God en de kerk

[Iris]

Graag zou ik van jullie weten of God het nodig vindt dat een Christen naar de kerk gaat. Is het niet "goed genoeg" om op eigen individuele wijze het geloof te beleven?
Misschien zijn hier passages over in de Bijbel. Als dat zo is hoor ik het graag, dan zoek ik het op. Misschien heeft Jezus er iets over gezegd?

Groeten,
Iris  

[Lalage]

Ik denk dat het belangrijk is om je geloof te delen met anderen. Dan kan je elkaar bemoedigen, voor elkaar bidden, van elkaar leren. Ik zou daar niet zonder kunnen. Jezus roept ook op om die dingen voor elkaar te doen. Dus ik denk dat het voor een christen heel belangrijk is om naar de kerk te gaan. Zelf ben ik niet meer actief in een kerk, maar wel bij een christelijke studentenvereniging, omdat ik me in het weekend in verschillende plaatsen in het land kan bevinden. Ik ga wel altijd op zondag naar een kerk. Als ik later groot ben wil ik wel weer actief lid van een kerk worden.

[Mientje]

In Hebreeën 10 : 25 staat :

Wij moeten onze eigen bijeenkomst niet verzuimen, zoals sommigen dat gewoon zijn, maar elkander aansporen, en dat des te meer, naarmate gij de dag ziet naderen.

[Wybo]

Als je het in je eentje wilt doen krijg je een behoorlijk individualistische geloofsbeleving. Terwijl je in de bijbel een groepsgebeuren ziet. Zie hiervoor de eerste hoofdstukken van handelingen.

Verder is er ook nog een menselijk aspect aan het geheel. Als je geloofd dat de bijbel Gods woord is waardoor hij tot de mens spreekt moet je de bijbel gaan interpreteren. In je eentje is dat heel lastig en krijg je geen feedback op je gedachten en interpretaties. In een kerk/gemeente krijg je dat wel. Verder is een ander menselijk aspect dat als je het in je eentje doet het zo maar kan gebeuren dat er de sleet in komt. Je hebt het druk en het komt er niet van, en dergelijke. Als je bij een gemeente zit heb je dan een betere structuur er achter om toch te gaan. Niet dat het gaan om het gaan goed is, maar het is wel beter dan de boel laten versloffen.

[Iris]

Bedankt voor jullie antwoorden. Ik kan me er ergens wel in vinden, maar heb er ook vragen bij.
Want ik weet nog steeds niet of Jezus het wel eens over de kerk heeft gehad. Want als het toch wel belangrijk is, dan zou Jezus er toch zeker over gesproken moeten hebben?
Ik heb dubbele gevoelens bij de kerk, aan de ene kant: Ja! Samen zijn, samen delen!  
Aan de andere kant: Help!  
Maar ik geef toe dat dat misschien onbekendheid is.
Weet je, ik vind Jezus een buitengewoon interessant persoon en ben gewoon zo benieuwd hoe het zou zijn geweest om in die tijd geleefd te hebben. Zou Hij tegen mij gezegd hebben "jij moet naar de kerk"? Dat probeer ik mij dus steeds voor te stellen.
Ik zou me ogen vol liefde kunnen voorstellen, ogen zonder oordeel, ogen waarin ik God zag weerspiegeld.
Ogen die mij geheel zouden aanvaarden zoals ik ben. Zonder kerk of met kerk.
Maar ik ben er nog niet uit.............

Iris  

[lonneke]

quote:

Alfredt schreef op 09 juli 2004 om 15:03:
Als je het in je eentje wilt doen krijg je een behoorlijk individualistische geloofsbeleving. Terwijl je in de bijbel een groepsgebeuren ziet. Zie hiervoor de eerste hoofdstukken van handelingen.

Ook buiten de kerk om kun je mensen ontmoeten waarmee je over het geloof kunt praten. Natuurlijk helemaal nu internet bestaat.

quote:

Verder is er ook nog een menselijk aspect aan het geheel. Als je geloofd dat de bijbel Gods woord is waardoor hij tot de mens spreekt moet je de bijbel gaan interpreteren. In je eentje is dat heel lastig en krijg je geen feedback op je gedachten en interpretaties. In een kerk/gemeente krijg je dat wel.

Ik heb het zelf anders ervaren. Ik kreeg in de kerk feedback maar voor mijn gevoel maar tot op bepaalde hoogte. Juist van mensen buiten de kerk ben ik verder gegroeid in mijn geloof.

quote:

Verder is een ander menselijk aspect dat als je het in je eentje doet het zo maar kan gebeuren dat er de sleet in komt. Je hebt het druk en het komt er niet van, en dergelijke.

Alfred, ik ga er maar vanuit dat je over jezelf praat. Ik heb hier totaal geen last van. Mij verdiepen in het geloof en de feedback is iets van een innerlijke drang, ik hoef me daar niet toe aan te zetten. Ik wil er wel bij zeggen dat niet iedereen dat heeft dus voor anderen zal weer iets anders gelden.

quote:

Als je bij een gemeente zit heb je dan een betere structuur er achter om toch te gaan. Niet dat het gaan om het gaan goed is, maar het is wel beter dan de boel laten versloffen.

als je dat nodig hebt moet je het zeker niet laten vind ik.

[Iris]

quote:

Mij verdiepen in het geloof en de feedback is iets van een innerlijke drang, ik hoef me daar niet toe aan te zetten. Ik wil er wel bij zeggen dat niet iedereen dat heeft dus voor anderen zal weer iets anders gelden.

Hallo Lonneke

Dit herken ik volledig.
Ik voel mijn hele leven ook al die innerlijke drang om mijn "geloof" te onderzoeken, want al heb ik me nog nooit officieel bij een kerk aangesloten, mijn hart heeft altijd wel geloofd.
En die innerlijke drang naar voortdurende verdieping zal er altijd zijn. In mijn geval dan.

Iris

[Marnix]

Heej Iris, ik denk dat de vraag: "Moet ik als gelovige naar de kerk" helemaal niet zo aan de orde is. Volgens mij is het helemaal geen moeten...

Vergelijk het met een gezin... het is toch niet dat je in een gezin contact met elkaar moet hebben, elkaar moet helpen etc. Das toch fijn? Zo zie ik de kerk ook. Het is ontzettend tof om samen contact te kunnen hebben... samen God dingen te vertellen en te vragen... en samen te leren en elkaar te helpen.

Mag ik jou vragen waarom je deze vraag stelt?

Overigens kan ik me wel goed voorstellen dat het nu nog wel erg vroeg is voor een kerk.Je kunt natuurlijk prima eerst de Alpha Cursus gaan doen en je ondertussen rustig eens orienteren in kerkelijk Nederland en zoeken naar een fijne gemeente in je omgeving.

Succes en als je nog vragen hebt, kom er mee he

[Iris]

Hai Marnix

Ik stel die vraag omdat ik dubbele gevoelens bij de kerk heb. Aan de ene kant lijkt het me erg fijn om samen het geloof te kunnen delen en beleven. Aan de andere kant benauwt het me, omdat ik me dan zo voorstel dat iedereen elkaar in de gaten houdt. Of dat zo is weet ik natuurlijk niet. Ik verwacht wel dat ik tijdens die cursus af en toe eens een gemeente ga bezoeken, gewoon eens om te kijken wat ik ervan vind. Maar ik vroeg mij af, stel dat ik het "niks" vind, zou de God uit de Bijbel dan ook "genoegen" nemen met een gelovige die niet naar de kerk gaat?
Je stelt het voorbeeld van een gezin. Maar je zou natuurlijk ook de hele wereld als je familie kunnen beschouwen, ook de mensen met andere overtuigingen. Ook met hen kun je delen, naar elkaar luisteren en van elkaar leren.
Ik ga er nog eens over nadenken, bedankt in elk geval voor je reactie!

Iris  

[lonneke]

quote:

Iris schreef op 09 juli 2004 om 16:07:
[...]


Hallo Lonneke

Dit herken ik volledig.
Ik voel mijn hele leven ook al die innerlijke drang om mijn "geloof" te onderzoeken, want al heb ik me nog nooit officieel bij een kerk aangesloten, mijn hart heeft altijd wel geloofd.
En die innerlijke drang naar voortdurende verdieping zal er altijd zijn. In mijn geval dan.

Iris

Als de kerk kan bijdragen om je nog meer in het geloof te verdiepen, mensen te ontmoeten waar je mee van gedachten kan wisselen, je geloof ook in praktijk te willen brengen kan ik je de kerk van harte aanbevelen.
Misschien is het voor jou ook een idee om iets te gaan doen waarin je je geloof kunt uitdragen en waar je je kunt blijven verdiepen bijv. een pastorale opleiding o.i.d
Maar misschien loop ik wel te hard van stapel

[HenkG]

Christen zijn betekent in eerste instantie een relatie hebben met God. Deze relatie is het belangrijkste voor een christen. Geloven begint dus bij jezelf in dit geval. Maar God heeft de mens niet alleen op de wereld gezet. De relatie die je met God hebt, moet vorm krijgen in je leven. En dan kom je dus andere mensen tegen. Mensen die elkaar kunnen helpen en ondersteunen op hun pad met God. Want christen ben je niet zomaar....het vraagt relatie-onderhoud. En relatie met God onderhouden krijgt ondermeer vorm in de contacten met andere mensen.

[mirt]

Iris, de vragen die jij ons stelt kunnen denk ik heel leerzaam voor ons zijn. Veel is zo vanzelfsprekend voor ons geworden. Dat is niet goed denk ik.

Naar aanleiding van je vraag: het is boeiend om te lezen hoe Jezus begint om zijn discipelen (leerlingen) bij elkaar te roepen. Je zou deze groep misschien kunnen zien als een eerste begin van een/de kerk. Maar wat hij tegen hun zegt is niet: kom, vormt een kerk. Maar: kom, volg mij. En wat wonderlijk, ze deden het! Ze volgden hem. En ze werden een groep omdat ze hem volgden. Jezus had gezag. Onder zijn gezag werd een groep gevormd, een groep die later de kerk vormde. En die kerk, wat je daarover leest in andere boeken van het nieuwe testament van de bijbel, bestaat ook alleen maar bij de gratie van het gezag van Jezus. Niet bij het gezag van mensen. Dat zeggen de bijbelschrijvers die zichzelf onder het gezag van Jezus hadden gesteld.

Er zijn vast meer teksten uit de bijbel van belang. Maar dit was wat mijzelf het eerste te binnenschoot.

[Iris]

Hoi allemaal

Ja, dat zijn toch wel dingen om te overdenken.
Mirt, ik vind jouw omschrijving heel bijzonder en het raakt me ergens wel.
Wanneer je als mens Jezus volgt, word je automatisch deel van de groep mensen die Jezus ook volgen. Het klinkt bijna als een natuurlijk proces!    Zo had ik het niet bekeken.
Wat ik dan weer het "nadeel" vind, is dat zo'n groep aan de buitenkant vaak zo besloten lijkt, alsof het om een geheimzinnig genootschap gaat.   Dat is misschien ook hetgeen wat weerstand in mij oproept, hoe "de kerk" er voor mij aan de buitenkant uitziet.
Misschien...........nu ik er zo over nadenk.........is het een vorm van jaloezie,   , want "die groep" lijkt het zo leuk te hebben samen. Ze hebben een "geheim" dat ik niet ken, maar waar ik wel een vermoeden van heb.
Leuk, zo'n discussie, want ik merk dat door het delen van dit soort dingen er ook (gedeeltelijk) antwoorden komen voor mij. Die roepen dan vaak ook weer vragen op, maar dat is alleen maar goed.
Wat zal ik in sept goed beslagen ten ijs komen,   \

Iris

[Roodkapje]

Het is ook zo dat je als christen andere christenen nodig hebt, een tekst die mij in dit verband te binnen schiet is:

quote:

Spreuken 27:17 (Great News Bible):
People learn from one another, just as iron sharpens iron.

In je eentje christen zijn is volgens mij onmogelijk, omdat je aan jezelf geen nieuwe dingen kunt leren en niet tot nieuwe inzichten kunt komen. Juist dit aspect komt heel erg naar voren in een gemeente (ik spreek liever van een gemeente als in gemeenschap, dan van 'kerk' omdat dat meer het abstracte, onpersoonlijke 'instituut' is. Gemeenten zitten vaak in een kerkverband, maar de denominatie van een gemeente zegt niet meteen iets over een gemeente zelf.)

edit:Het in je eentje willen geloven is een typisch verschijnsel van onze individualistische samenleving. De basisprincipes van het christendom zijn juist niet individualistisch. De christenen worden door Jezus zelf als één lichaam aangeduid, waarvan hijzelf het 'hoofd' is. Net als bij een lichaam kan een hand of een voet niet zeggen dat het niet nodig is. Om als lichaam te functioneren zijn alle onderdelen nodig en moeten ook (mee)werken. Het christendom kan niet functioneren, niks uitdragen met allemaal losse ledematen. Daarom worden christenen in de Bijbel, maar ook daarbuiten aangespoord éénsgezind te zijn.

[Zwever]

Volgens mij is denominatie nou geen bekende term...

maar we zullen het snel genoeg horen van Iris

[Iris]

denominatie??  
Eh.....wat betekent dat?
 

[Hiedeen]

Dit staat in het bijbelboek 'Handelingen' over de gemeente die ontstaan was nadat Jezus naar de hemel was gegaan en de Heilige Geest was gekomen tijdens Pinksteren:

Handelingen 2:42-47
42 Ze bleven trouw aan het onderricht van de apostelen, vormden met elkaar een gemeenschap, braken het brood en wijdden zich aan het gebed.
43 De vele tekenen en wonderen die de apostelen verrichtten, vervulden iedereen met ontzag. 44 Allen die het geloof hadden aanvaard, bleven bijeen en hadden alles gemeenschappelijk. 45 Ze verkochten al hun bezittingen en verdeelden de opbrengst onder degenen die iets nodig hadden. 46 Elke dag kwamen ze trouw en eensgezind samen in de tempel, braken het brood bij elkaar thuis en gebruikten hun maaltijden in een geest van eenvoud en vol vreugde. 47 Ze loofden God en stonden in de gunst bij het hele volk. De Heer breidde hun aantal dagelijks uit met mensen die gered wilden worden.

Je ziet dat de omgang met elkaar, het samen geloven, trouw, eensgezind, gemeenschappelijk en liefdevol heel belangrijk was. Daarmee stonden ze ook bekend bij het hele volk. Ze loofden God samen!

[Iris]

Hai Hiedeen

Wat ik mooi vind aan dat stuk uit Handelingen, is dat de eenvoud er zo duidelijk uit spreekt:
de eenvoud van de liefde, van het samen delen, van het samen geloven.....
Maar ik vraag mij af of de schoonheid van die eenvoud tegenwoordig ook in de kerk (gemeentes) is terug te vinden. (Ik weet even niet hoe ik het anders uit moet drukken)

Soms zie ik op televisie een prachtige kerkdienst en schijnt het gelaat van Christus dwars door alles heen, en lijkt alles licht. Dat is de eenvoud van God en van de liefde.
Maar soms ook niet.  
Helaas.
En soms zie ik een groep "ongelovigen" bij elkaar iets goeds doen voor de wereld en zie ik ook het gelaat van Christus daar doorheen.
Soms voel je Jezus op plekken waar je Hem niet zou verwachten, wil ik ermee zeggen.
Daarom ben ik er nog steeds niet uit of Jezus werkelijk wil dat wij naar de kerk gaan.
Hoewel ik jullie voorbeelden wel bijzonder vind. Ook denk ik dat ik het persoonlijk wel fijn zou vinden om uiteindelijk naar een kerk te gaan.

Ik weet niet of ik helder overkomen, dan moeten jullie het maar zeggen...  

Iris

[Marnix]

quote:

Ik stel die vraag omdat ik dubbele gevoelens bij de kerk heb. Aan de ene kant lijkt het me erg fijn om samen het geloof te kunnen delen en beleven. Aan de andere kant benauwt het me, omdat ik me dan zo voorstel dat iedereen elkaar in de gaten houdt. Of dat zo is weet ik natuurlijk niet. Ik verwacht wel dat ik tijdens die cursus af en toe eens een gemeente ga bezoeken, gewoon eens om te kijken wat ik ervan vind. Maar ik vroeg mij af, stel dat ik het "niks" vind, zou de God uit de Bijbel dan ook "genoegen" nemen met een gelovige die niet naar de kerk gaat?
Je stelt het voorbeeld van een gezin. Maar je zou natuurlijk ook de hele wereld als je familie kunnen beschouwen, ook de mensen met andere overtuigingen. Ook met hen kun je delen, naar elkaar luisteren en van elkaar leren.
Ik ga er nog eens over nadenken, bedankt in elk geval voor je reactie!

Je hoeft mij niet te danken... maar als je toch graag dankt weet ik wel Iemand die dat wel graag hoort

Ik vind het zelf totaal niet het geval, het elkaar in de gaten houden.. ik ervaar het niet zo... wel zorgen mensen voor elkaar.. en dat is juist fijn. Je houdt elkaar wel een beetje in de gaten maar op een hele positieve manier, net zoals je als je gaat wandelen of zo op elkaar let of iedereen het bij kan houden. Het verschilt ook per kerk, in de ene kerk is het weer anders dan in de andere kerk. Ik denk dat God er wel "genoegen meeneemt" maar dat je alleen jezelf misschien wat tekort doet Maar goed, het is niet vreemd dat je zo denkt... ik raad je inderdaad aan om met mensen van de cursus of zo gewoon eens wat verschillende kerken te bezoeken en te kijken of het zo is... of dat het niet zo is

Succes!

[Iris]

Maar stel dat ik iedere zondag naar de kerk ga, maar nu net besluit om die ene zondag de hele dag op het strand te gaan liggen bakken.
Wordt er dan geroddeld? Vindt "men" dat niet goed?
Laat men elkaar wel een beetje vrij daarin?
Of wordt er verwacht dat je er iedere zondag bent?

Iris

[Merwekade]

quote:

Iris schreef op 09 juli 2004 om 20:11:
Maar stel dat ik iedere zondag naar de kerk ga, maar nu net besluit om die ene zondag de hele dag op het strand ga liggen bakken.
Wordt er dan geroddeld? Vindt "men" dat niet goed?
Laat men elkaar wel een beetje vrij daarin?
Of wordt er verwacht dat je er iedere zondag bent?

Iris

Ligt een beetje aan de gemeente en de mensen binnen die gemeente waar je mee optrekt. In de ene gemeente zal er totaal niet gereageerd worden. Dat betekend dat ze je niet missen wat op zich een slechte zaak is. In een andere gemeente zal men zeggen "He", ik heb je gemist vorige week" Een beetje het warme nest gevoel. Zouden ze roddelen dat zou erg verkeerd zijn. Als ze het met iets wat je doet niet eens zijn, dan moeten ze je daar op aan spreken zonder dat het beklemmend zou mogen zijn.

[lonneke]

quote:

Roodkapje schreef op 09 juli 2004 om 18:46:
Het is ook zo dat je als christen andere christenen nodig hebt, een tekst die mij in dit verband te binnen schiet is:


[...]


In je eentje christen zijn is volgens mij onmogelijk, omdat je aan jezelf geen nieuwe dingen kunt leren en niet tot nieuwe inzichten kunt komen. Juist dit aspect komt heel erg naar voren in een gemeente (ik spreek liever van een gemeente als in gemeenschap, dan van 'kerk' omdat dat meer het abstracte, onpersoonlijke 'instituut' is. Gemeenten zitten vaak in een kerkverband, maar de denominatie van een gemeente zegt niet meteen iets over een gemeente zelf.)

Je bent natuurlijk nooit in je eentje christen. Ook niet als je niet naar de kerk gaat. Als je dit wilt tegenspreken dan zeg je eigenlijk ook dat al die christenen die niet naar de kerk gaan eigenlijk geen christenen zijn en dat is niet waar, nog sterker, geloof is en blijft een innerlijke gebeuren en wij weten éénvoudigweg niet wat in een mensenhart leeft, kunnen mensen niet beoordelen op het feit dat ze wel christen zijn en niet naar de kerk gaan.

Nee, je kunt aan jezelf geen nieuwe dingen leren maar er zijn natuurlijk veel vormen van communicatie en dat hoeft niet persé één op één kontakt te zijn. Je kunt ook van een ander mens leren die zijn/haar gedachten op papier heeft toevertrouwd. Je kunt via internet voldoende communiceren met mede-christenen en anders gelovigen.

[Marnix]

quote:

Iris schreef op 09 juli 2004 om 20:11:
Maar stel dat ik iedere zondag naar de kerk ga, maar nu net besluit om die ene zondag de hele dag op het strand te gaan liggen bakken.
Wordt er dan geroddeld? Vindt "men" dat niet goed?
Laat men elkaar wel een beetje vrij daarin?
Of wordt er verwacht dat je er iedere zondag bent?

Iris

Ligt misschien aan je motivatie... en absoluut ook aan de kerk waar je heen gaat. De ene kerk doet al moeilijk als je 1 dienst op zondag mist, in de andere kerk is het geen probleem om een keer een zondag niet naar de kerk te gaan om op een andere manier tot rust te komen.

[Hiedeen]

quote:

Iris schreef op 09 juli 2004 om 20:00:
Hai Hiedeen

Wat ik mooi vind aan dat stuk uit Handelingen, is dat de eenvoud er zo duidelijk uit spreekt:
de eenvoud van de liefde, van het samen delen, van het samen geloven.....
Maar ik vraag mij af of de schoonheid van die eenvoud tegenwoordig ook in de kerk (gemeentes) is terug te vinden. (Ik weet even niet hoe ik het anders uit moet drukken)

Soms zie ik op televisie een prachtige kerkdienst en schijnt het gelaat van Christus dwars door alles heen, en lijkt alles licht. Dat is de eenvoud van God en van de liefde.
Maar soms ook niet.  
Helaas.
En soms zie ik een groep "ongelovigen" bij elkaar iets goeds doen voor de wereld en zie ik ook het gelaat van Christus daar doorheen.
Soms voel je Jezus op plekken waar je Hem niet zou verwachten, wil ik ermee zeggen.
Daarom ben ik er nog steeds niet uit of Jezus werkelijk wil dat wij naar de kerk gaan.
Hoewel ik jullie voorbeelden wel bijzonder vind. Ook denk ik dat ik het persoonlijk wel fijn zou vinden om uiteindelijk naar een kerk te gaan.

Ik weet niet of ik helder overkomen, dan moeten jullie het maar zeggen...  

Iris

Dat is inderdaad een beetje dubbel. De prachtige eenvoud van de eerste christengemeenten uit Handelingen zie je nauwelijks terug in de kerken. Ook kerkmensen blijven mensen, die zich soms nauwelijks positief onderscheiden van de rest van de wereld. Dat is een slechte zaak.
Gelukkig zijn er ook genoeg kerken/gemeenten die proberen te leven naar de Handelingen-gemeenten. Maar onenigheid, gedoe, strijd en ruzie zullen altijd blijven. Het gaat erom hoe je daarmee omgaat.

Onze gemeente is op dit moment heel positief bezig. Er is veel betrokkenheid en gemeenschappelijkheid (ook wij hebben wel crisis gehad, jaren geleden). Gelukkig zijn er altijd mensen die de Bijbel pakken en lezen en doen!
Het is niet zo moeilijk om te zeggen, maar wel om te doen... helaas... De kerk is voor velen een bron van geloofsopbouw en van God en elkaar dienen. Mensen die samen allemaal gericht zijn op Christus. Dat brengt eenheid.

[Hiedeen]

quote:

Marnix schreef op 09 juli 2004 om 22:58:
[...]
Ligt misschien aan je motivatie... en absoluut ook aan de kerk waar je heen gaat. De ene kerk doet al moeilijk als je 1 dienst op zondag mist, in de andere kerk is het geen probleem om een keer een zondag niet naar de kerk te gaan om op een andere manier tot rust te komen.

Een 'wijze' gemeente zou mogen benadrukken dat het fijn is om met gemeenteleden samen te komen om God te eren, om te groeien in geloof en elkaar te ontmoeten. Dat is een groot voorrecht. Het is dan geen plicht, iets dat móet. Het mág!
Natuurlijk heb je daar niet altijd evenveel zin in, dat heb ik ook niet, maar een stukje discipline geeft me achteraf wel een voldaan gevoel.
Een zondag is een dag om te wijden aan God en rust te nemen van je dagelijks werk.

[Marnix]

Klopt! Maar zodra je een stroom van kritiek krijgt als je een keer besluit niet naar de kerk te gaan... Komt het al heel snel over als een "moeten" in plaats van een "mogen"...

Vaak wordt er gezegd dat het een "mogen" is... en houdt dat voor ze in dat je dus ook altijd gaat... daardoor wordt het toch weer een moeten...

[HenkG]

Er is omtrent het moeten door iemand, volgens mij door Mahuon, als eens opgemerkt dat je hierin onderscheid moet maken tussen 'must' en 'need to'. 'Must' is meer dwangmatig en 'need to' geeft meer aan dat je het nodig hebt. En ik denk dat we het samenkomen met elkaar op zijn tijd echt nodig hebben, dus is er wel sprake van een moeten.

[Marnix]

Klopt... maar vullen anderen soms niet iets te snel voor je in dat je het nodig hebt? Het bezoeken van kerkdiensten is inderdaad nodig... maar ik denk dat je daar niet gelijk een bepaalde frequentie aan kunt vastleggen... je hebt ze allemaal nodig dus zorg dat je er geen een mist.

[HenkG]

Denk dat je het in de juiste proporties ziet. Overdaad schaadt!

[Enigma]

Hoi Iris

vanuit mezelf sprekend zeg ik dat het geen noodzaak is lid te zijn van, of deel uit te maken van een kerk/gemeente maar dat is niet altijd zo geweest. Ik heb elders gelezen wat je over jezelf verteld en heb dezelfde achtergrond en gave(s) als jij, heel herkenbaar allemaal. Nadat er een moment was geweest dat ik mijn leven in Zijn hand heb gelegd en aanvaarde dat Hij mij zo gemaakt heeft en die gave gegeven heeft om Hem te dienen, was het wel belangrijk me te verdiepen in het christendom. Een kerk waar ik werkelijk in paste en waar ik me echt aan kon verbinden heb ik nooit gevonden maar iedere gemeenschap van mensen waar God oprecht aanbeden word daar voel ik me thuis en ik kan je aanraden een kerk in je buurt te zoeken waar je je enigzins thuis voelt om daar vooral te leren. Leren door omgang te hebben met mensen, hoe zij in het geloof staan, wat het voor hen betekend, hoe je de bijbel kunt begrijpen, hoe je de woorden van Jezus kunt begrijpen. Ik ben jaren lid geweest van oa bijbelgroepen van een kerk zonder ieder zondag in de dienst te komen (en af en toe wel te gaan) maar door twee/drie maal per maand gericht met elkaar van gedachten te wisselen en veel te luisteren heb ik daar ontzettend veel van geleerd.

Bij Hervormden heb ik heel veel kunnen discussieren over bijbelteksten en uitleg, bij Katholieken heb ik genoten van de mystiek en op het internet vind je chrsitenen in alle soorten en maten. Sommigen breken je af, anderen bouwen je op en van dat alles kun je wijzer worden. Alhoewel ik eerlijk moet toegeven dat onder de anonimeit van het internet je soms heel agressieve en hatelijke reacties kunt krijgen als je afwijkt van "de massa", om mezelf daartegen te bescheremen en zeker als ik merk dat ik me laat verleiden op dezelfde wijze te gaan reageren trek ik me dan terug (voor een tijdje) Jouw openhartigheid over je geestelijke gave(s) (je kent 1Korinthe 12?!) is hier gelukkig heel goed ontvangen maar schrik niet als je elders heel andere reacties krijgt en bedenk hoe je daar mee om wilt gaat en blijf alert op de uitwerking/invloed die het op je heeft. Juist je sensitiviteit maakt je ook daarin kwetsbaar maar je kunt heel goed leren hoe je daar mee om kunt gaan. Lees ook eens Efeze 6:10-18 De geestelijke wapenuitrusting.

Door ziekte ben ik nu niet meer in staat veel de deur uit te gaan en zeker niet om op een zondagochtend vroeg naar een dienst te gaan, ik geloof niet dat het van mij een "mindere" gelovige maakt of dat het mijn geloof verzwakt.

Ooit was het een grapje dat ik geschikt was voor het kloosterleven maar het heeft een eigen invulling gekregen door het contemplatieve leven dat ik nu leid. Mijn geloof deel ik net zo veel of weinig als ik altijd heb gedaan, en getuigen doe ik door "voor" te leven.    

Ik hoop dat je een leuke groep/kerk vind die een beetje bij je past en waar je verder kunt groeien.

Groetjes Enigma.

[Jan W]

Als je weet/ervaren hebt dat God jou werkelijk liefheeft dan wil je toch ook regelmatig bij Hem zijn? Niet omdat het moet, maar omdat je daar uiteindelijk - ten diepste - gaat merken hoe dankbaar je Hem bent voor het feit dat Hij jou liefheeft.  Zonder naar de kerk te gaan leidt mijn geloof uiteindelijk aan bloedarmoede en daarmee ook mijn enthousiasme en dankbaarheid. Persoonlijk ga ik nooit naar de kerk omdat ik moet, maar als ik de mogelijkheid heb ga ik wel.

[Iris]

Enigma, BEDANKT.  
Je hele verhaal doet mijn enorm goed en ik herken er ook veel in.
Wijze en ware woorden!

Iris  

[Iris]

quote:

Jan W schreef op 11 juli 2004 om 17:52:
Als je weet/ervaren hebt dat God jou werkelijk liefheeft dan wil je toch ook regelmatig bij Hem zijn? Niet omdat het moet, maar omdat je daar uiteindelijk - ten diepste - gaat merken hoe dankbaar je Hem bent voor het feit dat Hij jou liefheeft.  Zonder naar de kerk te gaan leidt mijn geloof uiteindelijk aan bloedarmoede en daarmee ook mijn enthousiasme en dankbaarheid. Persoonlijk ga ik nooit naar de kerk omdat ik moet, maar als ik de mogelijkheid heb ga ik wel.

Maar Jan, ik ben toch ook bij God als ik eenzaam op een berg zit? God is toch overal?
En ik geloof al mijn hele leven zonder dat ik na de kerk ga, dus met die "bloedarmoede" zal het wel meevallen.  
Niettemin lijkt het me wel fijn om af en toe eens naar een kerk toe te gaan om te ontmoeten en te delen. Ik hoop een gemeente te vinden die bij mij past.
Maar eerst ga ik straks maar eens rustig met die cursus beginnen.

Iris  

[Jan W]

quote:

Iris schreef op 11 juli 2004 om 17:57:
[...]


Maar Jan, ik ben toch ook bij God als ik eenzaam op een berg zit? God is toch overal?
En ik geloof al mijn hele leven zonder dat ik na de kerk ga, dus met die "bloedarmoede" zal het wel meevallen.  
Niettemin lijkt het me wel fijn om af en toe eens naar een kerk toe te gaan om te ontmoeten en te delen. Ik hoop een gemeente te vinden die bij mij past.
Maar eerst ga ik straks maar eens rustig met die cursus beginnen.

Iris  

Natuurlijk is God overal. Dat is niet de discussie. De vraag is veel meer op welke wijze verkondigt God zijn boodschap. God is niet een God van 'eenlingen' maar zoekt juist de gemeenschap daarvoor heeft hij gemeenten gesticht. Om mede daar zijn woord te verkondigen en ons de gelegenheid te bieden hem te eren. Maar leven met God doe je ieder moment, iedere ademtocht, alleen de kerkdienst is wel een bijzondere gelegenheid om Hem te ontmoeten. Een feestje vieren doe je uiteindelijk ook niet in je eentje, hoe blij je ook bent met je diploma.

[Iris]

Hai Jan

Ik weet niet zeker of God gemeenten heeft gesticht zoals ze in de huidige vorm te vinden zijn. Maar ik begrijp wat je bedoelt.
Toch zeg ik, puur op basis van mijn gevoel, dat God vooral te maken heeft met innerlijke zaken, en niet zo zeer met uiterlijke zaken.
Soms ontmoet je een mens waarvan je niet zeker weet of het een Christen is (want hij/zij gaat niet naar de kerk), maar toch meen je het licht van Christus in deze persoon te herkennen.
En een eenling ben je nooit, als je Christen bent, want onzichtbare draadjes verbinden alle Christenen van de hele wereld met elkaar. Zo zie ik dat.  

Iris  

[Marnix]

quote:

Maar Jan, ik ben toch ook bij God als ik eenzaam op een berg zit? God is toch overal?

Als je alleen op een berg zit kom je geen voorganger tegen die je heel veel kan vertellen en uitleggen over God en de bijbel. Je komt er geen mensen tegen die voor je bidden als je het nodig hebt... je kunt niet met anderen het avondmaal vieren als gedachtenis aan wat Jezus deed. Je kunt niet getroost worden als je het moeilijk hebt.... en dat zijn alleen de dingen waar jij wat aan kan hebben aan de kerk... daarnaast zijn er ook nog zoveel dingen wat de kerk kan hebben aan jou!

Vele handen maken licht werk... ook in geloven. Geloven is iets wat je samen mag doen!

Vergelijk het met een sporter... die kan de sport vast wel alleen aanleren... Maar als zo iemand een coach heeft voor de conditie, een coach voor de techniek, een sportpsycholoog voor mentale coaching... en een hoop medesporters om van elkaar te leren, samen te trainen, elkaar tips te geven etc.. Zal het veel makkelijker gaan en tot veel betere prestaties leiden.

[Iris]

Daar ben ik het op zich helemaal mee eens Marnix.   En dat lijkt mij ook het fijne van een kerk.
Maarrr.......je geloof wordt pas echt beproefd wanneer je niet omringd bent door mede-gelovigen.
Juist in een niet-kerkelijke omgeving kun je God laten zien hoe diep jouw geloof zit.

Iris  

[Roodkapje]

Iris, dat klopt helemaal. Daarom zitten we ook niet de hele week bij elkaar kerkdiensten te houden. Maar af en toe komen we bij elkaar om elkaar te bemoedigen.

Als sociale controle inhoudt elkaar steeds op elkaar letten zodat mensen het benauwd krijgen hebben sommige mensen de bijbel niet goed begrepen.

Verder helpt cocooning niet tot het uitdragen van het Evangelie. De bijbel is er duidelijk over: "Gaat heen en maakt alle volken tot mijn discipelen" (Zendingsbevel)

Ik kom uit een niet-christelijk gezin en zit op een niet-christelijke universiteit en krijg les van hoogleraren met een anti-christelijke houding. Soms is het dan gewoon heerlijk om even niet als enige tegen de wereld te hoeven vechten. Dus vandaar dat ik met een christelijk meisje samenwoon, op zondag naar de kerk ga en af en toe 1x per twee weken een kring van mijn gemeente bezoek. Dus wanneer het geen weekend is en ik niet thuis ben (= meestal) zit ik in een niet-christelijke omgeving.

[Iris]

Ha Roodkapje

Ik ben het er op zich wel mee eens dat bij het geloof een bepaald gemeenschapsleven hoort. Het lijkt mij in elk geval prettig.
Maar ik vind iemand die niet naar de kerk gaat, maar toch Jezus volgt, ook een volwaardig Christen.

Iris  

[Marnix]

quote:

Daar ben ik het op zich helemaal mee eens Marnix.  En dat lijkt mij ook het fijne van een kerk.
Maarrr.......je geloof wordt pas echt beproefd wanneer je niet omringd bent door mede-gelovigen.
Juist in een niet-kerkelijke omgeving kun je God laten zien hoe diep jouw geloof zit.

Klopt... maar daar heb je kans genoeg voor... in de kerk kun je je opladen om weer die niet-kerkelijke omgeving waar je in woont en werkt in te gaan... Maak je geen zorgen, ook als kerklid krijg je daar genoeg mee te maken.

[Iris]

Mee eens, heb je gelijk in.  

Iris

[Grace]

In Efeze 5 wordt de gemeente (kerk) vergeleken met het huwelijk.
In vers 25 staat dat de man zijn vrouw zo moet lief hebben zoals Christus zijn gemeente heeft liefgehad en Zich voor haar overgegeven heeft en haar te heiligen en haar voor Zich te plaatsen, stralend, zonder vlek of rimpel of iets dergelijks, zo dat ze heilig is en onbesmet. De kerk is de lieve bruid van Christus.

De kerk is geen mensenzaakje (God gebruikt wonderlijk genoeg wel ons gebrekkige mensjes), maar het werk van God in deze wereld. In de kerk wordt de vergeving van de zonden uitgedeeld, als Gods cadeau voor ons. Daarom is de kerk voor elke gelovige zo belangrijk.
De kerk is ook belangrijk voor ons samen. De kerk is de gemeenschap der heiligen. Daarin hebben we de opdracht ons met onze van God gegeven talenten in te zetten voor de ander, voor onze broers en zussen. Want God heeft een volk, de kerk is een familie, waarin God ons aan elkaar geeft en ons verantwoordelijkheid voor elkaar geeft.

[Grace]

De kerk is geen club, geen zaakje dat wij mensen overeind houden. Er is een Herder, die de schapen opzoekt en bijeenbrengt.  en wie worden er dan in die kerk bijeengebracht? wie horen er bij die kerk? Iedereen, voor wie de Here Jezus aan het kruis is gestorven.  Door te sterven voor hen, kocht Hij hen los uit de macht van de Satan, van de zonde en de dood, en schonk ze eeuwig leven. Diezelfde mensen worden door de Here Jezus in de kerk bij elkaar gebracht.

En daar waar twee of drie mensen vergaderen in de naam van de Here Jezus, daar is God zelf aanwezig.  Waar mensen één zijn in het erkennen van Jezus Christus als hun Verlosser en het gehoorzamen aan zijn Woord, daar is de heilige algemene christelijke kerk. De kerk is het eigendom van Christus, zijn kudde, zijn bruid, zijn volk.

[HenkG]

Nog even een toevoeging aan dit topic. Ik wil jullie graag laten delen in een zojuist door mij gelezen gedeelte uit het boek 'Op zoek naar God' van Bill Hybels, de voorganger van de Willow Creek in Amerika. Het gedeelte geeft volgens mij een schets van de betekenis van de kerk voor een christen.

Er zijn drie gezinnen die elk een weekendje gaan zeilen.
Gezin 1 stapt aan boord van de boot, kleedt zich om en gaan lezen, luieren en praten in een nog steeds afgemeerde boot. 's Nachts gaan ze slapen in de kajuit en de dag erna herhaalt het tafereel zich.
Gezin 2 doet ergens hetzelfde als gezin 1, maar ze starten ook de motor, gooien de trossen los en verlaten hun ligplek om in de haven rond te varen. Na een uurtje rondvaren en andere boren kijken, wordt er stilgelegen voor het bereiden en nuttigen van een maaltijd. 's Avonds gaan ze zelfs even de haven uit om vervolgens weer terug te keren voor de overnachting in de haven. De volgende dag herhaalt dit zich.
Gezin 3 verlaat direct hun ligplaats en koersen naar de havendam. De haven uitvarend, zetten ze de motor af om de zeilen te hijsen en op de wind de open zee op te gaan. De wind waait door de want en het water kabbelt langs de boot met hier en daar een golvende beweging. Ondanks alle deining weten ze ook een maaltijd te bereiden en te nuttigen en ze overnachten op volle zee. 's Avonds wordt met een zaklamp studie gemaakt van de kaarten om de koers te bepalen. En pas zondagavond meert het gezin af in de haven.
Alle 3 de gezinnen zullen na het weekend melden dat ze hebben gezeild. Toch is er een wereld van verschil te ontdekken.

De parallel met geloven?
Er zijn mensen die 'christen' spelen. Een aantal malen per maand naar de kerk om vijf euro in de collectezak te doen en er verder godsdienstig uit te zien. Ze komen echter nooit los en blijven in verbinding met de veilige kust.
Anderen komen iedere week naar de kerk, verhogen de bijdragen en zijn af en toe bereid om iets voor de kerk te doen. Maar daar ze nooit het open water opgaan, zullen ze nooit ontdekken wat het betekent om diepgaand en volkomen op God te vertrouwen. Ze blijven wat experimenteren met hun afhankelijkheid van God.
De werkelijk toegewijde christen is bereid de veiligheid van de haven te verlaten om het risico van de open zee van het geloof te aanvaarden en koerst naar de plaats van volkomen toewijding aan God (de wijde open zee). Ze aanvaarden alle levensavonturen die God voor hen in petto heeft.

Waar bevind jij je op dit moment? Als ik eerlijk naar mezelf kijk, ben ik ergens wel een avonturier, maar tegelijk zet ik toch liever op open zee de motor even aan en koers ik soms toch liever even terug naar de veilige haven!

[Iris]

Prachtig omschreven HenkG!!
Ik ben er een beetje stil van!  
Iets om over na te denken.

Iris  

[HenkG]

Het zijn de woorden van Bill Hybels in zijn boek 'Op zoek naar God'. Misschien een leestip voor de zomermaanden als voorbereiding op de Alpha?