vervlakking

[Mart]

Dit las ik op een ander forum:


"GKV heeft over het algemeen genomen een lerende prediking op het geloofsgebied. (Weinig bekering/wedergeboorte-prediking) Geen oproep tot levensheiliging en verregaande vervlakking op christelijk moraal gebied."

en een aantal reacties die net zoiets zeiden.

In mijn eigen kerk en andere kerken (gkv) waar ik kom heb ik ook vaak het gevoel dat de preken erg oppervlakkig zijn. (dit kan natuurlijk ook aan de betreffende dominee liggen, maar goed)

Wat betreft de theorie en bijbeluitleg is het allemaal best verdiepend, maar heel vaak mist het laatste en belangrijkste deel in een preek, namelijk de toepassing..

Ook heb ik vaak het idee dat predikanten niet echt 'de waarheid' durven of willen zeggen; Gewoon ronduit zeggen waar het op staat, nl bekeer je van je zonden, en dien God, want anders ben je verloren..


Waarom kiezen blijkbaar veel predikanten de 'makkelijke weg' door een preek over een schriftgedeelte of catechismus puur uitleggend te houden?

Moeten we met zn allen niet eens flink wakker geschud worden??

Of hebben jullie andere ervaringen in de gkv?

[Wybo]

Ik herken veel van wat je hier schrijft. Al vind ik wel dat we de goede kant opgaan, ik denk dat de contacten met de CGK hier een grote rol bij spelen. Die zijn dat veel meer gewend.
Maar het is ook zo dat een aantal/veel(?) mensen binnen onze kerk het niet meer kan hebben als ze op fouten worden gewezen. Dat moeten ze zelf weten, en het is een zaak tussen hen en God volgens hen. Op die manier misken je de gemeenschap der heiligen. En het is ook niet in overeenstemming met de bijbel.

Dus het is een zaak met 2 kanten, dominees die nog teveel puur bij de bijbeltekst zelf blijven hangen, maar ook gemeenteleden die tramelant gaan lopen schoppen als ze ergens op gewezen worden. Er zit een voorzichtige verbetering in, maar we zijn er nog lang niet.

[Pulpeet]

De dominee zegt hoe het moet?

Ben ik blij dat ik geen dominee ben

[arend]

ook ik herken wel wat van hetgeen je hier noemt. Over het algemeen vind ik de prediking binnen de GKV goed en aansprekend. Ook de link met de praktijk: hoe ga je daar als christen mee om?  vind ik wél terug in de diensten.
Alleen...  Ik mis een onderscheidende prediking. ik mis dat predikanten erop hameren dat je er niet zomaar komt. Kijk, een preek over 'het valt niet mee om christen te zijn' heb ik al tientallen keren gehoord. Maar onderwerpen als: ben je wel waarlijk een kind van God, wat doe je voor Hem en hoe belangrijk is dat, wat is geloven, wanneer geloof je etc. kom ik naar mijn smaak te weinig tegen in de diensten.  Er wordt wel erg gepreekt alsof er een  volledig wedergeboren schare voor de preekstoel zit...

[LaNaussee]

Het volgende komt uit een verslag van een kerkenraadsamenkomst in Amsterdamw, waarin ingegaan wordt op 'de preek' door ds. H.J.D. Smit (prdeikant GKV Amsterdam-Zuid/West)

1. De preek moet beginnen met een introductie die aansluit bij de existentiële bel;evingswereld van de hoorders.... (vb. stukje uit krant).
2. De preek moet opgebouwd zijn uit twee elementen: de tekst van de Bijbel en de context....
3. In iedere preek gaat het erom dat een werkelijke ontmoeting met Jezus plaatsvindt. Dit brengt een verandering teweeg die neekomt op echte bekering....
4. De preek is voor gelovigen én ongelovigen bestemd, voor wedergeborenen én niet-wedergeborenen. Het draaipunt is altijd weer: Jezus Christus en zijn dood en opstanding. Hij is nodig om te geloven en om te blijven geloven.
5. De preek geeft praktische handreikingen voor het christelijke leven. Belangrijk is is bij allerlei verschillende situaties (onderscheidenlijk) in te steken.
6. .....

Citaat uit 'Om 's Heren huis', kerkblad van de gkv Amsterdam-Centrum.

[elle]

quote:

Mart schreef op 24 mei 2004 om 16:54:
(...)
"GKV heeft over het algemeen genomen een lerende prediking op het geloofsgebied. (Weinig bekering/wedergeboorte-prediking) Geen oproep tot levensheiliging en verregaande vervlakking op christelijk moraal gebied."
(...)

De preken van ds Smit, door de vorige poster al even genoemd, kenmerken zich idd door het centraal stellen van Jezus' dood en onze verlossing daardoor. Dat komt altijd wel aan bod, en ook hoe blij je mag worden daardoor (je krijgt immers Gods Geest). Een 'bekerings- en/of opwekkingspreek' dus (eigenlijk kenmerkt dat het gros van de predikanten die bij ons voorgaan).

Er komen heel regelmatig gasten in onze diensten, ook (groot)ouders van studenten. Als ik hen dan vraag wat ze van de preek vonden, krijg ik vaak te horen dat ze 'm oppervlakkig vonden, dat de preek te weinig diepgang had (en dat ze de dominee zo slecht konden zien, zo zonder kansel).

Kortom: er is een verschil ik beleving van de preken tussen de oude(re) generatie en de jonge(re). Ze lijken elkaar hetzelfde te verwijten!
Wat doe je daaraan? 't Is lastig: ga je op de oude weg door, dan gaat de jongere generatie naar de evangelische gemeenten over. Verevangelisch je de prediking, dan haakt de oude generatie af (richting van Gurp, bijv.)

Mijn moeder begrijpt mij niet als ik het heb over Christus die voor mij gestorven is, dat ik mij vrij mag weten in Christus en dat ik door de Geest steeds meer op Christus ga lijken. Ze heeft nooit leren denken in die termen.
Mijn moeder snapt dat God de Vader haar als kind aanneemt door Jezus' lijden en sterven, dat zij zo ontkomt aan de buitenste duisternis, en dat God de Vader voor haar zorgt en al het kwade doet meewerken ten goede, en dat ze haar leven kan toetsen aan Gods wet, aan Mozes gegeven.

Het zijn 2 kanten van dezelfde medaille.

[HenkG]

...en wat doen de mensen ermee als ze de prediking te oppervlakkig vinden?
Laten we dit als gemeenteleden niet zelf gebeuren?
Moeten wij niet voor voeding zorgen voor een predikant?
Voor mij een reden geweest om in voorbereidingsgroepen actief te worden! Zo bouw je volgens mij samen aan een gemeenschap. De dominee is niet alleen in zijn bouwwerk. We zijn allen leden!!!!!!

[Mezzamorpheus]

Ik heb juist de ervaring bij mijn ouders (niet m'n grootouders inderdaad) dat ze preken van ds. Smit als heel verfrissend ervaarden én ik heb ze nooit horen klagen over diepgang, wat ik als heel bijzonder heb ervaren want ze zijn allebei echt degelijk gereformeerd en moeten weinig hebben van 'evangelisch gedoe'. (Wij zijn als familie verschillende keren in Amsterdam geweest toen mijn broer er nog woonde.)
Ik kwam op internet trouwens een artikel van ds. Jos Douma tegen over 'Vol zijn van de Geest' (een reactie op kritische opmerkingen richting hem van ds. Messelink).
Ik citeer met instemming:

quote:

Christelijke dienstbaarheid
Als derde reden voor zijn moeite met het onderscheid tussen ‘de Geest hebben’ en ‘vervuld zijn met de Geest’ noemt Messelink dat dit mensen in de gemeente onnodig onzeker maakt. En hij denkt daarbij aan gemeenteleden die in de concrete praktijk dienstbaar werk doen. Maar de eenvoudige verwijzing naar het vele dienstbetoon in de gemeente kan toch niet zomaar zonder meer worden aangevoerd als bewijs van de vervulling met de Geest? Het is geweldig om te zien dat vele gemeenteleden in het spoor van Jezus willen dienen in de gemeente, maar niet elke dienstbaarheid komt per definitie voort uit liefde. Is er ook niet veel dienstbaarheid die een plichtmatig karakter heeft of die gebeurt uit egoïstische motieven? Oftewel: het kunnen aanwijzen van dienstbaarheid in de gemeente zegt niet per definitie iets over de vervulling met de Geest.
 
Onnodige onzekerheid?
Proef ik hier bij Messelink misschien niet ook een zekere huiver voor een confronterende prediking? Mag het evangelie mensen misschien ook nog eens onzeker maken? Is een van de oorzaken van veel lauwheid in de kerken niet, dat er zo pastoraal en bevestigend wordt gepreekt? Dat het allemaal zo voorzichtig en omzichtig is? Komt het Woord van God nog wel naar ons toe als een tweesnijdend scherp zwaard? Vindt er ook wel ontdekkende prediking plaats (waarbij ik niet alleen denk aan ontdekking aan onze zonden, maar ook aan ontdekking aan gebrek aan verlangen, gebrek aan vervuldheid met de Geest, gebrek aan hartelijke liefde voor Jezus)? Worden er niet te vaak geruststellende antwoorden gegeven in plaats van dat er - in liefde - scherpe vragen worden gesteld?

Er bestaat ongetwijfeld ‘onnodige onzekerheid’, maar er bestaat ook ‘nodige onzekerheid’. Want we zijn mensen. En mensen hebben de neiging hun leven te bouwen op valse zekerheden, bijvoorbeeld op onze eigen activiteiten in de kerk, onze dienstbaarheid, onze inzet. Maar de bijbel zegt dat we maar op één plaats zekerheid vinden: bij Jezus, en bij Hem alleen. Dat te weten en te beleven is bij uitstek het werk van de Geest. Daarin groeien en steeds maar verder willen groeien, steeds maar verder, is bij uitstek het gevolg van vervuld zijn met de Geest.

[Kaw]

quote:

Mart schreef op 24 mei 2004 om 16:54:
Dit las ik op een ander forum:


"GKV heeft over het algemeen genomen een lerende prediking op het geloofsgebied. (Weinig bekering/wedergeboorte-prediking) Geen oproep tot levensheiliging en verregaande vervlakking op christelijk moraal gebied."

Hummm... Looks like mine.

Ik wil het wel verder nuanceren dat het per gemeente kan verschillen, maar zo beleef ik het wel.

Overigens weten de dominees heel goed hoe het moet. Ik heb een document gelezen die naar de Chr. Ger. Kerken zijn gestuurd over "hoe te preken". Daarin hebben ze het over bevindelijk en onderscheident en over oproepen tot bekering. Alleen komt er in de praktijk weinig van terecht. Mijn dominee heeft bijvoorbeeld een enorme spughekel aan kerken waar bevindelijk en onderscheident gepreekt wordt, terwijl de synode tegenover andere kerken vertelt dat ze dit ook in de vrijgemaakte kerk doen. De eenheid hierin is gewoon ver te zoeken.

[Marnix]

Ik vind het wel herkenbaar en kan me er wel in vinden.... De preken zijn uitleggend.... maar ik vind ze vaak nogal algemeen.... en te onpractisch. Je moet zelf nadenken: Wat zegt deze preek mij, hoe kan ik het in de praktijk toepassen... Ik vind het jammer dat hier vanaf de kansel niet iets meer aandacht aan wordt besteed.

[Oinay]

Vervlakking geldt meer dan alleen de prediking, hoewel het (vaak) wel daarbij lijkt te beginnen.

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik soms erg weinig hoop heb voor onze kerken als instituut, maar ook als lichaam.
Enerzijds zien we heel veel enthousiasme (er moet van alles veranderen, we moeten de last van vroeger van ons afschudden), aan de andere kant zien we heel veel plaatselijke gemeentes die niet meer rond kunnen komen, financieel, gewoon, omdat mensen steeds minder kunnen bijdragen.
Het wordt voor gemeentes steeds moeilijker om aan ouderlingen en diakenen te komen. Mensen haken massaal (echt massaal) af.
Studenten voor de opleiding in Kampen zijn bijna niet meer te vinden.
Steeds meer jongeren wonen samen.
Steeds meer jongeren gedragen zich in woord en wandel als ongelovigen. Overigens zijn ze wel te porren voor een jeugddienst.

Ik zit nu niet alleen maar te zeuren; ik zie dit in mijn eigen omgeving.

Nu kom ik ook regelmatig in 'refo-' kringen. En daar zie ik iets anders. Lange rokken en hoeden, daar heb ik een gezonde afkeer van, in eerste instantie. 't Komt een beetje saai en wereldvreemd over.
Nu gaat het mij niet om die rokken en die hoeden, dat voel je aan, maar hier vind ik wel wat ik graag bij ons zou willen vinden: geen opgelegde vrolijkheid, minder wereldgelijkvormigheid, mensen die willen gaan voor God, en niet met grote woorden en spetterende (jeugd-) kerkdiensten, maar mensen die hun hart aan God geven, zonder het van de daken te roepen.

Ik denk dat deze, reformatorische, getrouwe kerken de toekomst hebben.
Ik denk dat de vrijgemaakte kerken niet de toekomst hebben.
Ik denk echt, dat de vervlakking steeds meer te voorschijn komt. We laten toch allerlei dingen los. En dat gaat heel geleidelijk. Maar uiteindelijk zullen we, als God het niet verhoedt, eindigen als vrijzinnig bolwerk, waar iedereen kan doen en laten en zeggen wat hij of zij wil.

Laat me maar een zeur zijn, laat me maar 'saai' zijn, laat me maar 'weinig vernieuwend' zijn. (valt trouwens best mee, ben helemaal niet tegen vernieuwing, maar wel tegen vervlakking).

[mirjam natasja]

Ik denk dat er veel herders (predikanten) zijn die zelf nog niet bekeerd (wedergeboren) zijn.
Je kunt wel een opleiding theologie hebben gevolgd maar als je zelf niet wedergeboren bent zie je de dingen in de bijbel niet in het juiste licht en kun je deze boodschap ook niet doorgeven. Vaak hameren de predikanten op een het doen van goede werken en geloven ze ook werkelijk dat je door het doen van goede werken in de hemel komt. Maar ik hoop dat wij allemaal beseffen dat het niet door goede werken is dat een mens bij Jezus in de hemel komt maar dat daar de wedergeboorte voor nodig is.

[Marnix]

quote:

Steeds meer jongeren gedragen zich in woord en wandel als ongelovigen. Overigens zijn ze wel te porren voor een jeugddienst.

Ik zit nu niet alleen maar te zeuren; ik zie dit in mijn eigen omgeving.

Nu kom ik ook regelmatig in 'refo-' kringen. En daar zie ik iets anders. Lange rokken en hoeden, daar heb ik een gezonde afkeer van, in eerste instantie. 't Komt een beetje saai en wereldvreemd over.
Nu gaat het mij niet om die rokken en die hoeden, dat voel je aan, maar hier vind ik wel wat ik graag bij ons zou willen vinden: geen opgelegde vrolijkheid, minder wereldgelijkvormigheid, mensen die willen gaan voor God, en niet met grote woorden en spetterende (jeugd-) kerkdiensten, maar mensen die hun hart aan God geven, zonder het van de daken te roepen.

Sorry dat ik maar even op een klein stukje reageer maar ik kan het niet laten... Ik vind het ontzettend jammer dat je gelijk een link gaat leggen tussen moderne dingen en geloof... alsof hoe minder je van deze tijd bent, hoe beter je kan geloven. En alsof je, als je wat moderner bent en graag praise zingt met een band erbij... je niet voor God wil gaan... omdat je zogenaamd wereldgelijkvormig zou zijn.

Het merkwaardige is dat jij en ik allebei het zelfde willen... Alleen zijn het juist die spetterende jeugddiensten, waarvoor ik inderdaad als passief christen wel te porren was, die mij tot een actief christen hebben gemaakt, waardoor God ervoor heeft gezorgd dat ik voor Hem wil gaan. En om me heen heb ik tientallen mensen door jeugddiensten actief zien worden voor God.

Verder heb ik moeite ermee dat jij die vrolijkheid daar als "opgelegd" omschrijft. Weet je wel waar je over praat? Misschien ben je die vrolijkheid zelf niet gewend.... maar ga niet het gedrag van anderen naar jou maatstaven veroordelen.

Je bedoeling is goed... je plan echter niet... Je wil dat mensen echt actief worden als christen? Ga dan jeugdkerken niet afkraken... maar kijk naar wat ze met mensen doen... dat wat jij zo graag wil. Dat lijkt me nuttiger dan alles maar afkraken wat niet in je eigen straatje past... probeer je liever ook eens in anderen te verplaatsen en open te staan voor het feit dat er ook mensen zijn die, hoe vreemd het ook mag klinken, van moderne dingen houden.... en gaan voor God, Hem hun hart geven.

Zijn zegen toegewenst.