Ik herken er wel wat van. Ik weet ook nooit of ik het wel goed zeg. Vandaag ben ik bezig geweest met een subsidie aanvraag. Zo'n brief kost me uren. En nog weet ik niet of ik toch anders had moeten zeggen...
Over sommige bijdragen op dit forum heb ik ook heel lang gedaan. Tien keer herformuleren enzo. Terwijl dat waarschijnlijk helemaal niet zo nodig was.
En pas had ik enkele contacten waarvan ik dacht dat ik het een beetje verprutst had. Maar als je dan toch weer vriendelijke mailtjes krijgt met hartelijke groeten, blijkt het allemaal wel mee te vallen.
Het is mijn ervaring dat alles meestal toch anders is dan je denkt. Mensen zijn in zekere zin erg onvoorspelbaar. Ook mensen die je heel goed kent (of denkt te kennen). Zolang je van een ander geen duidelijke reaktie gehad hebt, kun je beter zelf geen conclusies gaan trekken. Een ander heeft trouwens ook de verantwoordelijkheid om eerlijk op jou te reageren, zodat je weet waar je aan toe bent. Dus als je van een ander geen signalen krijgt dat er problemen zijn, dan moet je die ook niet al te ijverig gaan zoeken. En als de reaktie even uitblijft is het eigenlijk zinloos om je van alles in je hoofd te halen. Het is toch speculatie. Het zijn alleen maar jouw hersenspinsels. Als je dat alleen al met je verstand inziet, ben je al een stap in de goede richting.
Hoe ermee om te gaan?
Geduld hebben / loslaten: Zolang je niet weet of dingen die je doet of zegt goed of verkeerd uitwerken, kun je je er beter niet druk over maken. Dat verandert niets aan de zaak. Als je veel gaat prakkezeren wordt de zaak alleen maar vertekend in je gedachten. Loslaten dus en wachten op duidelijke reaktie (Desnoods een hele dag
).
Risico accepteren: Je kunt niet 100% procent zeker weten of je iets goed doet. Nooit! Die onzekerheid moet je een plaats zien te geven. Zolang je die onzekerheid als een bedreiging ziet, blijf je er tegenaan lopen. Die is er gewoon.
Dat is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan hoor. Dat weet ik wel.... als iets je zo intensief bezighoudt, is dat voortdurend in je gedachten. Ik zeg bovenstaande ook tegen mezelf. Je bent daar niet van de ene op de andere dag vanaf denk ik.
Enige onzekerheid is trouwens ook weer niet zo erg. Als je niet meer zelfkritisch bent, kun je ook een zeer onaangenaam persoon worden. En soms moet je wel degelijk bij iemand 'tussen de regels door lezen'. Maar als het te veel wordt is het wel lastig en vermoeiend.
