Beste Jos, Hier is mijn eerste reactie op een gedeelte van jouw site zoals je mij aangaf:
Daarvoor kun je terecht op:
www.josdouma.nl/meditatie/index.html />
En dan het kopje:
Meer over meditatieWat is meditatie?....heb ik gelezen...
En dat is dit stuk (toch weer lang geworden

)
quote:
Meditatie als vorm van omgang met de Schrift
1. Het object van de Schriftmeditatie is de bijbeltekst. Bij die tekst zet de meditatie in omdat via de woorden van de tekst contact wordt verkregen met de inhoud of de werkelijkheid waarover het in de tekst gaatOver deze werkelijkheid achter de tekst kan ook worden gemediteerd los van de tekst, maar de essentie van de Schriftmeditatie is nu juist dat de mediterende voortdurend verbonden blijft met de woorden van de tekst als de kritische instantie die het mediteren aanstuurt. De Schrift mediteren is niet: je gedachten de vrije loop laten. De Schrift mediteren is wel: je met hart en ziel verbonden weten met de woorden van de tekst omdat die de weg vormen naar de werkelijkheid die in de tekst ter sprake wordt gebracht.
Je gaat letterlijk over de woorden ‘mediteren’….. En die ‘woorden op zich’ zouden de weg vormen naar de werkelijkheid erachter. Ik vind het moeilijk te omschrijven, maar dit is niet wat ik onder ‘verlichting van mijn verstand door de Heilige Geest’ bekijk.
Het gaat me erom:
Wat ben je aan het doen als je mediteertDe woorden van de tekst zijn levend
omdat Jezus mij iets wil zeggen. Niet omdat de woorden op zich mij bij God zouden brengen…..
quote:
2. De meditatie van de Schrift is gericht op persoonlijke toe-eigening van de inhouden die via de Schrift naar de mediterende toekomen. Daarbij speelt het intellect uiteraard een onmisbare rol, maar het accent ligt toch duidelijk op het ervaringsmatige aspect van de toe-eigening. Wie meditatief met de Schrift omgaat, heeft niet als doel meer over de Schrift te weten te komen (hoewel dat automatisch meekomt) maar om aan de Schrift gevormd te worden. Wie werkelijk meditatief met de Schrift omgaat, kan daaruit niet onveranderd te voorschijn komen: toe-eigening betekent verandering, toe-eigening betekent (meer vanuit spiritualiteit geformuleerd) omgevormd worden aan de Schrift. Deze persoonlijke toe-eigening heeft alles te maken met het werk van de Heilige Geest: het is de Geest Zelf die het Woord dat Hij geademd heeft, uitlegt en ingang doet vinden in het hart en leven van de mediterende. Deze Geest komt wanneer om Hem gebeden wordt. Het gebed behoort daarom onlosmakelijk tot de meditatie, sterker nog: aan alle meditatie van de Schrift dient het gebed om de Geest vooraf te gaan.
Maar wat is in de
bijbel overdenking van de schrift….? Natuurlijk ben ik met je eens dat we door de Heilige Geest de schrift tot ons kunnen nemen. Maar als je om de Geest bidt, en daarna ga je
het accent toch duidelijk leggen op het ervaringsmatige aspect van de toe-eigening. Dan word je gevormd door de schrift zeg je, en toe-eigening betekent verandering.
Dus in gewoon Nederlands

:
Op het moment dat ik zit te mediteren over een bijbeltekst word ik veranderd als ik de Heilige Geest heb gevraagd om het ingang te laten vinden……Ik zie in de bijbel toch andere dingen naar voren komen m.b.t. verandering naar het beeld van Jezus.
Bijvoorbeeld: Galaten 5: het wandelen door de Geest…dan komt het vlees/de oude mens niet aan bod. De vruchten worden dan zichtbaar en
zo worden we veranderd naar het beeld van de Heer. Als we ons door de Geest laten leiden, moeten we ook door de Geest het spoor houden.
Dus de Geest zal ons laten ontdekken:
wat er bij mijzelf niet door de beugel kan – dit moet ik ‘doden’…Dood de leden die op de aarde zijn……Dit is wel een meer actieve bezigheid dan ‘veranderd worden terwijl ik onder leiding van de Geest aan het mediteren ben’….
Sorry dat het er wat vreemd uitkomt, maar het geeft aan hoe anders ik er tegen aan kijk.
We veranderen door de Heilige Geest naar het beeld van de Heer, van heerlijkheid tot heerlijkheid (2 Kor. 3). Door de Here die Geest is.
quote:
3. Voor de methodiek van de meditatie van de Schrift kan het beeld van de ruminatio model staan: de mediterende leest hardop de woorden van de Schrifttekst. Dat doet hij bij herhaling: voortdurend hoort hij zelf de woorden van de Schrift klinken. Zo komt het Woord van buiten naar binnen. Dit externe woord wordt geïnterioriseerd: de mediterende maakt zich de tekstwoorden eigen en leert ze van buiten en van binnen kennen. De centrale vraag die in deze meditatieve omgang met de Schrift wordt gesteld, luidt: Wat zegt en doet deze tekst in mijn leven? Of anders geformuleerd, want de gelezen Schrift moet worden tot het gehoorde Woord: Hoe resoneert Gods stem vanuit deze tekst in mijn leven?
Je gaat door het hardop herhalen
zelf bezig het woord
tot je te nemen. Hier zie ik niet de Heilige Geest aan het werk. Dit zijn methoden die inwerken op je ziel. Je kunt er dan een christelijk tintje aan geven: de uitwerking wordt dan niet zo dat ik zou durven zeggen dat ik met mijn geest bezig ben zodat ik God ontmoet.
De woorden worden niet eigen door ze hardop te lezen. Door de
toepassing in ons leven leer ik het woord
kennen, in de zin van: weten wat het inhoudt.
Als God mij laat zien dat ik moet veranderen
moet ik eerst van mijn meditatiebankje opstaan om dat dan ook te doen.
quote:
4. Het sleutelwoord voor de meditatieve omgang met de Schrift is niet lezen, maar luisteren. Het (onmisbare) lezen blijft staan bij de letter. In het luisteren wordt de letter tot de stem van de Geest. De mediterende is naast lezer dus vooral hoorder van het Woord. Vervolgens zal hij, wanneer hij werkelijk gehoord heeft, ook ge-hoor-zamen en het Woord doen. Zalig is hij die Gods Woord hoort en doet.
Woord en daad horen bij elkaar. Wat dat betreft zie ik niet veel verschil met lezen (zelf)/luisteren (bij een preek bv)…
Dus ik hoef niet perse de bijbel hardop te lezen omdat ik moet ‘horen’. Zou ik denken in combinatie met het vorige punt……
quote:
5. Voor de meditatie bezien in het kader van het preek(voorbereidings)proces is het centrale punt het toe-eigenende en om-vormende karakter van de meditatieve omgang met de Schrift. De mediterende predikant moet eerst zichzelf het Schriftwoord waarover hij zal preken toe-eigenen en er zelf door worden omgevormd. Als hij zelf niet werkelijk hoorder van het Woord is geworden, mag hij dat ook van de kerkgangers niet verwachten.
Ik zou zeggen: Je moet ‘daders’ van het woord worden en niet alleen ‘hoorders.’ (Jak. 1: 22)
Ik denk dat ik het wel mee eens ben met wat je hier wil zeggen

Alleen betrap ik mezelf erop
dat ik de bijbelse termen wil gebruikenAnders krijg je gigantische begripsverwarring.
Misschien heb ik daarom OOK wel problemen met de term ‘mediteren’. Het komt niet in de bijbel voor. En
zeker niet op de manier dat ik hier nu steeds lees.
In de bijbel is het ‘overdenken’ van het woord. Dit heb je in je hart doordat je er veel mee bezig bent geweest. Zelf kan ik op een of andere manier complete gedeelten citeren zonder dat ik het ooit uit m’n hoofd heb geleerd of heb gemediteerd op jouw manier. Iets komt dan zo in je gedachten als je ergens mee bezig bent. En daardoor kan God tot je spreken, bepaalde dingen laten zien.
Daarom wil ik blijkbaar ook altijd de bijbelse taal gebruiken. En zie hier gewoon dat het mediteren en alles wat je erbij haalt qua houding adem etc en wat er nog meer volgt…niet in de bijbel voorkomt.
quote:
6. Bezien vanuit de contemplatieve psychologie gaat het in de meditatie als vorm van omgang met de Schrift om een discipline van de verbeelding. Centraal in de disciplines van de verbeelding staat het zich eigen maken van die beelden en voorstellingen die een egocentrische werkelijkheidsbeleving kunnen transformeren in een theocentrische. Bij de meditatie van de Schrift gaat het dan vooral om de beelden en voorstellingen die in Schriftteksten worden aangereikt. Een en ander houdt in dat beelden in de meditatie een belangrijke rol spelen: beelden hebben een hoge inlevings- en ervaringswaarde. Ze laten zich het beste benaderen met inschakeling van alle vijf de zintuigen van de mens: horen, kijken, proeven, voelen, ruiken.
Ik hoef niets te ‘verbeelden’. Ik hoef toch mijn fantasie niet te gebruiken om te begrijpen wat
God door zijn woord wil zeggen?
Dit is trouwens ook een voorbeeld van het toepassen van
‘geleide fantasie’ en
visualisatie wat niet bijbels is en komt uit de (para)psychologie
om bepaalde ervaringen te kunnen krijgen.
Het oproepen van.....
Dit heeft ook niet met je geest te maken. Hier ben je dan bezig om vanuit je ziel bepaalde ervaringen op te doen. Die krijg je dan door meditatie, fantasie/visualisatie. Hierdoor zou God dan spreken.
Nee, Hij spreekt door zijn woord wat de heilige Geest
door ons verstand te verlichten, duidelijk maakt.
Ons denken moet vernieuwd worden Hierdoor worden we dan hervormd
(veranderd dus). Dit wijst ook niet naar een ervaring oproepen door het gebruiken van beelden die je bij de tekst ziet en er dan in te kruipen als het ware omn het helemaal te voelen. Dit zijn pure gevoelservaringen van je ziel.
Rom 12,2
En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkennen wat de wil van God is, het goede, welgevallige en volkomene.
Dit is toch een verstandelijke zaak dat ook je gevoel moet gaan beheersen. Erkennen doe je door een conclusie te trekken: Ja dit is de wil van God. En dat lijkt me niet een meditatieve ervaring.
quote:
Meditatie als inoefening van de contemplatieve grondhouding
Meditatie is in de tweede plaats de aanduiding voor de inoefening van de contemplatieve grondhouding.
1. Terwijl de meditatie als vorm van omgang met de Schrift is gericht op inhouden, richt de meditatie als inoefening van de contemplatieve grondhouding zich op een houding, namelijk een houding die bepalend is voor heel het leven van de mediterende. Deze houding noem ik hier de contemplatieve grondhouding.
Vanuit de betekenis van contemplatie als ervaringsmatige ontmoeting met God vul ik die contemplatieve grondhouding in als een zoeken naar en een ervaren van en een vertoeven in Gods tegenwoordigheid. Waar de meditatie als vorm van omgang met de Schrift gericht is op het horen van Gods stem in de Schrift, is de meditatie als inoefening van de contemplatieve grondhouding gericht op de bewustwording en ervaring van Gods tegenwoordigheid in het eigen leven.
,,Contemplatief leven is het licht van de hemel zien schijnen over al het aardse; in al het aardse daarom een ontmoeting met de hemel kunnen hebben, het geheim van de dingen ontdekken in de oorsprong, die ze hebben in de Schepper.''
Dit is toch ook weer een niet bijbelse term: contemplatieve grondhouding.. Komt ook uit de psychologie?
Wij kunnen op elke plaats en elk moment aanbidden in Geest en Waarheid….. Op het moment dat ik mijn ogen dicht doe en met God ga spreken ben ik in zijn tegenwoordigheid. Dit is een bijbels gegeven. Dat wij vaak dat gevoel niet hebben, doet daar niets aan af. Maar het is onnodig om eerst een gevoel te moeten hebben dat God er is, alsof Hij er dan pas zou zijn.
Dan worden we toch ook afhankelijk van dat ‘gevoel wat aangeeft dat God er is’.
quote:
2. De meditatie als inoefening van de contemplatieve grondhouding bedoelt niet de tegenwoordigheid van God te bewerkstelligen. Het is eerder een open houding, een houding van wachtende ontvankelijkheid: `God, hier ben ik'.
Het komt wel op hetzelfde neer, al zeg je dat het gaat om dat ‘ik er ben’. Als God bij ons is, zijn wij automatisch ook bij Hem , al voelen we dat niet.
Als je dit gaat zien, wordt het werkelijkheid. Zo heb ik nog nooit gemediteerd, maar ik kan toch niet zeggen dat ik nog nooit heb gevoeld dat God bij mij is. En dat zeg ik misschien ook weer verkeerd: het is een ‘weten’ dat God er is.
Zoals ik ook niet altijd mij superverliefd voel op mijn man, WEET ik dat er liefde is. Dit hoef ik niet altijd te voelen…..quote:
3. Bepaalde (Schrift)teksten kunnen bij deze geestelijke oefening behulpzaam zijn. Te denken valt aan bijvoorbeeld het Jezusgebed (`Jezus Christus, Zoon van God, ontferm u over mij') en het sjema (`Hoor, Israël: de HERE is onze God; de HERE is één'). Het bij herhaling zachtjes uitspreken van deze korte teksten (op het ritme van de adem) kan helpen om zich te richten op God, de God die tegenwoordig is in heel het leven. Dergelijke teksten vervullen als meditatie-object een duidelijk andere rol dan in de meditatie als vorm van omgang met de Schrift: ze fungeren als aandachtspunt of concentratiepunt.
Je gaat de tekst ‘op zich’ gebruiken om bij God te komen, het wordt dan een soort techniek….. Zie ik toch ook echt niet zo.
Eigenlijk heb ik een gigantische weerstand tegen deze manier van het omgaan met het woord van God.
Alhoewel ik zeker weet dat je dit goed bedoelt… 
Vervelend om kritiek te moeten hebben. Maar ik zou je toch willen waarschuwen voor deze technieken die een bepaalde invloed hebben waardoor er ook verkeerde machten naar voren kunnen komen. Je denkt dan dat het goed zit, maar dit zijn (alles bij elkaar) verkeerde en onbijbelse technieken….
quote:
4. Bezien vanuit de contemplatieve psychologie gaat het in de meditatie als inoefening van de contemplatieve grondhouding om een discipline van de aandacht: de mediterende, die voortdurend wordt meegenomen in de maalstroom van zijn gedachten en de bezigheden van de dag, zoekt naar een rustpunt, zoekt naar de stilte om te ontkomen aan de geestelijke gejaagdheid en onoplettendheid. Door de hier bedoelde meditatieve oefening wordt hij zich (opnieuw) bewust van Gods tegenwoordigheid. Daardoor verdiept zich zijn denken, spreken en handelen.
Ik vraag me dus af of je zo in Gods tegenwoordigheid komt……