quote:
Priscilla en Aquila schreef op 24 juni 2004 om 16:11:[...]
Ik zou er moeite mee hebben om iets buiten de kerkenraad om te doen, als het wel de weg is die je als gemeente hiervoor moet bewandelen. In die zin moet je je aan de regels houden die in jouw kerk gelden.
Als we bepaalde dingen via de kerkenraad doen, dan loopt het ongeveer zo:
We dienen een officieel verzoek in (dat moet schriftelijk anders wordt het niet behandeld). De eerste twee vergaderingen staat het als laatste punt op de agenda wat betekent dat ze er niet aan toekomen, maar op de derde vergadering wordt de brief voorgelezen. Dan moet er een mening gevormd worden, dus de predikant of een andere ambtsdrager 'zal zich in deze kwestie verdiepen'. We zijn dan weer vijf tot zes weken verder. Er wordt in de kerkenraad kort over gesproken en we krijgen de vraag of we het plan meer specifiek willen maken, duidelijker willen zijn enz... We doen dat dan natuurlijk. We zijn dan weer een week verder.
Met het nieuwe verzoek belanden we weer aan het begin van dit verhaal.
Dit kan zo doorgaan tot st. Juttemis.
Denk niet dat ik overdrijf, want ik heb een voorbeeld over een verzoek tot een kinderbijbelclub waar we door de KR TWEE JAAR LANG van het kastje naar de muur zijn gestuurd voordat ze het plan afwees.
Dan even concreet: wanneer het specifiek zaken betreft die je als gemeente moet doen, dan ben ik het met je eens. Dan maar de frustratie van hierboven. Als het echter projecten betreft waarbij een beperkte groep gemeenteleden evangelisatie-projecten wil starten, missionaire zaken, etc... dan hoef je hier niet als gemeente daadwerkelijk mee bezig te zijn. De KR kan hierbij (let wel 'KAN') een zeer remmende factor zijn, zeker als ze vuurbang is om bepaalde gemeenteleden voor het hoofd te storen.
Zie je, onze kerkenraad wilde pas beslissingen maken als alle neuzen dezelfde kant opstonden. En dan begrijp je waarom het zo lang duurde....
Onze predikant vindt het te moeilijk om een positie in te nemen als hij weet dat er ook gemeenteleden zullen zijn die daar ernstige problemen mee hebben. Dus gebeurt er nix.
Soms moet je buiten de geeffende paden om wandelen om iets te bereiken.
En ik heb al eerder gezegd: ik vind JUIST de meningen van de zijlijners zo belangrijk. Die hebben nl. een veel onbevangener blik dan de grefo's die hun hele leven lang al in een cocon van regels en tradities zitten en vaak niet eens meer zien dat sommige zaken gewoon echt raar zijn.
Is my humble opinion.
