Straf voor je puber

[Jetze]

Als je kind klein is kun je het gedrag o.a. door straffen nog corrigeren. Maar als je kind ouder wordt, hoe neem je dan de juiste maatregelen om ze te corrigeren? Moet je alles maar goed vinden of pak je aan? Hoe denken ouders en jongeren daar over? Welke ervaringen heb je?
(In in 'Aan de Hand' over christelijk opvoeden is een artikel over dit onderwerp in voorbereiding.  Wij stellen daarom prijs op jouw ervaringen en of mening)

[elle]

ehm... van te voren afspraken maken? Houdt puber zich niet aan afspraken, dan wordt het toegestane weer ingetrokken.
Dat wat wordt toegestaan is afhankelijk van wensen puber, maar ook van zijn leeftijd, lijkt me. Een ouder kan de negatieve consequenties daarvan inschatten, en daar dus afspraken over maken, lijkt me.

Een regeling die me voor de hand lijkt liggen bij een 16-jarige:
0 alles is bespreekbaar

1 Je komt iig voor 2300u thuis, tenzij dag tevoren anders afgesproken
2 Je schoolwerk lijdt er niet onder
3 De sfeer in huis lijdt er niet onder
--> Je mag je eigen bedtijden bepalen

Als aan voorwaarde 1-3 niet wordt voldaan, wordt de 4e, eigen bedtijd, weer terug getrokken.

Straffen in de vorm van slaag, vroeg naar bed, huisarrest, inhouden zakgeld, verboden kennen elk hun leeftijdsgrens. Boven de grens heeft het geen zin om die vorm van straf uit te oefenen, lijkt me. Een kind van 6 geef je imho bijv. geen tik over de vingers meer. Voor straf vroeg naar bed sturen helpt vanaf een jaar of 10 niet meer (iig niet bij mij). En vanaf een jaar of 10 kun je prima beginnen met het maken van de eerste (straf)afspraken.

[Priscilla en Aquila]

quote:

op 03 Feb 2004 15:48:21 schreef Jetze:
Als je kind klein is kun je het gedrag o.a. door straffen nog corrigeren. Maar als je kind ouder wordt, hoe neem je dan de juiste maatregelen om ze te corrigeren? Moet je alles maar goed vinden of pak je aan? Hoe denken ouders en jongeren daar over? Welke ervaringen heb je?
(In in 'Aan de Hand' over christelijk opvoeden is een artikel over dit onderwerp in voorbereiding.  Wij stellen daarom prijs op jouw ervaringen en of mening)

Ik had een eerste reactie bij dit onderwerp, en het leuke was toen ik mijn man vroeg wat hij van dit onderwerp vond, was zijn reactie hetzelfde. Namelijk: 'Straf bij een puber? Dan ben je te laat....."
Dat wil niet zeggen dat een puber nooit gestraft hoeft te worden.
 - Wat voor leeftijd denk je trouwens aan, dat maakt ook wel uit..
 - Hoe is het karakter van het kind
 - Is het een jongen of meisje, tot nu toe maakt dat bij ons wel een heleboel verschil...

Dan ben je te laat, bedoelen we mee, dat een kind op jongere leeftijd moet leren om na te denken over wat hij doet, de gevolgen ervan soms zal moeten aanvaarden...moet leren om te doen wat de ouders verlangen......en dat wel door erover in gesprek te zijn...... En soms dat sommige dingen GEWOON VERBODEN WORDEN, omdat wij dat niet willen en gezag over het kind hebben (al vindt hij dat niet leuk)

Soms kun je ook een gesprek hebben over wat God van ons als ouders, en van het kind vraagt... maar natuurlijk niet op het moment dat er een conflict is.
Wat ook belangrijk is, denk ik, is het laten zien door er ook over te praten, dat het noodzaakelijk is, een persoonlijke relatie met de Heer te hebben./op te bouwen. Dat is moeilijk; bij het ene kind komt het namelijk veel eerder tot zo'n gesprek dan bij het andere kind.

Verder moet het van het begin aan duidelijk zijn dat de liefde van de ouders niet afhangt van het gedrag van de kinderen; dus een duidelijke scheiding tussen het kind zelf / wat het verkeerd heeft gedaan. Ieder kind is uniek en de moeite waard.

De meeste voorbeelden van ontspoorde pubers in onze omgeving, waar ook echt niets meer mee te beginnen valt, zijn terug te voeren op:
- een ouder die de opvoeding niet aankon; als de kinderen niet lastig zijn is het goed. Gevolg: op jonge leeftijd in de stad rondlopen (overdag), altijd de computer/tv aan...dus geen grip hebben op de situatie van de kinderen op jonge leeftijd al .. Zijn het pubers geworden, lopen ze van 's morgens vroeg tot 's avonds laat buiten of ergens bij vrienden: de ouders weten dus niet meer wat hun kind de hele dag doet......

Zijn er in de pubertijd dingen die verkeerd lopen, moet je duidelijk zijn en de grenzen die je hebt gesteld ook vasthouden. En je moet het als ouders eens zijn. In ieder geval moet je een lijn trekken.
Sommige dingen kun je aan de eigen verantwoordelijkheid overlaten op een bepaalde leeftijd. Maar andere dingen moet je gewoon duidelijk in blijven...je niet laten ompraten door verhalen van: maar die en die (en dan volgt een degelijk vriendje) mag het ook....

Dit klinkt allemaal redelijk perfect, maar het gaat met vallen en opstaan. Als je ook maar kunt toegeven naar je kinderen toe, dat jijzelf ook fouten maakt naar hun toe....

[Zwever]

Dit is wel even een open deur, maar als ik zie hoe mijn eigen broertje van 15 radicaal is veranderd door God, denk ik dat Zijn invloed uiteindelijk de grootste is!

[Joeri]

wat een gezeur over straf hiero... echt goddeloos. ja kind wij houden onvoorwaardelijk van je BEHALVE als je niet doet wat wij zeggen, dat negeren we je en nemen we onze liefde weg. bah
alsof jullie weten wat goed is.
en waarom moet een kind vroeg naar bed zeg.
dat beslist zijn geest wel waneer die moe is.

[pola]

quote:

op 29 Feb 2004 20:25:54 schreef Joeri:
wat een gezeur over straf hiero... echt goddeloos. ja kind wij houden onvoorwaardelijk van je BEHALVE als je niet doet wat wij zeggen, dat negeren we je en nemen we onze liefde weg.

Dus als je een kind straft, dan neem je de liefde weg?  
Heb 12: 5-8

[Joeri]

quote:

op 29 Feb 2004 20:35:29 schreef pola:
[...]


Dus als je een kind straft, dan neem je de liefde weg?  
Heb 12: 5-8

Wel als je hem straft voor dingen die eigenlijk niet schadelijk zijn...
je weet soms niet waarom een kind doet wat hij doet... om maar ff een extreem voorbeeld aan te halen;een verhaal in de libelle waarbij de kinderen agressief en onhandelbaar werden, wat bleek, hun neef misbruikte hen seksueel.
lekker liefdevol als je dan zegt dat ze hun boosheid maar moeten onderdrukken en anders huisarrest geven of naar hun kamer sturen.

of omdat je als ouder zelf graag jouw eigen wil boven die van je kind zet omdat je denkt dat jouw wil meer waard is dan die van je kind, terwijl je kind niet van jou is, maar een ziel op zich.

gewoon een vraagje omdat ik het niet weet:wie heeft hebreeen geschreven?

[Wybo]

Ik snap je echt niet, je gaat de hele tijd uit van het negatieve bij ouders. De meeste ouders straffen echt niet bij het minste of geringste, zeker mensen die mee doen in discussie's over het straffen van kinderen niet. Die ouders willen namelijk hun kinderen op een goede wijze opvoeden.
Dus het beste voor het kind bereiken. En dat gaat soms gepaard met straf, maar alleen als dat nodig is. En straf gaat samen met praten met het kind ja, maar dat praten wil niet zeggen dat het kind niet ook nog straf krijgt.

In het voorbeeld wat je aanhaalt zal inderdaad het strafelement wegvallen. Maar er zijn zat voorbeelden dat het strafelement blijft bestaan. Het moet uiteraard proportioneel zijn bij hetgeen het kind gedaan heeft.

[Joeri]

quote:

op 29 Feb 2004 20:58:45 schreef Alfredt:
Ik snap je echt niet, je gaat de hele tijd uit van het negatieve bij ouders. De meeste ouders straffen echt niet bij het minste of geringste, zeker mensen die mee doen in discussie's over het straffen van kinderen niet. Die ouders willen namelijk hun kinderen op een goede wijze opvoeden.

ik snap dat ze (hopelijk, meestal) doen wat zij denken dat goed is.

quote:

Dus het beste voor het kind bereiken. En dat gaat soms gepaard met straf, maar alleen als dat nodig is. En straf gaat samen met praten met het kind ja, maar dat praten wil niet zeggen dat het kind niet ook nog straf krijgt.

zeker, alleen, wanneer is het nodig? ik vind een uitspraak dat ze kinderen wat minder op de knie moeten zetten (uitleggen) en meer moeten leggen (slaan) echt achterlijk zoals dat gesteld word.

quote:

In het voorbeeld wat je aanhaalt zal inderdaad het strafelement wegvallen. Maar er zijn zat voorbeelden dat het strafelement blijft bestaan.

Ik wil ermee aanduiden dat die ouders niet wisten waarom dat kind boos werd.
Als ze dat wisten dan zouden ze natuurlijk niet straffen. maar het probleem is dat ze dat niet weten, daarom moet je als ouder uitkijken dat je niet alleen maar je kind bozer maakt als je niet weet waarom het doet zoals het doet.
en niet straft omdat je oppervlakking merkt dat het boos is en dan meteen die boosheid onderdrukken maar eerder uitvogelen waar al dat gedrag vandaan komt.

quote:

Het moet uiteraard proportioneel zijn bij hetgeen het kind gedaan heeft.

vanzelfsprekend.

groetjes.
 

[Wybo]

we zijn het wel eens, maar ik denk dat je je niet zozeer zou moeten richten op het afkeuren van straf, maar je moet richten op het gesprek. Vertel ouders dat ze met hun kind moeten praten. Ik zie in mijn omgeving ook beide richtingen. De ouders die wel praten met hun kinderen en de ouders die echt boven hun kinderen staan en de lakens uitdelen.
Bij de ouders die wel praten en luisteren naar hun kinderen bestaat ook straf. (Want uiteindelijk staan ook deze ouders boven de kinderen, maar dan minder dominant) Maar voor deze kinderen is het duidelijk dat en welke lijn ze overschreden hebben. En het kind heeft de mogelijkheid om aan te geven dat het niet eerlijk is om gestraft te worden omdat..... vul maar in
Bij ouders die niet echt praten, vervalt het bovenstaande en heeft de straf alleen een punitief karakter. Geen opvoedend.

Als je je echter richt op het nee zeggen en het straffen en dat ter discussie stelt stel je ook die opvoedende ouders ter discussie, terwijl die juist wel goed bezig zijn en het kind alleen leren met grenzen om te gaan. Wat ik een leuk bekend voorbeeld vind is de comedie "the Cosby show". De ouders stellen de regels maar luisteren ook naar de kinderen. Soms laten ze de regel los op een moment dat ze denken dat een kind zo op die manier uit zich zelf het belang van de regel leert zien. Dat is een wijze manier. Maar zonder regels vaart geen kind wel. Je moet de regels alleen niet als belangrijkste norm zien, ze zijn een hulpmiddel.

[Joeri]

quote:

op 29 Feb 2004 21:26:04 schreef Alfredt:
we zijn het wel eens, maar ik denk dat je je niet zozeer zou moeten richten op het afkeuren van straf, maar je moet richten op het gesprek. Vertel ouders dat ze met hun kind moeten praten. Ik zie in mijn omgeving ook beide richtingen. De ouders die wel praten met hun kinderen en de ouders die echt boven hun kinderen staan en de lakens uitdelen.
Bij de ouders die wel praten en luisteren naar hun kinderen bestaat ook straf. (Want uiteindelijk staan ook deze ouders boven de kinderen, maar dan minder dominant) Maar voor deze kinderen is het duidelijk dat en welke lijn ze overschreden hebben. En het kind heeft de mogelijkheid om aan te geven dat het niet eerlijk is om gestraft te worden omdat..... vul maar in
Bij ouders die niet echt praten, vervalt het bovenstaande en heeft de straf alleen een punitief karakter. Geen opvoedend.

inderdaad we zijn het wel eens

quote:

Als je je echter richt op het nee zeggen en het straffen en dat ter discussie stelt stel je ook die opvoedende ouders ter discussie, terwijl die juist wel goed bezig zijn en het kind alleen leren met grenzen om te gaan.

het gaat mij erom dat er geen nee gezegd word tegen dingen die onschadelijk zijn...

quote:

Wat ik een leuk bekend voorbeeld vind is de comedie "the Cosby show". De ouders stellen de regels maar luisteren ook naar de kinderen. Soms laten ze de regel los op een moment dat ze denken dat een kind zo op die manier uit zich zelf het belang van de regel leert zien. Dat is een wijze manier. Maar zonder regels vaart geen kind wel. Je moet de regels alleen niet als belangrijkste norm zien, ze zijn een hulpmiddel.

die show ken ik eigenlijk alleen bij naam. regels moeten gebaseerd zijn op het onderscheid tussen goed en kwaad... imho

wat ik als gehoorzaamheid aan de ouders opvat is meer het dingen Wel doen als de ouders het zeggen (help mee afwassen) dan het dingen Niet doen als de ouders het zeggen (zoals in mijn voorbeeld, niet op Joeri zitten maar naast hem zitten)

[Wybo]

kijk een ijsje is niet verkeerd. maar elke dag een ijsje is ook niet goed.
Als ik het me goed herinner hadden wij vroeger vrij strakke regels voor tv kijken. Ik geloof dat we 2 programma's door de week mochten zien en op vrijdagavond keken we dan een spelshow of zo (ja ik ben nog van die generatie ). Was dat omdat mijn ouders tv kijken nou verkeerd vonden? nee dat was meer om dat andere dingen dan tv kijken beter zijn.
Het verschil tussen goed en kwaad is heel belangrijk. Maar wel van meer dan een kant bekeken.

Je moet een kind op een gegeven moment wel leren dat je niet zomaar bij iedereen op schoot kan gaan zitten. Maar dat moet je wel met een bepaald overgangsregime doen. En zeker bij echte bekenden van zo'n kind kan dat wel een stuk langer. En persoonlijk vind ik niet dat je een kind van 6 al op die manier moet aanpakken. Als ze een jaar of 8 a 9 worden zijn ze wel zo ver dat dat kan. Maar dat is ook wel weer kindafhankelijk....

[franciscus]

Wat hebben wij goed gedaan als ouders van 13 en 20 jarige kinderen? Want het gaat namelijk erg goed met ze? Hebben wij ze veel gestraft? Nee. Allebij heb ik ze ooit een of twee keer over de knie genomen. Ik denk niet dat het in het onderwerp "straffen" zit. Zo uit mijn blote hoofd denk ik aan de volgden dingen:
Je kinderen iets heel duidelijk maken als ze iets doen wat niet acceptabel is.
Je kinderen warmte en aandacht geven, een warm huis voor ze zijn.
Respect. Wij reageren nogal op het geen respect hebben. 'Wij zorgen dag en nacht voor je, werken voor je, proberen je het beste te geven enz' laat ik niet merken dat je geen respect hebt.
Ze horen erbij, praten mee zijn een van ons.

Verder is het moeilijk te zeggen waar het in ligt. Mijn zoon heeft gezegd dat het vooral dat thuisgevoel is, er voor hem zijn (hij is nu uit huis) en het gevoel dat hij in zijn waarde wordt gelaten.

[Joeri]

quote:

op 29 Feb 2004 22:10:57 schreef Alfredt:
kijk een ijsje is niet verkeerd. maar elke dag een ijsje is ook niet goed.
Als ik het me goed herinner hadden wij vroeger vrij strakke regels voor tv kijken. Ik geloof dat we 2 programma's door de week mochten zien en op vrijdagavond keken we dan een spelshow of zo (ja ik ben nog van die generatie ). Was dat omdat mijn ouders tv kijken nou verkeerd vonden? nee dat was meer om dat andere dingen dan tv kijken beter zijn.
Het verschil tussen goed en kwaad is heel belangrijk. Maar wel van meer dan een kant bekeken.

Je moet een kind op een gegeven moment wel leren dat je niet zomaar bij iedereen op schoot kan gaan zitten. Maar dat moet je wel met een bepaald overgangsregime doen. En zeker bij echte bekenden van zo'n kind kan dat wel een stuk langer. En persoonlijk vind ik niet dat je een kind van 6 al op die manier moet aanpakken. Als ze een jaar of 8 a 9 worden zijn ze wel zo ver dat dat kan. Maar dat is ook wel weer kindafhankelijk....

ik denk eerlijk gezegd dat die regel dat je niet bij iedereen op schoot mag zitten er niet is in het koninkrijk der hemelen...

[Priscilla en Aquila]

quote:

op 29 Feb 2004 20:52:59 schreef Joeri:
[...]
gewoon een vraagje omdat ik het niet weet:wie heeft hebreeen geschreven?

Het staat er niet bij, maar er wordt aangenomen dat de schrijver Paulus is geweest....

[spacy]

ik ben de oudste in een gezin van 5 kinderen

volgens mij hebben wij allemaal wel gepuberd
en ook straf gehad voor zaken zoals het op ouders schelden, of zelfs terugslaan
ok het klinkt nu heel erg allemaal, maar ik vond het wel meevallen, dit waren vaak uitzonderingen als ik het ging vergelijken...

mijn ouders hebben ons in veel dingen heel erg vrij gelaten
misschien wel te vrij maar toch heb ik het idee dat we alle 5 de juiste keuze4s hebben weten te maken

we hadden bijv kabelt tv/radio en sinds 4 jaar ook internet door het hele huis heen liggen, op elke slaapkamker stond wel een oude tv en een brak van een computer
let wel deze laatste dingen kregen we niet amar moesten we wel zelf aanschaffen
metd e komst van internet slinkte het tv gebruik van ons enorm, me meoder verbaasde zich er wel eens over waarom de meesten van ons eigenlijk niet meer dan een paar uur per week keken, waarvan het vaak ook nog discovery was...
ok ik en mijn 3 broertjes hebben de vieze pagina's op internet wel kunnen vinden, ik weet niet hoe dit met hun nog steeds zit, maar ik was hier zelf na een tijde wel op uitgegeken ik merkte dat het niet egzond was en met hulp van God heb ik dara helemaal ene punt achter kunnen zetten, ook horror, actie en andere onzin op tv hebben het voor mij al lang afgedaan

qua straf op raar gedrag, is wel eens een computer van de kamer van me broertjes afgehaald, voor de duur van een week ofzo, dit werkte wel

toen ik nogal graag naar Groningen uitging en het wel eens erg laat wist te maken heb ik hier ook eens gedonder om gehad, nou ja het makkelijkste antwoord was dat ik de komende tijd niet weer mocht, voor me een na jongste broertje speelt iets dergelijks op dit moment ook wel eens

en me jongste broertje wordt nu nog wel regelmatig naar z'n kamer gestuurd

ach de puber periode is zoals ik het bij ons heb gezien misschien niet eens zo heel erg geweest, mijn ervaring is je groeit er wel weer overheen op het moment dat je merkt dat de wereld niet alleen om jouw draait maar om God en ook de mensen om je heen

[franciscus]

Nog even en laatste ervaring vanuit mijn werk. Wij behandelen pubers binnen Justitie die door de rechter bij ons zijn geplaatst voor behandeling. Ik heb er dus dag in dag uit mee te maken.
Een gesprek met een meisje ben ik meer tegengekomen. Zij konden  zich het moment herinneren dat ze in de gaten kregen dat ze op een bepaalde manier hun zin konden krijgen. Moet je je voorstellen dat dit moment ligt rond het 5e levensjaar. Dit zette zich dus door tot de puberleeftijd. Van kwaad tot erger. Ik moet denken aan een opmerking hiervoor dat het in de puberleeftijd al te laat is. En dat is in zekere zin waar. Binnen enkele ontwikkelingstaken in de groei kan omgaan met autoriteit en respect niet achterblijven. Wanneer deze ontwikkelingstaak wordt vergeten dan kan dat zeer moeilijk in de pubertijd worden rechtgezet. Wij hebben er met een team soms ongeveer een half jaar voor nodig om dit recht te ztten bij een kind. Het belang van omgaan met autoriteit en respect binnen deze maatschappij. Want het probleem richt zich niet alleen meer naar ouders toe. Ook in school werk en sociaal verkeer. En als dat niet is gebeurd kan je de handen er aan vol hebben.

[Joeri]

quote:

op 08 Mar 2004 12:58:02 schreef franciscus:
Nog even en laatste ervaring vanuit mijn werk. Wij behandelen pubers binnen Justitie die door de rechter bij ons zijn geplaatst voor behandeling. Ik heb er dus dag in dag uit mee te maken.
Een gesprek met een meisje ben ik meer tegengekomen. Zij konden  zich het moment herinneren dat ze in de gaten kregen dat ze op een bepaalde manier hun zin konden krijgen. Moet je je voorstellen dat dit moment ligt rond het 5e levensjaar. Dit zette zich dus door tot de puberleeftijd. Van kwaad tot erger. Ik moet denken aan een opmerking hiervoor dat het in de puberleeftijd al te laat is. En dat is in zekere zin waar. Binnen enkele ontwikkelingstaken in de groei kan omgaan met autoriteit en respect niet achterblijven. Wanneer deze ontwikkelingstaak wordt vergeten dan kan dat zeer moeilijk in de pubertijd worden rechtgezet. Wij hebben er met een team soms ongeveer een half jaar voor nodig om dit recht te ztten bij een kind. Het belang van omgaan met autoriteit en respect binnen deze maatschappij. Want het probleem richt zich niet alleen meer naar ouders toe. Ook in school werk en sociaal verkeer. En als dat niet is gebeurd kan je de handen er aan vol hebben.

werkt u misschien op de JP Heye stichting? over wat voor soort manier dat ze in de gaten krijgen dat ze hun zin kunnen krijgen heeft u het?

Groetjes en Zegeningen , J

[franciscus]

Om privasy redenen ga ik niet zeggen waar ik werk.
Wat ik bedoel met "mijn zin krijgen" bij kinderen spreekt volgens mij voor zich. Ieder kind krijgt te maken met ja of nee. Dit mag niet of dit mag wel. Een kind wil iets maar krijgt een nee. Dus zet hij in op een ja. Door huilen, zeuren, het slim aanpakken enz. Een heel leven toegeven betekend in de pubertijd het niet meer voor elkaar krijgen om een nee te accepteren. Iets wat een kind in een leven heeft opgebouwd, de zijn krijgen, haal je er niet zo maar weer uit.
Groet

[franciscus]

Nog een opmerking voor de plaatser van het onderwerp. Hoe pak je dit aan in de pubertijd wanneer dit echt nodig is. Wanneeer je er problemen mee hebt. Vasthouden aan wat je inzet. Nee blijft nee. En dat vasthouden aan is een klus die wat van je gestel vraagt.

[Joeri]

quote:

op 10 Mar 2004 23:05:37 schreef franciscus:
Om privasy redenen ga ik niet zeggen waar ik werk.

ik ben niet geinterreseerd in andere stichtingen dan de JP Heye om voor jouw onbelangrijke redenen. kan je beantwoorden of het antwoord op 'werk je op JP Heye te oosterbeek', nee of ja is? ikzelf zit op het leokannerhuis vlakbij.

quote:

Wat ik bedoel met "mijn zin krijgen" bij kinderen spreekt volgens mij voor zich. Ieder kind krijgt te maken met ja of nee. Dit mag niet of dit mag wel. Een kind wil iets maar krijgt een nee. Dus zet hij in op een ja. Door huilen, zeuren, het slim aanpakken enz. Een heel leven toegeven betekend in de pubertijd het niet meer voor elkaar krijgen om een nee te accepteren. Iets wat een kind in een leven heeft opgebouwd, de zijn krijgen, haal je er niet zo maar weer uit.
Nog een opmerking voor de plaatser van het onderwerp. Hoe pak je dit aan in de pubertijd wanneer dit echt nodig is. Wanneeer je er problemen mee hebt. Vasthouden aan wat je inzet. Nee blijft nee. En dat vasthouden aan is een klus die wat van je gestel vraagt.

Groet

nee mag. ik erger me alleen aan nee's tegen zaken die geen nee verdienen in naam van regels leren. god verbied ons ook slechts het slechte.
hij maakt geen regels omdat hij graag regels ziet.

Groetjes en Blessings, J

[franciscus]

Nee, ik werk daar dus niet.
Ik erger mij ook aan de sociaal werkers die nee willen zien omdat zij zo graag willen zien dat er geluisterd wordt.
Maar mijn antwoord ligt in het verlengde van wat een probleem kan zijn.
Ik schrijf hier in het licht van een goede opvoeder of in affiniteit voor een doelgroep op het werk. Niet als structopaat of machthebbende.

[franciscus]

Maar beste Joeri, als ik zo je reacties lees dan zie ik dat er iets gevoelig ligt.
Laat ik je dan zeggen dat ik mijn kinden nooit hoef te straffen. Ik heb hele lieve kinderen waarvan een in alle tevredenheid het huis uit is en terugkijkt op een fijne opvoeding. Misschien komt het door het verhaal hierboven. Dat wij in alle liefde soms even de duimschroeven aandraaiden en ze daarin begrepen dat ze daarin nog steeds liefdevolle ouders hadden waarnaar ze altijd weer toe konden komen.
Peace with you

[Jakolien]

quote:

op 11 Mar 2004 02:42:20 schreef franciscus:
Ik heb hele lieve kinderen waarvan een in alle tevredenheid het huis uit is en terugkijkt op een fijne opvoeding. Misschien komt het door het verhaal hierboven. Dat wij in alle liefde soms even de duimschroeven aandraaiden en ze daarin begrepen dat ze daarin nog steeds liefdevolle ouders hadden waarnaar ze altijd weer toe konden komen.

Ik ben heel blij voor je, Franciscus. Wat een genot en wat een zegen is het als je kinderen in tevredenheid het ouderlijk huis verlaten.
Vroeger dacht ik dat je kind zo ongeveer zou worden wat jij er in je opvoeding van maakt. Ik ben dan ook altijd héél bewust (nou ja, eigenlijk te gespannen) met de opvoeding bezig geweest. Bij heel mijn doen en laten voelde ik een zware verantwoordelijkheid op me drukken. Want het móest wel aan mij liggen als mijn kind niet tot een gelukkige en evenwichtige volwassene zou opgroeien.
Inmiddels heb ik (na veel scha en schande) geleerd dat dat niet zo eenvoudig ligt. Een kind wordt niet 'blanco' geboren, maar is al een mensje met bepaalde genen en karaktereigenschappen. Sommige dingen zijn niet of nauwelijks om te vormen, en dan sta je machteloos toe te kijken bij bepaalde ontwikkelingen. En er zijn behalve de opvoeding en de genen nog meer factoren die een kind vormen.
Nee, mijn dochters hebben niet in alle tevredenheid het ouderlijk nest verlaten.... Helaas!
Een les die ik geleerd heb: Ga niet als een vriend/-in naast je kinderen staan, maar blijf een gezaghebbende ouder. En verder: praat veel met je kinderen over God, maar nog meer met God over je kinderen.

[Joeri]

quote:

op 11 Mar 2004 02:24:52 schreef franciscus:
Nee, ik werk daar dus niet.
Ik erger mij ook aan de sociaal werkers die nee willen zien omdat zij zo graag willen zien dat er geluisterd wordt.
Maar mijn antwoord ligt in het verlengde van wat een probleem kan zijn.
Ik schrijf hier in het licht van een goede opvoeder of in affiniteit voor een doelgroep op het werk. Niet als structopaat of machthebbende.  

Oke. Daar vertrouw ik dan maar op

quote:

Maar beste Joeri, als ik zo je reacties lees dan zie ik dat er iets gevoelig ligt.

Klopt, ik heb herrineringen aan mijn jeugd waarin mij gezegd werd dat ik bijvoorbeeld dingen van een ander kind niet ff mocht pakken omdat dat 'van hem was want hij had het nodig'. dit terwijl ik het betreffende object veel meer nodig had dan dat andere kind om mijn pijn te verminderen, maar de goedbedoelde kinderjuffrouw ziet dat soort dingen niet.

ook komt het bijvoorbeeld voor dat kinderen ontzettend agressief gedrag vertonen, dan zijn andere mensen snel geneigd tot oordeel en onderdrukking van die agressie, wat veelal leid tot toename van woede. wat nu als die kinderen bv seksueel misbruikt zijn of nog steeds misbruikt worden? want zoiets is wel eens het geval. dit soort dingen weten begeleiders en volwassenen niet, en dan zal nog meer onderdrukking alleen maar een slechte ontwikkeling brengen. begrip liefde en ff emotionele boksbal spelen zoals een bekend wezen aan het kruis pakweg 1970 jaar geleden ook voor ons deed, zal veel meer helpen en zal gods koninkrijk op aarde brengen.
en ik kan je vertellen:er zijn dingen in de wereld die pijnlijker maar ook onzichtbaarder zijn dan seksueel misbruik.

momenteel zit ik op een instelling voor autisten en de regeltjes daar komen me de keel uit hangen. bijvoorbeeld '2 schepjes suiker in mijn thee'. ik word verplicht bittere thee te drinken die ik niet lus. je gaat op je werk toch ook niet van je werknemers eisen dat ze in hun pauze nota bene 2 schepjes in hun thee doen?
of overdreven dun beleggen van brood in naam van fatsoensnormen, en niet uit liefde (ik heb iets tegen fatsoen, niet te verwarren met iets hebben tegen zedigheid en liefde)  hoewel ik persoonlijk daar niet zo'n probleem mee heb, anderen echter hadden dat wel.

quote:

Laat ik je dan zeggen dat ik mijn kinden nooit hoef te straffen. Ik heb hele lieve kinderen waarvan een in alle tevredenheid het huis uit is en terugkijkt op een fijne opvoeding. Misschien komt het door het verhaal hierboven. Dat wij in alle liefde soms even de duimschroeven aandraaiden en ze daarin begrepen dat ze daarin nog steeds liefdevolle ouders hadden waarnaar ze altijd weer toe konden komen.
Peace with you

Blij dat het zo gelopen is

Peace with you  

[Joeri]

quote:

op 11 Mar 2004 10:32:11 schreef Jakolien:

Een les die ik geleerd heb: Ga niet als een vriend/-in naast je kinderen staan, maar blijf een gezaghebbende ouder. En verder: praat veel met je kinderen over God, maar nog meer met God over je kinderen.

Er is maar 1 waar gezag en dat is het gezag dat alles uit liefde doet.
Volgens mij zijn dan ook vriendin en gezag zeker wel te combineren en is het het beste als je dat doet. je kinderen zijn individuele zielen van God, onder jouw beheer gekregen, niet als jouw bezit gegeven. weet dat je niet altijd weet waarom ze doen wat ze doen, zoals ik aan fransciscus zei hierboven met oa mijn voorbeeld van misbruik. en hoewel ik het niet seksueel noem heb ik ook ervaring met 'onzichtbare' pijn, en irri volwassenen die alles beter weten.
Verder:Praat niet over God, wees de onvoorwaardelijke liefde van god voor je kinderen.
Erg jammer dat jij niet je kinderen tevreden het huis uit zag gaan.
mag ik vragen of je kinderen christelijk zijn (gebleven)?
Just my two cents.


Peace ,Love be with ya.  

[franciscus]

En zo hebben we het over werk en onze rol als opvoeders.
Ik zal bij het onderwerp straffen proberen te blijven, want dat was het begin van het verhaal.
Ja, wat herken ik dat, het verhaal over het schepje suiker. (werk) Bij ons was dat even het 1 of 2 plakjes vlees of kaas. Gruwel. Dat zijn de mensen die alles dicht willen spijkeren met regels. Een mooie naam daarvoor is "straktopaten" alles strak willen zetten. Maar gelukkig zijn er wat ouderen en wijzeren in het team die het kunnen omkeren naar gezond opvoeden en met dingen leren omgaan.
Zo met regels en straffen omgaan is ook een teken van onmacht van de begeleider. (of ouder). Ik herken dat ook wel eens in opvoeden. Overal een regel van maken met straf. Neem TV kijken.

Ik ben ook ontzettend dankbaar dat het met mijn kinderen goed gaat. Dat is een hele grote zegen. Zo voel ik dat ook. Maar ik durf niet te zeggen 'het zit daar of daar in'. Of omdat wij het zus of zo gedaan hebben. Wij gissen er wel eens naar maar net wat je zegt, het zou ook in de genen kunnen zitten. Maar ik heb mijn zoon wel eens gevraagd waar het volgens hem nu in zit. Hij vertelde mij dat het voor hem heel veel betekende dat er altijd iemand voor hem was.Dat "thuisgevoel" En het is lastig om te antwoorden maar ik heb ze alletwee wel eens een of twee keer in hun leven officieel en met belijd over de knie genomen. Dat weten ze goed te herinneren. Maar eigenlijk zou ik niet willen dat ik dit antwoord moet geven.
En van de andere kant zou het ook weer kunnen zijn dat het in de genen ligt. Dat hoop ik in principe niet want wij als ouders waren geen lieverdjes, verre van dat. Ik hoop niet dat het gezegde "het slaat een generatie over" hier van toepassing is.
Groet Frans.

[Joeri]

quote:

op 11 Mar 2004 12:09:54 schreef franciscus:
En zo hebben we het over werk en onze rol als opvoeders.
Ik zal bij het onderwerp straffen proberen te blijven, want dat was het begin van het verhaal.
Ja, wat herken ik dat, het verhaal over het schepje suiker. (werk) Bij ons was dat even het 1 of 2 plakjes vlees of kaas. Gruwel. Dat zijn de mensen die alles dicht willen spijkeren met regels. Een mooie naam daarvoor is "straktopaten" alles strak willen zetten. Maar gelukkig zijn er wat ouderen en wijzeren in het team die het kunnen omkeren naar gezond opvoeden en met dingen leren omgaan.
Zo met regels en straffen omgaan is ook een teken van onmacht van de begeleider. (of ouder). Ik herken dat ook wel eens in opvoeden. Overal een regel van maken met straf. Neem TV kijken.

niet in ons leokannerhuis team helaas...

quote:

Ik ben ook ontzettend dankbaar dat het met mijn kinderen goed gaat. Dat is een hele grote zegen. Zo voel ik dat ook. Maar ik durf niet te zeggen 'het zit daar of daar in'. Of omdat wij het zus of zo gedaan hebben. Wij gissen er wel eens naar maar net wat je zegt, het zou ook in de genen kunnen zitten. Maar ik heb mijn zoon wel eens gevraagd waar het volgens hem nu in zit. Hij vertelde mij dat het voor hem heel veel betekende dat er altijd iemand voor hem was.Dat "thuisgevoel" En het is lastig om te antwoorden maar ik heb ze alletwee wel eens een of twee keer in hun leven officieel en met belijd over de knie genomen. Dat weten ze goed te herinneren. Maar eigenlijk zou ik niet willen dat ik dit antwoord moet geven.
En van de andere kant zou het ook weer kunnen zijn dat het in de genen ligt. Dat hoop ik in principe niet want wij als ouders waren geen lieverdjes, verre van dat. Ik hoop niet dat het gezegde "het slaat een generatie over" hier van toepassing is.
Groet Frans.

huh? hoe kan hij spreken over een thuisgevoel als je jezelf geen lieverdje noemt? wat bedoel je daarmee? mag ik weten wat je kind bij jou gedaan moet hebben wil hij over de knie genomen worden?


[/quote]

[franciscus]

Wij waren ook geen lierverdjes. Je kunt eens kijken naar 'getuigenissen', daar sta ik tussen. Wij waren geen lieverjes in onze jeugd, dat bedoel ik. Ik bedoel het niet als ouders.
Ik weet niet waneer dat moment was dat ik ze over de knie nam. Vergeten. Het moet een moment zijn geweest dat ze waarschijnlijk het uiterste van ons vroegen. Dat het even te gek voor woorden was (mooie zinspeling) wat ze deden. Niet een moment maar waarschijnlijk een reeks van momenten die duidelijk lieten blijken dat er nu iets gebeurde wat echt niet door de beugel kon.
En een strafmoment moet samen gaan met een leermoment. Het waarom moet duidelijk worden gemaakt. Als op mijn werk er een situatie is dat alle anderen zich onveilig voelen door aggressief gedrag moeten we aan die anderen denken en degene appart zetten. (niet gelijk opsluiten) en daarna het gebeurde bespreekbaar maken zodat ze er lering uit trekken.  Alleen straffen heeft geen funcitie.

[Joeri]

quote:

op 11 Mar 2004 23:21:43 schreef franciscus:
Wij waren ook geen lierverdjes. Je kunt eens kijken naar 'getuigenissen', daar sta ik tussen. Wij waren geen lieverjes in onze jeugd, dat bedoel ik. Ik bedoel het niet als ouders.

owok, wat waren dan je misdaden? veel van die zogenaamde kindermisdaden, kattekwaad, beschouw ik helemaal niet als kwaad. maar gewoon speelsheid, en de bijbel maakt duidelijk dat jezus daarvan hield, van kinderen en hun spelen.
(spreuken 8-hoewel ik niet helemaal zeker ben of die over jezus gaat)

quote:

Ik weet niet waneer dat moment was dat ik ze over de knie nam. Vergeten. Het moet een moment zijn geweest dat ze waarschijnlijk het uiterste van ons vroegen. Dat het even te gek voor woorden was (mooie zinspeling) wat ze deden. Niet een moment maar waarschijnlijk een reeks van momenten die duidelijk lieten blijken dat er nu iets gebeurde wat echt niet door de beugel kon.
En een strafmoment moet samen gaan met een leermoment. Het waarom moet duidelijk worden gemaakt.

klopt daar dient straf voor.

quote:

Als op mijn werk er een situatie is dat alle anderen zich onveilig voelen door aggressief gedrag moeten we aan die anderen denken en degene appart zetten. (niet gelijk opsluiten) en daarna het gebeurde bespreekbaar maken zodat ze er lering uit trekken.  Alleen straffen heeft geen funcitie.

apart zetten is straffen, als zo iemand nou ontzettend mishandeld is en hele goede reden heeft voor zijn boosheid, dan vind ik die uitiing net zo belangrijk zo niet belangrijker dan een stel collegas die onmiddelijk bang worden bij een beetje geweld. Jezus zei:Als iemand je slaat keer je de andere wang toe. en dat vind ik de ideale oplossing. je weet nooit wat aan de hand is, als je jezelf geeft met een glimlach dan zal dat hem veel meer helpen dan dat je hem ook nog eens extra straft voor de zogenaamde veiligheid van anderen (ik wou dat deze samenleving zich eens wat meer op liefde en niet op veiligheid ging concentreren, ik durf te wedden dat veel doden die worden toegeschreven aan onveiligheid, zoals verkeersongelukken, in feite allang door god geweten waren en zijn manier was om bepaalde mensen terug naar hem te trekken)
waarschijnlijk zal zeggen , 'wat is er jonge? sla hen niet sla mij maar als je zonodig kwaad bent', er slechts voor zorgen dat hij uiteindelijk niemand slaat en erover gaat praten.

[franciscus]

Jammer, ik moet dit zo doen op mijn werk. Als ik alleen ga beslissen dat wanneer een iemand klaar staat met een koffiepost om weg te werpen en ik ga haar in alle liefde toespreken dan kan ik een andere baasn ga zoeken. En iemand anders heeft een buil op zijn hoofd. Maar, ik doe het met alle liefde en rust, haar even mee nemen naar de gang om tot rust te komen. en even met haar te praten.

[Joeri]

Vandaag was ik flink verdrietig en dan kwamen de begeeliders van het leokanner me weer zitten zeiken over regeltjes en dat nota bene iemand als ik aan anderen moet denken. terwijl zij geen respect hebben voro mijn emoties. dan word mijn boosheid opgewekt, en dan zeggen ze vervolgens als ik die heel natuurlijk uit dat ze het niet accepteren en tolereren. meteen afspraak met de psych...  

[Heidi]

quote:

op 12 Mar 2004 15:49:45 schreef Joeri:
Vandaag was ik flink verdrietig en dan kwamen de begeeliders van het leokanner me weer zitten zeiken over regeltjes en dat nota bene iemand als ik aan anderen moet denken. terwijl zij geen respect hebben voro mijn emoties. dan word mijn boosheid opgewekt, en dan zeggen ze vervolgens als ik die heel natuurlijk uit dat ze het niet accepteren en tolereren. meteen afspraak met de psych...  

Hé lieve Joeri, misschien was het in jouw beleving zo dat je ervaarde dat zij jou niet accepteerden en tolereerden, maar deden ze dat toch wel. Besef dat je daar niet voor niets naar toe gaat, en dat het hun taak is om jouw leven in goede banen te leiden......

[Joeri]

quote:

op 12 Mar 2004 17:23:17 schreef Heidi:
[...]


Hé lieve Joeri, misschien was het in jouw beleving zo dat je ervaarde dat zij jou niet accepteerden en tolereerden, maar deden ze dat toch wel. Besef dat je daar niet voor niets naar toe gaat, en dat het hun taak is om jouw leven in goede banen te leiden......

als ze me accepteerden en tolereerden dan doe je niet zo tegen mij.
en ja dat is wel de bedoeling ja dat ze dat doen.

[Heidi]

quote:

op 12 Mar 2004 17:27:24 schreef Joeri:
als ze me accepteerden en tolereerden dan doe je niet zo tegen mij.
en ja dat is wel de bedoeling ja dat ze dat doen.

Heb ik iets verkeerds gedaan?  

Ik heb trouwens op dat topic van dat boek gereageerd, dus kijk maar even.........

[Marloes]

quote:

op 12 Mar 2004 17:35:55 schreef Heidi:
Heb ik iets verkeerds gedaan?  

Met 'dan doe je niet zo met mij' bedoelt Joeri volgens mij de begeleiders; 'je' als in 'men'. Hij heeft het dus niet tegen jou persoonlijk, Heidi.

[Heidi]

quote:

op 12 Mar 2004 18:30:39 schreef Marloes:
Met 'dan doe je niet zo met mij' bedoelt Joeri volgens mij de begeleiders; 'je' als in 'men'. Hij heeft het dus niet tegen jou persoonlijk, Heidi.

Ahh, gelukkig..... dat is een opluchting, ik was me namelijk van geen kwaad bewust.

[franciscus]

Joeri.
In de eerste instatie dacht ik dat ik met een collega mailde maar je mailt vanuit de situatie "ergens bent" En dat je overal tegenaan loopt.
Nu mailde ik je hoe het zou horen te zijn volgens mijn inziens. Maar daar heb je dus helemaal niets aan.
Kijk naar je zelf, kijk naar da anderen om je heen. Maar een berekening en zet een strategie uit hoe je het best boven en uit je situatie kan komen te staan.
Overal tegenaanschoppen helpt niet. Je kan weinig veranderen aan de anderen.
Wat jij meemaakt maakt iedereen eens mee , hoe oud ook of in welke situatie dan ook in zijn leven. Dat een omgeving zich niet aanpast aan ons.

Peace with you.

[Joeri]

quote:

op 13 Mar 2004 11:20:33 schreef franciscus:
Joeri.
In de eerste instatie dacht ik dat ik met een collega mailde maar je mailt vanuit de situatie "ergens bent" En dat je overal tegenaan loopt.
Nu mailde ik je hoe het zou horen te zijn volgens mijn inziens. Maar daar heb je dus helemaal niets aan.

tuurlijk wel.

quote:

Kijk naar je zelf, kijk naar da anderen om je heen. Maar een berekening en zet een strategie uit hoe je het best boven en uit je situatie kan komen te staan.
Overal tegenaanschoppen helpt niet. Je kan weinig veranderen aan de anderen.
Wat jij meemaakt maakt iedereen eens mee , hoe oud ook of in welke situatie dan ook in zijn leven. Dat een omgeving zich niet aanpast aan ons.

Peace with you.

klopt. ik schop er niet tegenaan, ik laat me gewoon niet onderdrukken als het ff kan. das iets anders.
Peace with you.

Oh en Heide, sorry voor de onduidelijkheid ik snap niet hoe ik die zin opschreefde ik bedoelde idd mijn begeleiders.

[bart1984]

Als je dingen gaat verbieden maak je het alleen maar spannender om het te doen.
Je kan beter afspreken. JE ziet maar hoe laat je thuis kom als je maar wat van je laat horen.

[Joeri]

quote:

op 14 Mar 2004 13:55:46 schreef bart1984:
Als je dingen gaat verbieden maak je het alleen maar spannender om het te doen.
Je kan beter afspreken. JE ziet maar hoe laat je thuis kom als je maar wat van je laat horen.

hoewel ik geen voorstander van verbieden ben zijn sommige dingen gewoon tot ellende leidend. wie echt in de geest van god leeft heeft geen behoefte zijn geest te verdoven met keiharde knallende muziek.

[bart1984]

hoewel ik geen voorstander van verbieden ben zijn sommige dingen gewoon tot ellende leidend. wie echt in de geest van god leeft heeft geen behoefte zijn geest te verdoven met keiharde knallende muziek.[/quote]

Wat voor keiharde knallende muziek dan?

[Joeri]

quote:

op 16 Mar 2004 12:03:38 schreef bart1984:

hoewel ik geen voorstander van verbieden ben zijn sommige dingen gewoon tot ellende leidend. wie echt in de geest van god leeft heeft geen behoefte zijn geest te verdoven met keiharde knallende muziek.

Wat voor keiharde knallende muziek dan?[/quote]

dat soort muziek dat je op die concerten hoort waarbij de zangers in blote buik met lang haar wild hun haar ronddraaien en op hun gitaar dreunen bijvoorbeeld... ik ken de namen allemaal niet... death metal?

[franciscus]

Ja laten we het eens over muziek hebben.
Bedoel je met harde gitaren deze muziek?

http://www.franspannekeet.nl/2LikeaHurricane-NeilYoung.mp3

Dat is toch heel mooie muziek?

[bart1984]

quote:

op 19 Mar 2004 01:23:36 schreef franciscus:
Ja laten we het eens over muziek hebben.
Bedoel je met harde gitaren deze muziek?

http://www.franspannekeet.nl/2LikeaHurricane-NeilYoung.mp3

Dat is toch heel mooie muziek?

Jazeker dat is heel mooi!! " class="smiley"  /> " class="smiley"  />

[Joeri]

quote:

op 19 Mar 2004 01:23:36 schreef franciscus:
Ja laten we het eens over muziek hebben.
Bedoel je met harde gitaren deze muziek?

http://www.franspannekeet.nl/2LikeaHurricane-NeilYoung.mp3

Dat is toch heel mooie muziek?

ehm vind je het erg als ik niet 9 mb ga downen?

[franciscus]

Als je windows mediaplayer goed hebt geinstalleerd dan kan je gewoon luisteren.
(alles aanvinken bij: extra, opties, bestandtypes.)
Kan je voortaan ook zonder problemen muziek luisteren.
Groetjes

[Joeri]

bedeol je dat ik niet hoef te downloaden om te luisteren?

[franciscus]

Als je al die vakjes aanvinkt dan opent mediaplayer zich, heeft even tijd nodig om het bestand te vinden, een kleine buffer op te slaan en dan af te spelen.

Op mijn site moet het ook werken, veel muziek onder de knop "sound page"
www.franspannekeet.nl

[Joeri]

neuh, hij zegt nog steeds downloaden nu?
verder nix, maareh bedoel je bluesmuziek, daar heeft  mijn vader Rinus een kast vol van. zijn favoriete muziek hij doet er veel mee, erg veel is zijn hobby, maar hij heeft me pas wel gezegd dat bluesmuziek ook wel de muziek van de duivel word geenoemd.