Waaruit bestaat onze geloofsstrijd?

[Titia]

Is Christen zijn vandaag in onze maatschappij makkelijk? In landen zoals China worden Christenen vervolgd om hun geloof. Dan wordt je erg op de proef gesteld en dan zal blijken hoe echt je geloof is. Gelukkig hebben wij hier niet mee te maken. Wij bidden vaak voor deze Christenen. Ik hoor ook regelmatig dat zij voor ons bidden, omdat de Westerse wereld weer andere gevaren heeft, volgens hen en de 'aanvallen van de duivel' gaan veel ongemerkter. Een meester op de lagere school waar ik op zat, zei dat in landen waar Christenen vervolgd worden om hun geloof, gaat de duivel rond op klompen, je hoort hem aankomen. In Westerse landen loopt hij rond op sokken, je hebt em niet in de gaten.

Wij leven in vrijheid, maar waaruit bestaat dan onze geloofsstrijd, waar in de Bijbel over gesproken wordt? Wat zijn onze vijanden en waar moeten wij tegen strijden? Of hebben we daar nu niet zoveel last van? Hoe kunnen mensen aan ons zien/merken dat wij Christen zijn? Waarin maken wij bewuste keuzes?

[lonneke]

/

[Roodkapje]

Ik denk dat het grote punt van strijd voor ons is het gevecht tegen de wereldgelijkvormigheid. In Europa hebben we het onzettend goed, maar ondertussen leven ook wij in een continent waar de meerderheid geen christen is. Er wordt heel subtiel aan christenen getrokken en de verlokkingen van de wereld zijn wel erg groot. Niemand zegt er wat van als je naar bepaalde dingen kijkt, luistert of dingen nalaat. Het wordt zelfs gepromoot om maar van de 'geneugten van de moderne wereld' te genieten. Terwijl de Bijbel (met name in Efe. 4 en 5) toch echt iets anders leert...

Al snel ben je geneigd te denken dat het allemaal niet zo'n vaart loopt en dat het wel meevalt. Maar er zijn dingen die een gruwel zijn in Gods ogen, en wie zichzelf zoekt....

[Picardijn]

De strijd is voornamelijk tegen het zijn.

[Titia]

quote:

lonneke schreef op 17 september 2004 om 10:51:
Dat je eerlijk bent
Dat je betrouwbaar bent
Dat je je woord nakomt
Dat je de ander helpt
Dat je nadenkt bij wat je zegt
De ander respekteren in zijn wel of niet overtuiging
Dat je milieubewust leeft
en nog veel meer....

Dus eigenlijk alles waarin je de ander en jezelf niet kwetst.

Ik denk aan 1 Cor. 13

            

Deze dingen doen zoveel niet gelovigen ook. Ik zie daarin geen verschil, hoewel deze dingen wel heel belangrijk zijn. Ik neig meer naar de reactie van Roodkapje over wereldgelijkvormgheid en ga haar vragen wat ze hier precies mee bedoeld.

[Titia]

quote:

Picardijn schreef op 17 september 2004 om 13:25:
De strijd is voornamelijk tegen het zijn.

            

Verklaar je nader, ik begrijp je niet helemaal, eigenlijk zelfs helemaal niet.

[Titia]

quote:

Roodkapje schreef op 17 september 2004 om 13:10:
Ik denk dat het grote punt van strijd voor ons is het gevecht tegen de wereldgelijkvormigheid. In Europa hebben we het onzettend goed, maar ondertussen leven ook wij in een continent waar de meerderheid geen christen is. Er wordt heel subtiel aan christenen getrokken en de verlokkingen van de wereld zijn wel erg groot. Niemand zegt er wat van als je naar bepaalde dingen kijkt, luistert of dingen nalaat. Het wordt zelfs gepromoot om maar van de 'geneugten van de moderne wereld' te genieten. Terwijl de Bijbel (met name in Efe. 4 en 5) toch echt iets anders leert...

Al snel ben je geneigd te denken dat het allemaal niet zo'n vaart loopt en dat het wel meevalt. Maar er zijn dingen die een gruwel zijn in Gods ogen, en wie zichzelf zoekt....

            

Wat zie jij dan als wereldgelijkvormigheid/verlokkingen en geneugten van deze wereld, in deze tijd dus?

[Roodkapje]

• Geen problemen hebben met het kijken naar films/TV-programma's met een hoge vloekdichtheid.
  
  
• Geen problemen hebben met films/TV programma's waarin een levensstijl wordt gepropageerd die indruist tegen christelijke principes.
  
  
• Geen problemen hebben met godslasterlijke teksten in muziek. "Ik luister toch alleen maar naar het deuntje".
  
  
• Zich overgeven aan enorm consumptief gedrag (smijten met geld) om de eigen levensstandaard te verhogen, terwijl je je kunt afvragen of je die dingen echt nodig hebt, en of er niet broers en zussen zijn die het geld harder kunnen gebruiken (dichtbij of ver weg)
  
  
• Aan je taalgebruik is niet te zien dat je christen bent: het is even plat en vulgair als het taalgebruik van heidenen (schuttingwoorden, grof taalgebruik) of vloeken.
  
  
• Niet eerlijk zijn tegenover je medemens. Als er een voordeeltje te halen is, de kans aangrijpen, ook al is dit niet helemaal legaal. (Kopiëren van muziek en software bijvoorbeeld).
  
  
• etc. etc.

Zie ook Efe. 4:17 t/m 5:5:

quote:

Efe 4:17-32
(17)  Ik zeg dan dit, en betuig het in den Heere, dat gij niet meer wandelt, gelijk als de andere heidenen wandelen in de ijdelheid huns gemoeds.
( 18 )  Verduisterd in het verstand, vervreemd zijnde van het leven Gods, door de onwetendheid, die in hen is, door de verharding huns harten;
(19)  Welke, ongevoelig geworden zijnde, zichzelven hebben overgegeven tot ontuchtigheid, om alle onreinigheid gieriglijk te bedrijven.
(20)  Doch gij hebt Christus alzo niet geleerd;
(21)  Indien gij naar Hem gehoord hebt, en door Hem geleerd zijt, gelijk de waarheid in Jezus is;
(22)  Te weten dat gij zoudt afleggen, aangaande de vorige wandeling, den ouden mens, die verdorven wordt door de begeerlijkheden der verleiding;
(23)  En dat gij zoudt vernieuwd worden in den geest uws gemoeds,
(24)  En den nieuwen mens aandoen, die naar God geschapen is in ware rechtvaardigheid en heiligheid.
(25)  Daarom legt af de leugen, en spreekt de waarheid, een iegelijk met zijn naaste; want wij zijn elkanders leden.
(26)  Wordt toornig, en zondigt niet; de zon ga niet onder over uw toornigheid;
(27)  En geeft den duivel geen plaats.
( 28 )  Die gestolen heeft, stele niet meer, maar arbeide liever, werkende dat goed is met de handen, opdat hij hebbe mede te delen dengene, die nood heeft.
(29)  Geen vuile rede ga uit uw mond, maar zo er enige goede rede is tot nuttige stichting, opdat zij genade geve dien, die dezelve horen.
(30)  En bedroeft den Heiligen Geest Gods niet, door Welken gij verzegeld zijt tot den dag der verlossing.
(31)  Alle bitterheid, en toornigheid, en gramschap, en geroep, en lastering zij van u geweerd, met alle boosheid;
(32)  Maar zijt jegens elkander goedertieren, barmhartig, vergevende elkander, gelijkerwijs ook God in Christus ulieden vergeven heeft.

Efe 5:1-5
(1)  Zijt dan navolgers Gods, als geliefde kinderen;
(2)  En wandelt in de liefde, gelijkerwijs ook Christus ons liefgehad heeft, en Zichzelven voor ons heeft overgegeven tot een offerande en een slachtoffer, Gode tot een welriekenden reuk.
(3)  Maar hoererij en alle onreinigheid, of gierigheid, laat ook onder u niet genoemd worden, gelijkerwijs het den heiligen betaamt,
(4)  Noch oneerbaarheid, noch zot geklap, of gekkernij, welke niet betamen; maar veelmeer dankzegging.
(5)  Want dit weet gij, dat geen hoereerder, of onreine, of gierigaard, die een afgodendienaar is, erfenis heeft in het Koninkrijk van Christus en van God.

            

en:

quote:

1Pe 1:14-18
(14)  Als gehoorzame kinderen, wordt niet gelijkvormig aan de begeerlijkheden, die te voren in uw onwetendheid waren;
(15)  Maar gelijk Hij, Die u geroepen heeft, heilig is, zo wordt ook gijzelven heilig in al uw wandel;
(16)  Daarom dat er geschreven is: Zijt heilig, want Ik ben heilig.
(17)  En indien gij tot een Vader aanroept Dengene, Die zonder aanneming des persoons oordeelt naar eens iegelijks werk, zo wandelt in vreze den tijd uwer inwoning;
( 18 )  Wetende dat gij niet door vergankelijke dingen, zilver of goud, verlost zijt uit uw ijdele wandeling, die u van de vaderen overgeleverd is;

            

[Bumblebee]

Eén van de belangrijkste verlokkingen voor mij is: mijn mond maar dicht houden.

Ik werk op een universiteit, een bolwerk van verlichte intellectuele zielen die er helemaal uit zijn. Het lastige is dat ze ZO "over het geloof heen zijn" dat ze zich niet eens kunnen vóórstellen dat iemand die jong en/of slim is, gelooft.

Gesprekken in de koffiekamer gaan over de kerk, die sommige mensen vroeger nodig hadden als kapstok voor hun normen en waarden (met de impliciete boodschap: en wij nu natuurlijk niet meer), over die hypocriet van een Balkenende, soms over sociaal-voelend zijn en lief zijn voor elkaar, en hoe nuttig een kerk daarvoor kan zijn in de maatschappij als ze maar eens ophielden met ruzie maken (op zich hebben ze daar een puntje) dat soort dingen.

In ieder geval, eigenlijk zou ik dan moeten zeggen dat het in de kerk NIET gaat om normen en waarden maar om Gods genade door Christus en dat ik dat INDERDAAD echt geloof en toch geen imbeciel ben enzo. Maar de gedachte aan de "milde verbijstering" die zoiets oproept doet me al snel terugschrikken.    Ik zie me op maandagochtend al vertellen dat ik zo'n gave kerkdienst heb gehad gisteren, waar we met z'n allen de heerlijkheid van de opgestane Heer hebben gevierd met brood en wijn. Ze zien me aankomen.  

En als ik even heel eerlijk ben, mijn eigen hoogmoed zit me hier voornamelijk in de weg. Ik vind het bijzonder lastig om om Christus' wil mijn gezellige/aantrekkelijke imago te verruilen voor het suffe-mutsen imago dat een christelijk getuigenis helaas onherroepelijk met zich mee brengt. Dat is volgens mij een grote valkuil: dat we het stiekem wel erg leuk vinden om wereldgelijkvormig te zijn! Het is "cool" om niet al te braaf te zijn.

Hoewel ik laatst een goed gesprek had met een collega over de betekenis van een huwelijk.

Wat ik dus eigenlijk bedoel: ik ben snel een christen onder christenen, maar kom ik in de "wereld" dan zie je weer geen verschil. Zondagochtend-christen-zijn is volgens mij echt een gevaarlijke verleiding.

[Zijnkind]

Een bijkomend "probleem" is de vrijheid van meningsuiting. Ik praat redelijk vrijuit en ook best wel makkelijk over mijn geloof met de collega's. Maar dat is ook precies hoe zij het beschouwen...MIJN geloof...Mijn mening. En ja, hebben niet alle geloven iets van waarheid in zich? En zo verdwijnt de boodschap in een groot, new-age achtig gedachtengoed waarin het avondmaal vieren net zoiets is als het leggen van tarotkaarten. Wat goed voelt is okee en denk verder niet teveel over de gevolgen. Als dat al gebeurt.

Een onderdeel van de strijd hier is dat je moet duidelijk maken dat de boodschap iets exclusiefs is. En dat is ook een bezwaar van ongelovigen dat je steeds weer hoort. Je mag best wel vertellen dat je christen bent maar kom niet aanzetten met dat hoogmoedige, gelijkhebberige, absolute-waarheid beginsel. Dat past niet in die vrijheid van meningsuiting. Alsof 1 persoon de enige weg tot behoud zou kunnen zijn....

... maar dat is Jezus toch wel!

[Bumblebee]

.... alsof wij "behoud" nodig hebben! Ik ben toch zeker een goed mens, heb nog nooit iemand vermoord en betaal mijn belastingen op tijd. Behoud, waarvan dan?

.... alsof er zoiets als "behoud" bestaat! Welk fossiel gelooft er nou vandaag nog in leven na de dood of in verloren gaan! Prima als mensen een beetje willen hobby-en in "religie" en "spiritualiteit", maar wij verlichte veertigers kijken daar met meewarige meegaandheid op neer.

 

[Mezzamorpheus]

Hier komt het toch vooral op het (leren) bewogen (te) zijn met de ander, in plaats van de ander slechts te veroordelen.
Voorwaar niet makkelijk...  

[Roodkapje]

Je moet ook niet te bang zijn om je MENING te geven... dat is iets anders dan een OORDEEL vellen. Heel veel mensen verwarren dat en denken dat je een oordeel velt wanneer je alleen maar zegt wat je ergens van vindt.

Voorbeeld:

Oordeel: Jezus liep over het water? Wat een onzin is dat, zeg!
Mening: Jezus liep over het water? Ik begrijp niet dat mensen dat gewoon geloven.

Het probleem in gesprekken is dat je al gauw dingen als feiten neer gaat leggen, een waarheidsclaim legt. Het is meestal beter om in het begin uit te leggen dat je dingen gelooft, en erbij vertelt waarom.

[Titia]

Bovenstaande punten die genoemd worden vind ik heel sterk en vind ik herkenbaar: zoals het verwoorden van mijn mening en het reageren in deze tijd van vrije meningsuiting en 'er is geen abolute waarheid'.  Ook de punten van Roodkapje hebben heel erg te maken met deze tijd als het gaat om films en geld. Het lastige vind ik dat ik de ene keer heel overtuigd ben en er voor durf te staan, maar toch ook snel weer bezwijk om een leuke film toch maar te kijken of kleren te kopen die eigenlijk niet zo heel erg nodig zijn.

Ik heb ook nog een paar andere dingen waarvan ik vind dat je hierin bewuste keuzes moet maken, ik ben benieuwd naar reacties.

1. Op zondag andere kleding dan door de week dragen: feestkleding, omdat het een feestdag is en we naar het huis van God gaan. In onze kerk zie je dat absoluut niet en wij (mijn man en ik) vallen hierdoor erg op en voelen ons vaak voor gek lopen.

2. Geen druk weekprogramma: bijna elke avond iets en in het weekend ook. Waarom niet? Omdat de maatschappij al zo onrustig is, is het belangrijk om in je prive-leven rust te creeeren, zodat je tijd hebt voor Bijbelstudie of zodat mensen eens langs kunnen komen, of gewoon voor ontspanning. Het is mogelijk; bij ons lukt het, terwijl wij beiden werken (ik deeltijd).

3. Zo mogelijk als er kinderen komen de eerste vier jaar (totdat ze naar school gaan) van hun leven niet werken, zodat je kinderen zoveel mogelijk zelf kunt opvoeden, ze kunt leren zich aan een persoon zoveel mogelijk te hechten, rust te creeren (niet het gejaag naar creche en werk) en als het financieel onmogelijk is een baantje zoeken voor enkele avonduren. Dit ook omdat de Here het gezin heel belangrijk vindt en je door je kinderen zoveel mogelijk zelf een geloofsopvoedingte geven en er 'te zijn' kunt leren Wie de Here is. Sowieso het niet normaal vinden dat beide partners werken. Er zijn veel eenzame mensen en zij kunnen nergens terecht, omdat er bijna niemand thuis is.

4. Hoe gewoon, gezellig en aantrekkelijk ook voor jongen mensen: niet uitgaan, omdat dat overmatig drankgebruik en losse relaties stimuleert.

5. Op jonge leeftijd geen 'scharreltjes', of experimenteren met seks, omdat seksualiteit en relaties nou eenmaal niet los te verkrijgen zijn. Je alleen geven aan de persoon met wie je getrouwd bent.

Wie weet later meer 'stellingen'

[Zijnkind]

quote:

Titia schreef op 22 september 2004 om 16:36:
1. Op zondag andere kleding dan door de week dragen: feestkleding, omdat het een feestdag is en we naar het huis van God gaan. In onze kerk zie je dat absoluut niet en wij (mijn man en ik) vallen hierdoor erg op en voelen ons vaak voor gek lopen.

            

Op zich met je eens. Maar het blijft persoonlijk zo'n kledingkeuze en wat voor de een erg netjes is, is voor de ander nog steeds erg gewoon. Ik zal niet snel iemand aanspreken op zijn niet-zo-netjes-kleding omdat ik meestal allang blij ben dat diegene nog naar de kerk komt.

quote:

2. Geen druk weekprogramma: etc...

            

Helemaal mee eens.

quote:

3. Zo mogelijk als er kinderen komen de eerste vier jaar (totdat ze naar school gaan) van hun leven niet werken, zodat je kinderen zoveel mogelijk zelf kunt opvoeden, ze kunt leren zich aan een persoon zoveel mogelijk te hechten, rust te creeren (niet het gejaag naar creche en werk) en als het financieel onmogelijk is een baantje zoeken voor enkele avonduren. Dit ook omdat de Here het gezin heel belangrijk vindt en je door je kinderen zoveel mogelijk zelf een geloofsopvoedingte geven en er 'te zijn' kunt leren Wie de Here is. Sowieso het niet normaal vinden dat beide partners werken. Er zijn veel eenzame mensen en zij kunnen nergens terecht, omdat er bijna niemand thuis is.

            

Dat kids naar de creche gaan omdat de ouders geld of werk (te) belangrijk vinden is een misverstand. Ik (toen nog Wij) heb(ben) bewust VOOR een creche gekozen vanwege de sociale ontwikkeling van onze kids. Ze gaan veel makkelijker om met andere kinderen dan wanneer ze hier in huis zouden blijven. Heeft ook te maken met het feit dat we 16 hoog wonen en ze dus niet veel buiten spelen. Verder begrijp ik dat veel moeders geen moeite hebben met de kids thuis te zijn. Prima, maar het gaat lang niet voor elke vrouw op en om elkaars banen zo af te stemmen dat dan de vader thuis is....lukt zelden. Wel moet het creche bezoek maar een klein deel van de week beslaan. De ouders mogen de zorg niet gaan afschuiven. Die van ons gingen 2 dagen in de week. Lang zat.

quote:

4. Hoe gewoon, gezellig en aantrekkelijk ook voor jongen mensen: niet uitgaan, omdat dat overmatig drankgebruik en losse relaties stimuleert.

            

Het spijt me maar dit vindt ik dus echt kortzichtig. Ik heb thuis bij vrienden kennisgemaakt met drank en sigaretten. De laatste heb ik zelf altijd afgewezen maar mijn vrienden niet. pas later gingen we uit en dat heeft niet verder geschaad. Wel aantebevelen is om met christelijke vrienden te gaan stappen als je gaat.

quote:

5. Op jonge leeftijd geen 'scharreltjes', of experimenteren met seks, omdat seksualiteit en relaties nou eenmaal niet los te verkrijgen zijn. Je alleen geven aan de persoon met wie je getrouwd bent.

            

Ja. Daar ben ik wel mee eens. Maar moeilijk te controleren of in de hand te houden lijkt me als ouder.

[lonneke]

1

[HenkG]

Onze strijd?
Dezelfde als die van bijvoorbeeld Paulus: niet wat ik wil, maar wat ik niet wil, dat doe ik.
Gods Geest helpt ons te beseffen hoe God het leven bedoeld heeft en we ontdekken bij onszelf steeds weer de tekortkomingen. Hierdoor kunnen we soms zelfs het meest dierbare dat we naast God hebben verliezen, zoals een relatie. Dit heeft mij wederom dichtbij God gebracht, omdat ik in de gebroken relatie wederom heb ontdekt dat ik er zelf van niks van bak en dat ik echt afhankelijk ben van God.

[Titia]

quote:

HenkG schreef op 23 september 2004 om 16:20:
Onze strijd?
Dezelfde als die van bijvoorbeeld Paulus: niet wat ik wil, maar wat ik niet wil, dat doe ik.
Gods Geest helpt ons te beseffen hoe God het leven bedoeld heeft en we ontdekken bij onszelf steeds weer de tekortkomingen. Hierdoor kunnen we soms zelfs het meest dierbare dat we naast God hebben verliezen, zoals een relatie. Dit heeft mij wederom dichtbij God gebracht, omdat ik in de gebroken relatie wederom heb ontdekt dat ik er zelf van niks van bak en dat ik echt afhankelijk ben van God.

            

Ik denk dat hierin de kern zit van onze geloofsstrijd, in wat Paulus zegt. Misschien kun je uiterlijk je leven op orde hebben (leuke baan, gezond, goed huwelijk etc.), maar in je hart rommelt het altijd. Gedachten die je over mensen hebt, over God, geloof, kerk. Het is inderdaad wat in de catechismus staat dat 'wij erop uit zijn om God en onze naasten te haten'. Dat is geen positief mensbeeld. Dan is het genade dat God ons hiervan verlost heeft, deze zonde ons niet meer aanrekend en door Zijn Geest helpt een heel klein beetje volgens zijn wil te leven. En elke dag kom je er weer achter dat het allemaal zo gebrekkig is; de gevolgen van de zonden zijn er nog wel. Misschien klinkt het wel heel serieus maar ik kan soms uitzien naar de Jongste Dag waarin zelfs de gevolgen van de zonden niet meer zijn te merken en we verlost zijn van zoals Paulus verzucht: 'niet wat ik wil, dat doe ik; ik ellendig mens'.  Op andere momenten zijn er op aarde zulke mooie dingen, dat de Jongste dag nog even niet hoeft te komen.

Ik heb een aantal stellingen geponeerd die ik dus heel belangrijk vind. Dat wil niet zeggen dat ik het allemaal zo goed doe, maar ik ga wel heel ver als het om dit soort principes gaat, juist omdat ik zelf veel heb geleden aan de gevolgen van mensen o.a. mijn eigen ouders die zichzelf niet voor een ander aan de kant wilden of konden zetten. Hierdoor zie ik heel erg de noodzaak van het maken van keuzes die in de huidige maatschappij, zelfs niet meer in de kerk vanzelf sprekend zijn. In mijn familie zijn veel scheidingen, ook mijn eigen ouders zijn gescheiden. Ik heb aan den lijve ondervonden wat voor gevolgen dit heeft voor mijn eigen relatie: ik heb heel veel van mijzelf aan de kant moeten zetten en veranderen: bepaald gedrag, manier van denken. Ik noem dat 'in je eigen vlees snijden' en dat is niet echt makkelijk, maar uiteindelijk 'loont' het wel: je ontdekt het huwelijk zoals God dat bedoeld heeft.

Wat zijn volgens jullie situaties, momenten waarin je in je 'eigen vlees moet snijden of had moeten snijden'? Het kan om hele belangrijke dingen gaan, maar ook om kleine dingen.

[Titia]

lonneke schreef op 22 september 2004 om 21:49:

quote:

Ik draag elke dag zondagse kleding, zie er dus elke dag verzorgd en netjes uit.

Dat is mooi, ik ook, alleen op zondag zie ik er extra feestelijk uit.

            

quote:

Ik ben een alleenstaande moeder met twee kinderen dus ga savonds al niet weg en weekends geniet ik volop daarbij komt dat ik het soms heerlijk vind om naar een grote stad te gaan omdat ik in de rust woon.

Dan heb je weinig keus en dan is het wel eens fijn om er uit te kunnen.

            

quote:

Als alleenstaande moeder heb ik een arbeidsplicht en ik moet dus werken. Het kabinet heeft begin dit jaar ook alleenstaande ouders met kinderen onder de vijf jaar verplicht om te gaan werken. Daar kun je gewoon niets aan doen.

Dat is zo en dat heb ik dus tegen op het overheidsbeleid; je hebt geen keus. Ook is het bijvoorbeeld bijna onmogelijk om een fatsoenlijk huis te kopen, omdat je het op 1 inkomen niet kunt doen. De overheid gaat er vanuit dat vrouwen willen werken en ik vind dat je de keuze moet hebben om dat niet te doen als het belangrijk vindt om er voor je kinderen te zijn. Ik geloof zelfs dat Balkenende vindt dat het gezin de hoeksteen van de samenleving vindt. Dat zou dan ook tot uiting moeten komen in beleid.

            

quote:

Valt wel mee denk ik, niet iedereen drinkt (veel ) alcohol en niet iedereen stelt losse relatie's op prijs.

Klopt. Helaas ken ik binnen de kerk juist wel een groot aantal jonge mensen die wel zo leven en daar wordt door ouders en vanuit de kerkenraad niets van gezegd (bijvoorbeeld bij huisbezoek). Ik zie zelfs enkele mensen, zelfs vriendinnen van mij (die ik er overigens regelmatig op aangesproken heb) ontsporen, terwijl er niets aan wordt gedaan. Het lijkt heel ruimhartig om hier niet moeilijk over te doen, maar ik vind het eigenlijk getuigen van liefdeloosheid voor je 'schapen van de kudde' waar je verantwoordelijkheid over hebt gekregen. Kun je een beetje volgen wat ik bedoel?

            

quote:

Ben ik het mee eens. Alhoewel er veel gescheidenen zijn, al dan wel of niet met kinderen, die in een nieuwe relatie sex met elkaar hebben zonder dat er meteen sprake is van trouwen...

Binnen de kerk of daarbuiten? Als het binnen de kerk is, ga ik me toch zorgen maken. Daarbuiten ook, maar daarbinnen zouden ze beter moeten weten toch?. Ik heb overigens een levend voorbeeld voor me: mijn eigen vader en hierdoor heb ik een scheef beeld gekregen van seks en relaties. Gelukkig is dit in de loop der jaren, zij het met moeite, wel bijgesteld.

            

[Priscilla en Aquila]

quote:

Titia schreef op 22 september 2004 om 16:36:
Bovenstaande punten die genoemd worden vind ik heel sterk en vind ik herkenbaar: zoals het verwoorden van mijn mening en het reageren in deze tijd van vrije meningsuiting en 'er is geen abolute waarheid'.  Ook de punten van Roodkapje hebben heel erg te maken met deze tijd als het gaat om films en geld. Het lastige vind ik dat ik de ene keer heel overtuigd ben en er voor durf te staan, maar toch ook snel weer bezwijk om een leuke film toch maar te kijken of kleren te kopen die eigenlijk niet zo heel erg nodig zijn.

Ik heb ook nog een paar andere dingen waarvan ik vind dat je hierin bewuste keuzes moet maken, ik ben benieuwd naar reacties.

1. Op zondag andere kleding dan door de week dragen: feestkleding, omdat het een feestdag is en we naar het huis van God gaan. In onze kerk zie je dat absoluut niet en wij (mijn man en ik) vallen hierdoor erg op en voelen ons vaak voor gek lopen.

            

Niet perse, het ligt eraan waar je door de weeks in loopt....
Ik doe wel een rok aan en mijn dochters ook om geen aanstoot te zijn, voor mensen die daar principieel 'tegen' zijn. Ik heb zelf geen bezwaren tegen een broek dragen. (Vind het zelfs prettiger, al mag dat geen argument zijn)
Verder hoeft het niet supernetjes te zijn, wel 'gewoon netjes'.

quote:

2. Geen druk weekprogramma: bijna elke avond iets en in het weekend ook. Waarom niet? Omdat de maatschappij al zo onrustig is, is het belangrijk om in je prive-leven rust te creeeren, zodat je tijd hebt voor Bijbelstudie of zodat mensen eens langs kunnen komen, of gewoon voor ontspanning. Het is mogelijk; bij ons lukt het, terwijl wij beiden werken (ik deeltijd).

            

Niet prettig om vaak 's avonds weg te zijn. Het is iets makkelijker aan het worden nu de jongste drie is. Maar de oudere kinderen hebben ook aandacht nodig, in de zin van dat je er bent en dan ook weet hoe laat moet je morgen op, wie heeft het eerste uur vrij, moet  er nog huiswerk overhoord worden, zitten ze de hele avond tv te kijken, en zo ja wat... EN: Hoe laat gaan ze naar bed als ik er niet ben.
Je bent gewoon verantwoordelijk voor het reilen en zeilen en kan ook niet altijd de oudste dochter laten opdraaien voor het naar bed brengen van de jongere kinderen.

quote:

3. Zo mogelijk als er kinderen komen de eerste vier jaar (totdat ze naar school gaan) van hun leven niet werken, zodat je kinderen zoveel mogelijk zelf kunt opvoeden, ze kunt leren zich aan een persoon zoveel mogelijk te hechten, rust te creeren (niet het gejaag naar creche en werk) en als het financieel onmogelijk is een baantje zoeken voor enkele avonduren. Dit ook omdat de Here het gezin heel belangrijk vindt en je door je kinderen zoveel mogelijk zelf een geloofsopvoedingte geven en er 'te zijn' kunt leren Wie de Here is. Sowieso het niet normaal vinden dat beide partners werken. Er zijn veel eenzame mensen en zij kunnen nergens terecht, omdat er bijna niemand thuis is.

            

Als ik werk, moeten anderen voor mijn kinderen 'werken'. In die zin overbodig dus.
Volgend jaar gaat de jongste naar school en denk maar niet dat ik dan sta te springen om een baan te hebben. Ik krijg dan eindelijk tijd voor achterstallige klussen in en om huis. En kan eens naar de stad ook als het niet supernoodzakelijk is. Als ik aan het werk zou gaan, blijft het net zo druk als het nu steeds is.
Eigenlijk ben ik wel zo principieel dat ik vind dat de ouders de opvoeding van de kinderen moeten verzorgen. (En wij zijn zelf een soort kinderdagverblijf, daarvoor hoef ik ze niet naar de creche te doen )

quote:

4. Hoe gewoon, gezellig en aantrekkelijk ook voor jongen mensen: niet uitgaan, omdat dat overmatig drankgebruik en losse relaties stimuleert.

            

Mee eens, al vinden veel christenen dit ook een 'belachelijk' standpunt. (stond ik van te kijken trouwens hoe normaal dit is in vrijgemaakte kring)

quote:

5. Op jonge leeftijd geen 'scharreltjes', of experimenteren met seks, omdat seksualiteit en relaties nou eenmaal niet los te verkrijgen zijn. Je alleen geven aan de persoon met wie je getrouwd bent.

            

Ja, ik ben ook heel ouderwets.....

Ik weet niet zo of je al deze punten nu onder geloofsstrijd moet laten vallen. (Wat ik zondags aandoe bijvoorbeeld en of ik veel weg ben)

[lonneke]

1

[lonneke]

1

[Titia]

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 23 september 2004 om 22:56:
Ik weet niet zo of je al deze punten nu onder geloofsstrijd moet laten vallen. (Wat ik zondags aandoe bijvoorbeeld en of ik veel weg ben)

            

Ik ben blij te lezen dat je in zoveel dingen nog zo 'ouderwets' bent. Voor mij vallen deze punten onder geloofsstrijd, omdat je onder druk van de tijd, de maatschappij, zelfs mensen in de kerk kunt 'zwichten' en toch je principes opgeeft. Bij ons in de kerk geldt het niet voor alles, maar bij bij veel dingen staan we wel alleen.  Ook deze dingen horen bij het 'gij geheel anders' en ik heb er grote problemen mee als christenen wereldgelijkvormig zijn.

[Titia]

quote:

lonneke schreef op 24 september 2004 om 00:38:
1

            

Zeg Lonneke, wat ben je toch aan het doen? Ik zie al 3 x een 1-tje, is er iets misgegaan?

[P. Strootman]

Roodkapje,
Op 17 september haalde je een bijbelgedeelte aan over onze levenswandel. Ik wil graag je aandacht vestigen op een tekst, en wel de volgende:'Ik zeg dan dit, en betuig het in den Heere, dat gij niet meer wandelt, gelijk als de andere heidenen wandelen in de ijdelheid huns gemoeds'.
Is het je wel eens opgevallen, dat Paulus de gelovige heidenen nooit christenen noemt, of ze ermee aanspreekt? In deze tekst staat dan ook niet:'....niet meer wandelt gelijk als de heidenen...', maar:'.....niet meer wandelt gelijk de ANDERE heidenen'. Het woord 'heidenen' heeft niet altijd een ongunstige betekenis. Dat hebben wij er wel van gemaakt!
Piet Strootman

[Roodkapje]

En hoe kom je daar zo bij? Ik ken niemand die dat Schriftgedeelte zo uitlegt als jij. Vooral als je het in het licht van heel Efeziërs leest. Nee, ik kan niet meegaan in jouw interpretatie, omdat jouw versie van die tekst gewoon niet uit de context is af te lezen.

Ik (en de meeste commentaren met mij) geloof wel degelijk dat dit Schriftgedeelte een waarschuwing tegen wereldgelijkvormigheid is.

Thomas a Kempis roert dit onderwerp ook aan in zijn boek "De Navolging van Christus", misschien een leestip voor je, waarbij je in je achterhoofd moet houden dat hij z'n boek schreef voor mensen die (net als hij) in een klooster woonden.

[P. Strootman]

Roodkapje,
Ik ben het wel degelijk met je eens, Roodkapje, dat de bijbel hier waarschuwt voor wereldgelijkvormigheid Daar ging het mij beslist niet om! Ik heb er alleen op willen wijzen, dat we voorzichtig moeten zijn met het onderscheid: Christenen of heidenen. Gelovige niet-joden worden in de bijbel namelijk nooit christenen genoemd. Paulus noemde zijn gemeenten dan ook altijd Heidengemeenten.
Piet Strootman

[Zijnkind]

quote:

P. Strootman schreef op 03 oktober 2004 om 19:36:
Gelovige niet-joden worden in de bijbel namelijk nooit christenen genoemd.

            

Onjuist!

Hand.11:19  Degenen nu, die verstrooid waren door de verdrukking, die over Stefanus geschied was, gingen het land door tot Fenicie toe, en Cyprus, en Antiochie, tot niemand het Woord sprekende, dan alleen tot de Joden.
20  En er waren enige Cyprische en Cyreneische mannen uit hen, welken te Antiochie gekomen zijnde, spraken tot de Grieken, verkondigende den Heere Jezus.
21  En de hand des Heeren was met hen; en een groot getal geloofde, en bekeerde zich tot den Heere.

iets verder....26  En het is geschied, dat zij (Barnabas en Paulus, edit Zijnkind) een geheel jaar samen vergaderden in de Gemeente, en een grote schare leerden; en dat de discipelen eerst te Antiochie Christenen genaamd werden.

De discipelen in Antiochie worden gevormt door de gemeenteleden zoals o.a. genoemd in vers 20. Grieken zijn niet-joden en worden hier ook Christenen genoemd.

[P. Strootman]

Zijnkind,

Waarom heeft Paulus ons dan nooit christenen genoemd? Bovendien: In Handelingen 11. 26b staat dat de DISCIPELEN voor het eerst christenen genoemd werden. Het woord mathetes komt alleen in de evangelien en het boek Handelingen voor en het wordt alleen gebruikt voor LEERLINGEN van Jezus, Johannes de Doper, de Schriftgeleerden en Mozes. Niemand van de genoemden hebben ooit leerlingen uit de volkeren gehad. In het genoemde vers kunnen dan ook geen gelovige heidenen worden bedoeld.
Piet Strootman

[Zijnkind]

De term discispelen is niet uitsluitend voor degenen die u hier noemt. Dat volgt uit de voorgaande tekst(en) zoals ik al eerder vermelde.

De term Christen vindt je inderdaad niet in de bijbel verder. Ook niet voor Joden. Maar Christen wil niets anders zeggen dan volgeling van de Christus en dat zegt Paulus wel degelijk over ons in de aanhef van bv. de Romeinen brief of die aan de Corinthiers.


Rom 1:6  Onder welken gij ook zijt, geroepenen van Jezus Christus!

1Co 1:2  Aan de Gemeente Gods, die te Korinthe is, den geheiligden in Christus Jezus, den geroepenen heiligen, met allen, die den Naam van onzen Heere Jezus Christus aanroepen in alle plaats, beide hun en onzen Heere;

[P. Strootman]

Zijnkind:
De term discispelen is niet uitsluitend voor degenen die u hier noemt. Dat volgt uit de voorgaande tekst(en) zoals ik al eerder vermelde.
De term Christen vindt je inderdaad niet in de bijbel verder. Ook niet voor Joden. Maar Christen wil niets anders zeggen dan volgeling van de Christus en dat zegt Paulus wel degelijk over ons in de aanhef van bv. de Romeinen brief of die aan de Corinthiers.
Rom 1:6 Onder welken gij ook zijt, geroepenen van Jezus Christus!
1Co 1:2 Aan de Gemeente Gods, die te Korinthe is, den geheiligden in Christus Jezus, den geroepenen heiligen, met allen, die den Naam van onzen Heere Jezus Christus aanroepen in alle plaats, beide hun en onzen Heere;
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Antwoord: Wat je eerste opmerking betreft, dat ben ik niet met je eens. De woorden Gods zijn 'God-geademd' en hebben een strikte betekenis. Discipelen zijn alleen leerlingen van de personen, die ik u noemde. Het feit, dat Paulus , de apostel der heidenen, de gelovige heiden zo niet noemde, spreekt voor zichzelf. Dat wij geroepenen zijn van Jezus Christus, ben ik natuurlijk roerend met je eens. Maar dat is iets geheel anders! Ook wat betreft Kol.1.2, maar daar staat niet Jezus Christus, maar Christus Jezus. En die naam, alleen door Paulus gebruikt, ziet niet op de persoon van Jezus, maar op de Geest die in Hem was. Het is veelzeggend, dat hij de heidengemeente nooit aansprak met 'gemeente van Jezus Christus', maar wel noemde hij ons een enkele keer: Gemeente van Christus Jezus. Helaas wordt die aanspraak nooit gebruikt in onze kerken, want dat zou zeer bijbels zijn. Je moet er eens op letten, dat de naam Christus Jezus bijzonder weing gebruikt wordt in alle kerken, terwijl Paulus die naam meer dan 80 keer gebruikt.
Met vriendelijke groet,
Piet Strootman