De laatste tijd probeer ik mijn persoonlijk gebedsleven wat op te krikken

door 's morgens wat eerder op te staan om te bidden. Omdat gebed bepaald niet een sterke kant is van mij lees ik het boekje van Bill Hybels (te druk om niet te bidden) op aanraden van een vriendin. Ik vind het altijd heel gaaf hoe zij ongedwongen en ongekunsteld bidt, ook in "kringgebeden".
(Kringgebeden is trouwens helemáál een zwak punt, ik doe nooit een mond open, maar dat is het volgende punt. Eerst maar eens dit

)
Mijn vraag is de volgende. In alle boekjes of ze nou gereformeerd of evangelisch of wat dan ook zijn, staat dat een goed gebed begint met "aanbidding". Als voorbeeld staat er dan vaak de zinsnede: "Prijs God om wie Hij is" en dat soort dingen.
Nou heb ik moeite met het goed invullen van die "aanbidding".
Schuldbelijdenis, dankzegging en smeking lukt allemaal wel maar de "lofzang" niet.
Bij "prijs God om wie Hij is" krijg ik gevoelens van "prijs uw hond als hij zijn behoefte niet in huis doet" en dat soort dingen. Het voelt nogal belachelijk. Hoe kun je iemand prijzen om wie hij is? Ik snap het wel (God is prijzenswaardig om wie Hij is) maar hoe doe je dat concreet? Welke woorden gebruik je? Is het trouwens niet heel "onspontaan" om ervoor te gaan zitten en te zeggen: nu ga ik God prijzen? Is dat niet gemaakt en verplicht?
VraagHoe vullen jullie het kopje "aanbidding" in in je persoonlijke gebed van alledag?
(dus geen gezamelijk gebed in kerkdiensten of kringgebeden of gezinsgebeden aan tafel, gewoon alleen jij en God, in je achterkamer enzo)