Hallo iedereen,
Nieuwbie bemoeit zich ermee...
Vond dit forum een tijdje terug op een van mijn speurtochten langs het 'Net. Volg het nu een tijdje maar heb nu pas de moed om me aan te melden voor het echie.
Ben (op papier) belijdend lid gereformeerd, hele tijd mijn heil elders gezocht (en gezocht.... en gezocht) maar merk dat de weg terug naar het beginpunt aan het leiden is. Waar mijn volgen van dit forum wel een beetje een symptoom van is, nietwaar?
Ik heb met veel interesse deze discussie gevolgd. Wilde even wat idee-en kwijt. Neem het voor wat het waard is....
Volgens de overlevering was Satan de eerste en meest geliefde van alle engelen (Ik zeg dat maar even zo, omdat ik de relevante passages niet paraat heb. Sorry...). Maar Satan keerde zich tegen God, omdat hij dezelfde macht wilde als God. Hij kon de autoriteit van God niet aanvaarden en verliet de hemel om zijn eigen rijk te beginnen.
Sindsdien probeert Satan mensen te verleiden met beloftes van eigen goddelijkheid, volledige zeggenschap over je eigen leven en wereld en zoekt aanbidding en onderwerping (probeert nog steeds een godje te zijn).
Goede voorbeelden daarvan zijn de slang in het Hof van Eden (Gen 3:5 "maar God weet, dat ten dage dat gij daarvan eet, uw ogen geopend zullen worden, en gij als God zult zijn, kennende goed en kwaad") en de verzoeking van Jezus in de woestijn (Matt 4:8-9: "Wederom nam de duivel Hem mede naar een zeer hoge berg en hij toonde Hem al de koninkrijken der wereld en hun heerlijkheid en zeide tot Hem: Dit alles zal ik U geven, indien Gij U nederwerpt en mij aanbidt").
Ik denk dat je dat kunt beschouwen als de bron van alle kwaad: Het idee dat je het zonder, of beter dan, God kunt. Dat je geen verantwoording schuldig bent, dat je boven alles eigen baas bent. Die arrogantie heeft de hele geschiedenis door voor een enorme berg leed gezorgd.
Over het verschil tussen 'goede' en 'kwade' mensen heeft Solzjenitsyn een memorabel citaat geschreven: 'De grens tussen goed en kwaad loopt niet tussen volkeren of ideologie-en. Het loopt zelfs niet tussen individuele mensen. Maar het loopt door een ieders hart. En het is niet statisch, maar verschuift met de tijd en zal nooit verdwijnen. In het hart van de beste mens zal een klein eilandje van kwaad te vinden zijn. En in het zwartste aller harten zal een klein bruggehoofd van goed staande houden'.
quote:
Roodkapje schreef op 18 juli 2004 om 21:09:Kan iemand er misschien iets meer over vertellen zodat we een idee krijgen dan?
Zou het kunnen zijn dat God met het geven van keuzevrijheid ook de mogelijkheid in de Schepping geschapen kunnen hebben om je tegen God te keren.
Dat is de hele kern van de zaak! Wij zijn Gods kinderen. Dat klinkt als een oud en moe cliche, maar het draagt een waarheid in zich mee die weleens vergeten wordt.
Zoals opstandige tieners zich tegen hun ouders keren (terecht of onterecht) zo kunnen mensen zich tegen God keren, zijn 'huisregels' belachelijk vinden, zijn autoriteit niet erkennen. En weglopen. En God, als ieder verstandige ouder, zal toestaan dat je je eigen weg in het leven vindt en ondertussen hopen dat je mettertijd gaat inzien dat Hij ons geen onzin opgespeld heeft. In dit verband is het msschien wel relevant om de gelijkenis van de verloren zoon te noemen, dat geeft die keuze (en de consequenties) goed weer, denk ik.
Christendom is een antwoord op die keuze: Jezus is gekomen om voor onze tekortkomingen, kortzichtigheid en soms botte kwaadaardigheid te sterven. Maar in de tweede plaats om die keuze mogelijk te maken: Als je christen wordt, zeg je in feite, dat je beseft dat God je Vader is, het dus voor het zeggen heeft. Daarnaast zeg je ermee dat je beseft dat je zelf te beperkt, te kortzichtig en te kwaadaardig bent om een plaatsje in de Hemel te verdienen. Maar dat je ook beseft dat door het offer van Jezus, God alle mensen die Hem als God en Vader aanvaarden weer in zijn 'familie' opneemt.
Nah wel, genoeg gel...praat. Tijd om naar bed te gaan. 'Trusten
