[Weblog] Het Sprookjesbos (Revisited)

[Roodkapje]

Volgens mij zijn we het daar al over eens. Ik denk van mezelf dat ik niet in staat ben om een vrouw te zijn zoals de Bijbel dat eist. Áls -en met de nadruk op als- ik zou gaan trouwen, vind ik dat je dat ook bijbelse invulling moet geven. Dus in gezelschap van je man hem niet afvallen, de leiding aan hem overlaten etc. Hem het hoofd laten zijn. Ik weet van mezelf dat ik daar (nu in ieder geval nog) niet toe in staat ben (onder anderen door allerlei traumantische ervaringen in mijn jeugd), dus dat ik daarom beter alleen kan blijven.
De wens om alleenstaand te blijven komt dus niet voort uit recalcitrantie ofzo.

[Scholasticus]

Roodkapje,
Eis je nu niet meer van jezelf dan de Bijbel eist?
Van mij hoef je niet te trouwen hoor, en van Paulus ook niet .
Maar als het gaat om 'hoofd' zijn en zo, ligt het misschien toch iets ruimer.
Zoals je weet begint de bijbel niet bij Paulus, en het bijbels spreken over man en vrouw niet bij 'hoofd' en 'onderdanig'.
Genesis 2: God geeft de vrouw als hulp die bij de man past. Volgens mij heeft jouw geliefde Statenvertaling 'hulpe tegenover'. De vrouw is een zelfstandige partner: de man heeft haar nodig, en moet door haar gecorrigeerd worden.
T.a.v. de man-vrouw-verhouding vond ik een paar mooie dingen in een artikel van ds. B. Luiten in De Reformatie van 17 juli. Hij zegt: Paulus roept in Efeze 5 op tot wederzijdse onderdanigheid. In allerlei verhoudingen zijn mensen door God geplaatst om (wederkerig) dienstbaar te zijn aan het behoud van elkaar. Dat God mensen in een bepaalde orde plaatst (de man eerst geschapen, daarna de vrouw), brengt geen starre rangorde met zich mee, maar betekent dat ieder op eigen wijze de ander moet dienen. Het belangrijkste is: kijk vanuit Christus naar je man of vrouw, en zie in die ander de liefde van Christus voor jou weerspiegeld.
Als het om de praktijk gaat, zie ik niet veel huwelijken waar de man op een ouderwetse, autoritaire manier de baas is. Je man niet tegenspreken in gezelschap? Soms is dat wel nodig, al zal hij het niet leuk vinden. Het punt lijkt me hier eerder dat je elkaar daarmee kwetst (geldt dus ook andersom) dan dat je het 'hoofd' zijn van de man miskent. De leiding van je man erkennen? Dat ligt heel divers; sommige mannen zijn niet zo geschikt om leiding te geven, dan is het prachtig als de vrouw dat wel kan. Onze huidige overlegcultuur betekent dat je over en weer elkaar de ruimte geeft om beslissingen te nemen. Het kan dan een kwestie van christelijke huwelijksethiek zijn om af en toe de man de doorslag te laten geven, maar dit zal slechts in een beperkt aantal gevallen nodig zijn. Evenzovaak zal een goede man de wens van zijn vrouw honoreren, ook als hij het zelf liever anders wil.
Kortom: relax, Roodkapje! Geloof in God is een bevrijding, niet een slavernij.
Ik zou het jammer vinden als je je rode kapje inruilt voor een niqaab " class="smiley"  /> .

[Roodkapje]

@ Scholasticus: dat bedoel ik ook helemaal niet. Iedereen die mij een beetje kent begrijpt wel wat ik bedoel denk ik.
Heb ik ergens gezegd dat mijn ideaal is om het stille, teruggetrokken, onderdanige type te spelen? Volgens mij is dat in combinatie met mijn karakter pertinent onmogelijk

[Scholasticus]

Maar volgens mij roep je wel een probleem voor jezelf op:

1. Als christenvrouw moet ik, volgens de bijbel, onderdanig zijn aan mijn man.
2. Dat ligt niet in mijn aard.
3. Dus kan ik niet (christelijk) trouwen.

Mijn eerdere bijdrage was bedoeld om 1 te nuanceren, zodat 3 niet dwingend volgt.

[Roodkapje]

Het is een wederzijdse onderdanigheid. Dus ik zal heus niet meer onderdanig moeten zijn aan mijn man dan hij aan mij. Het is meer dat ik sowieso niet in staat ben een relatie van welke aard dan ook langdurig in stand te houden. Dus dan kan ik niet maken om aan eentje te beginnen. Ik moet al van tevoren weten of ik dat wel of niet kan, om niet anderen te kwetsen.

Oh ja, en onderdanigheid dwing je niet af (net als respect). Autoritaire mannen mijd ik als de pest en ik voel ook totaal geen behoefte om aan dat soort over het paard getilde machotypes enige vorm van onderdanigheid te vertonen. Als iemand het verdient misschien wel.

[Scholasticus]

Ik zal je verder met rust laten (en ga zelf ook aan m'n weekend beginnen).
Nog even dit: of je het in een relatie kunt volhouden, blijkt misschien pas in de relatie zelf. Tussen personen gebeurt namelijk altijd iets, en dat kun je niet van tevoren inschatten.

[Pleun]

Hou je haaks in het Veenmoeras Roodkapje.

[Roodkapje]

Roodkapje wordt ijdel
Na diverse waarschuwingen van Doornroosje in de wind te hebben geslagen is het dan toch gebeurd: Roodkapje wordt ijdel. En haar vrienden lachen zich rot.
Het begon allemaal met wat kleine tips, daarna was een gezichtsmasker niet alleen 'best wel lachen' maar gewoon wel eens lekker. Make-up niet meer duur, maar wel 'geinig'.
Roodkapje had besloten om in besloten kring lekker zichzelf te zijn en zich niks meer aan te trekken van opmerkingen aangaande haar 'feminisatieproces'  zoals Merlijn het noemde met een grijns. Bovendien was ze alleen thuis, dus wat kon er gebeuren.

Na een lekker bad waarin ze kennis had gemaakt met het fenomeen 'bruisbal' nam ze een haarmasker. Omdat ze verwachtte vieze handen van het geklieder te krijgen veranderde ze haar status op het IRC Haarkloofkanaal dat gerund werd door de Specht, aka Woody Woodpecker in "Roodkapje|haarmasker".

Het duurde niet lang voordat ze commentaar kreeg: "Klei in je haar, wie doet dat nou?"
Bumblebee lachte zich rot, maar Roodkapje trok daar heel dapper niks van aan.
Het pakje beloofde het haar kleine krulletjes zou krijgen van het masker, maar toen haar halflange, supersteile en dikke haar droog was, was er geen krulletje te zien.  
"De volgende keer moet ik misschien twee verpakkingen gebruiken, net als bij verf en het langer laten zitten"  dacht ze.

Ze pakte haar spullen in en vertrok met Shrek, die haar kwam ophalen aangezien haar OV in de vakantie niet geldig was,  naar het Veenmoeras.

[Roodkapje]

In en uit het Veenmoeras
Op de heenweg was het in de sjees van Shrek best nog wel gezellig. Er stond "Tikal" muziek aan en dat had wel een rustgevend effect. Toen ze thuis aankwamen stond het eten al klaar. Shrek had heel veel spareribs gehad op z'n werk en Roodkapje was niet zo'n grote eter, dus er bleef redelijk wat over. Vader was verontwaardigd over de geringe eetlust van zijn kinderen. Shrek en Roodkapje keken elkaar aan, haalden de schouders op en gingen naar de winkel voor wat lekkers. Roodkapje keek lijdzaam toe hoe al het overtollige eten gewoon in de vuilnisbak gegooid werd. Dat was een van de dingen waar ze als christen niet aan kon wennen: consumtief gedrag en het consumisme als levensstijl. Het stond haar tegen en ergens vond ze het zondig, de beelden uit Darfur in het achterhoofd houdend. Zelf gooiden zij en Doornroosje praktisch nooit eten weg.

Vader ging toverlantaarn kijken. In de donkere woonkamer brandde geen licht, alleen de beeldbuis verlichtte het vertrek. Roodkapje wist uit ervaring dat alle spelshows zoals Lingo en Schlagerfestifals zoals Op Volle Toeren gekeken werden. Vandaar dat zij en Shrek (die ook van dat soort programma's walgde) in de bijkeuken aan de grote tafel een beetje bijpraatten. Het was al laat en Roodkapje besloot naar bed te gaan. Ze hoopte te kunnen slapen, iets wat nooit zo goed lukte in het Veenmoeras.

In haar bed maalden haar gedachten rond. Ze miste de Heilige Geest in huis. Het was kil, leeg en oppervlakkig. Haar vader had in Duitsland WO II meegemaakt als kind en was altijd een zeer verbitterd, negatief ingesteld iemand geworden. Roodkapje en haar broer probeerden overal wel een positieve draai aan te geven, maar dit kostte enorm veel energie. Om 01:00 sliep Roodkapje nog niet. Duizend gedachten maalden door haar hoofd. Ze was ontzettend moe. Maar op 03:00 sliep ze nog steeds niet.

Ze ging op haar buik liggen en keek naar buiten. Het begon al licht te worden, het bleek half vijf te zijn en nog had ze niet geslapen. Ze ging maar eens naar beneden voor een glas   warme melk. Dat hielp een beetje. Ze dommelde rond een uur of zes in, om vervolgens om half acht weer wakker te worden. Ze voelde zich alsof ze een avond flink was wezen stappen. Ze had heimwee naar het Sprookjesbos. Om half negen deed ze haar toilet, kleedde zich aan en pakte haar spullen in. Shrek was al wakker en maakte sterke cappuchino voor z'n zus. Hij vond het prima om haar rond de middag weer terug te brengen naar Het Sprookjesbos.

Op de weg naar het Sprookjesbos toe gaf Shrek aan het ook niet meer leuk te vinden thuis. Hij was op zoek naar z'n eigen huis zodat de sfeer in ieder geval niet negatief meer was. Hij gaf desgevraagd aan de vrije weekenden vreselijk te vinden en daarom was hij 's weekends ook haast niet thuis.

Thuis aangekomen maakte Shrek zich op om zijn moeder te bezoeken terwijl Roodkapje ging lunchen. Ze pakte haar spullen uit en ging eventjes liggen. Daarna was er een gezamelijke bijeenkomst in het Noorderbos. Ze genoot van de bijeenkomst en sprak zelfs nog wat oude bekenden. Haar humeur was al bijna weer opgeklaard. Thuis maakte ze wat avondeten, kletste wat en dook aanzienlijk beter gehumeurd haar bed in.

[Bumblebee]

Fijn dat je zo leuk met je broer hebt kunnen praten Roodkapje!    

[Roodkapje]

Klussen met Kapje
Nu Doornroosje op vakantie was met haar ouders had Roodkapje het hele rijk voor zich alleen. En wat doen mensen als ze daarachter komen? Ze zetten het hele huis op stelten, houden feestjes en wat dies meer zij.

Zo ook Roodkapje, ze was de afgelopen winter bij Doornroosje ingetrokken en had toen in allerhaast haar slaapkamer enigzins ingericht. Nu het zomervakantie was en er in huis heel veel ruimte over was kon ze het karwei klaren. En er was een hoop werk te doen: sowieso moest er een grote schoonmaak worden gehouden, zodat echt ALLES stofvrij was. Van haar indertijd gehaast gelegde laminaatvloer zaten de lijstjes los, die moesten vastgeplakt worden. Haar netwerkkabel lag los achter een kast en zat met enige regelmaat klem tussen de kamerdeur. Dus die moest ook vastgezet worden, zodat niemand z'n nek erover zou breken.
Dan had je een serie boekenplanken, een 'computerkast', twee losse planken en een stoel, allemaal van onbewerkt grenenhout en alles moest geschuurd, ontvet en in de meubellak gezet worden. Verder was er een oud tafeltje vol verfvlekken die ook maar opnieuw geschuurd en gelakt moest worden (aangezien ze daar nou toch mee bezig was). En tenslotte had ze niet genoeg werk- en bergruimte, dus moesten er nog wat extra spullen gekocht worden bij de IKEA, omdat ze er destijds niet genoeg geld voor had. En een aantal dingen moest geverfd worden. En voor dat alles had ze een week de tijd, voordat Doornroosje terugkwam van vakantie.

Ze bedacht zich ook nog dat de zomerbijbelkring van de gereformeerde tuinkabouters bij haar was de volgende dag en dat ze een afspraak had bij de Tovenaar van het Noorderbos. Meestal werd ze ontzettend gestressed van een onoverzichtelijke wanorde van afspraken en taken (Roodkapje was een klassiek geval van een zogenaamde 'stress-kip'). Daarom maakte ze een lijstje van alle dingen die ze moest doen, wat meestal al hielp bij het reduceren van de stress en verder was het doorstrepen van dingen waarmee ze klaar was best leuk.

Het eerste puntje op haar nieuwe lijst was boodschappen doen. Er was niks meer in huis en in de zomermaanden was het aanleggen van voorraden meestal niet het handigst omdat de dingen sneller bedierven dan dat ze opgemaakt werden, dus dan moest je maar wat vaker naar de winkel. Een uurtje later was ze weer terug met twee volle boodschappentassen, vooral met blikvoer en andere lang houdbare spullen. Ze besloot snel soep met ciabatta te maken, erg lekker en snel klaar. Ze mikte de twee boodschappentassen op haar bed, zodat ze met uitpakken kon beginnen. Haar bed bezweek onder het gewicht: de steunbalk waar haar lattenbodem op rustte had het om onverklaarbare reden begeven. Ze vervloekte alle dingen die van spaanplaat of hardboard gemaakt waren en keek of het gerepareerd kon worden. Nee dus. Dus behalve een tafel en wat reserveplanken voor haar IVAR wandcombinatie moest er dus een ook een bed gekocht worden. En die dingen waren meestal gruwelijk duur .

Ze ruimde de boodschappen op en demonteerde haar bed. De onderdelen zou ze de volgende dag wel bij het grofvuil zetten. Toen ze daarmee klaar was schemerde het al en besloot ze maar te gaan slapen in het bed van Doornroosje. Ze deed haar beddengoed op het bed van Doornroosje en viel als een blok in slaap op het zachte bed.

[Roodkapje]

Vliegensvlug van A naar Beter
Toen Roodkapje ontwaakte en de enorme ravage in huis aanschouwde zonk haar de moed acuut in de schoenen om verder te gaan met haar actielijstje: er moest onder andere geschuurd worden, wat alleen nog maar voor meer zooi zorgde.
Daarom bracht ze eerst het oud papier weg, dat zorgde voor een opgeruimd gevoel. Het werd er niet echt opgeruimder van, omdat het oud papier altijd in een berghok uit het zicht stond, maar het VOELDE daarna wel opgeruimder. Daarna moest er toch geschuurd worden. Roodkapje zorgde dat ze oude kleren aanhad, dat de ramen en deuren hermetisch gesloten waren en dat de muziek aankon.

Tsja... haar muziek stond op haar tamtamapparaat, dat op zijn beurt in de kamer stond, waar geen netwerkkabel op was aangesloten (want die lag op haar kamer). Ze dacht na. Voor dit technisch probleem was vast wel een oplossing te bedenken. Ze bedacht dat er ergens wel een korte netwerkkabel moest zijn en als ze die op de modemrouter aansloot zat haar tamtamapparaat weer op het netwerk en kon ze via het apparaat van Doornroosje muziekluisteren. Ze vond zichzelf erg slim, dat ze dit bedacht had. Toen alles in werking gezet werd bleek het idee best te werken: ze kon haar muziek ophalen op het apparaat op Doornroosjes kamer, alleen bleef het stil. Oh ja, dat was ook zo. De muziekinstallatie van Doornroosje herkende een tamtamapparaat niet als extern muziekapparaat.
Maar haar eigen muziekinstallatie die in de woonkamer stond wel! Dus versleepte ze dat naar de kamer van Doornroosje. Geen kabel... oh ja, die zat tussen de toverlantaarn en het geluid van de toverlantaarn. Uiteindelijk werkte alles en Roodkapje ging met een grote grijns op het balkon haar meubeltjes schuren, terwijl ze de tijd in de gaten hield omdat ze in de namiddag bij de Tovenaar van het Noorderbos moest zijn voor een kopje thee.

Dat was erg gezellig. Zijn schoondochter Puck was met haar dochtertje op bezoek bij haar schoonouders en de Tovenaar van het Noorderbos was maar wat trots. Roodkapje had samen met Puck op de gereformeerde vereniging van tuinkabouters gezeten, dus ze kenden elkaar.
"Wat tof!" riep Roodkapje, "ze heeft rood haar! Goed gedaan Puck!"
"Is ze niet ontzettend mooi?" vroeg de Tovenaar, terwijl hij vertederd naar z'n kleindochtertje keek. Roodkapje knikte, zich afvragend hoeveel antwoordmogelijkheden er op zo'n vraag in zo'n situatie waren. Het was in ieder geval geen LIEF kind. Als een kind 'lief' is, dan is het een lelijk kind. Dit was duidelijk geen lief kind.

Het was hoog tijd om weer te gaan, er moest nog een hoop zooi opgeruimd (lees: uit het zicht gezet worden) voordat de zomerbijbelkringgasten langskwamen. En ze had ook nog geen drinken en chips ingeslagen. En aangezien ze toch in het centrum was kon ze net zo goed even de posters kopen die ze over de gaatjes in de muur ging hangen. En er was markt, dus daar ging ze ook even kijken. Op de markt zag ze op een gegeven iets heel erg leuks voor Repelsteeltje. Ze overwoog het te kopen, maar vroeg zich ergens af of het heel erg gewaardeerd zou worden. Het kon haar eigenlijk ook helemaal niet schelen. Dus kocht ze het gewoon, het kostte toch maar 3 schelpjes, dat zou ze zo aan iets anders uitgeven. En dit was wel leuk edit:Roodkapje vertelt nog niet wat het is, omdat ze weet dat Repelsteeltje ook stiekem in haar weblog cq privéleven rondneust en dan klaagt over bespioneren als ze het merkt . Ze had al een hoop voorpret dat wel. Soms had ze dat gewoon bij bepaalde voorwerpen: dat associeerde ze soms heel sterk met bepaalde mensen. Zo associeerde ze rozen met Doornroosje, chocola met Merlijn en orgelmuziek met het Peperkoekmannetje. Ze zou binnenkort nog wel even bij Repelsteeltje langs gaan voor een kop thee of koffie of iets anders. Goedgemutst ging ze nog even langs bij de kruidenier die op de kleintjes lette en snelde toen naar huis om haar zooi op te ruimen.

Toen ze haar laatste troep net had weggezet werd er aangebeld. De eerste gasten kwamen en Roodkapje zette snel koffie en thee. Het was Donkey. "Wat is het hier altijd ontzettend NETJES!" zei hij. Roodkapje grijnsde. "Nou dan had je een uur geleden even moeten komen..." dacht ze, "en vooral geen deuren van kasten en berghokken opendoen, want dan komt het je tegemoet" .

De bijbelkring was erg gezellig, Raponsje had zelf een kruidencake van Atlanta gebakken. Sinds ze ontdekt had dat er cakemix bestond waar alleen water door hoefde maakte ze dat wel vaker. Ze had alleen geen cakeblik en was vergeten de lasagnevorm waar het nu inzat in te vetten, maar desondanks smaakte het uitstekend. De avond ging over het carpe diem in de bijbel (het bijbelboek  Prediker) en daaraan gekoppeld levensheiliging. Iedereen vond het erg tof en de heren waren erg opgetogen toen bij het borrelen er niet gewoon huis-tuin-en-keuken-bier op tafel kwam, maar die Königin unter den Bieren, Warsteiner. Ze lustte zelf geen bier, maar wist wel welk bier het lekkerst was. Dat bier kocht ze meestal als ze wist dat er bierdrinkende gasten kwamen. Maar haar meeste vrienden waren wat geciviliseerder en dronken wijn. Nadat de laatste gast de deur uit was ruimde Roodkapje snel de glazen weg en dook Doornroosjes bed weer in.

[Roodkapje]

Hoog bezoek
Roodkapje bracht de hele dag door met klussen, lakken, knutselen en schroeven. Met haar handen bezig zijn vond ze heerlijk. Grote hobbies van haar waren dan ook handwerken, knutselen, schilderen, tekenen, muziek maken en andere manieren van creatief bezig zijn. Ze had een keer gelezen dat dit kwam omdat ze linkshandig was. Linkshandige mensen waren niet alleen intelligenter dan rechtshandige mensen (onder academici komt linkshandigheid significant vaker voor dan onder enig andere beroepsgroep), ze waren dus ook creatiever. En wat haar betreft klopte dat wel: een hoogbegaafde, linkshandige academica-in-opleiding. Alleen zag ze dat vaker als handicap dan als gave. De hele wereld was ingericht voor rechtshandige mensen, waardoor ze vaak wat onhandig overkwam omdat deuren aan de verkeerde kant opengingen, scharen niet recht knipten, mesjes aan de verkeerde kant scherp waren en met vulpennen schrijven rampzalig was. Gelukkige was er voor de meeste dingen wel een linkshandig alternatief (tegen meerprijs).
Zo had ze linkshandige scharen, mesjes waren apart voor haar aan twee kanten geslepen door haar vader, ze had een speciale linkshandige elektrische gitaar en haar werkplek was linkshandig ingericht, met de knoppen van haar muis omgedraaid. Ze had nog geen ergonomische linkshandige muizen gezien, dus had ze voorlopig maar een niet-ergonomische symmetrische en optische muis. Muizen met een balletje eronder vond ze een crime, niet in de laaste plaats omdat die krengen stof vraten waardoor ze op een gegeven moment nergens meer op reageerden. Ze bedacht zich verder dat ze in het algemeen met linkshandige mensen op de een of andere rare manier veel beter overweg kon dan met rechtshandige mensen. Alle echt goede vrienden die ze ooit gehad had, waren linkshandig. Op de middelbare school waren al haar vriendinnen linkshandig, Klaas Vaak, Lady, Repelsteeltje en een goede vriendin van haar studie, Kruimel, waren allemaal linkshandig. Ze dacht weleens voor de grap dat ze haar huis later ging laten aanpassen, zodat het speciaal ingericht was voor linkshandige mensen. Dus áls ze later ging trouwen moest haar man linkshandig zijn of het van plan zijn om te worden (That narrows the search )

Ze werd ruw verstoord in haar linkse overpeinzingenen (waarbij haar RECHTER hersenhelft het actiefst was, bij haar zat het zaakje namelijk precies andersom). De totemtotem maakte een hoop herrie. Aan de andere kant van de lijn zat de niet-witte prinsen op hun knappe paarden, de Congolezen. Of het goed was als ze langskwamen. Nadat Roodkapje zich degelijk had aangekleed (lange wijde broek, shirtje met wijde lange mouwen), rokjes en jurkjes met zomerse lengtes boven de knie die ze eerst aanhad werden door christelijke Afrikanen niet zo gewaardeerd. Roodkapje zelf was wel goed Europiéne, maar vertoonde zich sinds ze zelf christen was geworden ook niet meer in dergelijke kleding op straat. Ze bleken met z'n drieën te zijn, ze hadden een vriend meegenomen. Het was erg gezellig en Roodkapje vond het jammer dat ze weer weggingen, want dan was ze weer alleen thuis. Ze beloofden de volgende week nog eens langs te komen, wat Roodkapje wel tof vond, want eigenlijk waren het Doornroosjes vrienden. Maar goed, er was nog werk te doen. Haar vader zou morgen komen om samen naar de IKEA te gaan en voor die tijd wilde Roodkapje al haar spullen weer op hun plek hebben. Want meubels kopen zorgde altijd voor nog meer zooi van verpakkingen en dergelijke. Tot haar grote vreugde bleek haar kast goed in de lak te zitten en kon dus weer in elkaar geschroefd worden. Ze vond het wel grappig dat de Afrikanen hadden gezegd dat ze echt wel wilden meehelpen enzo, omdat Roodkapje als vrouw niet zo sterk was en vrouwen en techniek enzo... Ze snapten blijkbaar niet dat Roodkapje knutselen, klussen en met dingetjes pielen LEUK vond. Het ergste wat iemand haar kon aandoen was haar al het werk uit handen nemen en het voor haar te doen. Vooral als het LEUK werk was. Ze zette haar boekenplanken voor de laatste keer in de lak en ging avondeten. Het zou vier uur duren bij 20 °C voordat het weer verwerkbaar was en 12 uur voordat het weer belastbaar was. Aangezien de te belasten zijde al droog was konden ze dus voor het slapen gaan weer worden opgehangen en zou de zooi weer opgeruimd zijn voordat haar vader kwam. Mission accomplished.

[Scholasticus]

Leuke bijdrage over linkshandigheid!

Misschien kun je ook je man    alle klusjes laten doen en zelf verder gaan als hoogbegaafde academica?

[Bumblebee]

quote:

Roodkapje schreef op 29 juli 2004 om 19:46:
Hoog bezoek
De hele wereld was ingericht voor rechtshandige mensen, waardoor ze vaak wat onhandig overkwam omdat deuren aan de verkeerde kant opengingen, scharen niet recht knipten, mesjes aan de verkeerde kant scherp waren en met vulpennen schrijven rampzalig was. Gelukkige was er voor de meeste dingen wel een linkshandig alternatief (tegen meerprijs).
Ze bedacht zich verder dat ze in het algemeen met linkshandige mensen op de een of andere rare manier veel beter overweg kon dan met rechtshandige mensen. Alle echt goede vrienden die ze ooit gehad had, waren linkshandig. Op de middelbare school waren al haar vriendinnen linkshandig, Klaas Vaak, Lady, Repelsteeltje en een goede vriendin van haar studie, Kruimel, waren allemaal linkshandig. Ze dacht weleens voor de grap dat ze haar huis later ging laten aanpassen, zodat het speciaal ingericht was voor linkshandige mensen. Dus áls ze later ging trouwen moest haar man linkshandig zijn of het van plan zijn om te worden (That narrows the search )

Uitermate herkenbaar!    

Mijn beste vriendinnetje op de lagere school was inderdaad óók links! En vooral het schrijven op gladde oppervlakken (dat veegt altijd zodat ik nu een spastische schrijfwijze hanteer waarbij m'n hand boven het geschrevene langsglijdt dat dan hopelijk al droog is) is niet echt een succes.

Ik ben alleen NIET creatief en NIET hoogbegaafd. Toch wat rechtse trekjes    hoewel ik op de linkshandigheid test (staat ergens op dit forum geloof ik?) wel vrijwel 100% scoorde.

Grappig stukje verder, Kapje!  

[Roodkapje]

quote:

Scholasticus schreef op 30 juli 2004 om 08:51:
Leuke bijdrage over linkshandigheid!

Misschien kun je ook je man    alle klusjes laten doen en zelf verder gaan als hoogbegaafde academica?

Misschien gewoon een specialist inhuren, aangezien die man wel twee LINKERHANDEN zal hebben

[Roodkapje]

Roodkapje gaat met haar vader naar de IKEA
De deurbel ging en Roodkapje sprong Doornroosjes bed uit. Het was al veels te laat, want het bed van Doornroosje sliep veels te lekker. Ze kleedde zich vliegensvlug aan en deed open. Haar vader stond op de stoep om samen naar de IKEA te gaan. Met de sjees heen en weer was toch veel makkelijker dan met de huifkar, ze moest er niet aan denken om met zware dingen door het hele Sprookjesbos te sjouwen. Dus vandaar dat ze haar vaders sjees even gecharterd had. IKEA deed wel aan bezorging, maar dat duurde een extra dag langer en kostte bovendien onnodig veel geld.

Nadat ze koffie had gezet -en een broodje had gegeten- gingen ze op weg naar de andere kant van het Sprookjesbos. Het was gelukkig niet al te druk en met een karretje sjouwde haar vader door het woonwarenhuis, terwijl Roodkapje er af en toe wat inmikte. Ze zag een heleboel leuke dingen die ze wel wilde hebben, van winkelen bij de IKEA werd ze altijd heel hebberig. Maar aangezien ze nogal armlastig was, was het beter daar niet aan toe te geven. Zo werkte ze keurig haar boodschappenlijstje af: een kabelgoot voor alle snoeren van haar tamtamapparaat, boekensteunders voor in haar boekenkast (steunders voor bijna niks konden uit want kapotte en gebutste dure boeken was ook zo jammer), een extra knijplamp omdat de hare permanent in de woonkamer 'woonde'. Een antislipmat voor onder haar vliegende tapijt (ze had al één keer een buikschuiver gemaakt doordat ze naar haar mobiele apparaat sprintte om die op te nemen, als je goed keek kon je haar tandafdrukken nog in de plint zien staan ) en natuurlijk het bed, een tafel en reserveplanken voor haar wandkast. Bij de kassa was het altijd even schrikken, want Roodkapje gaf nooit zulke grote bedragen in één keer uit. Maar ja, dan had je ook wat. Spullen die wel eventjes meegingen (in tegenstelling tot de harboard en spaanplaatrommel van Gamma, Kwantum of Leenbakker).

Ze waren minder dan een uur kwijt geweest om de spullen te halen en alles paste in een Citroën Saxo 1.1 liter koekjesblik op wielen (echt waar!). Thuis aangekomen zou haar vader de meubels 'wel even' monteren. Ze wist dat haar vader nou niet bepaald handig en technisch was en bovendien hardstikke koppig en hardhorend. Ervaring had Roodkapje geleerd dat het meestal het efficiëntst was om eerst de montagehandleiding goed door te nemen, zodat je van te voren wist wat het idee achter de montage was, zodat alles logisch op elkaar volgde tijdens het monteren. Natuurlijk wist haar vader het beter en vond zijn eigen manier veel handiger. Hij wierp een vluchtige blik op de handleiding en ging daarna ijverig aan de slag om voor- en achterkant vast te maken aan de twee zijsteunen. Hoeveel werk was dat nou? Vier onderdelen aan elkaar zetten? Als Roodkapjes vader z'n gang gaat is dat heel veel werk, dat gepaard gaat onder een gevloek en getier op IKEA en de 'rommel'  die ze leveren en het 'stomme systeem'.

Roodkapje bestudeerde ondertussen de montagehandleiding en zag al snel hoe het wel moest en waarom het haar vader niet lukte. Maar ja, vrouwen hebben geen technisch inzicht en dochters al helemaal niet. Dus toen na een uur haar vader nog geen milimeter was opgeschoten besloot Roodkapje in te grijpen.  Ze gaf een aantal subtiele hints waardoor haar vader opeens het licht zag... Twintig minuten later zat het bed in elkaar omdat er toen volgens de handleiding gewerkt werd.

Je zou dan denken dat vier poten onder een tafel zetten geen probleem meer zou opleveren. Terwijl Roodkapjes vader aan de slag ging met vier poten, een tafelblad en vier schroeven ging Roodkapje naar de keuken om een hapje eten te maken en om koffie te zetten. Toen ze na een halfuurtje terugkwam om te kijken hoever het met haar tafel gevorderd was, bleek dat er nog steeds een los tafelblad, vier lossen poten en vier pennen met daarin vier schroeven waren. En een rood aangelopen vader die vond dat de IKEA troep verkocht en dat het een systeem van niks was. Roodkapje pakte een poot en een schroef.
"Hee, er zit een gat in deze poot, waar zou dat voor zijn?" vroeg ze, terwijl ze een pen met schroef uit elkaar draaide. Roodkapjes vader zag het systeem en had de tafel binnen vijf minuten in elkaar.
Nou heeft Roodkapje er geen problemen mee als mensen niet zo handig en hardleers zijn, maar als ze stug blijven volhouden dat ze dat wél zijn en dat ze best openstaan voor nieuwe dingen ... ach nou ja.

Ze reed mee naar het Veenmoeras en Shrek vroeg vol leedvermaak hoe het inelkaar zetten van de meubels gegaan was. Met een grote, veelbetekenende grijns hoorde hij het relaas van vader over de troep van IKEA aan. Hij had ervaring...

"Als je het zelf gedaan had, was het waarschijnlijk veel sneller gegaan" zei Shrek later tegen Roodkapje.
"Dat is een ding dat zeker is, maar ja, zo heeft hij in ieder geval het idee dat hij kan helpen".

En dat was ook wat waard.

[Pleun]

Tis stilletjes hier.

[Roodkapje]

Vakantiedrukte
Roodkapje was goedgehumeurd bezig in haar huisje in het Sprookjesbos. In de wetenschap dat haar verfkarwei er bijna opzat -als alles meezat zou ze op donderdag klaar zijn- ging ze weer ijverig aan de slag met haar actielijstje. Er moesten 3 stoelen, die al gelijmd waren, in de lak gezet worden en van haar nieuw aangeschafte spulletjes moetsten de onbewerkt houten voorwerpen moeten geschuurd worden, omdat Roodkapje ze ging verven. Het verliep voorspoedig en met een tevreden gezicht kon Roodkapje van haar avondeten genieten met het uitzicht op allemaal witte voorwerpen: zelfs de grondverf zat er al op.

Zo ging het ook de dagen erna: ze stond vroeg op, ruimde wat rotzooi op en ging verder met haar verfkarwei. En als de nieuwe verflaag aan het drogen was deed ze wat klusjes. Roodkapje was altijd op haar best als ze wat te doen had. Verplicht niksdoen of heel weinig doen vond ze vreselijk. Ze werd daar ook chagrijnig van.

Terwijl haar kastplanken voorzien waren van de eerste laag lakverf (en het een uur in de wind stonk in huis) besloot Roodkapje maar eens de stad in te gaan: het was tenslotte mooi weer en ze wou nog even naar het grote warenhuis aan de Grote Markt om naar nieuwe spulletjes te kijken. De actie was meer dan geslaagd en genietend van het mooie weer, vrolijke mensen en een trompet/trombone trio die werken van Bach uitvoerde, liep Roodkapje nog eventjes rond.

Ze ging nog even langs de chocoladeboer uit Australië voor een 9pack 'dreamers'. Die wou ze aan Doornroosje geven wanneer ze weer terugkwam uit La France. Daarna moest ze weer snel naar huis, want Peter Pan zou die avond naar haar vorderingen komen kijken. Ze deed de kastplanken, die al droog waren, voorzichtig in de kast. Het uitharden van de verf duurde namelijk een week. Her en der ruimde ze wat op en stelde tevreden vast dat het er allemaal best weer leefbaar uitzag.

[Pleun]

Best wel leuk om met dit weer vrij te zijn. Waar is de tijd gebleven dat ik nog hele zomers kon luilakken...  

[Roodkapje]

Repelsteeltje krijgt zijn cadeautje

Roodkapje ging even bij Repelsteeltje langs om het cadeau dat ze voor 'm gekocht had te geven. Ze zou niet lang blijven omdat Repelsteeltje best vroeg weer moest opstaan. Ze had de hele week al voorpret gehad omdat dit zo'n typisch Roodkapje cadeautje was die ook precies van toepassing was op Repelsteeltje. Althans, dat vond Roodkapje, het zou snel bekend worden hoe het 'slachtoffer' erop zou reageren.

Repelsteeltje voelde aan het pakje.
"Het lijken wel sokken.." klonk het een beetje ongelovig.
Het wáren sokken... tenensokken op precies te zijn.
Daar zat een verhaal aan vast dat de oplettende lezer al kende, maar Roodkapje wou het nog even vertellen voor de minder oplettende lezers.

Repelsteeltje was een echte man, zo eentje die moeite had met het uitzoeken van het juiste T-shirt onder bloezen en dus de juiste kleur sokken bij broek en schoenen. Is dat erg? Nee, natuurlijk was dat niet erg. Roodkapje kon het niet echt boeien wat Repelsteeltje aanhad, ze zag het wel, maar vond het niet nodig om Repelsteeltje steeds met ongevraagde kledingadviezen lastig te vallen. Als hij haar erom vroeg, prima, maar steeds in de 'moederrol' kruipen, daar had Roodkapje een gruwelijke hekel aan.

Zo droeg Repelsteeltje altijd keurige schoenen, een keurige broek, met daartussenin SPORTSOKKEN. Tjsa... Een collega van hem had daar commentaar op en toen hij jarig was kreeg hij dus ook zwarte sokken.

Roodkapje vondt dat daar best wel wat subtiel tegenwicht tegen geboden mocht worden, dus toen ze een keer op de stofjesmarkt rondliep en bij de sokkenboer tenensokken zag, zich het sokkenverhaal en Repelsteeltjes toevoeging van 'steunkousen' op de 'to buy' lijst van Huize Rooskapje herinnerende was de keus snel gemaakt. Ze kocht een paar degelijke tenensokken voor hem.

Ze had min of meer verwacht dat hij ze morrend zou aannemen en ze ergens onderin een kast zou stoppen, maar toen ze vroeg of hij ze aan wou doen deed hij dat ook tot haar verbazing en zijn voornemen om ze de volgende dag gelijk aan te doen naar z'n werk verbaasde haar nog meer. Ze vond het wel een hartstikke toffe reactie  

Dus Roodkapje is benieuwd of hij ze daadwerkelijk een keertje gaat aandoen.

[Roodkapje]

Roodkapje op reis naar het Grote Bos
Roodkapje werd wakker. Niet wetende waar ze was. Ze stelde vast dat ze heerlijk had geslapen en dat het een beetje warm begon te worden. Waar was ze eigenlijk? De kamer waarin ze zich bevond was een langwerpig hok volgestouwd met tamtamapparatuur. In het vertrek bevond zich een paarse deur. Wat zou er gebeuren als ze die open zou doen?

Ze stond op en probeerde het. Ze stond in een kamer vol slapende mensen die her en der over de vloer verspreid waren. Ze herinnerde zich dingen: hoe het zinderend heet was in het Sprookjesbos, en hoe ze naar het koetshuis ging om met een comfortabele diligence weg te gaan, naar mensen die ze niet eerder gezien had.

Ze keek uit het raampje en zag het landschap voorbijtrekken: Nadat ze de rand van het Sprookjesbos bereikt hadden zag ze hoe het omringende landschap zich ontvouwde.
Na het bos kwamen uitgestrekte groene vlaktes, die langszaam begonnen te glooien en overgingen in bossige zandgrond van het grote oude magische Woud, het enige oeroude bos dat Fantasia nog kende en dat gevreesd (en daarom beschermd werd). Overal stonden grote borden: Levensgevaarlijk, niet betreden!

Dan zag ze weer moeraslandschappen met poelen waarin pompebladen dreven en waarin reigers hun dagelijkse maaltijd bij elkaar probeerden te scharrelen. Ze zag een nieuw landschap opdoemen: roodachtige grond met daarboven een dreigende donkere lucht. De diligence zoefde er recht op af en de lucht werd steeds donkerder en dreigender.

Roodkapje voelde hoe de duisternis over haar neerdaalde. Een onzichtbare hand drukte op haar. En felle flits verblindde haar, gevolgd door een donderende donderslag die het span paarden opschrikte. Ze steigerden en werden wild. De koetsier bracht ze met kalme hand weer in het gareel en stelde ze gerust. Het reisgezelschap ploeterde door de onweersbui heen.

Roodkapje zag hoe het aan de Westelijke Horizon al weer lichter werd. Precies de kant die ze op moesten. Ze zag de eerste steden opdoemen en keek vol verrukking naar grote glanzende gebouwen die stonden te blinken in de zon. Tussen de steden was weer groen. Op een groot meer zag ze grote aantallen zwanen neerstrijken. De diligence maakte een grote bocht en daar was het: Het Grote Bos!

Toen de koetsier stopte in het koetshuis, keek ze omhoog. Het dak was van glas. Alles ademde hier de sfeer van eeuwen geschiedenis... Ze liep door de vertrekhal naar buiten. De oude gebouwen troffen haar. Ze vond het oude centrum niet mooi, het eerste wat ze zag waren kraampjes met "Tourist Information". Het zou wel gekomen zijn doordat ze niets had met dat deel van Fantasia. Of misschien was ze niet in de stemming. In ieder geval zocht ze naar de glijgondels die de mensen vervoerden naar de uitgestrektere delen van het bos. Toen ze de goede gondel had gevonden stapte ze in en de gondel gleed weg. Bij het punt waar ze zijn moest stapte ze uit en liep de route die haar uitgelegd was. Ze wist dat ze na een smal beekje over een brug kwam en dan het derde bospad rechts moest nemen. Ze liep rond en zag rijen huisjes die allemaal erg op elkaar leken. Bij het middelste huis nam ze de middelste deur en drukte op de middelste bel. De deur ging met een klik open. Het leek alsof de deur zichzelf opende.

Ze duwde de deur open en zag dat dit inderdaad het geval was. Ze zag een smalle trap die steil naar boven ging. Ze klom naar boven en zo kwam ze in het huisje van Pooh en Knorretje. Ze werd warm welkom geheten en na een wat onwennige introductie ging Knorretje patatjes halen. Ze praatte met Pooh en Eyore over boeken en muziek.


Na het eten kwam ook Teigetje binnenstuiteren. Hij ontdekte een remnaaf en begon het uit elkaar te halen. Toen het helemaal gesloopt was, vroeg hij zich af hoe het werkte. Pooh merkte op dat het handiger was om je dat tijdens het demontageproces af te vragen omdat je dan ook meer kans had dat je het ding ook weer daadwerkelijk in elkaar kreeg.

Terwijl Pooh en Teigetje bezig waren met hun remnaaf-speelgoed stroomden andere gasten binnen. Roodkapje ontmoette allemaal nieuwe mensen en was al snel op het gebied van namen volledig de kluts kwijt.

Skippy en Kanga kwamen nog langs met hun kleine Roetje. Teigetje probeerde Roetje nieuwe woorden te leren: hij hield een fles bier voor het hoofd van Roetje die hem met grote ogen volgde. "Bier, Bierrr" riep Teigetje met een grote grijns op z'n hoofd.
Roetje hield wijselijk zijn mond en keek enigszins verwonderd naar de malloot met het flesje.

Even later was Teigetje ergens anders enthousiast over en begon luid te brullen. Roetje schrok daar zo van dat hij begon te huilen. Teigetje trok wit weg van schrik.
Elke keer als Roetje Teigetje in de gaten kreeg begon hij te huilen met een aantal decibels waar zelfs Teigetje niet aan kon tippen. Kanga bracht Roetje naar bed.

Het was al laat en Roodkapje was inmiddels van de reis, de indrukken en alle nieuwe mensen, net als Roetje, erg moe geworden. Ze dankte de Here voor de ervaring die op mocht doen en dat ze mensen die ze alleen van de tamtam kende ook in het echt mocht leren kennen. Ze vond het heel gezellig en vond het hele gebeuren nogal onwerkelijk, het leek net een rare droom.

Of was het echt een droom en had ze het niet werkelijk meegemaakt?

[Roodkapje]

quote: http://www.lifeandcooking.nl/knorr/kn005_wg_moussaka.jsp

Nodig een stel vrienden uit, zet een Griekse maaltijd op tafel en het wordt gegarandeerd een spetterende avond! Ultiem genieten voor fijnproevers en levensgenieters, met een Griekse Moussaka kan het allemaal.

Bereid als voorafje bijvoorbeeld een frisse Tzatziki, yoghurt met komkommer en knoflook en - om het helemaal af te maken - schenk je daarbij een retsina (witte wijn). Voor de Moussaka kun je bij Knorr terecht. Zelf hoef je alleen gehakt, aardappels, kaas, melk en een ei toe te voegen!

Roodkapje had wel zin in lekker eten, maar er was een klein probleempje: ze was alleen thuis. En ze had geen zin om heel veel gedoe met eten te doen voor alleen haarzelf. Dus vroeg ze of Wammes Waggel geen zin had om mee te eten. Toen Wammes Waggel hoorde wat de pot schafte wou hij maar al te graag mee-eten. (mannen! ) Superman kwam ook mee, want anders moest hij alleen thuis eten en dat was ook zowat.

Vrolijk huppelde Roodkapje met haar mandje naar de kruidenier om de benodigde ingrediënten bij elkaar te scharrelen. Ze besloot ook een lekker toetje te kopen. Ze ging niet op vakantie en daarom was even thuis genieten van iets lekkers wel toegestaan vond ze.

Inderdaad was de moussaka heerlijk. Wammes Waggel en Superman aten hun buikje rond en waren zo tevreden met het eten dat ze uit zichzelf aanboden om af te wassen. Nou was Roodkapje zelf nogal netjes, dus er stond geen eerdere afwas, dus heel veel viel er ook niet af te wassen. Maar de heren deden hun best en Roodkapje beloonde de inspanningen met een lekker bakje koffie en een overheerlijk chocolaatje erbij.

Het werd al laat en de beide heren vertrokken naar hun eigen huisje. Roodkapje wilde graag verderlezen in het boek waaraan ze was begonnen in de diligence: Toekomst voor het christelijk geloof van Alister McGrath. Ze was al halverwege. Dus met enige mazzel zou ze een korte weergave van de inhoud in haar volgende blog kunnen weergeven.

[Pleun]

De liefde van de man gaat door de maag. In Italie was het eten ook erg lekker.  

[Roodkapje]

Een langverwachte thuiskomst
Roodkapje zat met een plantenspuit en een boek op het balkon te bruinen totdat de totemtotem herrie begon te maken. Het was Doornroosje! Beiden vonden het geweldig elkaars stem weer te horen. Doornroosje deelde mee dat ze die avond thuis zou komen en mee-at.

Roodkapje was de hele middag in opperbeste stemming. Ze had haar huisgenote best gemist, ondanks alle aandacht van andere mensen. Van Doornroosje hoorde ze dat zij Roodkapje ook best gemist had.

Na een hele middag wachten was het 's avonds eindelijk zover: de langverwachte thuiskomst van Doornroosje. Na een hoop omhelzingen en knuffels (van Doornroosje kon ze het hebben) vertelden de beide meisjes hoe ze het de afgelopen twee weken (die een eeuwigheid geleken hadden) gehad hadden. Doornroosje keek haar ogen uit in Roodkapjes vernieuwde kamer. Ze vond het hartstikke mooi geworden, echt heel tof. Roodkapje grijnsde. Dat vond ze zelf ook wel. Vooral de poster aan de muur vond Doornroosje echt een heel mooi ruimtelijk effect.

Ze zag allemaal nieuwe spullen: nieuw bed, nieuwe tafel, nieuwe rieten koffer en het rook vooral ook heel nieuw. Roodkapje glunderde toen ze haar huisgenote bewonderend zag rondlopen.

Toen ze de giraffendeurposter zag grinnikte Doornroosje.
"Wacht, ik heb een souvenir!"
Roodkapje snapte eerst niet wat ze bedoelde en wat het met giraffen te maken had. Maar toen ze het presentje uitpakte zag ze het. Ze had een afrikaans houtsnijwerk gekregen met de voorstelling van twee giraffen die elkaar omhelsden.
Doornroosje vertelde hoe ze het van een grote zwarte afrikaan had gekocht. Roodkapje was allerminst verbaasd. Je kon Doornroosje bij wijze van spreken op de Noordpool droppen, dan nog slaagde ze erin om grote zwarte afrikanen tegen te komen.
Roodkapje vond het echt een heel erg mooi cadeau. Haar hart sprong op. Haar giraffengekte, die zich tot dusver beperkt had tot haar kamertje in het Veenmoeras breidde zich uit naar haar eigen kamer.

En dat was nog niet alles: Doornroosje had met financiële steun van de Koning en Koningin van Smaragdstad nog een cadeau: een mooie zilveren hanger voor aan een ketting. Roodkapje stond perplex van de gulle gaven en werd er een beetje verlegen van. Ze bedankte haar huisgenote uitgebreid en stilletjes dankte ze ook de Here voor zo'n fantastische huisgenote

Ze gingen geïmproviseerd eten en dronken koffie en aten lekkere Australian-chocolaatjes op het balkon, waar het inmiddels donker geworden was. Er werden een paar kaarsjes aangestoken waardoor het echt vakantie werd op het balkon. Ze genoten met volle teugen van de koele avondlucht, het kaarslicht, de koffie en de chocolaatjes.
Doornroosje ging verder met het vertellen van alle vakantieavonturen en Roodkapje vertelde wie er allemaal langsgeweest waren en wat ze nog meer gedaan had. Toen moest Doornroosje weer naar Smaragdstad omdat ze met het rijtuig van haar moeder gekomen was omdat in de diligence naar het Sprookjesbos reizen met zoveel zut niet echt handig was. Ze zou echter de volgende dag alweer terugkomen om op te ruimen. En inderdaad. Het zo mooi opgeruimde huisje zag er een uur nadat Doornroosje was teruggekeerd uit alsof er een inbraak gepleegd was: overal lag en stond zooi van twee weken Frankrijk.

Nadat Roodkapje beloofd had de afwas niet voortijdig aan te raken en ook anderszins niet op de schoonmaaktoer te zullen gaan nam Doornroosje haar rijtuig en ging er vandoor.
Roodkapje ging op haar kamer zitten genieten van haar girafjes. Ze vond giraffen geweldige beesten: met hun poten stonden ze stevig op de grond, maar ze bewogen zich gracieus voort door het leven, terwijl ze met hun hoofd in de wolken liepen. Zo hoopte ze zelf ook door het leven te kunnen gaan.

[Roodkapje]

Aan alles komt een einde...  
Toen  Roodkapje wakker werd realiseerde ze zich dat haar vakantie voorbij was en dat er weer gewerkt moest worden. Na wat gedraal en een lunch zette zich maar eens aan haar bureau (waar ze al spoedig aan vastplakte vanwege de hitte) om sommetjes te gaan maken. In een pauze ging ze maar eens kijken wat voor boeken ze nodig had voor haar nieuwe collegejaar, en ze schrok behoorlijk van de prijzen. Een boek over "developmental neuropsychology" kostte 85 schelpjes en een boek "klinische neurologie" kostte bijna 60 schelpjes. En dan moest ze na 6 weken college weer nieuwe boeken aanschaffen, waarvan ze al niet meer wóu weten hoe duur ze waren.
Ze bedacht zich dat als ze weer bij Repelsteeltje langsging, ze eens naar het boek klinische neurologie zou informeren. Misschien had hij het per ongeluk wel. En anders iemand anders van haar geneeskundevriendjes of vriendinnetjes wel (Bee?   ).  

Ze probeerde hard door te werken zodat ze nog in de zon kon zitten, wat helaas mislukte. Verder hoorde ze nog dat ze binnenkort met Shrek moest kleren kopen, omdat hij zelf niet wist wat bij elkaar stond. Hij wou dan ook bij haar komen eten, om ook z'n nieuwe chimaera te laten zien. Ze was benieuwd, er was ook plek voor een passagier, dus als ze een helm wist te regelen mocht ze een keer achterop. Ze was al een keer achterop geweest bij de Vagebond, en ze wist zich te herinneren dat ze dat eng vond, hoewel dat helemaal niet hard ging.

De hitte binnen was niet meer te harden, dus gooide Roodkapje alles wat open kon open, maar realiseerde zich al snel dat dat niet handig was: binnen de kortste keren was alles vergeven van de (steek)vliegen.

[Doornroosje]

Raam open... aha, vandáár dat ik hier onder de bulten zit te kijken wat m'n huisgenote zoal uitspookt als ik er niet ben...
Griezelig hoor, zo helemaal zelf reageren zonder ondersteuning van het technisch team in de aangrenzende kamer; Roodkapje is naar zomerbijbelkring met de tuinkabouters, ben alleen. Heel alleen. Dus ik dacht: ik ga maar eens zwaaien op het forum en kijken wat er allemaal weer voor fraais over mij geroddeld word. Dus bij dezen.   Wellicht dat ik binnenkort mij eens inhoudelijk over een aantal recht te zetten zaken kan buigen.... ik kan beter in Big Brother mee gaan draaien, daar kan ik in ieder geval zélf alle genante details over mijn leven in de publiciteit helpen... en wellicht dat ik er nog een duit aan over zou houden... Geeft niet hoor Kapje, ik heb altijd al een blonde schone willen zijn...ook al ben ik dan in jouw versie koffieverslaafd...
Oh ja: dag Pleun!  

[Roodkapje]

quote:

Doornroosje schreef op 11 augustus 2004 om 00:33:
Raam open... aha, vandáár dat ik hier onder de bulten zit te kijken wat m'n huisgenote zoal uitspookt als ik er niet ben...

Hoezo zijn er muggen op jouw kamer?
Jij hebt een hor! (Ik niet ). Ze vallen vast voor jouw charisma

quote:

Doornroosje schreef op 11 augustus 2004 om 00:33:
Griezelig hoor, zo helemaal zelf reageren zonder ondersteuning van het technisch team in de aangrenzende kamer; Roodkapje is naar zomerbijbelkring met de tuinkabouters, ben alleen. Heel alleen. Dus ik dacht: ik ga maar eens zwaaien op het forum en kijken wat er allemaal weer voor fraais over mij geroddeld word. Dus bij dezen.  

offtopic:Kun je nagaan hoe ik me gevoeld moet hebben toen jij twee weken pleite was .

quote:

Doornroosje schreef op 11 augustus 2004 om 00:33:
Wellicht dat ik binnenkort mij eens inhoudelijk over een aantal recht te zetten zaken kan buigen.... ik kan beter in Big Brother mee gaan draaien, daar kan ik in ieder geval zélf alle genante details over mijn leven in de publiciteit helpen... en wellicht dat ik er nog een duit aan over zou houden... Geeft niet hoor Kapje, ik heb altijd al een blonde schone willen zijn...ook al ben ik dan in jouw versie koffieverslaafd...
Oh ja: dag Pleun!  

Oeps...  

[Roodkapje]

Roodkapje en Wammes Waggel zijn rare koekenbakkers
Roodkapje lag lekker te slapen totdat ze ruw uit haar slaap gewekt werd door de totemtotem. Het was Doornroosje die kwam melden dat ze weer naar het Sprookjesbos kwam. Ze was al vanaf zeven uur en touw, maar Roodkapje dus niet. Ze had slecht geslapen vanwege alle muggen die haar lek kwamen prikken, omdat er nou eenmaal geen ander hapje voorhanden was.

Aangezien ze toch wakker was, besloot ze maar wat te doen, ze ging in bad om heerlijk fris aan de dag te kunnen beginnen. Eerst maar eens wat opruimen, wat sommen maken en toen kwam Doornroosje al thuis. Vlak daarna kwamen ook de twee niet-witte prinsen op hun knappe paarden langs, wat ook erg gezellig was. Na de pizza, die Roodkapje samen met de prinsen at, informeerde ze bij Superman waar Wammes Waggel bleef. Hij was al meer dan een half uur te laat om een taart (Vlokkentaart) te komen bakken. Maar drie kwartier na de afgesproken tijd kwam hij dan toch opdagen. Roodkapje vond het samen taart bakken heel gezellig, maar Wammes Waggel raakte toch een beetje geïrriteerd toen hij merkte dat Roodkapje toch wat handiger was dan hij. Roodkapje hield het op gender-gerelateerd talent, waarop Wammes Waggel antwoordde dat alle chef-koks toch echt mannen zijn.

Veel te laat was de taart klaar en Roodkapje en Wammes Waggel gingen maar snel naar de tuinkabouters die al een uur naar hun taart zatten te smachten. Roodkapje vond de avond zeer boeiend en na afloop beloofde ze een bijbelstudie over Joël te regelen voor de volgende keer.

Thuis aangekomen ruimde ze de ravage in de keuken op en liet met het daarmee gepaard gaande kabaal merken aan Doornroosje dat ze thuis was. Die kwam glunderend de keuken binnenstormen met de mededeling dat ze helemaal zelf op de blog gereageerd had. Roodkapje glimlachte. Ze zou het bekijken, erop reageren en een nieuwe blog toevoegen.

Aldus geschiedde.

[Doornroosje]

quote:

Roodkapje schreef op 11 augustus 2004 om 00:45:
[...]

Hoezo zijn er muggen op jouw kamer?
Jij hebt een hor! (Ik niet ). Ze vallen vast voor jouw charisma

Wat nou hor... ze komen gewoon door de open deur. En for your information: het zijn de VROUWTJES die je leegzuigen ter support voor hun kraamgebeuren... niks charisma. En als je je sprookjes kent weet je dat ik zo mijn persoonlijk trauma heb betreffende prikken en bloed enzo       , dus al met al bezorg je me een zware avond.
Maar 't leed is welhaast geleden: op mijn wand prijken twee rode spetters en de derde hoogzwangere bedwelm ik al met mijn whiskyglas...  " class="smiley"  />
Dus welterusten! Zet jij morgen koffie?

[Pleun]

quote:

Doornroosje schreef op 11 augustus 2004 om 00:33:

Oh ja: dag Pleun!  

Dat is nog eens een aangenaam begin van de dag.

Ciao Doornroosje!

[Roodkapje]

Tinkerbell komt langs en Doornroosje ontdekt een meerkat
Roodkapje werd wakker en constateerde dat het nog steeds plakkerig was, hoewel de regen gestadig viel. Ze hees zich uit haar lekkere IKEA-bedje en maakte koffie. Ze stelde vast dat het al tien uur was en klopte op Doornroosjes deur. Toen Roodkapje haar riep schrok ze wakker.

"Koffie?"
"Ja, kom er zo aan"
Nadat ze koffie had gezet scharrelde Roodkapje wat rond, ruimde wat op en keek of ze via de tamtam post had ontvangen. Haar dagelijkse brood. Dus nam ze stille tijd.
Toen ze op de klok keek zag ze dat het half 12 was en het nog steed akelig stil was op Doornroosjes kamer. Ze was weer in slaap gevallen.

"Doornroosje! KOFFIE!"
Dit keer kwam ze wel en na de koffie en de lunch zette ze zich aan het werk. Al gauw ging de bel. Tinkerbell kwam langs om gezichtsmaskertjes te proberen. Na een kop thee en een vakkundige plundering van Roodkapjes boekenkast was het zover. Na een lekkere scrubcreme was het tijd voor een maskertje, chill-out muziek voor couch potatoes en een boek. Roodkapje las Raymond E. Feist en Tinkerbell Jip en Janneke (ieder zo z'n eigen niveau).

Doornroosje stond inmiddels in de keuken druk crêpes te bakken. Tinkerbell en Roodkapje keurden de crêpes.
"Lekker! Wat zit erdoor?"
"Whiskey"
 

Het was alweer etenstijd dus Tinkerbell moet er vandoor. Roodkapje en Doornroosje aten voor de TV (wat Roodkapje eigenlijk heel slecht vond, maar ach voor een keer...).
Daarna zag Roodkapje dat de Zwelgbast via de tamtam wilde praten. Kort daarna werd het een gezellige chat met drie mensen en de beide meisjes nodigden Zwelgje uit om langs te komen in het Sprookjesbos.

Jenkins, de virtuele huisbutler, zorgde ondertussen voor de koffie, en toen de koffie te lang op zich liet wachten ging Doornroosje op onderzoek uit. Uit de keuken klonk een schreeuw van ontzetting. Roodkapje vloog overeind en begaf zich naar de onheilsplek.
Wat ze daar aantrof overtrof elke vorm van verbazing: Jenkins was in een meerkat veranderd, die in een hoekje naar het tweetal keek. Doornroosje probeerde de arme huisbutler te troosten en zocht naar een oplossing.

Gelukkig kwam ook deze keer in diepe nood de Tandenfee langs. Ze keek naar de arme meerkat en zwaaide met haar toverstaf. Daar stond Jenkins, hij trilde van emoties. Het is ook niet niks als je zomaar verandert in een meerkat! Er kwam nog niet zoveel uit, maar waarschijnlijk was het veroorzaakt door een afgeketste toverspreuk van een van de heksen  van de kring van drie bomen verderop. Ze hoopten dat het niet nog eens zou gebeuren, en sommeerden Jenkins door te gaan met de bediening.

Roodkapje nam zich voor om de volgende dag echt te storten op haar werk en daarom zou ze vroeg naar bed gaan.

[Pleun]

quote:

Roodkapje schreef op 11 augustus 2004 om 21:44:

Daarna zag Roodkapje dat de Zwelgbast via de tamtam wilde praten. Kort daarna werd het een gezellige chat met drie mensen en de beide meisjes nodigden Zwelgje uit om langs te komen in het Sprookjesbos.  

 

[Doornroosje]

Laat me raden: je hebt je tanden gepoetst en verwacht veel zon in het Sprookjesbos.

[Pleun]

Hoe raad je het zo?  

[Roodkapje]

Plakweer
Roodkapje kon niet slapen. Ze probeerde het eerst op haar ene zijde, maar dat werkte niet. Ze probeerde alle comfortabele lighoudingen uit, maar niets werkte. Ze concludeerde dat het plakweer haar wakker hield. Misschien werd ze moe van een boek. Niet.
Haar favoriete ambient radiostation was haar laatste redmiddel, ze probeerde onder het genot van de rustgevende klanken in slaap te vallen, dit lukte wonderwel, gelukkig

Het was ook niet verwonderlijk dat ze laat wakker werd. Ze zag dat de koffie al klaar was, maar dat Doornroosje nog lekker lag te slapen . Toen kwam ze Jenkins tegen, die al druk stond af te wassen. Heerlijk, zo'n virtuele huisbutler Ze maakte Doornroosje wakker die iets murmelde van "Kom er zo aan". Toen uren later de totemtotem herrie maakte bleek Doornroosje nog te slapen. Het verhaal van prikken en bloed was dus echt waar!
Uiteindelijk kreeg Jenkins Doornroosje toch nog aan de praat en ging Roodkapje boodschappen doen. Buiten was het vies weer concludeerde ze. Van een klein stukje sjouwen was ze hardstikke moe geworden, haar haren plakten aan elkaar en het zweet gutste langs haar hele lichaam. Het eerste wat ze deed nadat de boodschappen waren opgeruimd was douchen.

Roodkapje en Doornroosje bedachten dat ze in de avonduren, als het minder druk was, wel konden zwemmen. Daarvoor moest het polsbandje opgehaald worden bij Grootvader. Doornroosje keek eens naar buiten. De lucht was loodgrijs en het werd een beetje donker... een kijkje op de weerradar deed het tweetal besluiten dat het zwemmen maar uitgesteld moest worden tot de volgende dag.

Onderweg naar Grootvaders huisje werd het steeds donkerder en donkerder. Het begon zelfs al te regenen. Net toen ze binnen van een lekker kopje thee genoten brak het noodweer los: een onweersbui met veel wind en regen. Ze kropen dicht bij elkaar voor de open haard die een gezellige sfeer opriep. Toen het buiten weer licht werd besloten de beide meisjes weer op huis aan te gaan. Doornroosje kreeg een appel van Grootvader mee voor onderweg en Roodkapje, die appels niet vertrouwde, kreeg koekjes mee.

De avond viel en de regen viel wederom gestadig, Roodkapje en Doornroosje keken naar een bizarre krimi. De krimi heette "Siska" en eindigde met de dood van de hoofdpersoon naar wie de serie genoemd was. Niet erg handig

[Roodkapje]

Na zonneschijn komt regen, veel regen...
De weerrader kreeg gelijk: bij de inval van de schemering begon het te regenen en na nog wat borrelen 's avonds gingen Roodkapje en Doornroosje maar naar bed. Het plan was dus om vroeg op te staan zodat ze 's ochtends konden gaan zwemmen.

's Ochtends vroeg kraaide de haan en Roodkapje werd wakker. Ze keek naar buiten en zag een gordijn van regen. Ze gokte erop dat in de open lucht zwemmen ook bij Doornroosje vandaag geen optie was en sliep verder. Ze werd even later opnieuw wakker van sirenes. Nou kwam de brandweer wel vaker langs, maar aan de sirenes te horen bleef de brandweer in de buurt. Ze was van nature geen ramptoerist, en zeker niet 's ochtends vroeg, dus sliep ze verder.

Ze was net opgestaan en bezig met een tamtamverbinding om te kijken of ze post had, toen Doornroosje binnenkwam. Vader op de totemtotem. Of ze nog naar het Veenmoeras kwam, zo ja wanneer en of ze veel last hadden van de wateroverlast.

Welke wateroverlast? Okee, het regende, dat was vervelend, vooral als je eigenlijk 20 minuten wou rijden en daarna een paar uurtjes in de open lucht gaan zwemmen. Hoezo wegen afgesloten? Gebouw ingestort? Haar vader, die 30 kilometer verderop zat was kennelijk beter op de hoogte van de stand van zaken in het Sprookjesbos en onmiddellijke omgeving dan zij.





Ze ging maar eens tamtammen om te kijken wat er nou precies aan de hand was. Het bleek dat haar deel van het Sprookjesbos te kampen had met enorme wateroverlast. Gelukkig woonden Doornroosje en Roodkapje op een heuveltje in het Bos, dus zij hadden nergens last van, maar de grote weg langs het Bos was afgesloten voor alle verkeer omdat de weg meer leek op een brede sloot dan op een begaanbare weg

Roodkapje haalde haar schouders op. Dat water zou vanzelf wel weglopen of weggepompt worden. Zij bleef maar gewoon binnen waar het droog was. Dat kwam goed uit, want ze moest toch sommetjes maken. Doornroosje ging wel de elementen trotseren omdat zij enquêtes moest wegbrengen voor haar afstudeeronderzoek. Ze zou zo terug zijn en onderweg ook nog boodschappen doen. Was dat even handig!

De uren verstreken, maar Doornroosje liet op zich wachten. Dat had Roodkapje wel verwacht. AFrikanen hadden een heel ander besef van tijd en als je erheen ging dan werd je daarin meegesleurd. Het was al donker toen Doornroosje thuis kwam. Roodkapje zat inmiddels te tamtammen met Zwelgje, en natuurlijk ging ook Doornroosje zich ermee bemoeien. Nadat Roodkapje Doornroosje uit haar kamer en vooral achter haar tamtamapparaat had weggejaagd kwam ze Doornroosje al snel tegen in cyberspace. Ze mocht wel oppassen, straks ging ze het nog leuk vinden en werd ze ook nog verslaafd, net als Roodkapje .

Ze gingen eten en vlak na het eten ging de deurbel, de bewoners van de heuvel onder het huisje van Doornroosje en Roodkapje klaagden over wateroverlast. Huize Rooskapje was kurkdroog dus daar kwam het niet vandaan. Het bleek dat het huis van de buren wat afvoerproblemen vertoonde. Even later hoorde Roodkapje een hoop herrie en stuurde Doornroosje op onderzoek uit. Het bleek dat de buren op het onzalige idee waren gekomen om 's avonds laat een flessenvoorraad van 2 jaar wijnflessen weg te gaan brengen naar een glasbak die voor het huis van Roodkapje en Doornroosje stond. Nou maakten mensen die daar flessen in gooiden een hoop herrie, maar de buren maakten het wel heel bont: eerst lieten ze een serie flessen bij een trap naar beneden vallen, daarna een hoop gerammel en gerinkel op weg naar de glasbak, daarna een hoop herrie van flessen die in de glasbak vielen. En dat was nog niet alles, er waren natuurlijk heel veel flessen, zoveel dat je dat niet in één keer kon dragen, dus herhaalde het ritueel zich een paar keer, en dat kort voor middernacht

Toen de rust was weergekeerd, Roodkapje haar chatsessie had afgesloten (maar Doornroosje nog driftig op haar toetsenbord hoorde rammen), én op schema lag met haar sommetjes, besloot Roodkapje nog éven te gaan lezen en dan met een voldaan gevoel te gaan slapen.

[Roodkapje]

Van koffie gaat men stuiteren
De volgende ochtend was Roodkapje brak, heel brak. En ze was niet de enige die de hele nacht had rondgespookt: Doornroosje meldde de volgende ochtend ook dat ze niet kon slapen. Waarschijnlijk kwam dat door de late intake van koffie. Doornroosje was wat laat teruggekeerd van de niet-witte prinsen op hun knappe paarden en daardoor hadden ze wat laat gegeten. En na het eten drinkt men koffie, of het nou laat eten is of niet. Dus zatten ze om 2200 uur nog vrolijk aan de koffie

Het was dus al middag toen Roodkapje weer een beetje normaal kon functioneren. Goudelsje kwam ook nog langs met haar zusje dus dat was wel weer gezellig. Er werd koffie gedronken.
De totemtotem rinkelde: haar vader wilde weten of Roodkapje nog kwam. En wanneer ze opgehaald moest worden. Haar vader zou gelijk langskomen (dat duurde dus nog een halfuur voordat hij er was). Roodkapje begon met opruimen en inpakken en ging met haar vader mee naar huis. Ze gingen niet meer 'in die Heimat' omdat Roodkapje had aangegeven op zwart zaad te zitten.

Na het eten ging Roodkapje op het tamtamapparaat van haar broer chatten met Doornroosje, de meisjes misten elkaar best wel . Roodkapjes vader snapte er niks van en vond het maar onzin dat mensen die elkaar net nog gezien hadden alweer bij moesten kletsen via de tamtam. Vrouwen...!
Nadat Roodkapje wat spybots had geïnstalleerd en naar een vuurmuur gezocht had gingen ze eten.

Die avond ging Vader naar een 'gezellige' barbeque dus Roodkapje zou alleen thuis zijn. Haar vader vroeg of dat goed was.
Roodkapje haalde haar schouders op. Natuurlijk was dat goed! Ze woonde dan wel niet officieel in het Veenmoeras, maar dat hield niet in dat ze er niemand kende en dat ze opgesloten zat in het hutje van Vader en Shrek. Via de totemtotem belde ze met de Twee Beren. Die bleken inderdaad thuis te zijn en Roodkapje was welkom. Alleen had hun dochter hun wel aangeraden om een film te zien, wat ze dus ook braaf zouden gaan doen. Roodkapje leek het wel gezellig, dus pakte ze het paard van haar Vader (dat nodig aan beweging toe was) en ging ze naar de andere rand van het Veenmoeras.

The Color Purple
Ze vond het gezellig bij de Twee Beren. Na de Olympische Spelen en het Journaal kwam de film ervoor. Het was "The Color Purple" met Whoopi Goldberg en Oprah Winfrey. Ze vond het begin warrig, saai, kortom niks aan. Evenals het echtpaar. Maar op het einde bekeerde iedereen zich tot God en dat vond het drietal dan wel weer mooi. Ze wist niet zo goed of ze het een goede of mooie film vondt, ze vond het in ieder geval een rare film.

Het was al laat, dus ging ze weer naar haar vader. Die was nog niet thuis, dus deed Roodkapje de buitendeur van binnen weer op slot en ging naar haar kamer verder in haar boek van Raymond E. Feist "Silverthorn". Ze vond het boek beduidend minder dan het eerste deel "Magician" maar spannend genoeg om elke keer weer een stukje te lezen.
Ze hoorde hoe haar vader thuiskwam met een onzekere gang. Hij was thuisgebracht omdat hij teveel gedronken had.

Zondag
Toen ze de volgende ochtend wakker werd was vaders paard weg en Vader zelf ook. Nou, dat werd geen samenkomst met de dwergen: ze kon er niet komen bij gebrek aan vervoermiddel. Ze besloot maar zelfstudie te doen naar het boek Joel, waar de zomerkring over zou gaan en 's middags naar de bijeenkomst te gaan. Dan kon ze 's avonds nog lezen en zou ze die maandag weer naar het Sprookjesbos vertrekken per huifkar, want dan kon dan weer gratis .

[Pleun]

Ik heb gehoord dat je een beetje de bibberitus hebt dat Zwelgje naar het Hoge Noorden komt. Maar wees maar niet ongerust, als je lief voor het manneke bent zal er niets gebeuren...

[Roodkapje]

[freud-modus]
Een klassiek geval van projectie   ...
[/freud-modus]

Maar... hoe kom je aan die wijsheid?
Roos, heb je over mij zitten roddelen toen ik weg was??  

[Doornroosje]

[Roodkapje]

[Doornroosje]

Vermoorde onschuld....

[Roodkapje]

E I N D E  
W E B L O G ?

to be continued??

[Bumblebee]

quote:

Roodkapje schreef op 09 augustus 2004 om 23:04:
Ze bedacht zich dat als ze weer bij Repelsteeltje langsging, ze eens naar het boek klinische neurologie zou informeren. Misschien had hij het per ongeluk wel. En anders iemand anders van haar geneeskundevriendjes of vriendinnetjes wel (Bee?   ).  

Ik ben weer terug van vakantie!!  

Ehm @ boek, we hadden 'm zelfs dubbel maar hebben er al 1 aan iemand anders weggegeven... maar je mag het overgebleven exemplaar uiteraard lenen en we hebben zelfs nog een aanrader: een veel beter boek (Hijdra) dat je ook mag lenen, zie zelf maar.
Verder hebben we neuro-anatomy van Martin en neurophysiology van Kandel. Een hele bibliotheek aan keus  

Kom je zaterdag trouwens ook op mijn verjaardag?    ook @ Doornroosje overigens  

[elle]

Hijdra is helemaal geen fijn boek: wacht maar tot je het co-schap neurologie gaat lopen. Zodra het interessant wordt vervalt Hijdra in geneuzel: alles staat er een beetje in, maar niet op de specifieke manier die tijdens je co-schap relevant is (dan blijk je 'het neigen van het hoofd' ineens 'anteroflexie' te moeten noemen, bijvoorbeeld. Of dan heet 'het kloppen op de pols' 'de proef van Tinell, of gewoon kortweg 'de Tinell'. Het laatste vind je in Hijdra niet terug).
Maar goed, daar heeft Roodkapje natuurlijk geen last van. Die wil waarschijnlijk alleen de belangrijkste ziektebeelden globaal kennen, en dan voldoet Hijdra prima.

Hijdra zelf is overigens een bijzonder aardige man.

[Pleun]

quote:

Roodkapje schreef op 16 augustus 2004 om 12:36:
[afbeelding]

Houden jullie elkaar wel heel? Anders loopt volgende week m'n weekendje Hoge Noorden in de soep...  

[Roodkapje]

quote:

elle schreef op 17 augustus 2004 om 19:27:
Hijdra is helemaal geen fijn boek: wacht maar tot je het co-schap neurologie gaat lopen. Zodra het interessant wordt vervalt Hijdra in geneuzel: alles staat er een beetje in, maar niet op de specifieke manier die tijdens je co-schap relevant is (dan blijk je 'het neigen van het hoofd' ineens 'anteroflexie' te moeten noemen, bijvoorbeeld. Of dan heet 'het kloppen op de pols' 'de proef van Tinell, of gewoon kortweg 'de Tinell'. Het laatste vind je in Hijdra niet terug).
Maar goed, daar heeft Roodkapje natuurlijk geen last van. Die wil waarschijnlijk alleen de belangrijkste ziektebeelden globaal kennen, en dan voldoet Hijdra prima.

Hijdra zelf is overigens een bijzonder aardige man.

Ik denk niet dat ik mijn tentamen haal als ik Oosterhuis en de belangrijkste ziektebeelden globaal ken
Mijn professor kennende moeten we alle neurbiologische details van de ziektebeelden ook kennnen.  

[Bumblebee]

quote:

elle schreef op 17 augustus 2004 om 19:27:
Hijdra is helemaal geen fijn boek: wacht maar tot je het co-schap neurologie gaat lopen.

Haha, dank je wel, maar dat coschap (en alle andere) heb ik drie jaar geleden afgerond  

Ik vond het een fijn boek, beter dan Oosterhuis waar mij niet genoeg instond, maar smaken verschillen    Overigens heb ik Hijdra pas na m'n coschappen gekocht, tijdens neuro heb ik "gewoon" Oosterhuis gebruikt.

Hoe ver ben jij eigenlijk in je studie, of ben je ook al klaar?  

[elle]

Dan is Hijdra niet goed, denk ik. Ikzelf heb ook 'neuroscience', een heel basaal boek dat ik nodig had voor medische biologie. Ondanks dat het niet echt diep op de materie ingaat staat er veel meer in -qua biologie- dan in Hijdra.