Bedankt voor de reacties tot nu toe.
Een paar punten:
- schoonheid en lichaam? Traditioneel wordt altijd ontkend dat God een lichaam heeft. Redenen o.a.: God is Geest (dus geen lichaam); een lichaam is (plaatselijk) beperkt en bovendien vergankelijk. Het toeschrijven van lichaamsdelen (arm, oog etc.) aan God in de bijbel wordt dan beeldsprakig genoemd. Of dit 100% overtuigend is, weet ik niet. Wel zou het kunnen dat d.m.v. lichaamsdelen activiteiten aan God worden toegeschreven waarvoor wij een lichaam nodig hebben, maar God misschien niet. Ons geschapen zijn naar Gods beeld houdt niet persé in dat God qua lichaam op ons lijkt. Vanuit de schoonheid van God geredeneerd: de passages Exodus 33-34 en Ezechiël 1 laten wel zien dat er een overweldigende uitstraling van God uitgaat, die Hij ook kan visualiseren. In het geval van Mozes laat die uitstraling zichtbare sporen op Mozes' gezicht na. Genoemde bijbelgedeeltes leren mij dat je bij de schoonheid en uitstraling van God aan de grens komt van wat je als mens kunt denken en zeggen (niet voor niets is de uitspraak: niemand kan God zien en (blijven) leven).
- Drie-eenheid: ik denk dat één van de redenen om God "mooi" te noemen, d.w.z. onder de indruk te zijn en vol bewondering aan God te denken, is dat Hij bestaat als de Drie-enige. Een volmaakte (gelijkzijdige?) driehoek van liefde en leven, waaruit ook voor ons al het goede voortkomt. Pas overigens op met analogieën voor Gods Drie-eenheid, zeker als je ze wilt verbinden met ons mensenbestaan in geest, ziel en lichaam. Traditioneel wordt de Vader vaak aangeduid als "oorsprong", maar ook wel als "macht"; de Zoon vaak als "woord" of "wijsheid"; de Geest als "liefde" of "wil", maar ook wel als "kracht".
- Jesaja 53: dit is inderdaad een reden om niet alleen maar in glorie-halleluja over Gods schoonheid te spreken. Bij God hoort ook de afzichtelijkheid van de Zoon die aan het lijden en de minachting werd onderworpen, die stierf en in een graf terecht kwam. Tegelijk is dat wel de weg waarlangs God de overwinning op het kwaad en de dood behaalde. Je zou ook kunnen zeggen: door de lelijkheid van deze wereld te ondergaan en te dragen, zette God zijn schoonheid door in de verlossing van ons mensen.
- modern schoonheidsconcept: m.i. zijn er twee problemen met de schoonheidsopvatting in de huidige kunst. Ten eerste, dat kunst verregaand autonoom geworden is t.o.v. het "gewone" leven, en dat daarmee het begrip "schoonheid" is losgeraakt van "waarheid" en "goedheid". In de klassieke (ook christelijke) filosofie zijn het goede, ware en schone gelijkwaardig aan elkaar. Wanneer het ontologische (waarheid), ethische (goedheid) en esthetische (schoonheid) van elkaar losgemaakt zijn, heb je een schoonheidsbegrip dat zeker niet op God van toepassing is. Het tweede probleem: ik vraag me af of moderne kunst nog wel altijd "mooi" wil zijn. Er is ook bewust-triviale kunst, er zijn waarden als provocatief, schokkend, politiek etc. in de kunst. Veel "gewone" mensen vinden moderne kunst (bv. moderne muziek) lelijk i.p.v. mooi. Er is denk ik wel een norm van schoonheid die zelfs in de meest moderne kunst blijft gelden, maar die zal zich wellicht beperken tot de "vorm" en het "gevoel". Het probleem van deze ontwikkeling in de kunst is, dat er geen eenduidig en gemeenschappelijk schoonheidsconcept meer is, dat je evt. op God zou kunnen toepassen.
- de waarde van Gods schoonheid: is die (zoals Hans B. zegt) vooral dat je gaat verlangen naar het zien van God in het eeuwige leven? Ja. Maar ik denk dat het nadenken over de schoonheid van God ook nu al betekenis kan hebben in het je helemaal richten op God, Hem aanbidden, Hem prijzen, je aan Hem overgeven, Hem van harte liefhebben. Niet voor niets begint het eeuwige leven nu al ("voorsmaak"): liefde en vreugde mogen nu al mijn relatie met God kleuren.
