[Weblog] Het Sprookjesbos (Revisited)

[Roodkapje]

Weekend
Het weekend bracht Roodkapje grotendeels door in het Veenmoeras. Meestal ging ze er pas op de dag van Saturnus heen omdat ze dan rustiger aan kon doen. De middag was al half om toen de vader van Roodkapje kwam om haar op te halen. Ze had namelijk heel veel rotzooi om mee te nemen, dus de postkoets was niet handig. Thuis aangekomen richtte ze haar kamertje verder in.

In het Veenmoeras had Roodkapje namelijk lange tijd geen eigen stekje omdat ze in het huis waar haar vader woonde nooit gewoond had. Ze had haar hele jeugd in een boerderijtje in een bos gewoond, maar haar ouders waren verhuisd naar een plek midden in het dorp toen Roodkapje al in het Sprookjesbos woonde. Later, toen haar moeder was weggegaan bleef haar vader er wonen. Aangezien ze elk weekend kwam had haar vader permissie gegeven om de logereerkamer om te toveren in een knus hokje.
Op de Zonnedag ging ze 's ochtends niet naar de bijeenkomst van de haarklovers. Ze was na het afgaan van de wekker nog zo ontzettend moe dat geen mogelijkheid zag de bijeenkomst bij te wonen. Ze was zelf ook uitermate verbaasd over het feit dat ze zo brak was: ze was op een normaal tijdstip naar bed gegaan en had uitermate vast geslapen.
Met veel pijn en moeite lukte het om de middagsamenkomst wel bij te wonen, maar ze had teveel last van haar keel om met de liederen mee te zingen en na afloop ging ze snel weer nar huis, naar bed. Ze moest wel nadenken over de toespraak die ze had gehoord, over de hellevaart van de verlosser enzo. Volgens haar informatie was de Verlosser nooit in de hel geweest, wel had hij in een helse toestand verkeerd. Ze besloot de tekst van de preek nog eens op te vragen en er eens studie naar te doen.

De rest van de avond bracht ze in bed door, ze sliep totdat ze door haar vader wakker gemaakt werd. Ze nam contact op met Japie Krekel om de muziekles af te zeggen. Ze was veel te moe. Haar vader bracht haar maar weer naar het Sprookjesbos, waar ze weer in bed dook.

[Scholasticus]

quote:

Roodkapje schreef op 09 juni 2004 om 00:28:
Weekend
Ze moest wel nadenken over de toespraak die ze had gehoord, over de hellevaart van de verlosser enzo. Volgens haar informatie was de Verlosser nooit in de hel geweest, wel had hij in een helse toestand verkeerd. Ze besloot de tekst van de preek nog eens op te vragen en er eens studie naar te doen.

Als je er studie van maakt zul je vast de volgende dingen wel tegenkomen:
- Jezus was na zijn begrafenis in het dodenrijk (plaats)
- toen Hij door God verlaten werd gedurende 3 uur was Hij in de helse toestand

Verder hoop ik dat je gauw weer beter wordt.

[Roodkapje]

Dik Trom viert zijn verjaardag en Roodkapje is nog steeds moe
Toen Roodkapje wakker werd voelde ze zich al wat beter en dat was maar goed ook want het was buiten al bijna donkeren ze moest nog naar de verjaardag van Dik Trom. Ze had hem al gefeliciteerd met z'n verjaardag en vernomen dat de door haar opgestuurde CD al letterlijk kapotgedraaid was. Daarom ging ze eerst maar eens een nieuwe maken. Het boek dat ze voor hem besteld had als echt verjaardagscadeau was nog niet aangekomen, dus dan had ze in ieder geval wat.

Het was wel gezellig op het feestje, alleen bleef Roodkapje niet lang, na anderhalf uur voelde ze zich alweer echt moe. Het vermoeden bestond dat Roodkapje last had van de ziekte van Pfeiffer. Dus daarom zou ze de volgende dag naar de dokter gaan. Thuis aangekomen deed ze nog wat kleine dingetjes en viel weer in een diepe slaap.

Een drukke dag
De wekker ging alweer vroeg de volgende ochtend. Roodkapje moest naar de dokter vanwege haar moeheid. De dokter dacht dat het aan het weer lag en dat het vanzelf wel weer overging. Roodkapje, die niet zo medisch onderlegd was op dat gebied, wist niet zo goed wat er ermee moest. Als het de volgende week nog niet over was (nadat het geregend had), dan moest ze terugkomen. Dat zou dan wel zo wezen. En nadat ze weer thuis was, dook ze in haar bedje.

Een paar uur later werd ze weer wakker en kleedde zich opnieuw aan. Ze at een bak yoghurt in de deuropening. Doornroosje en de Evangelist zaten buiten in het zonnetje. Roodkapje wachtte op de Big Power man. Die zou een demonstratie geven van een schoonmaakapparaat. Roodkapje vond dat wel een leuke vorm van vermaak, temeer omdat het vermaak aan huis kwam en verder niks kostte.

De demonstratie was inderdaad vermakelijk. De tactiek werkte als volgt: eerst kwam er een verhaaltje over hoe vies het buiten en binnen wel niet was en vooral hoe ziekteverwekkend huisstofmijten wel niet waren. Een beschaafde vorm van horror. De bedoeling was dat de toeschouwer viezigheid dermate weerzinwekkend vond dat hij graag een demonstratie zou willen van de schoonmaakkwaliteiten van het apparaat. Er kwam een beste hoeveelheid stof van een kast die de dag ervoor nog was schoongemaakt en ook de vloerbedekking bleek nog stof te bevatten. Roodkapje had niet anders verwacht. Als iemand stofzuigt blijft er altijd een beetje stof achter....
Nadat de man klaar was met de demonstratie en Roodkapje zei dat ze 't apparaat niet ging kopen maar wel enthousiast was ging hij weer weg, opgetogen dat een academica het ook een tof ding vond

Huisstofmijt is niet ziekteverwekkend, wist ze, het is zelfs zo dat mensen die in een té schone omgeving opgroeien meer CARA etc. ontwikkelen omdat ze geen resistentie opbouwen tegen vuil, schimmels, bacteriën etc. Het is wel zo dat mensen die al CARA hebben baat zouden kunnen hebben bij een schonere omgeving... ze vond de informatie die verstrekt werd door Big Power op z'n minst een beetje misleidend.

De volgende afspraak diende zich ook alweer aan: ze had afgesproken om thee te drinken bij de Tovenaar van het Noorderbos. Omdat het zulk mooi weer was dronken Roodkapje en de Tovenaar van het Noorderbos een kopje thee in de tuin van de pastorie. Het was erg gezellig en de tijd vloog. Roodkapje moest snel maken dat ze naar huis kwam, want ze zou met Doornroosje bij Grootvader eten. Het was een heerlijk maal en Grootvader en Doornroosje gingen snel door naar de Kring van Congolezen. Roodkapje ging nog even langs bij Tinkerbell, met wie ze afsprak om de Maandag erop een beautymiddag met badparels, maskertjes, makeup en gezond eten te doen. Daarna ging ze naar huis omdat ze hondsmoe was...  

[Roodkapje]

Een avond bij de dwergen

Roodkapje ontving een bericht van de dwergen, waarin ze uitgenodigd werd om een vergadering bij te wonen. Het leek haar leuk om daarheen te gaan. Maar eerst moest ze nog bij Wammes Waggel langs omdat die jarig was.
Ze gaf hem een boek (A. van den Beukel. "Waarom ik blijf") waar hij zo te zien blij mee was: "Donders!" zei Wammes en ging koffie zetten. De Filosoof en Donkey waren er ook. En het was erg gezellig.


Link

Op een gegeven moment moest Wammes Waggel weg, want hij ging naar zijn ouders om meer cadeautjes op te halen. Roodkapje ging ook naar huis omdat ze dus een vergadering in het Veenmoeras. Ze nam de postkoets en begon in een spannend boek om de tijd te doden. Later viel ze in slaap. Toen ze wakker werd kwam het landschap haar niet meteen bekend voor, later wel, ze zag dat ze het Veenmoeras al lang en breed gepasseerd was
Dus bij de eerstvolgende halte klom ze uit de postkoets en informeerde wanneer de volgende postkoets richting Veenmoeras stopte. Dat duurde best wel lang, dus ging ze op een bankje in het weiland waar ze uitgestapt was, naast de halte zitten wachten. Toen ze het Veenmoeras naderde had ze weer bereik en haar vader, die inmiddels erg chagrijnig was omdat hij voor niks naar de Koetshuis gegaan was, nam contact op. Ze bleef braaf wachten tot ze opgehaald werd. Haar vader zweeg op de reis naar huis, en Roodkapje durfde niets te zeggen.

De vergadering met de dwergen verliep zoals verwacht en moe dook ze haar bed in. De volgende ochtend maar weer naar huis. Ze was blij dat Het Sprookjesbos de laatste halte van de postkoets was...

[Roodkapje]

Oliver Sacks - Stemmen zien



Een van de favoriete schrijvers van Roodkapje is Oliver Sacks. Nou geeft Roodkapje ergens ook wel eerlijk toe een vakidioot te zijn. Het laatste boek dat ze van hem gelezen heeft is dus Stemmen zien -een reis naar de wereld van de doven. In het boek maakt de lezer kennis met hoe doven de wereld ervaren en hoe anders dan gesproken taal gebarentaal is. Natuurlijk gaat Sacks op de vraag in hoe zit in de hersenen georganiseerd is.

Dove mensen blijken in twee 'groepen' opgedeeld te kunnen worden: prelinguale doven en postlinguale doven. De eerste groep is doof geboren en de tweede groep is op latere leeftijd doof geworden. Er wordt ook een onderscheid gemaakt tussen doven die gebarentaal als moedertaal hebben en doven die dat niet hebben. Het blijkt dat het ondoenlijk is om doven Engels (of Nederlands) te leren: vaak kunnen ze het niet duidelijk leren spreken, vanwege het domme feit dat ze zichzelf niet kunnen horen (en zichzelf dus niet kunnen corrigeren). Doven blijken het best tot hun recht te komen wanneer ze gebarentaal leren. Liplezen kan wel geleerd worden, maar da's altijd bij gebrek aan gebaren minder handig dan gebarentaal. Gebarentaal is echt een natuurlijke taal, met een echte grammatica, die natuurlijk visueel is in plaats van semantisch. Er bestaat zelfs een aparte dovencultuur! Met een eigen taal en gewoonten, in de Verenigde Staten is er zelfs een dovenuniversiteit!

Een hele eye-opener om het boek te lezen, een aanrader! Vooral voor mensen die voor het eerst in aanraking komen met dove mensen, een unieke kans om vanuit het perspectief van een dove naar onze wereld te kijken!

Oliver Sacks heeft ook een eigen website waar van alles op te vinden is: http://www.oliversacks.com/

[Roodkapje]

Weekend
Omdat Doornroosje naar een groot magiespektakel in het Gelredome ging, besloot ook Roodkapje maar het weekend weg te gaan. Niet naar haar vader, daar zag ze als een berg tegenop, omdat het er nooit gezellig was en ze nooit zichzelf kon zijn (en ze was al moe). Dus om huilbuien en ruzie te voorkomen nam ze contact op met de Beren. De Twee Beren waren een lief echtpaar bij wie ze altijd welkom was en waarbij ze zich ook erg welkom voelde. Van de Meneer Beer had ze op school biologie gehad. Ze was erg blij dat ze de Twee Beren had. Zo wist ze dat ze in geval van nood altijd ergens terecht kon. Ze vond Mevrouw Beer een schat van een mens, aan beide was gewoon te merken dat ze de kracht van tovenarij bezaten, er ging een hele positieve magische kracht van hen uit.

Mevrouw Beer was opgetogen toen ze hoorde dat Roodkapje van plan was om te komen. Natuúúrlijk was ze welkom, wanneer kwam ze, ze kon altijd komen, ze waren toch wel thuis.
Roodkapje zocht haar spullen bijeen en vertrok met de trekschuit richting Veenmoeras. Ze kon vlakbij het huis van de Twee Beren uitstappen, ze woonden namelijk aan het kanaal.
Er werd thee gemaakt en het echtpaar vroeg hoe Roodkapje het maakte, hoe het met haar studie ging. Het voelde alsof er een warme deken om haar heengeslagen werd. Even welde er een gedachte in haar op: "Waarom kon dit niet thuis? Waarom was het thuis altijd koud, oppervlakkig en afstandelijk?" Ze besloot van haar tijd bij de Beren te genieten en niet meer aan thuis te denken.
Roodkapje besteedde de hele middag aan het biologische substraat van emoties (Meneer Beer vond het boek dat ze af en toe raadpleegde, de Sobotta, wel een mooi boek, hij had biologie gestudeerd).

Toen ze er zat van was begon ze in Lulu Wangs 'Lelietheater' (een jeugd in China).  Ze werd meteen gegrepen door het boek en vond het ongelooflijk mooi, dat had ze niet verwacht. Ze was er het hele weekend zoet mee.


Toen het weekend bijna voorbij was moest ze weer naar huis. Ze voelde zich vreemd toen ze weer in de trekschuit zat. Een beetje gevangen tussen twee werelden. Ze had geen echt 'thuis' en na zo'n weekend miste ze dat best wel...

[Roodkapje]

Gezond eten bij Dik Trom
Het zusje van Doornroosje was jarig, dus die was naar haar ouders gegaan. Roodkapje had geregeld dat ze bij Dik Trom kon eten, ze had nog een cadeau voor hem, dus dat kwam goed uit. Nadat ze Lulu Wang helemaal had uitgelezen besloot ze te gaan douchen en richting het huis van Dik Trom te lopen.

Dat ging niet door, want de Evangelist meldde zich via de tamtam. Na een gezellige babbel ging Roodkapje een uur later toch maar douchen en bij Dik Trom aangekomen bleek het eten nog niet klaar te zijn, dus ze had zich niet zo hoeven haasten.
Dik Trom was nog steeds erg blij met de CD die Roodkapje hem gegeven had en die stond ook aan toen ze binnenkam. Ze gaf hem het boek dat ze voor hem besteld had en zo te zien was hij er erg blij mee.


Link

Het eten viel alleszins mee: een ovenschotel met zuurkool, rookworst en patat. Dik Trom had vier maanden in Ghana gezeten en had weer zin in zuurkool, ook al was het zomer en buiten 26 graden Celsius. Roodkapje genoot er echt van, maar dat was nog niet alles. Het nagerecht was subliem, en karakteristiek voor Dik Trom: hij had een blender voor z'n verjaardag gekregen en die werd goed gebruikt. Banaan, sinaasappel, kiwi, you name it, alles werd in de blender gegooid en gemixed. Het resultaat: een heerlijke vruchtenshake. Dik Trom vertelde hoe gezond het wel niet was. Roodkapje zuchtte. Zo lang ze hem kende had hij iets met gezond leven enzo. Ze had het leren accepteren

Toen ze die avond thuis was ging ze prutsen met Microsoft Access (bij gebrek aan andere database programma's). Ze ging al haar boeken invoeren, inclusief uitgeleende, zodat ze een overzicht had waar al haar boeken waren.

[Roodkapje]

Das Länderspiel
Toen ze ontwaakte merkte Roodkapje dat alles zeer deed. Ze had spierpijn, maar geen idee waarvan... ze had zich de afgelopen tijd niet noemenswaardig ingespand. De dokter was op vakantie en de praktijkassistente deelde mee dat moeheid etc. geen spoedgeval was en dat het niet nodig was om een afspraak met de vervanger te maken. Als het Pfeiffer was kon de dokter er toch niets aan doen.

Roodkapje was ziedend. Ze had absoluut geen zin om tot 2 juli te wachten met haar klachten. Daarom besloot ze naar haar vader te gaan om haar oude huisarts te gaan. Die kende haar sowieso beter dan haar eigen huisarts (waarover iedereen klaagde omdat het zo'n oen was). Op zich zat Roodkapje daar niet mee, ze was voldoende medisch onderlegd om altijd de hulp te krijgen die ze nodig had, en als de dokter moeilijk deed had ze nog een heel arsenaal geneeskunde-studenten klaarliggen om mee te schermen.
Nadat ze zich had uitgeleefd op een stapel papier (als je kwaad bent helpt papier scheuren erg goed om je woede te koelen) en op een stel kussens, ging Roodkapje boodschappen doen. Daarna was het tijd om wat brieven te schrijven om wat dingen af te zeggen (boekenclub). Ze vond dat ze heel wat gedaan had en ging slapen om bij te tanken.
Ze was net weer wakker toen ze Doornroosje hoorde thuiskomen die haar beklag deed over de herrie buiten. De mensen buiten waren gek geworden. Er zou die avond een voetbalwedstrijd zijn tussen hun land en de buren, en de wekenlang opgebouwde spanning stond op het punt los te barsten. Roodkapje voelde zich een vreemde eend in de bijt. Ze was niet zo patriottistisch wat voetbal betreft. Haar familie kwam voor een groot deel uit het buurland en dat was ook aan haar opvoeding te merken. Ze voelde zich meer een Buurlander bij tijd en wijle. Zo ook nu.

In de woonkamer werd gekeken naar de verrichtingen van het nationale elftal. Roodkapje, zag onmiddellijk dat het niet veel voorstelde. Het elftal was niet in staat een veroverde bal bij zich te houden: de buren hadden meteen weer balbezit. Verder werd er slecht verdedigd.
Het was ook niet verbazingwekkend dat Roodkapjes elftal (dat van de buren) op voorsprong kwam na een half uur spelen. Roodkapje juichte en Doornroosje kwam binnen om te kijken. Ze kwam tot de ontdekking dat Roodkapje het voor haar 'verkeerde' elftal aanmoedigde.
Vlak voor tijd maakte gelukkig voor Doornroosje, en een heleboel andere mensen uit het Sprookjesbos, het nationale elftal vlak voor tijd het gelijkmakende doelpunt. Nadat de wedstrijd was afgelopen was het buiten een hels kabaal: mensen gingen de straat op om te 'vieren' dat hun elftal dit keer niet verloren had.
Roodkapje vond het allemaal wel best. Haar vrienden waren in het algemeen fervente aanhangers van het nationale elftal en het was niet best voor de sfeer als hun elftal het tegen haar elftal had afgelegd.
Verwonderd over de rare gewoonten van mensen ging Roodkapje maar slapen.


Man of the Match: Michael Ballack

Nabeschouwing (Duits)

[Roodkapje]

Roodkapje gaat alweer naar de dokter
Aangezien Roodkapje al enige tijd moe was en het eindelijk helemaal gehad had (niet alleen met het moe zijn, maar ook met alle diagnoses van de geneeskunde-studenten met wie ze in meer of mindere mate bevriend was, besloot Roodkapje maar eens naar het Veenmoeras te gaan, voor een bezoek aan de huisarts van haar vader. Ze was al eerder naar haar eigen huisarts geweest, maar die had haar afgescheept met de mededeling dat het vast door hooikoorts kwam en was vervolgens op vakantie gegaan. Aangezien de vervanger dus vond dat moeheid geen medisch spoedgeval was, ging ze dus elders advies inwinnen.
De dokter was erg aardig. Ze vroeg Roodkapje de oren van het hoofd, luisterde naar Roodkapjes longen en hart en kwam tot de conclusie dat Roodkapjes longen brandschoon waren, en dat Roodkapje geen last had van hooikoorts. Roodkapje dacht dat haar lymfeklieren niet opgezet waren, de dokter vond van wel. Ze schreef een kaartje uit voor bloedprikken, omdat ze vermoedde dat Roodkapje inderdaad Pfeiffer had omdat Roodkapje wist te melden dat ze als ze moe was ook keelpijn had. Voor de zekerheid vinkte ze ook controles voor bloedarmoede en de aanwezigheid van ontstekingen aan. Roodkapje kreeg nog te horen waar en wanneer er bloed geprikt zou worden...
Roodkapje baalde ontzettend van de uitspraken van de dokter (niet dat de dokter er iets aan kon doen, maar ze baalde toch). De rest van de middag bracht ze in bed door.
Aan het einde van de middag wekte haar vader haar om haar terug te brengen naar het Sprookjesbos. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan: door de avondspits deden ze er 3x zo lang over als normaal. Nadat ze eten had gekookt dook Roodkapje afgepeigerd haar bed in. Ze had wel zin in de dag van morgen, want dan kwamen Repelsteeltje en mogelijkerwijs ook Wammes Waggel een spelletje doen. Ze kon bijna niet wachten tot het zover was, want ze was een echte spelletjesfan.

[Roodkapje]

Gone in Sixty Seconds



Roodkapje had het druk. Repelsteeltje kwam eten en daarna zouden ze een spelletje gaan doen. Op zich was dat niet de oorzaak van de drukte: Doornroosje had tegelijkertijd ook twee van haar vrienden uit Congo uitgenodigd en die aten ook mee, dus moest Roodkapje ineens voor twee keer zoveel mensen koken. Daarom besloot ze het maar makkelijk te doen: ze zouden lasagne eten.

Repelsteeltje had de vrienden van Doornroosje nog nooit gezien dus hoopte Roodkapje dat het een beetje zou klikken en dat het gezellig zou zijn. Natuurlijk ging het allemaal goed. (Roodkapje was zo'n type dat allemaal rampscenario's in haar hoofd bedacht en dan viel het in de praktijk 1000% mee). Het eten smaakte goed, Repelsteeltje kon dat niet genoeg benadrukken. (Mannen... ! en iets met magen enzo... )

Roodkapje haalde vlug het spel op bij Wammes Waggel, die toch maar niet meedeed omdat hij het te druk had met opdrachten maken. Ze zou haar andere vrienden daarom maar eens vragen. Na een aantal vergeefse pogingen kreeg ze Merlijn te spreken. Het werd nu ook duidelijk waarom het bij de andere vrienden niet wou lukken: iedereen zat bij Merlijn, want ze gingen een film kijken. Roodkapje keek naar Repelsteeltje die met een grote grijns op z'n hoofd aangaf wel zin te hebben in een avond filmpje kijken.
"Wat voor film is het?", vroeg Roodkapje.
"Een of andere vechtfilm.", zei Merlijn.
Roodkapje papegaaide na wat Merlijn zei en zag vanuit haar ooghoek Repelsteeltje heftig knikken.
"Nou, dan komen we er zo aan" zei Roodkapje.
Roodkapje had er niet bij verteld dat ze met "we" zichzelf en Repelsteeltje bedoelde. Merlijn keek dan ook op toen hij Repelsteeltje zag. Hij had zeker verwacht dat Roodkapje en Doornroosje op de stoep zouden staan.

In het vertrek van Merlijn zag het tweetal Dik Trom met z'n vriendin, Klein Duimpje met Duimelijntje en Beer en Berin zitten. Gezellig, haar nauwste vriendenkring was bijeen, ze miste alleen nog Lady en de Vagebond en Archimedes.
Roodkapje vond de film "Gone in Sixty Seconds" best wel leuk. Ze hield van dit type films. Het enige wat ze af en toe hoefde te doen was Merlijn het zwijgen opleggen, omdat hij commentaar leverde op het artistieke en literaire gehalte van de film (met name de afwezigheid ervan). Na de verschoof het gesprek naar de grote bank waar de medici zaten. Dik Trom vertelde van zijn avonturen in Afrika waar hij onderzoek had gedaan naar de Bouroulli Ulcer bacterie. Hij had er wel een wondje aan z'n voet aan overgehouden, die maar niet dicht wilde gaan. Met Repeltsteeltje overlegde hij wat voor ontsteking het zou kunnen zijn en wat de best passende behandeling zou kunnen zijn. Merlijn, ook medicus-in-opleiding, keek aandachtig toe hoe Repeltsteeltje het wondje eens van dichtbij bekeek.

Roodkapje vroeg zich af hoe het kwam dat artsen zo gefixeerd waren op hun beroep ook in hun vrije tijd, ook al kwamen ze net uit het ziekenhuis na een dag hard werken
Roodkapje stoorde zich er niet aan, ze vond het erg grappig om elke keer weer te merken hoe de medici uit haar vriendenkring (dat was dus bijna iedereen) bij elkaar klonterden om ervaringen uit te wisselen.

Het was maar goed, dacht ze,  dat zijzelf een relatief zeldzame studie had, nou ja, dat ze niet veel mensen kenden die zich met dezelfde stof bezighielden als zij. Ze verdacht zichzelf namelijk van dezelfde neiging bij andere biomedici.

Het was al laat en eigenlijk was Roodkapje moe, maar ze wist dat Donkey een verjaardagsfeestje hield bij hem thuis. Ze was die middag pas op de hoogte gebracht van het heuglijke feit en had daarom geen cadeau, maar dat was niet erg.
Natuurlijk werd het 'even langswippen' een 'lang blijven hangen'. Ze ging laat weer naar huis. Op de galerij van haar huis zag ze Repelsteeltje bij zijn paard staan en wenste hem goede nacht. Tegelijkertijd kwam Doornroosje aangewandeld die een korfje had opgehaald bij Sneeuwwitje. Roodkapje kreeg onbedoeld sterke associaties met de paashaas, maar dat lag aan haar.

[Roodkapje]

Weekend
Roodkapje nam zich ernstig voor, voortaan wat vroeger naar bed te gaan. Ze ontwaakte zaterdag met een gillende keelpijn, opgezette klieren en het gevoel alsof ze de avond ervoor zwaar was doorgezakt.

En dat was nog niet alles, ze moest ook nog naar het Veenmoeras, niet dat dat heel ernstig deprimerend was, maar ze zag enorm op tegen de reis. Het duurde dan ook tot laat in de middag eer ze eindelijk eens een keer die kant op ging.

Daar aangekomen werkte ze met moeite avondeten naar binnen (wie verzint het nou om stamppot bruine bonen te maken in de zomer?? ) en ging van daaruit linea recta naar bed.
Ze werd enige uren later weer wakker maar voelde zich te beroerd om uit haar bedje te komen, ze graaide wat in haar tas en haalde een boek tevoorschijn en begon te lezen...

Magician


Recensie (engelstalig)

Het bewuste boek was "Magician" van R.E. Feist, een tip van Repelsteeltje. Ze was helemaal verslingerd aan het boek en nam het overal mee naartoe en als ze even niks te doen was las ze weer een stuk. Ze was bij het stuk waarin Tomas verdwaalt in de mijnen van de dwergen, achtervolgd door een grotgeest.
Het kwam niet vaak voor dat Roodkapje zo verslingerd raakte aan een boek dat ze niets anders meer kon doen dan het boek uitlezen. Tijdens het lezen was zo ook compleet van de wereld. Er kon rustig een kanon naast haar afgeschoten worden, ze was zo diep in het boek verzonken dat ze het waarschijnlijk niet zou merken. Ze vond het boek ergens leuker dan "The Lord of the Rings", omdat er meer actie en drama in zat.

De lichten in huize Kapje gingen uit en iedereen sliep in. Roodkapje droomde van firedragon, gaten in het ruimte/tijd continuüm en grote veldslagen.
De volgende ochtend was Roodkapje al vroeg wakker. Ze ging in verband met haar Pfeiffer niet naar de samenkomst der dwergen, omdat hets te intensief was. Ze was de week ervoor wel geweest en moest daar twee dagen van bijkomen. Aangezien ze net twee dagen eerder veels te laat naar bed gegaan was, achtte ze thuis blijven en rustig aan doen verstandiger.
Tussen de bedrijven door las ze in haar boek. Er werd gelunched. Roodkapje lunchte met haar boek op schoot, zodat ze verder kon lezen. Ze wilde weten of Tomas in de ban van zijn harnas zou raken of niet en of de elven hem zouden doden...

's Middags kroop ze weer in haar bed (met haar boek uiteraard)...

Onder het eten las ze verder...

En 's avonds las ze het voor het slapen gaan uit. Met een voldaan gevoel sliep ze in. Ze bedacht dat het nog maar vier dagen zou duren eer ze haar studietoelage zou ontvangen. Dan kon ze het vervolg kopen, dat Silverthorn heette...

De volgende dag begon ze rustig. Haar vader had al aangegeven dat hij haar zelf wel naar huis zou brengen, zodat ze zich niet slap als een vaatdoek zou voelen als ze aangekomen was.
Thuis aangekomen keek ze op de tamtam of er post was. Ze had post van Repelsteeltje, die haar bedankte voor het eten (alweer! ) en vooral voor de inloggegevens voor digitale tijdschriften van de universiteit. Zo kon hij een artikel schrijven en thuis de daarvoor benodigde artikelen lezen.
Ze zag ook dat Repelsteeltje blijkbaar erg nieuwsgierig was naar welke roddels zij over hem in de wereld zou brengen in haar weblog , de informatie die de Nedstatteller gaf wees wel in die richting...

Ze besloot eerst maar eens haar rotzooi op te ruimen en haar was te draaien voordat ze een verhaaltje zou afdraaien...

[Roodkapje]

Roodkapje en Doornroosje in de Binnenstad
Het leek een gewone dag te worden. Roodkapje had koffie gezet en wekte Doornroosje. Die gaf aan geen zin te hebben in opstaan. Na enig gekibbel over en weer dreigde Roodkapje het dekbed weg te trekken en mee te nemen om Doornroosje te dwingen om op te staan. Helaas werd deze poging in de kiem gesmoord.

Roodkapje droop af naar de keuken en hoorde van daaruit hoe Doornroosje zich luid geeuwend uitrekte. Er bewoog wat in het achterkamertje. Daar kwam Doornroosje aangesloft met een net-uit-bed-kapsel dat nog het meeste weghad van een vogelnest.

offtopic:Roodkapje realiseert zich terdege dat deze details haar niet in dank zullen worden afgenomen door een meelezend Doornroosje, maar wil haar lezers het toch niet onthouden

Na de lunch opperde Doornroosje dat ze weleens de stad in konden gaan. Ze had namelijk een erg mooie jurk gezien bij Laura Ashley en wilde graag weten wat Roodkapje ervan vond. Dus ging het tweetal naar de Binnenstad. De winkel van Laura Ashley lag aan de Zwanestraat en daar gingen ze dus naartoe. Ze zouden er meer dan anderhalf uur over doen om de straat weer uit te komen. Doornroosje had een mooie jurk gekocht en Roodkapje had een geweldig mooi vloerkleed gezien, die helaas een boel schelpjes kostte: 150. Zoveel had ze niet, maar ze zou zo snel mogelijk als ze een nieuwe oogst had heengaan om het kleed te kopen. Daarna gingen ze naar andere kledingzaken, waarbij Roodkapje Doornroosje het een en ander aansmeerde: een heel mooi jasje.  Bij het grote warenhuis aan de grote markt smeerde ze Doornroosje een truitje aan. Vervolgens gingen ze bovenin cappuchino drinken met een stuk appel-notentaart.

Op de woninginrichting afdeling vergaapten ze zich aan allemaal mooie spulletjes die helemaal niet duur waren. Een heel erg foute afdeling. Roodkapje ging kijken bij de dekbedden, aangezien ze nodig aan nieuwe toe was. Ze kon geen goede vinden, maar wees Doornroosje wel op de mooie Marjolein Bastin-dekbedden, waarvan Doornroosje er eentje kocht.

Het nieuws bereikte het tweetal dat er gratis eten was tot 20 schelpjes, maar dat duurde nog even. Daarom gingen Doornroosje en Roodkapje even bij Noa Noa kijken. Roodkapje vond het een mooie winkel met veel mooie kleren, alleen waren ze nooit in haar maat, dus nam ze nooit de moeite om binnen te kijken. Dit keer wel, omdat Roodkapje het wel leuk vond om Doornroosje in allerlei mooie kleren te zien. Tot haar grote verbazing kwam Doornroosje met een rok aanzetten in haar maat. Hij paste wel qua omvang, maar tot haar stomme verbazing was de rok TE LANG! Echt waar! (Roodkapje is 1,75 en heeft wat langere benen, dus zijn broeken en rokken gauw te KORT). Roodkapje vond wel dat de rok een niet nader te definiëren kleur had. Deskundig lichtte Doornroosje toe dat de kleur 'taupe' genoemd werd. Het was geen grijs, geen bruin, geen groen, maar het had  wel iets van elke kleur. Taupe of niet, Roodkapje vond het geen mooie kleur. Vervolgens vonden ze een rok die volgens Roodkapje crèmekleurig was en volgens Doornroosje en het kaartje 'vanille'. Blijkbaar had Roodkapje te lang bij mannen in huis gewoond om onderscheid te maken. Wit is gewoon wit, levend wit een zwaan, perzik een vrucht...

Roodkapje paste van alles in de paskamer, Doornroosje kwam steeds met nieuwe kledingstukken om te passen. Roodkapje schrok zich een hoedje toen Doornroosje het gordijn weer opentrok. Ze slaakte een kreet van schrik, want ze was nog maar half aangekleed.
"Oh, sorry!" riep Doornroosje, die stikte van het lachen.
"Wacht maar", dacht Roodkapje, "ik verzin wel iets om je terug te pakken!"
Uiteindelijk verliet het tweetal de winkel met een (te) lange rok voor Roodkapje. Doornroosje zou hem innemen vanwege de lengte en ze wilde er kraaltjes op borduren. Vervolgens riep ze uit dat iedereen nu zou denken dat Doornroosje Roodkapje rokken aansmeerde. Toen ze er kwam wonen had Roodkapje geen rokken (droeg ze nooit rokken), tegenwoordig had Roodkapje meer rokken dan broeken.
Jazeker, als Roodkapje rondliep met een Noa Noa rok, waar bovendien kraaltjes op geborduurd waren, zouden mensen haar geloven als ze zou zeggen dat dit niks met Doornroosje te maken had. Natuurlijk niet   .

In gedachten hoorde ze Merlijn al grappen en complimentjes maken over het door Doornroosje ingezette 'feminisatie-proces' van Roodkapje. Ze haalde haar schouders op. Stiekem vond ze meisjesdingen en frutsels leuk, ze had aan de andere kant ook een reputatie hoog te houden... Ze was zelf ook benieuwd hoe dat zou gaan.

Het gratis eten bleek niet onopgemerkt voorbij te zijn gegaan... er stond een ontzettend lange rij. Daarom ging het tweetal naar de McDonalds, omdat daar tegenwoordig ook salade menu's geserveerd werden. Roodkapje at een salademenu en dronk een flesje melk, Doornroosje hield het bij een Big Mac menu. Terwijl ze zaten te eten bleek dat Roodkapje meer waar voor haar geld gehad te hebben: terwijl Doornroosje nauwelijks zat werd van een gewoon Big Mac menu, bleek dat het salademenu veel voedzamer te zijn. Doornroosje nam zich voor in het vervolg ook zo'n menu te nemen.

Het was al laat en ze liepen naar de halte van de paardentram. Doornroosje keek etalages en bleef af en toe staan. Roodkapje waarschuwde haar en dreigde met represaillemaatregelen als door het getreuzel de tram gemist werd. En ja hoor: 150 meter voordat ze bij de halte waren kwam de paardentram al aangereden en het tweetal moest sprinten om de tram te halen. Roodkapje, die Pfeiffer had, had er flink de smoor in. Thuis aangekomen zonk ze neer op de bank om er minstens een uur niet meer af te komen. En ze moest ook nog naar het Veenmoeras voor een controlebezoek aan de huisarts... dus daarom vroeg ze haar vader of hij haar niet op kon komen halen. Gelukkig kon dat.
Thuis aangekomen dook ze haar bed in en sliep in...

[HaJee]

He kapje! Wat vervelend zeg dat je Pfeiffer hebt. Daar zit/lig je wel een tijdje mee. Veel suc6 ermee en beterschap. Het enige voordeel is volgens mij dat je nu weet waarom je zo moe bent, maar voor de rest...
Trouwens, wel goed van je dat je blijft posten ook al reageren er weinig mensen. Ik blijf het met interesse volgen.

[Roodkapje]

Foto van Roodkapje en Peter Pan

(c) Tinkerbell

Hier een foto van mijn beruchte jas, met mij erin. Enjoy... (of niet )

[dingo]

quote:

Roodkapje schreef op 23 juni 2004 om 12:57:
Foto van Roodkapje en Peter Pan

[afbeelding]
(c) Tinkerbell

Hier een foto van mijn beruchte jas, met mij erin. Enjoy... (of niet )

Het is dat de toverstaf ontbreekt anders kun je zonder problemen voor toverfee doorgaan.

[Roodkapje]

die had ik thuis laten liggen, sorry

[Roodkapje]

Roodkapje en het vliegende tapijt
Half in trance ontwaakte Roodkapje. Het was nog donker in haar kamertje, en het zag er heel vroeg uit. Toen ze langs de klok slofte zag ze dat het al best wel laat was. Verder merkte ze tot haar groot plezier dat ze zich best goed voelde, bijna niet moe.
Ze deed de afwas, maakte ontbijt en bedacht wat ze nog verder ging doen. Ze wist dat ze een heleboel schelpjes had, dus ze ging het vloerkleed, waar ze die nacht over gedroomd had kopen.

In de Binnenstad aangekomen liep ze langs de winkel waar het tapijt te koop was. Ze vond het een duur kleed, en liep maar eens een rondje om te bedenken of ze het tapijt wel echt wilde kopen. Zo kwam ze langs een boekenwinkel, waar ze naar binnen ging. De verleiding was erg groot om met een hele stapel boeken naar huis te gaan, maar ze hield zich in. Ze kocht er maar één boek: "Silverthorn" van Raymond E. Feist. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst een boekenwinkel uit was gelopen met maar één boek. Thuis aangekomen zag ze bij bol.com dat daar de boeken veel goedkoper waren als die ze niet gekocht had bij de boekwinkel. Daarom ging ze ze alsnog bestellen.
"Weer mislukt," dacht Roodkapje, "maar ik heb die boeken wel lekker,"

Ze kwam opnieuw langs de tapijtenwinkel. Voor zoveel schelpjes kon je ook een boel andere dingen kopen, die wellicht meer nodig waren dan een tapijt. Ze wist het nog niet en liep door. Dit keer ging ze bij "De Tuinen" naar binnen en kocht een groene thee product die, volgens het etiket, haar lever hielp met het ontgiften. Dat had ze wel echt nodig, haar lever moest sowieso ontzien worden, en bij haar dieet paste het goed. Ze mocht tot nader order geen citrusvruchten en geen vet eten.

Zo kwam ze voor de derde keer bij de tapijtenwinkel. Ze ging naar binnen. Ze had het tapijt alleen nog maar opgerold gezien, dus vroeg ze aan de verkoopster of het tapijt uitgerold mocht worden. Dat kon.

Het tapijt werd uitgerold op de grond en Roodkapje keek er met een peinzende blik naar. Hij was wel erg mooi, het tapijt. Hij zou ook erg goed bij haar interieur passen, waarschijnlijk zou ze niet snel een tapijt vinden dat even goed paste. Maar die prijs!
De deur van de winkel ging open en een mevrouw kwam binnen en deed haar regenkapje af. Ze moest blijkbaar achterin de winkel zijn en liep met stevige passen in een rechte lijn die richting op, dwars over het dure tapijt. De verkoopster en Roodkapje keken haar verbaasd na. De verkoopster besloot eieren voor haar geld te kiezen en legde het tapijt over een aantal dozen met rollen behang, om te voorkomen dat het dit keer echt vies werd.
Roodkapje besloot om het tapijt toch maar mee te nemen, deze kans kreeg ze waarschijnlijk een hele tijd niet meer.

Ze rekende af en wreef eens over het tapijt, wat was het zacht! Toen bleek ook dat het niet zomaar een gewoon tapijt was, maar een echt magisch tapijt! Het tapijt begon op te stijgen tot een meter boven de grond. Hij nodigde z'n nieuwe eigenaresse uit plaats te nemen. Roodkapje keek de verkoopster aan. De verkoopster knikte bemoedigend. Roodkapje ging midden op het tapijt zitten, terwijl de verkoopster de deur van de winkel openhield. Zo reed ze op het tapijt terug naar huis. Grootvader had zich eerder zorgen gemaakt over het vervoer, maar dat probleem loste zichzelf dus op. Ze genoot van het ritje en verbaasde zich over het feit dat het tapijt zelf scheen te weten waar hij heen moest vliegen.
Toen ze thuis aangekomen was ging het tapijt op de grond liggen en leek tevreden met z'n plekje voor Roodkapjes bed.

Roodkapje zag dat Klaas Vaak een berichtje had achtergelaten. Hij graag wilde komen eten. Ze liet hem weten dat ze daar erg veel zin in had. Ze bedacht zich wat ze zouden gaan eten. Ze had geen zin om weer helemaal naar de winkel te gaan om iets te kopen, dus knutselde ze zelf iets in elkaar in de vorm van griesmeelpudding met rozijnen en kip en zoetzure saus met rijst.

Het was gezellig met Klaas Vaak. Helaas kon hij niet al te lang blijven omdat er twee tuinkabouters gingen trouwen. Maar dat gaf niet, Roodkapje vermaakte zich zo ook wel. Ze werkte nog wat totdat ze Doornroosje hoorde thuiskomen van een dagje winkelen met haar beste vriendin, diens zuster en moeder voor haar bruidstoilet.
Roodkapje hoorde de verhalen aan en keek eens op de klok. Het was al erg laat...

[Roodkapje]

Koffiedrinken
"Ha, weekend!" dacht Roodkapje toen ze ontwaakte.
Ze stond op en maakte ontbijt, want Merlijn zou komen koffiedrinken. Daarna zou Repelsteeltje even langs komen om een boek om te ruilen en daarna zou ze naar het Veenmoeras vertrekken voor de rest van het weekend. Dat dit allemaal heel anders zou lopen wist Roodkapje toen nog niet.

Aangezien de zon scheen gingen Merlijn, Roodkapje en Doornroosje buiten voor de deur koffiedrinken totdat de zon om het hoekje verdwenen was. Het was erg gezellig en de zelfgebakken cake was erg lekker . Toen Roodkapje na het koffiedrinken alles weer naar binnen bracht zag Roodkapje dat het cakeblik helemaal vrij van kruimels en stukjes cake was. Dus daarom duurde het zolang dat Doornroosje weer naar buiten kwam, ze moest blijkbaar eerst alle restjes opsnoepen

Roodkapje had een nieuw spel dat ze 'eventjes' ging spelen. Ze had niet door dat eventjes heel lang was en opeens hoorde ze iemand op haar deur kloppen. Het was Repelsteeltje die eventjes kwam koffiedrinken. Hij had een boek bij zich dat hij van Roodkapje had gekregen op z'n verjaardag, maar die had hij al gelezen. Dus vandaar dat hij het kwam ruilen.
Het nieuwe boek dat Roodkapje voor 'm had gekocht had deel 1 van de Discworld serie van Terry Pratchet: The Color of Magic. In het Engels dus, omdat dat soort boeken vertaald altijd erg slecht uit de verf kwamen.



Het koffiedrinken was wederom gezellig, vooral toen Sneeuwwitje langs kwam met een oud jasje dat een heel fout model had dat veranderd moest worden. Doornroosje -altijd erg deskundig met naalden en spelden- hielp haar met afspelden.
Tot de stomme verbazing van de dames bleek Repelsteeltje best een goede kijk op kleren te hebben en gaf een deskundig advies over de snit van het jasje.
Doornroosje (en ook Sneeuwwitje) dacht eerst dat Repelsteeltje de draak stak met de nauwkeurigheid waarmee ze te werk ging, maar dat bleek niet eens zo te zijn. Roodkapje vond het tafereel uiterst vermakelijk en keek met een grote grijns toe hoe er gekibbeld werd over de lengte van het jasje, af en toe zelf ook een opmerking hier en daar plaatsend.

Ivoren Wachters
Het liep al tegen het einde van de middag en Doornroosje zou gaan koken, dus vroeg ze aan Repelsteeltje of hij al over eten had nagedacht. Het draaide er opuit dat Repelsteeltje niet alleen kwam koffiedrinken, maar ook bleef eten.
Er zouden vijf mensen mee-eten: Roodkapje, Doornroosje, Repelsteeltje, Sneeuwwitje en Babbel. Helaas kon Knabbel niet mee komen, want die zat in de nachtdienst, maar dat was niet anders. Inderdaad, Knabbel en Babbel waren allebei arts, Knabbel werd interniste en Babbel cardioloog. Repelsteeltje, die ook internist wilde worden vond het weer geweldig een vakbroeder te ontmoeten. Toen hij niet terugkwam van het toilet en Roodkapje ergens in de gang nog een mannenstem hoorde wist ze wel weer hoe laat het was...  

Als al haar vrienden klaar waren met al hun opleidingen, en Roodkapje zou later jarig zijn, dan wist ze in ieder geval al één standaard gespreksonderwerp op haar verjaardagsfeestje: geneeskunde.  
Maar aangezien al haar vrienden best lief waren kon ze het best verdragen. Daarom kwam ze gezellig bij het groepje staan en deed ook alsof ze ergens verstand van had. Dat kon omdat de heren op een gegeven moment de opdracht kregen van Doornroosje om walnoten te pellen voor het eten. Zoals het echte mannen betaamt werd er gelijk vakkundig een productie-unit opgezet en werden de taken verdeeld: Babbel deed het kraakwerk met de notenkraker en Repelsteeltje mocht de stukjes uit de noot peuteren. Repelsteeltje sneed een dankbaar onderwerp aan, hij vergeleek het binnenste van de walnoot met hersenen, maar voordat Roodkapje de neuro-vakidoot kon gaan uithangen was het onderwerp al veranderd naar Ivoren Wachters van Simon Vestdijk. Van literatuur had Roodkapje niet zoveel verstand, dus hield ze verder haar mond. Het noten pellen ging allemaal vliegensvlug, maar onder het eten werd wel duidelijk hoe dat kwam: er zaten allemaal harde stukjes dop door de walnoten . Maar het eten was verder wel lekker, en als je goed oplette kon je alle harde stukjes walnootdop best ontwijken .

Onder het eten werd er gelukkig ook nog een ander gespreksonderwerp aangeboord: namelijk het EK Voetbal 2004. Het Oranje team moest spelen tegen het blauw-gele team. Babbel moest naar de verjaardag van de Vagebond dus die keek niet mee, maar de rest van het gezelschap besloot maar in het Sprookjesbos te blijven om de wedstrijd te zien.
Doornroosje nam contact op met Grootvader, om hem uit te nodigen en om hem te vragen of hij ook 'vreterij' mee wilde nemen. Grootvader kwam dus ook. Het beloofde een gezellige avond te worden. Roodkapje was wel wat moe en nam voor om gelijk te gaan slapen als het voetballen was afgelopen.

[Roodkapje]

Voetbal
Grootvader was dus gearriveerd in huize RoosKapje. Vlak voordat de wedstrijd begon en iedereen zich geïnstalleerd had bedachten er een aantal mensen dat ze naar de WC moesten, maar ten tijde van de kick-off zat iedereen.
Heitenga was bij niemand geliefd, waarom die überhaupt in de selectie zat wist niemand. Iets met een wedstrijd bij MacDonalds ofzo...
Het bleef dus 0-0 en Grootvader, Doornroosje en Repelsteeltje hadden samen al één fles wijn soldaat gemaakt, dus haalde Doornroosje een nieuwe fles.
Naarmate de verlenging langer duurde steeg de spanning en de sfeer (vooral bij Doornroosje en Repelsteeltje die gezellig naast elkaar bij Sneeuwwitje op de bank zaten). Beide werden steeds vrolijker (steeds meer kachel ), hetgeen Roodkapje hoe langer hoe vermakelijker vond. Na 2x 15 minuten was het nog steeds gelijk.
Strafschoppen dus. Roodkapje verkneukelde zich een beetje: het Oranjeteam was al sinds mensenheugenis uitgeschakeld door strafschoppen en alle Oranjefans in de kamer zagen het niet zitten. Met name Doornroosje zat uitermate inefficiënt te kijken: met haar handen voor haar ogen.

Op een gegeven moment was het voorbij: het Oranjeteam was door. Doornroosje was opgetogen en gaf Repelsteeltje een enorme tik op z'n bovenbeen. Repelsteeltje keek haar aan met een blik die het midden hield tussen verbazing en verbijstering. Roodkapje kwam niet meer bij van het lachen.
"Oh, sorry! Neem me niet kwalijk!" riep Doornroosje verschrikt met een rood hoofd.
Haar oog-hand coördinatie was niet meer wat het geweest was en daardoor was haar hand op het verkeerde been geland.
Repelsteeltje, die ook niet meer helemaal nuchter was vond het niet zo heel erg.

Na de wedstrijd gingen Grootvader en Sneeuwwitje gelijk weg, maar Repelsteeltje vond het heerlijk om nog even te hangen op de bank. Roodkapje mocht zappen en kwam bij het Duitse net terecht waarbij de nabespreking van de wedstrijd gehouden werd achter een opengeslagen spelregelboek: het was verboden om zonder toestemming van de scheidsrechter naar de WC te gaan, dus eigenlijk hadden de Zweden gewonnen (ofzo...).
Maar een positief punt: de Duitse scheidsrechter ging wel door, dus wellicht zouden hun scheidrechter wel Europees kampioen scheidsrechteren worden...

Daarna bleven ze hangen op Discovery waar Trauma, the real ER ervoor was. Repelsteeltje en Roodkapje vonden het wel interessant, maar Doornroosje vond die bloederige toestanden maar niks. Daarom werd het programma ook niet uitgekeken en vertrok Repelsteeltje naar huis en de beide dames naar bed.

[Roodkapje]

Benefietconcert
Roodkapje had het druk. Ze had die avond een tentamen en ze was druk bezig met formules stampen. Ondertussen was ze ook nog bezig met afwassen en opruimen. Dat opruimen was noodzakelijk omdat ze niet kon leren in een kamer waar het een enorme zooi was.

Zo was het een tijdje rustig. Op een gegeven moment ging de deurbel: de Conglozen waren gearriveerd en kwamen oefenen voor een benefietconcert voor Raponsje. Ze vroegen aan Roodkapje of ze ook kwam kijken. Roodkapje wou wel, maar ze had dus een tentamen tot negen uur 's avonds. Dus wist ze niet of ze wel kwam.

Na een pizzabroodje naar binnen gewerkt te hebben vertrok Roodkapje richting de tentamenhal van de Universiteit. Ze was niet de enige die tentamen moest maken: van het vak dat ze moest doen zaten er nog 150 andere mensen en voor een ander vak nog eens tweehonderd. Het was dus best druk in de hal. Nadat de tentamens waren uitgereikt begon Roodkapje driftig te pennen. Ze geloofde haar ogen niet, ze had niet verwacht dat het tentamen zó makkelijk zou zijn. Na een uurtje was ze dan ook al klaar. Ze bekeek alle velletjes om zich ervan te verzekeren dat ze echt niets had vergeten. Dat bleek niet zo te zijn. Nou, goed dan, dan ging ze wel weer. Ze gaf het hele pakketje aan de professor die het vak gaf en ging richting het benefietconcert.

Ze kwam binnenvallen bij het eerste punt: infopraatje met sing in. Ze grijnsde wat naar Raponsje die voorin de zaal stond uit te leggen wat ze ging doen als stafwerker van IFES en ging naast Klein Duimpje en Duimelijntje zitten die druk gesticulerend kenbaar maakten dat er naast hen nog een plekje vrij was.
Op de rij voor haar kreeg men ook in de gaten dat Roodkapje was gearriveerd: de Congolezen keken haar vragend aan, ze deed haar duim omhoog als teken dat het goed gegaan was. Naar aanleiding van de beroering keken ook Doornroosje en Grootvader achterom en ook Goudelsje kreeg iets in de gaten. Na aan iedereen duidelijk gemaakt te hebben dat haar tentamen goed gegaan kon Roodkapje zich gaan concentreren op de informatie de Raponsje aan het verstrekken was.

Na het infopraatje annex sing in was er koffie. Klein Duimpje ging het voor haar halen en met haar koffie maakte ze een praatje met de Congolezen, die het fijne van haar tentamen statistiek wilden weten. Ook Repelsteeltje had haar ontdekt en hij wilde ook graag weten hoe haar tentamen was gegaan. Nadat ze andermaal had uitgelegd dat het goed gegaan was met haar tentamen kletsten ze nog wat bij. Repelsteeltje wou niet al te lang blijven, want hij moest de volgende ochtend alweer om 06:00 z'n bed uit. Roodkapje ging ook weg, omdat ze toch wel heel moe was, tot grote spijt van de Congolezen die graag wilden dat Roodkapje naar hun act bleef kijken. Desondanks ging Roodkapje toch maar naar huis en dook daar gelijk in haar bedje waar ze gelijk in slaap viel.

[Roodkapje]

Hoe geluk en verdriet soms betrekkelijk dicht bij elkaar liggen
Het was al bijna middag toen Roodkapje ontwaakte uit haar diepe slaap. Ze zou meegaan met zwemmen, maar merkte al gauw dat dat te hoog gegrepen was. Zelfs na een grote mok koffie dommelde ze steeds een beetje in.

Ze vond dat ze mar een open sollicitatie naar de job van Doornroosje moest doen in de Efteling. Ze was zeer geschikt: ze heette dan wel geen Roos en ze hield ook niet zo van rozen zoals haar huisgenote, maar verder voldeed ze prima aan het profiel.

Nadat ze klaar was met mokken (Pfeiffer was duidelijk niet haar ziekte), besloot ze voorzichtig aan de slag te gaan. Maar eerst ging de telefoon. Een van de Congolezen belde dat hij zijn status gekregen had en dat hij misschien wel mocht gaan studeren. Hij was in Congo bezig geweest met een studie scheikunde, maar moest halverwege het land uitvluchten. Daarom verlangde hij er erg naar om een studie af te kunnen maken. Hij dacht aan Communicatiekunde of iets dergelijks, omdat hij bezig wilde als evangelisatiewerker. Roodkapje verdacht Doornroosje, zelf bijna afgestudeerd communicatiedeskundige, ervan dat ze op hem had ingepraat. Maar dat deed ze bij iedereen die van studie dreigde te veranderen. Het was altijd fijn om te zien hoezeer ze hield van haar vakgebied. Roodkapje zou iedereen cognitiewetenschap aansmeren, dus ze was zelf evenzeer schuldig.

De beste vriend van onze blije Congolees had een negatief gekregen, dat was wel slikken. Aan de ene kant was iemand dolgelukkig dat z'n leven eerst voorlopig veilig was, terwijl z'n beste vriend vreesde voor uitzetting, wat als Tutsi in Congo vrijwel zeker vervolging of misschien wel de dood betekende. Puur en alleen omdat hij bij een 'verkeerde' stam hoorde, dat die familie al vanaf de 17e eeuw in Congo woonde deed niet terzake, Tutsi's horen in Ruanda, punt uit. Roodkapje besloot voor hem te gaan bidden, voor zover ze dat kon.

[Roodkapje]

Borduurmarathon
Het was een enorme bende bij Roodkapje en Doornroosje thuis. Wanneer Roodkapje de keuken binnenkwam en het complete inventaris in afwasbare toestand op het aanrecht zag staan, zakte haar acuut de moed in de schoenen om bezig te gaan met opruimen. Waar te beginnen?

Op haar kamer was het niet veel beter: de was die te drogen had gehangen lag overal en nergens op stoelen, op haar bed in in haar boekenkast kreukelig te worden. De vloer lag vol met kruimels en stof en ook de planken en kasten schreeuwden om een aai met een stofdoek.
De enige plek die enigszins leefbaar was was de woonkamer. Dus ging Roodkapje daar maar ontbijten. Doornroosje was al op en die had net zoveel puf om aan de klus te beginnen als Roodkapje.

Onder het ontbijt kwam Roodkapje erachter dat ze VAKANTIE had. Meestal was het zo dat ze na het ontbijt ging bedenken wat ze allemaal moest leren voor haar volgende tentamen, maar die had ze nu dus niet. Nu zaten Roodkapje en Doornroosje te bedenken wat je allemaal kon doen in de vakantie: winkelen om nieuwe kleding te kopen, winkelen voor nieuwe spullen voor Roodkapjes kamer, naar de bouwmarkt om verf en lak te halen om achterstallig onderhoud te doen en naar de markt voor lapjes stof voor een quilt van 2x2 meter. Roodkapje had in het verleden veel aan handwerken gedaan en had zodoende een hele stapel handwerkbladen liggen. Samen met Doornroosje werden ze nog eens bekeken en ze legde een exemplaar apart waarin een mooie, maar arbeidsintensieve quilt stond.

Roodkapje ging een lijstje maken met spullen die ze nog moest hebben. Ze ruimde haar naaikoffer op en zag dat ze geen patroonpapier, geen calqueerpapier, geen quiltlineaal en een bot quiltmes had. Bovendien vond ze nog een borduurwerk die al jaren lag te wachten om verwerkt te worden tot speldenkussen. Het enige wat nog moest gebeuren was het vaststikken van een lapje stof van 13x13 cm en het opvullen van het geval. Roodkapje was nooit van plan geweest om apart voor het kussentje een lapje stof te kopen, maar nu realiseerde ze zich dat Doornroosje over een hele voorraad lapjes van allerlei groottes beschikte. Ze zocht een zwart uni stofje uit en maakte het kussentje af op haar naaimachine.

Doornroosje zag het speldenkussen en wou er acuut ook eentje maken. Ze vroeg of Roodkapje er ook een patroon voor had en werkte zich door de stapel handwerkbladen heen. Uiteindelijk viel de keus op een heel lief roze olifantje dat onderdeel was van een meetlint voor in de kinderkamer. Er werd driftig gezocht naar geschikte kleurtjes borduurzijde en uiteindelijk, toen de goede kleurcombinatie was vastgesteld begon ook Doornroosje met borduren. Roodkapje, die al jaren bezig was met een schilderij van 40x40 cm, vond het wel gezellig om samen te borduren. Zo verstreek de dag in stilte die af en toe verbroken werd door het tellen van één van beide meisjes.
Roodkapje vond het hele tafereel de ultieme vorm van kneuterigheid en burgerlijkheid en was van plan er met niemand over te praten, want ze deed naar buiten toe altijd heel stoer. Ze had wel een imago hoog te houden, waar borduren niet zo goed inpaste.

De telefoon ging een paar keer, en Doornroosje vertelde aan iedereen die belde in geuren en kleuren dat beide meisjes zaten te borduren. Met elke nieuwe beller zag Roodkapje haar imago steeds verder afbrokkelen. Uiteindelijk berustte ze erin en besloot toch maar deze dag te bloggen.

Het liep inmiddels tegen etenstijd, maar geen van beide had zin om in de keuken (die eruitzag alsof er net een aanslag was gepleegd) eten te koken. Dus stelde Doornroosje voor om een pizza te bestellen. Roodkapje, die in gedachten al bedacht dat er op de keukentafel nog wel een plekje vrij was om broodjes te smeren, merkte op dat ze dan beter chinees kon bestellen omdat dit goedkoper was. Tot haar stomme verbazing hoorde ze Doornroosje even later bij de bezorgchinees een bestelling plaatsen.

Nadat het eten was opgesmikkeld en ieder z'n handen had gewassen gingen de meisjes weer verder met borduren. Die avond was er een detectivenacht in de toverlantaarn, waar de meisjes met een half oog naar keken tijdens het borduren. Tot haar grote schrik zag Roodkapje dat het op een gegeven moment half twee in de ochtend was en meldde dit aan Doornroosje. Die gaf geen krimp en ging door met borduren. Roodkapje wou geen mietje zijn en ging ook braaf verder. Om drie uur 's ochtends gaf ze er de brui aan, omdat ze merkte dat ze telkens fouten maakte. Ook Doornroosje ging naar bed.

Wat een rare dag was dit geweest. Ze had niks uitgespookt en ze voelde zich er niet eens schuldig onder...

[Roodkapje]

Pinguin-meppen

Klik hier

No animals were harmed during the production process of this game

[Roodkapje]

Huisvlijt en het verschil tussen alfa- en bètastudenten  " class="smiley"  />
Doornroosje en Roodkapje waren een beetje hangerig. Ze waren nog steeds aan het borduren. Vooral Doornroosje had haar voorliefde voor naalden hervonden en werkte vlijtig aan een lief schattig rose baby-olifantje voor op een speldenkussen.
Roodkapje werkte aan haar eigen, minder schattige, doch wel leuke project:

Die avond zou Karen komen, die in de Verenigde Staten woonde, maar in de Stad gestudeerd had en na haar stage van een welverdiende vakantie genoot. Er zou film worden gekeken, Doornroosje vond het een geweldige film en ze had 'm op DVD. Helaas was er in huize Rooskapje geen DVD speler aanwezig, dus zou de film via het tamtamapparaat van Roodkapje gekeken worden. Het probleem was alleen dat er geen zitplaatsen waren in de slaapkamer van Roodkapje. Die waren wel aanwezig in de kamer van Doornroosje. Roodkapje besloot haar DVD-ROM speler te delen, zodat er alsnog op Roodkapjes kamer gekeken zou worden. Maar er moesten eerst boodschappen gedaan worden voor het weekend. Roodkapje en Doornroosje maakten en lijstje en Roodkapje verzamelde alle lege flessen en een grote tas.
De telefoon ging en Doornroosje nam op. Roodkapje zwaaide naar Doornroosje, maar die gebaarde dat ze moest blijven staan. Repelsteeltje aan de telefoon.
Het kwam erop neer dat het hele gezelschap bij Repelsteeltje thuis film ging kijken, maar dat Repelsteeltje wel kwam eten.

Roodkapje ging toen maar boodschappen doen. Toen ze terugkwam bleek het hele plan omgegooid te zijn. Doornroosje wou toch maar niet naar Repelsteeltje met haar bijna-voorhoofdsholte-ontsteking, dus zou er toch in huize Rooskapje gekeken worden. Roodkapje, die vond dat Doornroosje dat ook best in één keer had kunnen bedenken, haalde haar schouders op ten teken dat zij het allemaal best vond. Ze ging haar haar wassen. Terwijl ze daarmee bezig was verscheen Doornroosje in de badkamer. Of Roodkapje het nummer van Repelsteeltje ook wist. Met haar hoofd onder de kraan blèrde Roodkapje het nummer door en ging verder met haar haren wassen. Op de een of andere manier was Repelsteeltje blijkbaar niet thuis en Doornroosje verscheen in de badkamer voor het mobiele nummer. Roodkapje keek Doornroosje aan. Ze dacht toch zeker niet dat Roodkapje mobiele nummers die in haar eigen apparaat stonden ging onthouden? Dus kwam Doornroosje aangerend met Roodkapjes mobiele apparaat, aangezien ze niet wist hoe het kreng werkte. Zo zocht Roodkapje, terwijl ze met één hand een handdoek op haar hoofd hield om haar apparaat tegen haar druppende haar te beschermen het nummer op en gaf het door. Ervanuitgaande dat de verbinding wel tot stand gebracht zou zijn spoelde ze haar haren uit. Weer Doornroosje in de badkamer.
"Wat was het nummer ook alweer?"
*kreun*
Tot haar tevredenheid stelde Roodkapje vast dat er niks mis was met haar korte termijn geheugen en gaf uit haar hoofd het nummer door, daarmee het risico nemend dat er onnuttige informatie in haar lange termijngeheugen zou doorsijpelen.
Toen ze klaar was bleek dat het niet wou lukken, Doornroosje zou het nog eens proberen.
Roodkapje informeerde Doornroosje dat de nummerweergave en de nieuwsgierigheid bij Repelsteeltje over het algemeen perfect werkte en dat hij waarschijnlijk ging terugbellen
Terwijl Roodkapje bezig was met het beschikbaar maken van de DVD-ROM speler op het netwerk ging de telefoon. Inderdaad... Repelsteeltje.
Doornroosje nam op en uit het gesprek vernam Roodkapje dat Repelsteeltje het prima vond om in huize Rooskapje te kijken. Doornroosje begon wat moeilijk te kijken en onder een vragend "scartkabel?" kreeg Roodkapje de telefoon in handen geduwd.
Repelsteeltje wilde dus weten of de toverlantaarn een scartaansluiting had. Dat kon Roodkapje bevestigen. Ze ging maar verder met borduren, omdat het toch kliekjesdag was.

Children of the Dust




Na het eten en tijdens de koffie werd er film gekeken in de woonkamer dankzij de speler van Repelsteeltje. Doornroosje en Roodkapje vonden het erg lief van hem dat hij die meenam, temeer omdat het buiten af en toe behoorlijk hoosde.

Het was een indrukkwekkende, goede film. Doornroosje keek maar met één oog, haar andere oog was op het roze borduurolifantje gericht  . Maar aangezien vrouwen alles tegelijk kunnen leverde dat geen noemenswaardige borduurfouten op.

Repelsteeltje bleek in zijn eigen wijntoevoer voorzien te hebben en er werd een fles Rosé opengetrokken . Halverwege de film bedacht Roodkapje dat er ook chocotofs in huis waren, trok een sprintje naar de snoeptrommel, deelde uit en ging weer zitten.

Karen en de rode schoentjes
In de pauze verwonderde Doornroosje zich over de enorme hakken onder de schoentjes van Karen. Doornroosje hadden beide nooit schoenen met hakken aan. Roodkapje werd door schoenen met hakken meestal langer dan de gemiddelde man, en wist uit ervaring dat dat nooit aan zou slaan. Vandaar haar keuze voor schoenen zonder hakken.
Repelsteeltje was helemaal geïntrigeerd door Karens schoenen en toen hij hoorde dat ze dezelfde maat hadden als zijn schoenen was het hek van de dam. Hij wou ze ook eens aanproberen.
Dus daar kloste Repelsteeltje als een lompe boer door de kamer op de sierlijke balschoentjes van Karen. Het was absoluut géén gezicht, en de meiden gierden van het lachen om het potsierlijke tafereel. Roodkapje vroeg zich ondertussen af waarom zij van die maffe vrienden had. Normale mensen zouden zoiets nooit doen namelijk...  

Maar het bleken geen huis-tuin-en-keuken-balschoentjes te zijn, maar Karen bleek in het bezit te zijn van Dé Rode Schoentjes. Van schrik deed Repelsteeltje de schoenen weer uit en ging snel zitten. Toen de hilariteit enigszins bedaard was werd de film weer gestart.
Het was al laat toen de film afgelopen was en iedereen wou wel naar de zondagse samenkomsten. Daarom maakte Doornroosje het bed van Karen klaar en deed Roodkapje Repelsteeltje uitgeleide, die opmerkte dat hij wel zou lezen wat haar blog brengen zou.
Dus dáárom...
Sommige mensen doen wel hele rare dingen om zich van een plaatsje in Roodkapjes blog te verzekeren...

[Roodkapje]

De Grote Vriendelijke Reus zet zijn tamtamapparaat op stelten
Vandaag zou Roodkapje op bezoek gaan bij de Grote Vriendelijke Reus. Ze had een noodkreet van hem ontvangen. De GVR had zijn tamtamapparaat opnieuw willen instellen, maar dat was mislukt. Nu zag het beeld er raar uit en deed het geluid het niet meer. Een jaar eerder had Roodkapje voorgedaan hoe je alles weer draaiende kreeg en hoe het apparaat gesmeerd en onderhouden moest worden. De GVR had het nu zelf geprobeerd, maar het bleek toch anders te gaan dan gepland.

"Ontzettende alpha!" dacht Roodkapje, toen ze het bericht las.
Ze was accoord gegaan om langs te komen, onder voorwaarde dat er voor haar gekookt werd. Ze vroeg zich af waarom iedereen haar altijd moest hebben als helpdesk Zoveel verstand van tamtamapparaten had ze nou ook weer niet vond ze. Toch vond de Specht het bijvoorbeeld nodig om haar een "Tweakerinnetje" te noemen omdat ze toevallig veel op GoT rondsnuffelde en Linux wilde draaien.

Toen Roodkapje haar paard van stal wilde halen ontdekte dat hij er niet meer stond. Gek, ze was echt net nog beneden geweest en toen stond hij er nog. Het zou toch niet waar zijn hè?
Ja hoor! Gejat! Wie jat er nou een rotknol?? Haar paard moest opnieuw beslagen worden en de zadelriemen moesten vervangen worden. Bovendien had haar paard ook nog een rothumeur. Ze wenste de nieuwe eigenaar veel succes en hoopte dat haar paard hem geen ongeluk zou bezorgen, want het beest was best wel eenkennig. Gelukkig mocht ze het paard van Tinkerbell lenen. Ze was erg opgelucht, want de GVR woonde niet direct in de buurt van het Sprookjesbos, maar in een grot net buiten het Bos. Met de ossewagen zou het oneindig lang duren en ze wist dat hij al op haar wachtte. Ze had duidelijk haar dag niet.

Drie kwartier te laat kwam Roodkapje aan. De ravage aan het tamtamapparaat bleek niet zo erg als ze gedacht had, alleen moest het apparaat bij elke nieuwe aanpassing opnieuw worden opgestart en alles duurde veel langer dan ze gedacht had. Het was ook veel te laat toen ze weer wegging, ze had niet heel erg op de tijd gelet en toen ze wegging spoorde ze het paard aan alsof ze achtervolgd werd. Onderweg kwam ze Lady en de Vagebond tegen, maar dat realiseerde ze zich pas toen de twee allang gepasseerd waren. Ze was ontzettend moe toen ze aankwam bij het huis van Tinkerbell maar te laat was te laat. Ze hoopte dat Tinkerbell niet heel erg boos zou zijn.

Peter Pan kwam naar beneden om het paard van hooi te voorzien en om het te stallen. Hij liet weten dat Tinkerbell het niet zo euk vond dat Roodkapje zo laat was. Roodkapje baalde er enorm van, temeer omdat ze bijna altijd stipt was. Ze bood haar excuses aan en dacht stevig na over een manier om het weer goed te maken.  

Zo liep ze in gedachten richting haar huisje totdat ze de Jager tegen het lijf liep. Na een kort gesprekje haastte ze zich naar binnen. Doornroosje was nog op en liet haar het kaartje zien dat ze geborduurd had. Roodkapje vond het mooi geworden maar was verder veel te moe om nog iets zinnigs te zeggen. Ze besloot dat het hoog tijd was om naar bed te gaan.

[Roodkapje]

Roodkapje krijgt een mail over Dik Trom's voedselactie in Ghana

quote:

Beste mensen,

Ongeveer 2 maanden geleden stuurde ik vanuit Ghana een email, met niet alleen een verslag van alles waar ik op dat moment mee bezig was, maar ook de vraag om hulp, voor een voedselproject voor de Buruli Ulcer patientjes.

Op die oproep is fantastisch gereageerd! Ontzettend bedankt allemaal voor jullie hulp, haast ongelofelijk! In totaal is er 1600 euro binnengekomen voor het voedselproject, waarvan ongeveer 950 euro is opgebracht door een kerk in Hardenberg, en 650 euro door vrienden en bekenden. Fantastisch! Van dit geld kunnen alle 30 Buruli Ulcer patientjes ongeveer 1,5 jaar lang 2 warme maaltijden per dag krijgen. Namens hen allemaal heel erg bedankt. Het was groots om te zien dat sommige verwaarloosde en ondervoede patienten enkele weken na het starten van het voedselproject al begonnen op te knappen, en zelfs naar huis konden!

Ik heb 2 maanden geleden beloofd een mailtje te sturen om te vertellen hoe alles is gegaan, en iedereen heel hartelijk te bedanken. Dat wil ik bij deze doen. Natuurlijk wil ik u allen daarbij enige foto’s niet onthouden:

Het was fantastisch om te zien dat bijvoorbeeld Samson, een jongen van een jaar of 10 die al maandenlang in het ziekenhuis lag en nauwelijks genas, 3 weken na het starten van het voedselproject zo opgeknapt was dat hij naar huis kon! De ondervoeding van de Buruli patientjes is een groot probleem, dat veel extra ellende veroorzaakt voor patientjes en familie, en ik ben met alle kinderen heel erg blij dat u er aan mee hebt willen helpen om hier in Agroyesum in Ghana iets aan te doen.

Als er mensen zijn die dit project ook willen steunen kan ik wel het adres van Dik Trom doorgeven, mail: roodkapje2004@yahoo.com.

Roodkapje is harstikke trots op haar vrienden.

[Roodkapje]

Alleen in de Stad
Het was mooi weer en van Japie Krekel had Roodkapje een brief gekregen dat ze haar muziekinstrument, dat ze gehuurd had, weer moest inleveren. Dat ging ze maar doen. Ze zag er erg tegenop omdat het een loeizwaar ding was en de school waar Japie Krekel les gaf was nou niet bepaald om de hoek. Ze nam de paardentram naar het centrum, waar ze uitstapte om haar loodzware koffer naar de muziekschool te zeulen. Het apparaat werd in orde bevonden en ze zou de borg teruggestort krijgen. In gedachten had Roodkapje alweer een paar boeken aangeschaft, maar ze besefte dat ze de borg moest bewaren voor het nieuwe schooljaar, om een nieuw instrument te huren.

Nu ze toch in het centrum was en ze van haar zware last verlost was, besloot ze eens wat dingen te gaan kopen. Het waren allemaal cosmeticaproducten, het was niet veel, maar het kostte wel veel geld. Toen ze thuis was bleek Doornroosje bijzonder geïnteresseerd te zijn in haar nieuwe lipgloss en oogschaduwpotloden. Eentje bleek bij nader inzien toch niet helemaal de goede kleur te zijn en werd vakkundig door Doornroosje ingepikt.

Via de totemtotem had ze contact met een lieve dwerg uit het Veenmoeras die wilde weten hoe het met haar ging. Of ze al weer beter werd en hoe ze zo de dag doorbracht. Het was de oudoom van Merlijn, een oude man van ongeveer 75 jaar die z'n pensioen doorbracht met actief gemeenteleven. Ze mocht hem graag en ze vond het erg leuk dat hij wat van zich liet horen.

Toen ze uitgekletst waren zag Roodkapje dat Doornroosje al haar nieuwe kleurtjes etcetera had uitgeprobeerd: ze had zich volledig opgemaakt met Roodkapjes make-up. "Het staat me best wel goed!" riep ze uit.
"Je moet eigenlijk nog iets van frosted pink erbij om het te verzachten."
Roodkapje liet het make-up advies gelaten over zich heenkomen en keek om zich heen op zoek naar een klok. Het was al laat en haar maag liet weten dat het etenstijd was.

"De shoarma was zwaar in de aanbieding bij de slager" zei Roodkapje, om van onderwerp te veranderen.
"Lekker!" riep Doornroosje, er is nog brood en rijst en ik moet nog een heleboel paprika's versnijden. Ze liep naar de keuken om alvast met snijden te beginnen.
Roodkapje maakte van de gelegenheid gebruik om haar make-up spullen veilig op te ruimen.

Het eten smaakte inderdaad bijzonder goed en na de koffie besloot Roodkapje maar eens lekker in bad te gaan. Ze vond in bad gaan nooit zo geweldig, maar de badkamer in huize Roodkapje was heel gezellig ingericht en ze had in de tijd dat ze er woonde wat gewoontes van Doornroosje overgenomen (alleen de goeie natuurlijk ). Elke week een gezichtsmasker nemen en een boek mee in bad waren daar twee van.

Het was al wel laat toen ze eindelijk met gloeiende wangetjes in haar bed kroop. Het was morgen weer vroeg dag: Grootvader en Doornroosje hadden Roodkapje overgehaald om mee te gaan zwemmen. Ze hadden eerst moeten bezweren dat er niet veel mensen in het zwembad zouden zijn, want Roodkapje schaamde zich altijd dood in een badpak.

[Roodkapje]

Zwemmen met Doornroosje, Grootvader en het Peperkoekmannetje
Het was vroeg in de ochtend toen Roodkapje ergens heel ver weg hoorde dat er op haar deur geklopt werd.
"Er is koffie!" hoorde ze Doornroosje roepen.
Nog half slapend mompelde Roodkapje iets van "Lekker ik kom er zo aan" en viel weer in slaap. Ze had zich veel te druk gemaakt de vorige dag en ze voelde zich behoorlijk brak van het gesjouw in de binnenstad. Ze realiseerde zich dat ze had toegegeven om mee te gaan zwemmen. Daar had ze nu behoorlijk spijt van, want het idee van rondlopen in een badpak vond ze echt vreselijk. Ze durfde het alleen niet tegen Doornroosje te zeggen omdat ze het eigenlijk zelf ook wel een stom idee van zichzelf vond.

Uiteindelijk kwam ze toch maar uit haar bed en dronk haar koffie, omdat ze nou eenmaal beloofd had om mee te gaan.
"We gaan over een kwartier weg" riep Doornroosje, die al druk bezig was met het inpakken van haar tas.
Roodkapje propte ook maar een handdoek en toebehoor in een tas en ging met tegenzin naar beneden. Grootvader ging het Peperkoekmannetje ophalen en ook het buurmeisje van Grootvader, die op de visvereniging zat, ging mee zwemmen. Roodkapje stelde zich voor en wachtte braaf tot iedereen verzameld was.

Zo reed het gezelschap naar de overdekte zwemvijver van de Paddepoel. Roodkapje had niet heel veel haast om er te komen, maar op een gegeven moment was ze er toch. Nadat ze met behulp van Doornroosjes armbandje door het elektronische poortje was gelopen wist ze dat ze er nu aan moest geloven. Ze kleedde zich om en toen ze uit haar hokje kwam zag ze tot haar grote opluchting dat er niemand anders was. Doornroosje stond al te wachten en maakte met haar armbandje het kluisje open waar iedereen z'n spullen in stopte.

Roodkapje haastte zich het water in en zo trokken ze urenlang baantjes, af en toe onderbroken door wat geouwehoer heen en weer. Tot haar grote verbazing begon ze het zelfs leuk te vinden. Op een gegeven moment was iedereen in een lollige bui, vooral toen bleek dat het Peperkoekmannetje z'n B-diploma nooit gehaald had. Hij moest wat baantjes trekken, het water induiken en van de glijbaan af. Vooral dat laatste zorgde voor veel hilariteit. Hij wilde eerst niet, maar na veel aandringen deed hij het toch.

Het experimenteren met de dingen die je allemaal onder water kon doen vond hij wel leuk. Zo ontdekte hij, dat als je je longen leeg laat lopen, je zinkt. Toen het Peperkoekmannetje zo op de bodem uit lag te proberen hoe lang je zo kon blijven liggen kon Roodkapje het niet laten om hem even te kietelen. Luid hoestend en proetsend kwam het Peperkoekmannetje weer boven water, verontwaardigd over de 'aanslag' die Roodkapje had gepleegd.

Omdat toch niemand meer serieus aan het baantjestrekken was besloot Doornroosje, in haar functie van Moeder de Gans, haar kuikens te verzamelen en de aftocht te blazen. Roodkapje merkte pas hoe moe ze was toen ze het water uitkwam en de zwaartekracht zich weer volledig deed gelden. Iedereen kwam in huize Rooskapje lunchen.

De bel ging en het bleek dat Peter Pan kwam theedrinken. Ze gingen in de keuken zitten, omdat het af en toe gewoon leuker was om even één-op-één bij te kletsen. Het was al laat in de middag toen iedereen weer zijns weegs ging en Doornroosje zich klaarmaakte voor vertrek naar haar ouders.

Roodkapje ruimde wat op, waste wat af en pakte ook haar spullen. Ze ging maar weer eens naar het Veenmoeras. Want dat moest maar weer eens.

[Roodkapje]

In het Veenmoeras
Het duurde even voordat Roodkapje wist waar ze was. Ze herinnerde zich hoe ze met haar broer Shrek, die een extra paard vervoerde achter in de sjees, in noodweer naar het Veenmoeras gereden was. Het enige dat van de wereld te zien was tijdens de reis was een dik grijs gordijn van regen. Haar broer had een geconcentreerde blik op z'n gezicht omdat de wegen door de hevige regenval bijna onbegaanbaar waren geworden.
Het weer was er blijkbaar niet beter op geworden: het was nog aardedonker in haar kamertje terwijl de dikke gordijnen nog dichtgeschoven waren.

Nadat ze was opgestaan schoof ze de gordijnen open. Het was buiten ook nog donker, hoewel de morgen al vergevorderd was. De zon was nergens te zien. Tegen een loodgrijze lucht staken donkere, dreigende wolken af. Aan de bomen en struiken buiten hingen dikke regendruppels van de laatste bui. Het was stil buiten, alle vogels hadden wijselijk hun beschutting gezocht in bomen en onder rottend hout.

Roodkapje liep naar de keuken om te ontbijten. Ze had aan haar vader geleerd hoe dat je kaas met een kaasschaaf snijdt. Het is net zo lekker, alleen doe je langer met je kaas en hoef je niets weg te gooien. Haar vader kon er eerst niet mee omgaan, maar nadat Roodkapje het had voorgedaan lukte het wonderwel. Zo waren stadse fratsen soms ook best wel nuttig.

Tegen de middag begon zelfs de zon weer te schijnen. Er lag iets op de tegels naast het huis. Het was een klein musje dat uit het nest was gevallen en hulpeloos rondkroop. Het kon bijna vliegen, maar net niet helemaal. Roodkapje kreeg medelijden met het arme ding en deed haar klompen aan om naar buiten te gaan. Het musje, dat niet wist dat het gered zou worden, begon hevig te piepen en fladderde angstig weg. Roodkapje dreef het in een hoekje een pakte het op. Ze voelde hoe het hartje hevig bonsde van angst. Ze klom op een tuinstoel en zette het vogeltje op het dak van een schuur. Daar zou het beschut zijn tegen de regen, tegen roofvogels en tegen katten. Terwijl ze daarmee bezig was hoorde ze een kwaad getsjilp en gefladder achter zich. Een van de ouders van het kleine musje was erg boos en maakte een hoop kabaal om hun jong te helpen. Nou was Roodkapje veel enger dan die mus, dus veel indruk maakte het niet bij het meisje. Stomme beesten, ze hielp hen toch. Word dan niet zo boos! Ze grinnikte om de miscommunicatie en ging weer naar binnen. Ze zag dat de ouders neerstreken op het dak van de schuur om hun kroost te voeren.

Glimlachend zette Roodkapje zich in de kamer neer en begon met het samenstellen van een lijstje van dingen die ze nog moest hebben. Ze zou namelijk met haar vader het dorp ingaan om wat te kopen. Ze wou een plant voor op haar vensterbank in het Sprookjesbos, tijdschriften met handwerkideetjes en nog wat klein spul.

Terwijl ze in het dorp liepen vielen Roodkapje veel nieuwe dingen op die veranderd waren sinds ze verhuisd was naar het Sprookjesbos. Er waren nieuwe winkels bijgekomen, verhuisd en verdwenen. Van andere winkels was het interieur compleet veranderd zodat ze alsnog het idee had in een vreemd dorp rond te lopen.

De 'reconstructie'  van de 'winkelzone' sprong het meest in het oog. Het dorp, dat ontstaan was tijdens de ontginning van de veengebieden in het oostelijke deel van het Veenmoeras had niet de daarvoor typische lintbebouwing in het centrum, omdat het dorp tussen twee afwateringskanalen was gebouwd. Het ene kanaal liep ten westen van het centrum en het andere kanaal ten oosten van het centrum. Vandaar de namen Westerdiep en Oosterdiep. Daartussen was dus een komdorp gesitueerd. Roodkapje hield er altijd van wanneer je de historie van een plek kon aflezen aan de architectuur en de ruimtelijke ordening.  In de vooruitstrevende jaren '70 was men op het onzalige idee gekomen om de beide diepen te dempen zodat er wegen op aangelegd konden worden. Zo was het dorp veranderd in een 'wegdorp' met brede asfaltwegen waaraan aan beide zijden huizen stonden. Alleen aan de oostzijde, ten hoogte van het winkelcentrum was nog een stukje kanaal opengelaten voor de watersport.

En zoals het altijd gaat met reconstructies: men was anno 2004 zat van de brede asfaltwegen en het daarmee samenhangende verkeer. Dus moest alles weer in oude staat gebracht worden. Het diep werd dan wel niet geopend, maar er zouden wel 'gezellige' hoekjes in het centrum komen. Deze gezellige hoekjes kregen nou vorm: gekozen was voor een strak gestyleerd ontwerp tussen de bebouwing uit begin 20e eeuw. De kleuren konden eventueel wel, alleen hield Roodkapje niet van de kleur roze steen, maar de stijlen vloekten als de neten bij elkaar. Van smaak had het gemeentebestuur niet gehoord. Het was allemaal zo strak en gestileerd dat elke vorm van warmte en sfeer verdween uit het centrum. Roodkapje vond het centrum net een rampgebied. Maar goed, zij woonde er gelukkig niet.

Een paar uur later gingen ze weer naar huis toen Roodkapje een hoop schelpjes lichter was en haar vader moe was van het sjouwen. Dat was ook zoiets: haar vader riep steeds dat ze niet van die grote passen moest maken, omdat hij dan steeds achteraan moest rennen. Terwijl het vroeger altijd andersom was: dan liep haar vader voor haar gevoel met zevenmijlslaarzen aan door het dorp, terwijl zij er in een drafje achteraan hobbelde
Roodkapje vond het gewoon een geval van geen conditie, want met andere mensen van in de zestig had ze er ook geen last van.

De rest van de middag bracht Roodkapje door met het lezen in haar nieuwe bladen. Ze zag dat er een Rozenspecial met allerlei handwerkideetjes rond het thema rozen op de markt was. Ze zou die maandag gelijk een exemplaar voor Doornroosje kopen, bij wijze van verrassing.

Shrek kwam binnen met de mededeling dat het paard dat meegenomen was uit het Sprookjesbos ongeschikt was om nog op te rijden. Haar vader bood aan om een ander paard te regelen. Roodkapje baalde ervan. Ze kon een maand niet reizen omdat haar reispas voor studenten in de zomervakantie een maand niet geldig was. Dus dat werd paarden lenen en vooral veel lopen.  

[Roodkapje]

Zondag: Van het Veenmoeras naar het Sprookjesbos en daarvandaan naar Smaragdstad
Roodkapje voelde zich nog steeds wat brakkig van het zwemmen toen ze ontwaakte. Bovendien wilden haar longen niet zo meewerken. Dat had niet zoveel met Pfeiffer te maken, meer met de lagen stof die op haar kamer in het Veenmoeras lagen. Thuis had ze een aangepaste kamer, hier had ze dat niet. Het ademen deed pijn en Roodkapje zag geen kans om naar de vergadering van de dwergen te gaan vanwege haar ademnood. Haar vader snapte niet hoe het 'opeens' kon dat Roodkapje in het Veenmoeras benauwd werd. Roodkapje liet het maar zo en pakte een boek om te gaan lezen.

Ze zag dat er een berichtje was achtergelaten op het mobiele apparaat: Archimedes wou graag komen eten en wou daarvoor een afspraak maken. Roodkapje nam contact met hem op en ze spraken af dat hij op maandag zou komen eten. Roodkapje verheugde zich er al op. Ze had Archimedes al lang niet gesproken en wou graag bijkletsen.

Haar vader had te kennen gegeven dat het Veenmoeras geen rusthuis was voor oude paarden, dus moest Roodkapje het paard, dat te oud en versleten was om op te rijden, weer mee terug nemen naar huis. Shrek bracht haar wederom terug naar huis. Hij bleef nog even om koffie te drinken. Hij wilde nog even met zijn zus praten: hij wou graag een moeras voor zichzelf. Een moeras waar hij alleen zou kunnen wonen, zonder dat hij lastig gevallen zou worden door anderen. Hij schrok wel een beetje van de kosten, maar nog heel lang in het Veenmoeras wonen vond hij ook geen aanlokkelijk idee. Roodkapje gaf haar visie en met een moeilijk hoofd van het nadenken nam Shrek afscheid.

Nog geen tien minuten later ging de telefoon. Het was Doornroosje die vroeg of Roodkapje zin had om de volgende dag te gaan winkelen in Smaragdstad en of ze thuis was in het Sprookjesbos. Ze zou dan met de Gouden Koets worden opgehaald en in het paleis van de koning en koningin van Smaragdstad logeren, zodat ze zodra de winkels opengingen de binnenstad in konden gaan. Roodkapje, die het nooit heel erg leuk vond om alleen thuis te zijn, vond het een geweldig idee. De Koets zou binnen een halfuurtje arriveren. Roodkapje, die zich al nachtklaar aan het maken was, kleedde zich weer aan en wachtte op de Koets.

Een uurtje later arriveerden ze in Smaragdstad en werden door de koning hartelijk ontvangen. Roodkapje vond het heerlijk om zo te gast te zijn in een gezin. Nadat ze elkaars weekendverhalen hadden uitgewisseld ging iedereen naar bed. Roodkapje sliep bij Doornroosje op de kamer, maar de twee waren te moe om te kletsen. Ze vielen meteen in slaap.

[Roodkapje]

Winkelen in Smaragdstad
De morgen was al een eindje gevorderd toen het tweetal gewekt werd door Doornroosjes moeder, de Koningin van Smaragdstad. Toen Roodkapje beneden kwam bleek er al een ontbijttafel rijkelijk gedekt klaar te staan. Na het ontbijt hing Roodkapje genietend in één van de comfortabele banken. Ze vond het heerlijk om het gezinsleven te bekijken. Ze stelde zich voor dat ze er hoorde en zo kon meegenieten van de alledaagse dingen.

De winkels zouden snel opengaan en de Koningin bood aan om de beide vriendinnen met de Gouden Koets naar de binnenstad te brengen. Het kleine zusje van Doornroosje ging ook mee.  Tot voor kort had Roodkapje een hekel aan winkelen. Van Doornroosje leerde ze dat winkelen best leuk kan zijn, als je maar weet wáár je moet winkelen. Het Sprookjesbos was geen leuke plek om te winkelen, Smaragdstad daarentegen wel. Doornroosje leidde haar rond en al gauw was ze meer dan geslaagd. Omdat ze van het winkelen best wel moe geworden waren, streken ze neer in "Koffietijd", een soort winkel dat Roodkapje het beste kon omschrijven als een 'Konditorei'. Ze dronken kopjes koffie, en aten lekkere dingen. Roodkapje dartelde rond en voelde zich heerlijk zichzelf.

Het was tijd om te vertrekken naar het Sprookjesbos. Dit gebeurde per diligence, een express-postkoets. Tegen etenstijd arriveerden ze in huize Rooskapje. Doornroosje spoedde zich naar haar kamer om orde te scheppen in de daar ontstane chaos. Roodkapje ging eten koken. Er zouden twee gasten mee eten: Archimedes en een oude vriend van Doornroosje. Roodkapje kende hem niet zo goed, alleen maar wat van gezicht.

Na het eten werd er relaxed koffie gedronken en het gezelschap liet zich de chocolaatjes die Archimedes had meegenomen lekker smaken. Roodkapje liet ondertussen haar nieuwe spullen zien aan Archimedes terwijl ze wou kijken of er iets leuks was te zien in de toverlantaarn. Ze zag dat ze een berichtje had via de totemtotem. Repelsteeltje wou weten of de koffie lekker was .

Roodkapje deelde mee dat dit inderdaad het geval was en wou Repelsteeltje sterkte wensen met het feit dat hij de nachtdienst in moest. Repelsteeltje bleek niet te hoeven werken en was goed op de hoogte van het feit dat Roodkapje en Doornroosje de hele dag niet thuis geweest waren: hij had een paar keer gebeld voor een eetadres om niet alleen te hoeven eten, maar beide waren steeds niet thuis geweest. Roodkapje gaf hem het advies om gewoon te komen binnenvallen. Mensen die zomaar kwamen binnenvallen konden in de meeste gevallen gewoon mee-eten, geen probleem.
Het draaide erop uit dat Repelsteeltje ook kwam om te kijken. De film die ervoor was bleek heel flauw (tè flauw) te zijn, en daarom werd er naar een eerder opgenomen film gekeken: "Men in Tights", een persiflage op "Robin Hood" in het algemeen en op "Robin Hood, Prince of Thieves" in het bijzonder



Roodkapje vond dit wel lollig, in tegenstelling tot de andere Mel Brooks film die ervoor was: "The History of the World, Part One".

[Roodkapje]

Hoe iemand zich tijdens de vakantie kan vervelen
Eigenlijk vond Roodkapje vakantie maar niks. Er waren geen projectjes waar ze zich mee bezig kon houden in de vorm van studeren en veel van haar vrienden waren weg. Bovendien kreeg ze een vreselijk dag-nacht ritme omdat ze niet vroeg verplichtingen had.
Roodkapje had bedacht dat ze wel drie keer per week kon gaan zwemmen, maar de zwemvijver was dicht vanwege groot onderhoud.
Ze besloot zelf maar projectjes te gaan bedenken die ze moest gaan doen. Zo moesten er nog meubels afgeschuurd worden en in de lak gezet, ze moest haar rok nog afnaaien (dat kon nu omdat ze een patroon meegenomen had uit Smaragdstad) en nog wat kleine dingetjes.
De telefoon ging. Het was Alladin die haar moest hebben. Hij werkte voor verschillende werkgevers en dit keer was het voor het NIPO. Of Roodkapje wou meewerken aan een vragenlijst over shampoo en wasmiddelen. Alladin verontschuldigde zich alvast voor het weinig ge-emancipeerde karakter van de vragenlijst. Het maakte Roodkapje niet zoveel uit. Ze mocht Alladin wel, het was een goede kennis, en als ze hem ermee kon helpen vond ze het best.
"Kom je ook eten?" vroeg ze.
Dat leek Alladin wel wat. Ze had er al echt zin in. Lekker bijkletsen

Doornroosje verft Roodkapjes haar
"Roodkapje, waar heb je die haarverf?" vroeg Doornroosje.
"Hoezo?" vroeg Roodkapje.
"Ik ga je haar even verven", is zo gepiept.
Roodkapje, die inmiddels schouderlang haar had, had zich al zitten afvragen hoe ze de verf in haar eentje netjes in haar haar zou kunnen krijgen.
"Ga hier maar zitten" zei Doornroosje, die Roodkapje vakkundig op een stoel zette. Met een vuilniszak werd alles afgedekt en daarna kon het geklieder beginnen.
Een uur later mocht Roodkapje van de stoel afkomen om het haar uit te spoelen. Toen het droog was zag ze dat het haar echt een andere kleur had: middenblond.
Roodkapje was er best tevreden over: het was twee keer zo goedkoop als knippen en verven bij de kapper en haar witte haren van haar oorspronkelijke haarkleur (peper- en zoutkleur) waren verdwenen: al haar haar had dezelfe kleur.

[Pleun]

Sinds wanneer heeft Bumblebee eigenlijk kort haar? En ik wil ook wel eens weten hoe Doornroosje eruit ziet.  

[Roodkapje]

Bumblebee heeft bij mijn weten nog steeds hetzelfde haar... Bee?
Ik snap 'm overigens niet helemaal...

[Pleun]

Het raadsel is opgelost.  

[Bumblebee]

quote:

Roodkapje schreef op 14 juli 2004 om 22:18:
Bumblebee heeft bij mijn weten nog steeds hetzelfde haar... Bee?

Nog tot over mijn schouders  

[Roodkapje]

Over shampoo, wasmiddel en taal
De vakantie deed zich ernstig gelden. Roodkapje had het gepresteerd om een hele dag niks te doen. (Lezen, computerspelletjes en borduren tellen niet mee als noemenswaardige activiteit).
Naar buiten kon ze ook niet want het regende dat het goot. Roodkapje vond het niet kunnen, zoveel regen midden in de zomer. Ze had al haar beklag gedaan bij diegene die over het weer ging, maar dat hielp blijkbaar niet zoveel.

Aan het einde van de middag ging ze maar eens even boodschappen doen, want Alladin kwam immers eten. Ze ging naar de discounter, terwijl ze wist dat Alladin daar uit principe geen voet zette . Gelukkig kon ze zelf best wel koken dus alles wat ze er haalde was best te eten, je moest er gewoon wat meer moeite voor doen dan voor eten uit een gewone winkel.
Toen de buit binnen was deed ze nog een spelletje en kookte ze eten. Alladin gaf aan dat het best goed smaakte, ook al kwam het van de discounter. Nadat de Cocosthee klaar was werd Roodkapje onderworpen aan een typische NIPO-vragenlijst. Ze vond het enorm lachen, vooral toen Alladin ruzie kreeg met z'n laptop: gratis entertainment . Ze kletsten nog even door en daarna ging Alladin weer, door de regen. Ze hoorde dat Lady aka Bumblebee z'n volgende slachtoffer was. Hij moest even de groeten van haar overbrengen. Ze deed de deur dicht en ging verder met haar computerspel totdat Doornroosje weer thuiskwam.

Ze had CD's meegenomen, franstalige. Doornroosje noemde dat altijd 'francophone'. Roodkapje vroeg zich af hoe een Duitstalig iemand dan genoemd wordt.
Een germanophone?
Doornroosje dacht even na, misschien, omdat het grootste taalgebied in Duitsland Saksisch was.
Een saxophone?
Roodkapje gierde het uit van het lachen. Doornroosje snapte eerst de grap niet, maar daarna lag ook zij in een stuip.
Ze luisterden samen op Doornroosjes kamer naar de francophone CD. Roodkapje vond de teksten erg mooi en nam voor om er een paar te bloggen in het Engels. Maar daarvoor moest ze eerst het CD boekje te pakken krijgen.

[Roodkapje]

Dik Trom maakt het Sprookjesbos onveilig
Het afstudeerseizoen voor geneeskundestudenten was op z'n hoogtepunt en ook Roodkapje kon dat dit jaar weer merken. Elk jaar aan het begin van de zomervakantie kwamen geneeskundestudenten langs om statistiekadvies in te winnen en ze leenden dan haar boek waarin uitgelegd werd hoe SPSS werkte. Toen ze er met Dik Trom kort over sprak, merkte ze al dat hij het zoveelste hopeloze geval was:
"Als je samenhang wilt bepalen, dan moet je een chi-kwadraat toets doen hè"
"Bijna goed", dacht Roodkapje, "maar meestal wil je wel wat meer weten dan alleen over er samenhang is, bijvoorbeeld de richting van het verband."
En dat kon dus niet met een chi-kwadraattoets. Bovendien was dat een non-parametrische toets, en als ze goed luisterde naar de gegevens die Dik Trom verzameld had zou het gebruik van zo'n toets gewoon jammer zijn.
Aangezien er sprake was van een experimentele groep en een controle groep, uitgesplitst in vroeg en laat adviseerde ze variantie-analyse toe te passen.
"Wasda?" vroeg Dik Trom.
"Dat staat wel in dat boek", antwoordde Roodkapje
"OK" zei Dik Trom gerustgesteld en stopte het boek in z'n tas.

Daarna moesten ze foto's kijken van Ghana en Doornroosje vond die bruine kindertjes erg schattig

Via de totemtotem liet het zusje van Doornroosje, Mulan, weten dat ze kwam logeren, gezellig. Nadat Dik Trom huiswaarts was gekeerd was het dikke lol op de bank. Roodkapje en Mulan belaagden Doornroosje, die niet tegen kietelen kon...
Nadat Doornroosje de halve buurt wakker had gegild (het was na enen) vond Roodkapje het welletjes en ging naar bed.

[Roodkapje]

Doornroosje verkent cyberspace
Na een mislukt weekendje Veenmoeras kwam Roodkapje thuis in een humeur om te schieten. Gelukkig was Doornroosje thuis, en het duurde daarom niet lang voordat Roodkapje weer zichzelf was.

Roodkapje zag dat Doornroosje haar tamtam had aanstaan en informeerde dat Zwelgje graag met haar wilde chatten. Roodkapje regelde de verbinding, waarna ze zich op haar eigen kamer terugtrok waar ze Doornroosje driftig op haar toetsenbord hoorde rammen. Die had blijkbaar een hoop te vertellen.

Op een gegeven moment vond de Zwelgbast het interessant om Doornroosje uit te horen over het liefdesleven van Roodkapje. Hoewel ze dat niet had vond Roodkapje het desondanks hoog tijd om in te grijpen.

Nadat ze de thee, die ze over Doornroosje had gegooid weer had opgeruimd bleek het gesprek een andere wending genomen te hebben.

Tevreden ging ze weer terug naar haar eigen gesprek over Matteus 19:27-30 en Titus 3:1-11. Het was al laat dus zocht ze haar bedje maar weer eens op.

[AVee]

quote:

Roodkapje schreef op 15 juli 2004 om 13:47:
Naar buiten kon ze ook niet want het regende dat het goot. Roodkapje vond het niet kunnen, zoveel regen midden in de zomer. Ze had al haar beklag gedaan bij diegene die over het weer ging, maar dat hielp blijkbaar niet zoveel.

Ik vond het weer gisteren wel erg mooi...


(met dank aan porcupine )

[Roodkapje]

Het laatste nieuws uit Het Sprookjesbos: er valt al meer dan een half uur een enorme berg regen. Dit is geen gewone regenbui, het heeft meer weg van een moesson. Boven de grond hangt een enorme damp en de grond kan al die regen niet aan. Gevolg: alle kelderboxen staan blank alsmede de weg en alle parkeerplaatsen.
Uit voorzorg hebben Roodkapje en Doornroosje het toilet en de badkamer zo ontruimd dat mochten de toiletten en putjes overstromen, dit geen desastreuze gevolgen voor het interieur zal hebben. We wonen hier al vijf jaar, maar nog nooit zulke plassen water meegemaakt.

Ben benieuwd hoe het in de omgeving gaat...

Foto van http://www.rtv.noord.nl van het dorp van mijn vader gisteravond:



En het Sprookjesbos en omgeving:

[Pleun]

Hmm, ik heb een vermoeden waarom je die naam gekozen hebt, maar zelf zou ik gekozen hebben voor Zwelgje.  

[Roodkapje]

Zo beter, Zwelgje?

[Roodkapje]

Een 'romantisch' rendez-vous met Wammes Waggel
Roodkapje verheugde zich al op het avondeten. Ze had afgesproken om bij Merlijn te eten, en had daar erg veel zin in. Merlijn zou die vrijdag erna samen met Archimedes op kamp gaan als vrijwilliger met een heleboel Koningskinderen.

Maar helaas ging het niet door. De huisgenoot van Archimedes en Merlijn was teruggekomen uit Botswana en had een bijkletsavondje belegd met z'n huisgenoten. Helaas..  
Via de tamtam vernam ze dat Wammes Waggel film ging kijken in z'n eentje en daarom vond hij het prima als Roodkapje meekeek.
Roodkapje nam chips en koekjes mee en vertrok naar het huis van Wammes. De film in kwestie bleek "The One" te zijn.

quote:

De film gaat over Michael, een romantische kok die zit te dagdromen over de perfecte vrouw, terwijl hij in een restaurant zit. Ze heet Jill en in z'n dagdroom biedt hij haar een fles champagne aan. Als hij weer 'landt op aarde' doet hij dat ook in het echt.

Op het moment dat zij de fles champagne ontvangt, komt haar verloofde, de beroemde IJshockeyspeler Gordie Parks het restaurant binnen. Hij wordt stikjaloers en slaat Michael het ziekenhuis in.

Daar ontdekt hij dat ze in werkelijkheid Gail heet en geen Jill. Als het paar erachter komt dat Michael cateraar is, huren ze hem in voor hun trouwdag. Michael, die alles doet om maar bij Gail in de buurt te zijn, stemt toe. Naarmate hij frequenter in de buurt is van Gail neemt zijn liefde alleen maar toe, vooral wanneer hij ontdekt dat zij dezelfde dingen leuk vindt als hij.

Zo doen Michael en Gail alle inkopen voor het huwelijk van Gail en Gordie terwijl Gordie bij zijn ijshockeymaten rondhangt. Uiteindelijk vertelt Michael aan Gail wat hij voor haar voelt. Zij biecht op dat zij hetzelfde voelt, maar omdat ze al ja gezegd heeft tegen Gordie kunnen Michael en zij elkaar maar beter niet meer zien.

Natuurlijk maakt Michael dan tijdens de trouwerij bezwaar, rent voor z'n leven om uit de handen van de boze ijshockeymaatjes van Gordie te blijven, en vlucht naar z'n restaurant. Gail komt erachter dat Gordie haar eigenlijk niet zo goed kent, en alleen maar in haar 'good looks' is geïnteresseerd. Ze gaat terug naar Michael en ze leefden nog lang en gelukkig. Einde.

Het was niet bepaald de film die Roodkapje in gedachten had, maar zo werd het toch nog een 'romantisch' rendez-vous, die ruw werd verbroken door een thuiskomende huisgenoot die haar chips ging opkanen.  

[Roodkapje]

Zomerbijbelkring
De vereniging van gereformeerde tuinkabouters heeft een paar fanatieke leden die ook in de zomer bijbelstudie willen doen. Anders dan de reguliere kringen, is de zomerkring wel opengesteld. Zo deed ook Smurfin mee. Het was een erg leuke bijbelkring en Roodkapje was zo enthousiast dat ze de hele meute uitnodigde om bij haar thuis de volgende keer samen te komen. Ze zag zich in gedachten al taart en cake maken en lekkere koffie en thee zetten. Roodkapje is dol op visite en doet niets liever dan die visite zoveel mogelijk in de watten te leggen.

Daarna werd er geborreld en het werd laat en later, totdat ze uiteindelijk om half drie 's ochtends in haar bed lag.  

The day after the night before
Roodkapje was moe, beter gezegd: brak. Ze liep als een halve zombie rond en zag dat Repelsteeltje online was. Dat kwam goed uit want ze moest nog kaartjes reserveren voor Shrek 2, dus kon ze mooi even vragen wanneer het het beste uitkwam.

Dat online reserveren via www.pathe.nl bleek ingewikkelder te zijn dan het geweest was. Eerst moest je allerlei gegevens en telefoonnummers invoeren, dan bellen voor de reservering, en dan je mail bekijken om je reserveringsnummer te weten te komen. . En dat terwijl ze redelijk duf was. Uiteindelijk verscheen er een mail in haar mailbox met een nummer. Alles was dus goed gegaan. Tegen Repelsteeltje zei ze dat ze hem die avond dan wel zou spreken.
Repelsteeltje antwoordde in opperste verbazing dat hij echt dacht dat het donderdag was. Roodkapje keek nog eens in haar mailbox. Het was inderdaad donderdag.

Eerst maar eens een pot koffie dan. Ze voelde zich net een of ander mechaniek waar je eerst olie in moest gooien om het aan de praat te krijgen. Na een paar mokken sterke koffie deed ze het weer en ging in de zon liggen op het balkon.
Ze voelde wat branden en werd wakker... tjsa. En dat was dus niet handig: in de zon gaan slapen zonder je ingecrèmed te hebben.

Ze ging daarom maar weer naar binnen Civilization III spelen. Dat duurde erg lang en ze schrok best wel dat het al half twee was. Snel slapen dan. Morgen zou alles beter worden, ze had zich ernstig voorgenomen dan wèl op tijd in bed te liggen.

[Pleun]

Ik vind je onderschrift wel grappig. Zou er ook iets over mannen in de bijbel staan?

[Roodkapje]

Shrek 2
Ze werd wakker van haar wekker, maar voelde absoluut geen behoefte om uit haar bed te komen. Ze liet de haan rustig doorkraaien, omdat ze wist dat hij het na 10 minuten wel voor gezien zou houden. Het was half één in de middag toen ze eindelijk haar bed uit kwam omdat ze het anders wel heel schunnig vond van zichzelf, ookal was het vakantie. Vanavond toch maar eerder naar bed. En morgen zou ze echt om 09:00 opstaan, echt waar!

Zo lunchte ze (Tosti's ). Ze bedacht dat ze morgen pannenkoeken zou eten. Doornroosje lustte dat niet en aangezien die in Frankrijk zat kon dat mooi!  
Het was mooi weer buiten en de zon stak gelukkig niet zo. Dus weer het balkon op met een boek. Ze zorgde ervoor dat ze niet in slaap zou vallen.

Aan het einde van de middag pakte ze het paard van Doornroosje en reed naar het filmhuis. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan: het was hoogseizoen voor de pleziervaart en de tijd die Roodkapje dacht te besparen door verkeersregelmuizen te ontwijken was ze meer dan kwijt aan openstaande bruggen. De Stad was in een ver verleden een vestingstad geweest met een mooie diepenring eromheen ter verdediging. Die verdedigingslinie was na eeuwen stadsuitbreidingen midden in de Stad komen te liggen. Het gevolg was dat op bijna elke route naar de Binnenstad minimaal één brug overgestoken moest worden. Roodkapje vond het niet heel erg, want ook zij had immers vakantie.

Nadat ze bij het filmhuis kaartjes voor Shrek 2 gekocht had ging ze naar de Grote Markt om te kijken of ze Repelsteeltje daar ergens kon vinden, met wie ze had afgesproken. Toen ze haar paard stalde dook hij opeens op. Dat was makkelijk, dan hoefde ze hem ook niet te zoeken in de mensenmenigte die daar liep.

Er was afgesproken om eens een hapje te gaan eten ergens en dan naar de film gaan. Na een rondje eetcafés werd restaurant Ben'z uitverkoren om een hapje te gaan eten. Ben'z was een restaurant van de mediterrane keuken, waar ze in een tent, zittend op kussens aan lage tafels onder het genot van muziek uit het Midden-Oosten een mediteraan menu aten.
Eerst kregen ze pitabroodjes die in de humus gedoopt moesten worden, daarna werd het hoofdgerecht opgediende, dat bestond uit vlees, olijven, groenten en patat (maar je kon ook rijst bestellen). Het was allemaal best heel veel, voor best heel weinig schelpjes

Meestal betaalde Repelsteeltje het eten en Roodkapje de kaartjes. Uit eten gaan vond ze heel erg tof, maar het was voor haar als student meestal veel te duur als ze daarna ook nog naar het filmhuis moest. Ergens jeukte het wel een beetje, dus daarom koos ze altijd het goedkoopste menu uit om Repelsteeltje niet onnodig op kosten te jagen. Het moest natuurlijk wel leuk blijven. Meestal kostte haar eten net zoveel als het kaartje voor Repelsteeltje .  Ze vond dat je vrienden namelijk niet had om ze uit te buiten.

Shrek 2 bleek een echte aanrader te zijn! Na afloop probeerde ze te bedenken wat nou het leukst was: het treurige einde van de Kleine Zeemeermin, de 'gender confused wolf', Donkey die iedereen op de zenuwen werkt als hij zichzelf te lang moet vermaken ('click'), de gelaarsde kat met een 'dodelijke' blik, een jaloerse Donkey, Donkey als 'noble steed', damesondergoed, het baksel van de Muffin Man of toch de hele setting van "The Kingdom Far-FAR Away" .

Ze vond hem erg leuk en was van plan de film op DVD aan te schaffen zodra die uitkwam. Shrek 1 had ze op VHS en die had ze inmiddels ook vaker dan 25 keer gezien. Ze vond die anti-Disney humor geweldig. In de voorstukjes zag ze ook dat anti-Finding Nemo in oktober uitkwam. Daar had ze nu al gigantisch zin in.

[Roodkapje]

quote:

Pleun schreef op 23 juli 2004 om 00:05:
Ik vind je onderschrift wel grappig. Zou er ook iets over mannen in de bijbel staan?

Er staat meer dan genoeg over mannen in de bijbel. (Stiekem ben ik het best met die tekst eens, zo uit z'n verband gerukt, maar dan krijg ik ongeveer alle vrouwen op m'n dak).

[Roodkapje]

LOL @ NedStat:

quote:

NedStat
Gemiddeld komt 1 procent van het dagelijkse bezoek vóór 0:19. Op grond van het bezoekersaantal van 9 van vandaag tot nu toe kan uw site vandaag op 778 pageviews (+/- 256) uitkomen.

[Bumblebee]

quote:

Roodkapje schreef op 23 juli 2004 om 00:16:
Stiekem ben ik het best met die tekst eens, zo uit z'n verband gerukt, maar dan krijg ik ongeveer alle vrouwen op m'n dak.

Hoi Kapje!!!  

Mij niet hoor, deze keer  

Volgens mij zegt Paulus hetzelfde over mannen, ergens, dat het beter voor ze is om ongetrouwd te blijven want als mannen trouwen behagen ze hun vrouw  in plaats van zich volledig voor de Heer in te zetten.

Het valt mij alleen op dat Paulus nergens zegt, dat dat verkeerd is. Integendeel: als getrouwde man of vrouw heb je de PLICHT om je echtgeno(o)t(e) te behagen. De hele Bijbel staat daar vol mee. En door je "met opofferende liefde"    voor partner en gezin in te zetten, dien je God óók. Je hebt alleen minder mogelijkheden om uren in gebed door te brengen of maandenlange zendingsreizen naar China te maken.

Paulus gaf uiteraard de voorkeur aan het ongetrouwde bestaan, wat hij zelf ook leidde. Tja... wat verwacht je ook anders van zo'n verstokte vrijgezel  

Ik (als "getrouwde vrouw"    ) heb helemaal geen moeite met de uitspraak die jij als onderschrift gebruikt, omdat er overal in de Bijbel óók wordt aangegeven dat het goed kan zijn om getrouwd te zijn. Ik denk zelf dat God in dit opzicht veel aan ons eigen inzicht over wat we zelf willen overlaat  

(Stel je voor Kapje, straks worden we het nog eens over "het huwelijk"   )