quote:
op 12 Nov 2003 11:12:07 schreef Joost Smit:
Bedankt voor alle vragen/discussie. Wat vinden jullie van het stuk 'Echtscheiden en hertrouwen' dat ook op de GKV site geplaatst is?
Graag reacties, als schrijvers zijn we benieuwd naar feedback.
0
Ok, Joost, als gescheiden man in de GKV zal ik proberen op het rapport te reageren.
In eerste plaats denk ik dat het goed is om een kerkelijke bezinning op dit onderwerp te hebben. In de praktijk weten ambtsdragers hoe moeilijk het is om echtscheidings situaties te beoordelen en te begeleiden. De maatschappelijke ontwikkelingen stimuleren echtscheiding en hebben duidelijk hun gevolgen in de kerk.
Wat ik in het rapport mis is een visie op de situatie naar de scheiding en een visie op het proces van echtscheiding.
1. Ik denk aan de problematiek van het moeten instemmen met een echtscheiding
2. nadenken over omgangsregelingen, coouderschap. Is het een christelijke visie dat kinderen naar de scheiding bij de moeder wonen en dat de vader zich terugtrekt uit de rol als opvoeder (de normale situatie)? In Gen 21 :14 lees je bijvoorbeeld hoe Abraham Hagar met Ismael weg stuurt. Zelf heb ik geprobeerd om in mijn omgangsregeling zo in te zetten dat ik een zo groot mogelijk deel van mijn tijd met de kinderen doorbreng (bijna 50%). Hoe stel je je daarin op, mag je daarvoor vechten?
3. Ook belangrijk is het punt wat eerder in dit topic werd genoemd: hoe ga je om met je ex partner.
4. Wanneer ben je weer vrij om een andere relatie aan te gaan? Volgens mij zou het goed zijn om een proces te hebben waar op individuele basis daar antwoord op wordt gegeven. In de RK kerk moet je toestemming vragen aan de paus, dat zal zo bij ons niet gaan, en ik denk ook niet dat je moet wachten tot dat een nieuw huwelijk wordt aangevraagd.
5. Wijsheid is ook om naar een echtscheiding niet te snel aan een nieuwe relatie te beginnen. Zeker als er ook kinderen in het spel zijn.
Terecht wordt in het rapport de opmerking gemaakt dat er aandacht moet worden besteed aan huwelijksvoorbereiding en aan counseling. Ik denk dat het rapport zelf daarover nog veel te weinig zegt.
Het is al wel eens vaker gezegd, echtscheiding is moeilijker te verwerken dan een sterfgeval. Er is zeker sprake van een rouwproces, en daar is zeker pastorale zorg nodig. Wat mensen die zijn gescheiden in het algemeen meemaken is dat de kerkenraad heel druk met je bezig is tot het punt waarop de echtscheiding een feit is en dat je daarna niemand meer ziet. Hoe moet je bidden voor de ander in zo'n situatie?
Heeft de gemeente een speciale opdracht richting mensen die in zo'n situatie zitten?
Trouwen in de kerk en je kinderen laten dopen in de kerk geeft iets aan van een verantwoordelijk die je deelt met de gemeente. Is een echtscheiding niet ook gedeeltelijk een verantwoordelijkheid die ook de gemeente aan te rekenen is? Waar de gemeente een schuldbelijdenis over hoort af te leggen? Ik weet, dit klinkt misschien raar, maar dan moeten we ook geen grote woorden spreken bij de doop en bij het kerkelijk huwelijk.
Je ziet, ik mis nogal wat stukken in het rapport. Ik heb duidelijk nog steeds het gevoel dat het rapport te smal is ingezet. Deze reactie groeide terwijl ik schreef en ik merk dat er nog veel meer leeft dan dat hier staat geschreven. Ik kom de laatste tijd ook heel wat mensen tegen die in eenzelfde situatie zitten en merk hoeveel vragen en problemen er zijn die kerkelijk niet zijn geadresseert.
Ik heb net vandaag een rekening binnen gekregen van mijn advocaat, 250 euro omdat ik even moest vragen wat de juridische mogelijkheden zijn bij een eenzijdige verandering van een omgangsregeling. Er zullen heel wat kerkleden zijn die dat financieel helemaal niet zouden kunnen trekken, wat is de rol van de diaconie op dit punt? Ik kan me voorstellen dat daar ook heel verschillend mee wordt omgegaan. Ook een punt wat eigenlijk niet in het rapport wordt benoemd, de financiele consequenties / drama's bij echtscheiding.
Ik waardeer wel heel erg de toon van het rapport en het streven om de ambtsdragers meer handvatten te geven.
Met broederlijke groet,
Bert