreden zijn. Het boek dat door veel liefhebbers als zijn minste werd beschouwd, is presentabel verfilmd. Een gefrustreerde ex-werknemer loopt nog één keer zijn kantoor binnen en schiet elf van zijn voormalige collega's dood. De laatste kogel in zijn semi-automatische wapen bewaart hij voor zichzelf. In Nederland zou zo'n tragische gebeurtenis niet snel leiden tot een rechtszaak. Immers, er bestaat simpelweg geen verdachte meer. Maar Runaway Jury speelt zich af in Amerika, en na zo'n twintig minuten zijn we al in de rechtszaal. Vurige monologen, manipulatieve advocaten en een wel of niet objectieve jury. We bevinden ons weer in John Grisham-land.
De wapenfabrikant die het wapen leverde aan de moordenaar wordt gedagvaard. 'Medeplichtig aan moord door de slordige manier van distributie van een handvuurwapen.' Een weduwe met haar advocaat (Hoffman) aan de ene en de topman van het wapenbedrijf aan de andere kant. Deze laatste schakelt 'jury consultant' Rankon Fitch (Gene Hackman, in al weer zijn derde Grisham-verfilming) in om de uitslag te beïnvloeden. Zijn vaste slogan: "Trials are too important to be decided by juries", zegt al voldoende. Met spionage en manipulatie probeert hij de voor hem perfecte jury te selecteren. De ervaren Fitch heeft het kunstje al eerder geflikt, maar deze keer zijn er kapers op de kust. Nick Easter (John Cusack) zit namelijk in de jury en samen met zijn vriendin Marlee (Rachels Weisz) probeert iedereen tegen elkaar op te zetten en vooral zoveel mogelijk geld los te krijgen in ruil voor de gewenste uitspraak van de partij in kwestie.
Het aardige van Runaway Jury is dat het zich (in tegenstelling tot veel andere genre-genoten) vooral concentreert op de rol van de jury, die normaal slechts bedenkelijk in de camera moet kijken om vervolgens het verlossende briefje te overhandigen. De afloop is redelijk voorspelbaar, maar het is interessant om te zien wat er zich allemaal voor psychologische spelletjes afspelen buiten de muren van de rechtbank. Regisseur Gary Fleder (Don't Say a Word en Kiss the Girls) moet het heerlijk hebben gevonden om met zwaargewichten Hackman en Hoffman te werken. Zelf noemde hij in een interview de uiteindelijke confrontatie tussen de twee (in de film) het hoogtepunt van zijn carrière. Jammer dat de film tegen die tijd al wel weer in de bekende valkuilen van het genre is gevallen. Geen rechtbankfilm zonder wat filmisch geschreeuw à la The Firm.
Desalniettemin is het hier genieten geblazen van alle zorgvuldig uitgewerkte intriges en heerlijke manipulatietechnieken. Echt memorabel is het allemaal niet, maar gelukkig blaast de film het genre weer wat leven in, nadat het na The Rainmaker (van Coppola) bijna was doodgebloed.
http://www.runawayjurymovie.com/
