Tja, het roken, de eeuwige discussie.
ik ben een stevige roker (denk ik zelf). Ik heb er ook wel veel over nagedacht of je dat als christen wel kan of mag doen.
Nu vind ik het een 'rare' opmerking als je zegt, dat je jezelf moedwillig in gevaar brengt. De opmerking van de auto is al genoemd. Wanneer breng je jezelf moedwillig in gevaar? Als je rookt, als je auto rijdt, als je vliegt, als je alcohol drinkt?
Soms denk ik dan: onder de rook van rotterdam wonen is ook jezelf moedwillig in gevaar brengen, moet ik dan verhuizen naar het hutje op de hei?
zo kun je nog wel even doorgaan. De opmerking dat de overheid er de grootste moeite voor doet om mensen te laten stoppen, doet mij denken aan het volgende.
Ik denk namelijk dat je niet moet onderschatten hoeveel rokers de overheid jaarlijks oplevert. Niet-rokers zeggen gelijk dat die accijns nu nix zijn, maar dat geloof ik niet. Stel, iedereen stopt morgen met roken, dan is er een aardig begrotings-tekort (niet alleen door de accijns, maar ook door de werkgelegenheid die roken ook weer geeft)
Dan de verslavende werking. Dit is voor mij het hangpunt of je het doet of niet als christen. Maar dat brengt je bij de volgende vraag: wanneer ben je verslaafd.
Ik zelf kan niet zonder een sigaret. Wordt er lusteloos van, en voel me rot als ik geen sigaret op heb. Maar dat zelfde geld voor mn bakkie koffie!
Wanneer is het een verslaving en wanneer is het een 'levensbehoefte'?
Tot slot nog mijn goude stel-regel: "bij twijfel NIET DOEN!"
en toch doe ik het wel, want ik rook er nog stevig op los, omdat ik er zo van geniet!
