=OPMERKING: Ik heb dit gesplitst in meerdere topics=
Wat vinden jullie van het boek "Meer dan genoeg"?
Hier mijn eigen visie ...
Inhoud "Anders van de Geest"
door C.Zandbergen
Voorwoord
Gave van profetie
(luisterend)Bidden en samenwerken met de Heilige Geest
Tweedeling gelovigen en de weg tot behoud
Andere opmerkingen
Slotoverwegingen
Meditatie van O.Chambers
Artikel ds.Gert-Jan Brienen m.b.t ‘streeptheologie’
(TOPIC:VOORWOORD EN PROFETIE)
Voorwoord
Dit boek levert zeker een bijdrage in de discussie en positiebepaling van de Gereformeerde visie op het werk van de Heilige Geest en hoe Hij ons wil toerusten. Er wordt ook op een objectieve en zorgvuldige wijze geprobeerd antwoord te geven op de vragen die spelen.
Echter inhoudelijk mis ik op wezenlijke punten een goed doordachte analyse, zoals ik in deze recensie probeer weer te geven, van zowel van bijbelse gegevens als van praktijken zoals luisterend bidden en ministry.
Hoewel bepaalde elementen in dit boek ook voor mij constructief en doordacht waren, blijf ik bij andere ernstige vragen houden. Ik hoop met deze recensie een bijdrage te leveren aan de discussie over dit onderwerp.
Gave van profetie
Deze gave wordt door de apostel Paulus aangeprezen als een van de belangrijkste gaven lezen we in 1 Kor 14:1, boven de gaven van tongen, kennis en onderwijs. Zie ook Romeinen 12:7.
Er is geen verschil van mening over het feit dat God ook vandaag de dag ons wil vermanen door middel van profeten. Het verschil zit hem in de vraag op welke manier deze profeten hun profetie verkrijgen en deze uitdragen.
De bronnen van de profetie zijn meerdere: openbaringen, kennis, onderricht, een psalm of lering, uitlegging van tongen, waarmee de Geest de profetie naar ons wil toebrengen. Hoewel deze gaven ook op zichzelf staan, zijn zij ook vaak een middel waardoor profetische woorden tot ons komen.
Eerst wil ik onderscheid maken tussen profetie met beperkte en de zogenaamde absolute zeggingskracht.
Deze is te onderscheiden in de canonieke en relatieve profetie.
Canonieke profetie zijn de woorden opgeschreven in de 66 boeken van het oude en nieuwe testament. (2 Petr. 1:20-21)
De 10 geboden, de woorden van Jezus, de profeten en de apostelen. Canonieke profetie heeft een sterk gezag en zijn het zuivere Woord van God, waaraan alles getoetst mag worden.
De relatieve profetie zijn boodschappen die God in een bepaalde situatie op een bepaald moment aan een persoon, een groep of kerk wil meegeven. Zij hebben slechts beperkt gezag, moeten getoetst worden aan het Woord, d.i de Canon en nauwkeurig onderzocht. (1 Joh. 4:1, 1 Tes. 5:19,21)
Echter, wanneer zij goed worden verstaan kunnen zij een werkzame plek hebben in kerk en persoonlijk leven.
Dat relatieve profetie feilbaar is, wordt ook door de apostelen onderkend en daarbij strikte grenzen aangegeven qua toetsing (2 Kor. 11 :14,15).
Echter zij bevelen de profetie ook van harte aan(1 Kor 14: 1, 39 )
En het lijkt me duidelijk dat zij niet enkel spreken over canonieke profetie (die immers al bijna voltooid was) maar meer over de relatieve profetie tot opbouw van de gemeente.
De gave van profetie uit zich op verschillende manieren. (1 Kor.12:4-6).
Ter voorbeeld: een ambtsdrager of wijze broeder ziet een bepaalde ontwikkelingen in zijn gemeente. Vanuit zijn inzicht en kennis van het Woord weet hij dit op de juiste wijze te taxeren en geeft dat door aan zijn gemeente.
Op andere wijze kan iemand van God een woord ontvangen door een gedachte of ingeving, een droom of beeld en dat mededelen aan zijn gemeente.
In beide gevallen dient de profetie getoetst te worden.
Immers, het inzicht van een mens is feilbaar en een ingeving of droom zijn op meerdere manieren uitlegbaar. Het beproeven van de geesten is een bijbelse opdracht.
In beide gevallen zijn deze gaven van de Geest. Maar wij noemen de één bijzonder en de ander normaal. Het is iets menselijks om deze indeling te maken en om een rangorde te maken van wenselijkheid. Paulus ageert hier ook tegen in 2 Kor.5 :13.
Tongen, openbaringen en directe ingevingen maken nou eenmaal een ongewone indruk. Terwijl de profetie verkregen door bijbelstudie, gebed en inzicht vaak gewoontjes wordt gevonden. Ik geloof dat Gods Geest deze indeling niet kent.
Echter, in onze kerken lijkt het vaak door te slaan naar de andere kant: alles wat een beetje vreemd, bijzonder of moeilijk traceerbaar is, het buitengewone, wordt verdacht gemaakt. We nemen niet eens de tijd voor toetsing – nee we verklaren dit tot een manier waarop God nooit of zelden zal spreken, laat staan in ons gewone kerkelijke leventje.
Wanneer God iemand op een bijzondere manier geneest vinden we dat prachtig, soms bidden we daar ook om, omdat soms een wonder het enige is wat nog helpt, wanneer de medische wetenschap het af laat weten.
Maar dat de Geest op ongewone manier kan profeteren, gaat ons te ver.
Wij bepalen wel op welke manier tot God wil spreken. Profetie: prima, maar wel op onze manier. En bovennatuurlijke ingevingen, daar moet je niet mee aankomen. En God om zulke dingen vragen noemen we verzoeking, ongepast.
Maar vanuit de bijbel is het niet hard te maken dat relatieve profetie niet ook nog op andere manieren tot ons wil komen. Paulus beveelt de profetie aan maar zegt niet op welke wijze deze zal komen of om welke uiting van profetie we moeten bidden. Wel over zorgvuldigheid, het toetsen aan Gods woord.
We zijn een kerk van bijbelstudie, onderwijs en theologie. En dat zijn goede dingen. Sterker, de Geest zou zonder deze vrij weinig ruimte krijgen! Het verdiepen in de Canonieke profetie is een opdracht waaraan we niet mogen voorbij gaan. Meer dan genoeg voor ons leven lang.
Echter, het Levende Woord, zittende aan de rechterhand van God, wil het ook praktisch in ons leven zichtbaar maken, ons leven doordringen met zijn Geest van leven en geestelijke groei. Daarbij bedient Hij zich wat wij de gewone en bijzondere uitingen van gaven van de Geest noemen (1 Kor 14:26-30).
Nog iets over de uitingsvormen van de gaven van Geest. Voor de duidelijkheid wil ik een voorlopig onderscheid maken tussen de natuurlijke(indirecte) en bijzondere (directe) uiting van de Geest.
Gave van genezing: de natuurlijke wijze is de kennis van ons lichaam en geest, de medische wetenschap. Huisartsen, chirurgen, therapeuten, psychiaters.
De bijzondere: gave om door handoplegging of gebed iemand lichamelijk of geestelijk te genezen.
Zo heb ik ook in mijn vorige voorbeeld van profetie toegelicht: iemand die de Bijbel leest en overdenkt, tot inzicht komt. Maar ook iemand die een droom of ingeving ontvangt.
Deze indeling tussen ‘bijzonder’ en ‘natuurlijk’ heb ik ter illustratie gemaakt, die is in wezen kunstmatig. Het bijzondere en gewone overlapt elkaar namelijk. Gebed is in beide uitingen van belang. En de vraag wat Gods wil hierin is, hoeveel ruimte we Hem geven, Hem vertrouwen.
Maar wanneer we God vragen om de gaven van zijn Geest, gaat het om de gave zelf, hoe belangrijk is die. Niet om de uitingsvorm. Hierin geeft Paulus ons een rangorde, waarin de gave van profetie boven tongentaal staat. Maar ook boven onderwijs of kennis! (1 Kor.4:28)
Kennis op zichzelf is neutraal. De boze geesten geloven immers ook in God.
Dus wanneer wij om de gave van profetie vragen, mogen we daarin denken aan alle uitingsvormen, of wij ze nou gewoon of bijzonder noemen. Wanneer we maar eerbiedig bedenken dat het niet gaat om de uiting, maar om de gave zelf, de uiting is alleen de vorm waarop de gave in ieder persoonlijk het beste naar voren kan komen. En dat weet de Geest (1Kor 12:11).
Vervolg: (luisterend)Bidden en samenwerken met de Heilige Geest
