Dat wil ik best wel toelichten hoor
, In mijn familie hebben we de eigenschap dat we open zijn naar de mensen toe, we willen graag helpen en iedereen is altijd welkom bij ons, gelovigen en niet gelovigen, m'n broers die hielden altijd wel van kattekwaad utihalen als kind zijnde, en dat deden ze ook, maar ze kwetsten nooit iemand, en omdat hun natuurlijk geen leiverdjes waren kregen ze altijd de schuld als er wat gebeurd was, al waren de daders geen van mijn broers maar vrienden van hun die toch vaak misbruik maakten van onze gastvrijheid. Uiteindelijk kregen we de naam dat we helemaal niet deugden, en ook ikzelf werd die stempel opgedrukt, niemand durffde of wilden al met ons te spelen omdat vaak ook de ouders ze waarschuwden voor 'ons' heeft dus ook nog eens een moeilijke sociale ontwikkeling teweeg gebracht waar we nog steeds mee worstelen, ikzelf kan bijvoorbeeld echt geen vrienden maken hier plaatselijk, terwijl ik buitenaf altijd goed contact kan maken, en dan kwam ook nog eens het feit dat ik en anderen uit ons gezin leermoeilijkheden had, bijvoorbeeld dyslectie die ook bij ons voorkomt, in feite was de Gerformeerde school hier plaatselijk zo koud en hard dat we er sociaal letterlijk van kapot gingen en ook op onderwijs niveau in elkaar klapten, voor m'n ouders barsten de bom toen ik na een test door de Griagg (ik geloof dat het zo heette) als achterlijk werd bestempeld, kreeg dat rapport ook jaren later onder ogen, daardoor zijn ik en mijn broer vertrokken naar de LOM school in Capelle, in die tijd stond je dan te boek als dom, speciaal onderwijs was toen nog zeer ondergewaardeerd, en je moest wel stom zijn ofzo als je daarop kwam, (en te denken dat ik toen ik daar vanaf ging uiteindelijk een van de besten was en zelfs reordhouder wat betreft eht utiwerken van rekenboekjes, want die waren utieindelijk gewoon op
) daardoor raakte ik als kind helemaal in een isolement dat eigenlijk geduurd heeft tot je naar vereniging ging, en toen koos ik als voortgezet onderwijs ook nog eens voor de LTS, omdat ik gewoon een vak met m'n handen wildde leren, daardoor ben ik misschien (weet dat niet zeker) nog verder weg geraakt, want al mijn pogingen (ja ik probeerde er tussen te komen) maar dat is helaas nooit gelukt toendertijd. m'n schoonzus die ook bij ons in de kerk zit (ze woonde in de buurt) die vertelde me later nog dat iedereen express bij me vandaan liepen met kamp en dat zij daarom juist demonstratief bij me ging staan, zij heeft er altijd een afschuwelijke hekel aan gehad als iemand onterecht werd bejegend, mja daarom dat ze met m'n broer getrouwd is vast
Ik wildde wel maar ik kon niet, en ik het kostte door mijn verlegenheid en onzelfverzekerdheid al zo'n moeite om pogingen te wagen. Ik had eigenlijk daardoor betere relaties met ongelovigen dan met m'n eigen mede gemeenteleden, het is dan ook erg pijnlijk als er steeds weer die gemeenschap wordt verkondigd en aangemoedigd terwijl het juist wordt tegen gewerkt door vooroordelen, ik kom trowuens uit een gezin met 12 kinderen, 9 jongens 3 meisjes, ik ben een van de jongsten, dus sommige van de ouderen die hadden neit eens het geluk dat ze naar een andere school konden, die worstelen nu nog steeds met die jeugdtrauma's en zouden nooit meer hier willen wonen. En achteraf krijg je dan toch begrip nog van sommigen omdat die dan oo kervaren hoe het is om alleen in de wereld te staan als je klaar bent met de GSR, want die vielen opeens in zo'n gat waar ik me eigenlijk thuis ben gaan voelen, ik voel me daarom ook nooit in het nauw gedreven als mijn geloof wordt aangevallen, want dat ben ik altijd gewend geweest, en ik respecteer ook andermans meningen terwijl ik dan wel zeg waarom ik over een bepaald punt ergens anders denk, heb ook nog nooit een realtie met een meisje uit onze kerkgenootschap gehad, op de een of andere manier voel ik me snel bedreigd door m'n eigen medegelovigen. Want met vakanties vooral ging ik om met de leuskte meisjes, en heleaal als ze neit gelovig waren kon ik heel goed met ze opschieten en ook over het geloof praten met wederzijds respect (kon dus ook nooit wachten om op vakantie te gaan
:D:)Ondertussen wordt ik wel met repect behandeld (al hoor ik af en toe nog steeds hoe er achter mijn rug om over mij gepraat wordt) en m'n moeder heeft altijd van alles in de kerk gedaan ,ze stond voor iedereen klaar en nog steeds, ze zit in allerlei commissies en is presidente van de vrouwenvereneging, en dan hoor je af en toe hoe haar bereidwilligheid beloond wordt en werd (niet positief) achter haar rug om. Velen zouden het denk ik niet meer in die kerk
zien zitten als ze zo behandeld zouden worden als mijn familie, ik zelf heb eigenlijk altijd overal tussen gezworven, hoorde niet bij de 'populairen' en zelfs wat ze noemen de bollebozen die keerden liever de rug naar je toe. Heb wel geleerd om van mijn hart geen moordkuil te maken, ben er denk ik wel 'beter'door geworden uiteindelijk, op zich hou ik er namelijk ook niet van om maar altijd medelijden met jezelf te hebben, maar het vormt je wel en je zal er nooit helemaal op je gemak voelen, en ja, ik zal me op zich wel altijd minder dan anderen voelen, niet helemaal minderwaardig op niet meetellend, maar wel altijd minder, mij kan je ook niet beter kwetsen om mij nog meer te kleineren. En ja ik ben te koppig en eigenwijs om er met de balen bij neer te zetten, ik zal altijd met de mensen om blijven gaan, maar gewoon op een andere manier, ik kan zelfs geen hekel aan mensen houden, niet langer dan een dag, daar schiet je toch niks mee op. Soms heb ik het gevoel dat buiten m'n eigen familie om ,want die zijn helemaal te gek gewoon, ze hebben allemaal stuk voor stuk een hart van goud, wat anderen ook mogen zeggen, dat beeld van de tweevoetsporen in het zand (die beeltenis kent iedereen wel
) soms letterlijk voor me op gaat, ik weet niet eens hoe het is om een beste vriend te hebben. Ik heb het idee dat het heel moeilijk is om geaccepteerd te worden in een kerkelijke gemeenschap (gebeurd natuurlijk niet alleen bij ons) als je neit aan bepaalde sociale eisen en beelden voldoet. Mja, ik kan zo wel doorgaan, maar dan blijf ik bezig
PS, wat betreft uit m'n kindertijd, we werden bijvoorbeeld ook niet uitgenodigd om emt koninginne dag mee te doen, meestal lukte het dat de familie van m'n schoonzusje (woonden ook in onze straat) konden regelen dat we toch nog mee konden doen, en met de kerstviering gold ook hetzelfde, helemaal toen ik als klein kind eigenlijk voor paal stond omdat ik niks kreeg omdat ze me over me heen hadden gekeken, ik kreeg toen als enige helemaal niks terwijl die anderen kinderen wel wat kregen, het lijkt misschien niks, maar als kind voel je je dan echt verloren en afgedankt, sindsdien weigerde ik ook als kind om nog mee te doen (ja die koppigheid he
),
Ik hoop dat dit verhaal voor anderen voor nut kan zijn, want eigenlijk heb ik nooit ergens over een vergelijkbare situatie gelezen, meestal gaat eht dan alleen over pesten ofzo.
