Hallo Ilona,
Moedig van je om jezelf kwetsbaar op te stellen! Je hebt gelijk als je vindt dat sommige mensen hier hele 'gereformeerde' verhalen neerzetten. Ik vraag me vaak af, of daar ook echt een hart achterzit. Volgens mij weten wij veels te vaak en willen wij ook veel te snel het goede antwoord geven. Waarom we dat doen weet ik niet? Maar vaak denk ik dat we alleen maar onze onzekerheid willen overschreeuwen. En misschien heeft die onzekerheid wel weer te maken met het feit dat we bang zijn dat God ons afwijst als wij een verkeerde keuze maken.
Teleurgesteld in de kerk of in mijn broeders en zusters die de kerk vormen? Een tijdje geleden ben ik als lid van een commissie bij de kerkenraad geweest. Nu laat ik zeggen dat ik daar ontzettend gedesillusioneerd vandaan ben gekomen. Toen ik thuis kwam zei ik tegen mijn vrouw: "Nu kan ik mij voorstellen dat mensen soms acuut de kerk de rug toekeren". Maar goed ik doe het niet voor de kerk, uiteindelijk heb ik alleen met Christus te maken en die heeft me ook op deze plek in de kerk neergezet, dat zal ie niet voor niets gedaan hebben. En er zijn afgelopen jaar meer akkefietjes geweest waardoor ik dacht moet dat zo. Gelukkig was er een ander lid van de commissie, iemand met veel meer levenservaring als ik, die zich goed kon voorstellen dat ik me 'klote' voelde. Hij wilde luisteren en stimuleren om door te gaan. Maar ook onze dominee heeft mij nog uitgenodigd voor een gesprek en daar ben ik op een morgen naar toe gegaan en heb daar goed mee gesproken, en ook mijn frustraties kon ik kwijt. Maar ook in mijn bidden heb ik gewoon aan God vertelt dat het voor mij zo niet hoefde en dat ik best erg teleurgesteld was. Wat voor taak heb ik nu in een gemeente die alleen maar met interne dingen druk wil zijn en vergeet dat er ook nog genoeg mensen zijn die nooit van Christus hebben gehoord.
Het probleem is dus ook niet de kerk. Het probleem is de manier waarop de mensen binnen de kerk met elkaar omgaan. Een voorbeeldje een vriend van mij vertelt op mijn verjaardag bij een kampvuurtje dat hij het niet zo belangrijk vindt als mensen twee keer per zondag naar de kerk gaan. Hij was net als ouderling benoemd. Drie dagen later ligt er een brief bij de kerkenraad omdat een kennis die eveneens aanwezig was en dit hoorde het hier absoluut oneens mee was en zich afvroeg of mijn vriend wel ouderling kon worden. Het 'gezeur' dat na die tijd ontstond heeft mij absoluut niet vrolijk gestemd, maar ook hem en zijn vrouw niet. Uiteindelijk is hij bijna een half jaar later alsnog als ouderling bevestigd.
Met hem heb ik het er wel eens over gehad of weggaan uit de kerk een optie is. Wij denken van niet. Liever proberen we ieder op onze eigen plek proberen om mensen actief bij veranderingsprocessen te betrekken. Hij als ouderling in de kerkenraad, ik vanuit de commissie waarin ik zitting heb. Daarnaast maken wij ons steeds minder druk om wat allerlei mensen wel of niet zullen vinden.
Dus moedigen wij jonge mensen actief mee te doen met Godfashion, zeggen we tegen ouderen ga ook eens kijken. Proberen we in de kroeg of de bioscoop een gesprek te krijgen met medebezoekers en eerst maar eens te luisteren. Proberen we volop in de wereld te zijn maar niet van de wereld. Dan leef je soms in een spanningsveld, maar dat liever dan te lopen langs de platgetreden paden waarvoor je niet meer hoeft na te denken. Soms bezoekt hij of ik ook wel een ander kerkgenootschap. Maar wij denken dat daarin niet de verbetering zit, want ook wij zijn als personen niet volmaakt, hebben onze tekortkomingen en stoten in onze kerk mensen voor het hoofd. Nee wat dat betreft zijn wij net zoals iedereen afhankelijk van het bloed van Christus.
Dus Ilona wees niet verbaasd als je teleurgesteld bent. Zorg ervoor dat je vrienden en vriendinnen vindt met wie jij het goed kunt vinden. Zij kunnen een basis vormen ook naar andere mensen te luisteren zonder het ermee eens te zijn. Bovenal denk ik dat je al je moeilijkheden, frustraties, teleurstellingen aan God voor kan leggen. Hij is een Vader en zal je zeker helpen, alleen dat doet Hij vaak weer op een manier die wij niet begrijpen. Wel ben ik erachter dat de genade van God ruimer is dan wij onszelf opleggen door allerlei beperkingen van 'organisatorische' aard.
Succes met je overdenkingen, ik bid voor je.
