In Zweden, Frankrijk ea bestaat het gros van de gezinnen uit ouders-met-dubbel-inkomen en sleutelkinderen. Toch groeien die kinderen niet voor galg en rad op (iig lang niet allemaal

). Kennelijk is dat niet per se de oorzaak van een slechte opvoeding.
Er staat vandaag ook een opinie-stukje over deze kwestie in de Trouw. De insteek was: waarom zouden verstandelijk gehandicapten geen kinderen mogen en alcoholisten wel? De schrijfster kende gehandicapte stelletjes die hun kind(eren) prima weten op te voeden. Zij had het echter niet op alcoholisten met kinderen.
Ik kwam laatst in het ziekenhuis een alcoholist (met suikerziekte) tegen. Hij werkte nog maar 3 ochtenden in de week ofzo, en het volledige huishouden kwam voor rekening van zijn 18-jarige dochter (eten koken, boodschappen doen, wassen en soppen). Zijn vrouw was jaren geleden foetsie gegaan, wat de hoofdreden voor zijn drinkgedrag vormde. Door zijn alcoholisme was zijn suiker behoorlijk slecht te regelen, waardoor hij de eerste complicaties al kreeg.
Dan denk je: arreme dochter. Maar de betreffende dochter leek het allemaal redelijk in de hand te hebben. 't Was een vrolijke meid, die erg veel van haar paps hield. 't Gaat dus prima met dochterlief. (Dus nu denk ik: arreme man, je leven stort compleet in als je dochter uit huis gaat (waarna de dochter waarschijnlijk een schuldgevoel krijgt enz).)
Dus bij alle slechte situaties is een positief verhaal te noemen. Daarom is discriminatie op bepaalde omstandigheden erg lastig. Ook arme mensen kunnen prima kinderen voortbrengen, ook geestelijk zwakke mensen kunnen prima kinderen voortbrengen, alcohol hoeft kinderen niet te beschadigen enz.
Als je dus ergens op wilt discrimineren, ben je direct paternalistisch bezig. 't Zal niet voor iedereen goed uitpakken!